II SA/Gl 250/26
Podsumowanie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę M. M. na postanowienie Prezydenta Miasta S. z powodu niewyczerpania środków zaskarżenia.
Skarżący M. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie Prezydenta Miasta S. dotyczące grzywny w celu przymuszenia. Organ wniósł o odrzucenie skargi, wskazując na brak wyczerpania środków zaskarżenia. Sąd uznał skargę za niedopuszczalną, ponieważ skarżącemu przysługiwało zażalenie na postanowienie organu I instancji, z którego nie skorzystał, a zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpoznał skargę M. M. na postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia 19 grudnia 2025 r. dotyczące nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Skarżący wniósł skargę do sądu administracyjnego, jednak organ w odpowiedzi wniósł o jej odrzucenie, argumentując, że skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia. Sąd, zgodnie z art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (P.p.s.a.), podkreślił, że skarga do sądu administracyjnego jest dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, chyba że dotyczy to prokuratora, Rzecznika Praw Obywatelskich lub Rzecznika Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia rozumie się sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie czy odwołanie. W niniejszej sprawie skarżącemu przysługiwało zażalenie na postanowienie organu I instancji, o czym został pouczony, jednak z tego prawa nie skorzystał. W związku z tym, że środek zaskarżenia nie został wyczerpany, sąd uznał skargę za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. postanowił ją odrzucić.
Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.
SprawdźZagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, skarga do sądu administracyjnego nie jest dopuszczalna, jeśli skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia, chyba że dotyczy to szczególnych podmiotów wskazanych w ustawie.
Uzasadnienie
Zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a., skarga do sądu administracyjnego może być wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia. W przypadku postanowień wydanych w toku postępowania administracyjnego, jeśli służy na nie zażalenie, jego wniesienie jest warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odrzucono_skargę
Przepisy (4)
Główne
p.p.s.a. art. 58 § 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sąd odrzuca skargę wniesioną po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia.
p.p.s.a. art. 52 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Pomocnicze
p.p.s.a. art. 52 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.
k.p.a. art. 141 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Właściwy do rozpatrzenia zażalenia jest organ administracji publicznej wyższego stopnia.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Niewyczerpanie przez skarżącego środków zaskarżenia stanowi podstawę do odrzucenia skargi.
Godne uwagi sformułowania
Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Wyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w przywołanym wyżej art. 52 § 2 p.p.s.a., przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu.
Skład orzekający
Renata Siudyka
przewodniczący sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Niska
Powoływalne dla: "Potwierdzenie wymogu wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego w sprawach egzekucyjnych."
Ograniczenia: Dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy skarżącemu przysługuje środek zaskarżenia, a z niego nie skorzystał.
Wartość merytoryczna
Ocena: 2/10
Sprawa ma charakter czysto proceduralny i dotyczy podstawowych zasad postępowania sądowoadministracyjnego, co czyni ją mało interesującą dla szerszego grona odbiorców.
Masz pytanie dotyczące tej sprawy?
Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
II SA/Gl 250/26 - Postanowienie WSA w Gliwicach Data orzeczenia 2026-03-30 orzeczenie nieprawomocne Data wpływu 2026-02-19 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach Sędziowie Renata Siudyka /przewodniczący sprawozdawca/ Symbol z opisem 6139 Inne o symbolu podstawowym 613 638 Sprawy egzekucji administracyjnej; egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym Hasła tematyczne Odrzucenie skargi Skarżony organ Prezydent Miasta Treść wyniku Odrzucono skargę Powołane przepisy Dz.U. 2026 poz 143 art. 58 par. 1 pkt 6 Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Renata Siudyka po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia 19 grudnia 2025 r. nr WGK-RIT.6232.01.16.2025 w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Uzasadnienie Pismem z dnia 16 stycznia 2026 r. M. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Prezydenta Miasta S. opisane w rubrum niniejszego orzeczenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, podkreślając, że skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środka zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Z powołanej regulacji wynika, że strona zyskuje prawo zaskarżenia do sądu administracyjnego dopiero rozstrzygnięcia wydanego wskutek złożenia środka zaskarżenia (zob. T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, Lex el. 2016). Wyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w przywołanym wyżej art. 52 § 2 p.p.s.a., przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu. Powyższe podyktowane jest założeniem dwuinstancyjności postępowania. Jak wynika z treści art. 141 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025, poz. 1691; dalej "k.p.a.") na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Właściwy do rozpatrzenia zażalenia jest organ administracji publicznej wyższego stopnia. Na gruncie rozpoznawanej sprawy, od zaskarżonego postanowienia skarżącemu przysługiwał środek zaskarżenia w postaci prawa do wniesienia zażalenia, o czym został pouczony przez organ I instancji. Z akt sprawy nie wynika aby skarżący z tego uprawnienia skorzystał. Tymczasem wniósł skargę na postanowienie organu I instancji do Sądu. W konsekwencji należało stwierdzić, że skarga na jest niedopuszczalna. Uwzględniając powyższe, stosownie do regulacji zawartej w art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.
Nie znalazłeś odpowiedzi?
Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.
Rozpocznij analizę