II SA/Wr 341/02

II SA/Wr 341/02 - Postanowienie WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2004-02-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-02-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Halina Filipowicz-Kremis /przewodniczący/
Julia Szczygielska
Mieczysław Górkiewicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ
Rada Gminy
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA del. do WSA - Halina Kremis, Sędzia WSA - Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca), Sędzia NSA del. do WSA - Julia Szczygielska, Protokolant - Agnieszka Karcz, po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Wojewody D. na uchwałę Rady Gminy R. z dnia 19 grudnia 2001r. Nr XXXV/312/2001 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działki nr 8/1, 8/3, 9/1, 15/2, 15/3 we wsi R. – zakresie dotyczącym działki nr 15/2 p o s t a n a w i a: I. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym II. zasądzić od Wojewody D. na rzecz Gminy R. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) kosztów zastępstwa procesowego
Uzasadnienie
W skardze złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu, powołującej podstawę z art., 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 1996r. Nr 13, poz. 74), Wojewoda D. jako organ nadzoru wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Gminy R. z dnia 19 grudnia 2001r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działki opisanej w sentencji nin. postanowienia, jako podjętej z naruszeniem art. 18 ust. 2 pkt 4a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139) i art. 11 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1962r. o ochronie dóbr kultury (Dz. U. z 1999r. Nr 98, poz. 1150) wskutek niedopełnienia wymogu uzgodnienia projektu planu z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Uchybienie to wywołało nieważność zaskarżonej uchwały w odniesieniu do wymienionej działki zgodnie z art. 27 ust. 1 powołanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Jak wynikało z akt sprawy, pismem z dnia 15.05.2001r. Zarząd Gminy R. zawiadomił Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o przystąpieniu do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy R., zaś ten w odpowiedzi z dnia 11.06.2001r. opisał stanowiska archeologiczne znajdujące się na tym terenie i poinformował, że podjęcie tam przez inwestora prac ziemnych wymaga przeprowadzenia badań archeologicznych oraz pisemnego zezwolenia właściwej jednostki Służby Ochrony Zabytków. W zaskarżonej uchwale wymagania te nie zostały zamieszczone, chociaż stanowiły przesłanki akceptacji projektu, a to oznaczało brak wymaganego ustawowo uzgodnienia.
Do skargi dołączono w szczególności odpis zaskarżonej uchwały zawierającej ustalenie szczegółowe, że w wypadku odkrycia znalezisk o charakterze zabytkowym należy niezwłocznie powiadomić służby konserwatorskie.
W odpowiedzi na skargę Gmina R. wniosła o oddalenie skargi i zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Powołane w skardze pismo Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nie stanowiło uzgodnienia, bowiem nadesłane zostało przed opracowaniem projektu planu i w odpowiedzi na wstępną informację o przystąpieniu do opracowywania planu. Projekt uchwał w sprawie planów zagospodarowania przestrzennego poszczególnych działek przesłany został w celu uzgodnienia m.in., do Wojewódzkiego Oddziału Służby Ochrony Zabytków we W., Delegatura w L. jako załącznik do pisma Zarządu Gminy R. z dnia 8 sierpnia 2001r. W piśmie tym wyznaczono termin 21 dni do nadesłania uzgodnienia oraz powołano treść art. 22 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, że nieprzedstawienie uzgodnień i opinii w wyznaczonym terminie uważa się odpowiednio za uzgodnienie lub brak uwag do projektu planu. Jednym z adresatów omawianego pisma był Wojewoda D. Do odpowiedzi na skargę dołączono ponadto pismo podpisane z upoważnienia D. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we W. przez kierownika Delegatury w L. z dnia 18 marca 2002 r. wyjaśniające, że w dniu 10.08.2001r. doręczono mu z Zarządu Gminy R. prośbę o uzgodnienie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obejmujących m.in. działkę opisaną na wstępie z dołączonym projektem uchwały Rady Gminy R. wraz z rysunkiem planu, co nie wywołało przesłania pisemnego uzgodnienia z powodu braku uwag do przedłożonego projektu zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Na rozprawie pełnomocnik skarżącego oświadczył, że cofa skargę i wnosi o umorzenie postępowania oraz nieobciążanie strony skarżącej kosztami postępowania.
W uzasadnieniu podał, że dopiero po otrzymaniu odpowiedzi na skargę skarżący zapoznał się z dołączonym do niej pismem z dnia 18 marca 2002r. Przed wniesieniem skargi skarżący zwrócił się do Gminy o udzielenie informacji na temat uzgodnienia planów zagospodarowania przestrzennego z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, zaś w odpowiedzi Gmina powołała jako uzgodnienie dołączone do skargi pismo z dnia 11.06.2001r. Gdyby natomiast do odpowiedzi dołączone zostało pismo z dnia 8 sierpnia 2001r., to nie byłoby powodu do zaskarżenia uchwały.
W nawiązaniu do tej argumentacji pełnomocnik Gminy wyraził zgodę na umorzenie postępowania podtrzymując wniosek o przyznanie kosztów postępowania, skoro przy piśmie Gminy z dnia 8 sierpnia 2001r. także Wydział Architektury i Gospodarki Przestrzennej Urzędu Wojewódzkiego otrzymał całość dokumentacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wypełniając obowiązki ustanowione w art. 18 ust. 2 pkt 2 i pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139) zarząd gminy najpierw zawiadomił na piśmie organ właściwy do uzgodnienia projektu planu o przystąpieniu do sporządzania planu (w nin. sprawie było to pismo z dnia 15.05.2001r.), a kolejno dokonał uzgodnienia planu z tym właściwym organem (pismo Gminy z dnia 8 sierpnia 2001r. i skutek ustawowy nieprzedstawienia uzgodnienia przewidziany w art. 22 ust. 2 cyt. ustawy).
Jak wynikało z zebranego w sprawie materiału, a czego nie kwestionowały ostatecznie strony, skarżący po otrzymaniu odpisu pisma Gminy z dnia 8.08.2001r. nie miał podstaw do traktowania pisma z dnia 11.06.2001r. jako uzgodnienia, którego wymagania powinny zostać zamieszczone w zaskarżonej uchwale, o ile nawet sama Gmina w sposób wprowadzający organ nadzoru w błąd omyłkowo w taki właśnie sposób określiła charakter prawny pisma właściwego organu. Kwestia ta wymagała zatem dodatkowego wyjaśnienia przed wniesieniem skargi, w tym także zwrócenia się przez skarżącego bezpośrednio do tego właściwego organu, o ile Gmina nie udzieliła prawidłowej odpowiedzi na pismo z dnia 22.01.2002 r.
W toku postępowania sądowego uległo zatem wyjaśnieniu w sposób dostatecznie udokumentowany i niekwestionowany przez strony, że powołana w skardze podstawa nieważności zaskarżonej uchwały od początku nie występowała.
Dokonując sprawdzenia z urzędu legalności zaskarżonej uchwały w pozostałym zakresie wynikającym z brzmienia art. 27 ust.1 cyt. ustawy, w oparciu o dołączone przez Gminę akta postępowania w przedmiocie uchwalenia zmiany planu, Sąd nie stwierdził naruszenia trybu postępowania oraz właściwości organów określonych w art. 18 tej ustawy w odniesieniu do tej uchwały. Poczynione do tej pory ustalenia i oceny prowadziły do wniosku o bezzasadności skargi.
W tym stanie rzeczy, dokonane na rozprawie cofnięcie skargi nie mogło być uznane za niedopuszczalne i było dla Sądu wiążące zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, dalej powoływanej jako p.s.a.), która to ustawa znajdowała zastosowanie w myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające (Dz. Nr 153, poz. 1271).
W konsekwencji skutecznego cofnięcia skargi należało zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.s.a. wydać postanowienie o umorzeniu postępowania. W nin. sprawie Gmina wniosła o zwrot kosztów.
Zgodnie z art. 209 p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę bądź w przypadku umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.s.a. lub na podstawie art. 118 § 2 p.s.a.
Mając powyższe na uwadze i w oparciu o przepis art. 199 p.s.a. w związku z art. 200 p.s.a. oraz pozostałe powołane podstawy prawne, orzeczono jak na wstępie.