VII SA/WA 57/25

VII SA/Wa 57/25 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-04-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-01-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bogusław Cieśla
Jolanta Augustyniak-Pęczkowska /przewodniczący/
Marcin Maszczyński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 725
art. 35 ust. 1, art. 35 ust. 4, art. 5 ust. 1 pkt 9
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 7a § 1, art. 8, art 138 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędziowie: sędzia WSA Bogusław Cieśla, asesor WSA Marcin Maszczyński (spr.), , Protokolant: referent Radosław Fijałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi G. G. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 2 grudnia 2024 r. nr 1541/OPO/2024 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzja Wojewody Mazowieckiego (dalej: "Wojewoda" lub "organ odwoławczy") nr 1541/OPO/2024
z dnia 2 grudnia 2024 r., znak: WIR-II.7840.20.8.2024.DS, utrzymująca w mocy decyzję Starosty L. (dalej: "Starosta" lub "organ I instancji")
Nr [...]z dnia [...]., znak: [...]., w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę.
Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym.
W dniu 16 marca 2023 r. do Starostwa Powiatowego w L. wpłynął wniosek K. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka" lub "inwestor") o udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami wraz z zagospodarowaniem terenu na terenie działek
o nr ew. [...], [...], [...], obręb [...] w miejscowości L. , gmina L. .
Starosta decyzją Nr [...] z dnia [...] znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.
Odwołanie od ww. decyzji, w ustawowym terminie, wniósł G. G. (dalej: "skarżący").
Wojewoda decyzją Nr 932/OPON/2023 z dnia 28 listopada 2023 r., znak: WIR- 11.7840.20.7.2023.MSS, uchylił w całości ww. decyzję Starosty Nr [...] z dnia
[...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ
I instancji.
Postanowieniem z dnia 7 marca 2024 r. organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowalnym.
Przy piśmie z dnia 28 marca 2024 r. inwestor złożył wyjaśnienia w sprawie.
W dniu 19 kwietnia 2024 r. inwestor złożył wniosek o przedłużenie terminu na uzupełnienie dokumentacji w związku z postanowieniem Starosty z dnia 7 marca
2024 r.
Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2024 r. Starosta przedłużył inwestorowi termin usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym do dnia 26 kwietnia 2024 r.
Inwestor w wyznaczonym terminie zwrócił projekty.
Starosta decyzją Nr [...]z dnia [...]. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia inwestorowi na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami wraz ze ścianą o odporności ogniowej w granicy działki oraz zagospodarowaniem terenu (w tym z infrastrukturą) na terenie działek o nr ew. [...], [...], [...]obręb [...] w miejscowości L. , gmina L. .
Odwołanie od powyższej decyzji, z zachowaniem ustawowego terminu, wniósł skarżący.
Pismem z dnia 18 września 2024 r. Wojewoda wezwał inwestora do uzupełnienia dokumentacji projektowej w wyznaczonym zakresie.
W dniu 23 października 2024 r. do Wojewody wpłynęła odpowiedź inwestora na ww. wezwanie organu odwoławczego.
Decyzja nr 1541/OPO/2024z dnia 2 grudnia 2024 r., znak: WIR-II.7840.20.8.2024.DS, Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Wojewoda przywołał mające zastosowanie w sprawie przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej "k.p.a.") oraz ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725, dalej: "Pr.b.").
Organ odwoławczy wskazał dalej, że ponowna analiza dokumentacji uwzględniająca uzupełnienia i wyjaśnienia inwestora wykazała, że nałożone w toku postępowania odwoławczego obowiązki zostały wypełnione prawidłowo przez inwestora - nie stwierdzono naruszeń mogących skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Tym samym, decyzja organu I instancji jest prawidłowa, z uwagi na zgodność przedmiotowej inwestycji z przepisami prawa - inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 Pr.b.
Jak podał dalej Wojewoda, inwestor do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę dołączył wymagane prawem dokumenty, spełniając wymogi art. 35 Pr.b.,
tj. projekt budowlany, sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane zawierający wymagane opinie i uzgodnienia. Inwestor ponadto przedłożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane obejmujące działkę nr ew. [...], [...], [...]obręb [...] w miejscowości L. , gmina L. .
Organ odwoławczy przypomniał dalej, że na obszarze przedmiotowej inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta L. dla obszaru "[...]", zatwierdzony uchwałą Nr XXXIl/479/2021 Rady Miasta L. z dnia 31 sierpnia 2021 r. (dalej: "m.p.z.p." lub "Plan"). Działki inwestycyjne nr ew. [...], [...], [...], obręb [...] w miejscowości L. , gmina L. , położone są na terenie oznaczonym symbolem 10 MWU. Zgodnie
z § 6 pkt 3 m.p.z.p. symbolem 10 MWU oznaczono teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami.
Wojewoda, dokonując analizy projektu budowlanego doszedł do wniosku,
że projektowany budynek wielorodzinny nie narusza ustaleń Planu dla terenu oznaczonego symbolem 10 MWU obowiązującym dla przedmiotowej inwestycji, szczegółowo opisując najważniejsze postanowienia m.p.z.p., odnosząc je do dokumentacji projektowej przedłożonej do akt sprawy.
Analizując zarzuty skarżącego podniesione w złożonym odwołaniu, organ odwoławczy uznał je za bezzasadne.
Wojewoda wyjaśnił, iż inwestycja została zaprojektowana jako zabudowa pierzejowa. Projektowany budynek spełnia również wymóg maksymalnej wysokości zabudowy 16 m. Na dachu budynku zaprojektowano pomieszczenia techniczne- wentylatornie, których zgodnie z § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia
12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r. poz. 1225, dalej: "r.w.t.") nie wlicza się do obliczania wysokości budynku. Z rysunków części architektoniczno-budowalnej nie wynika, zdaniem organu odwoławczego, żeby zaprojektowane pomieszczenia techniczne przynależały do lokali znajdujących się poniżej. Również zarzut dotyczący braku realizacji w całości dachów stromych nie znajduje uzasadnienia. Wszystkie dachy w budynku zgodne są z Planem, jak również na dachu na najwyższej kondygnacji zaprojektowano tarasy o kącie nachylenia powyżej 12°. W projekcie budowlanym znajduje się analiza nasłonecznia sporządzona z uwzględnieniem potencjalnej zabudowy na sąsiedniej działce nr. [...] (rys. P-006 i P-007), z której wynika, że projektowany budynek nie wpłynie na możliwość zabudowy tej działki.
Jednocześnie Wojewoda przypomniał, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań. Za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym przyjęte w projekcie rozwiązania odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający.
Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że wskazana przez skarżącego możliwość podziału jego działki z przeznaczeniem na cele zabudowy mieszkaniowej podnoszona w związku z tym oddziaływanie projektowanej inwestycji na możliwość zabudowy jego działki, jest zbyt daleko idąca. Organ administracji, dokonując zatwierdzenia projektu budowlanego, nie może oceniać go pod kątem każdego możliwego sposobu zabudowy sąsiedniej działki. Dopiero gdy osoba posiadająca tytuł prawny dający podstawę do zabudowy tej działki posiada zatwierdzony decyzją projekt budowlany lub dokonała zgłoszenia realizacji określonej inwestycji, daje organowi realną możliwość oceny, czy planowana inwestycja nie będzie skutkowała niemożnością realizacji lub ograniczeniem możliwości realizacji inwestycji na sąsiedniej działce. Wojewoda podkreślił, że skarżący nie wskazał też, w jaki konkretny sposób (poprzez naruszenie jakich konkretnych przepisów) interesy te mogłyby doznać uszczerbku przez Inwestycję zaprojektowaną na działce nr ew. nr ew. [...], [...],[...]obręb [...]
w miejscowości L. , gmina L. .
Organ przypomniał, że stosownie do art. 4 Pr.b. każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na celu budowlane pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Jak wynika zaś z art. art. 35 ust. 4 Pr.b., w razie spełnienia wymagań określonych
w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Pr.b., właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zatem skoro inwestor spełnił w niniejszej sprawie wszystkie wymagania konieczne do udzielenia pozwolenia na budowie przedmiotowej inwestycji to Starosta nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę inwestorowi.
W ramach określonych w art. 35 ust. 1 Pr.b., Wojewoda ustalił, że przedłożony projekt budowlany jest kompletny, a przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie narusza przepisów prawa, w tym Planu, toteż zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.
W skardze z dnia 17grudnia 2024 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wydanej decyzji Wojewody
z dnia 2 grudnia 2024 r. zarzucił naruszenie:
1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji naruszającej prawo;
2) art. 7a § 1 k.p.a. i art. 8 k.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie i dokonanie interpretacji przepisów prawa oraz okoliczności faktycznych sprawy (wad
i nieścisłości projektu budowlanego) na korzyść jednej strony postępowania administracyjnego, pomimo występowania w sprawie spornych interesów stron;
3) § 6 r.w.t. przez jego niewłaściwe zastosowanie w zakresie sposobu obliczenia wysokości zabudowy i w konsekwencji bezpodstawnego uznania, że obiekt budowlany jest zgodny z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W uzasadnieniu swojej skargi skarżący podał argumenty na poparcie postawionych zarzutów, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania .
W odpowiedzi z dnia 7 stycznia 2025 r. na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.
W piśmie procesowym z dnia 14 marca 2025 r. swoje stanowisko w sprawie przedstawił inwestor, a w piśmie procesowym z dnia 27 marca 2025 r. – skarżący.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a."),
sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego - art. 145 § 1
pkt 1 lit. b) p.p.s.a. oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.. W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia - art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a..
Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji Wojewody, przeprowadzona
z uwzględnieniem powyższych reguł, doprowadziła do uznania, że jest ona zgodna
z prawem.
Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił przede wszystkim art. 35 ust. 1 Pr.b. (pomimo, że niewskazany w sentencji decyzji organu I instancji). Zgodnie z tą regulacją przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji
o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu
oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji
o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji
o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia
3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: kopii zaświadczenia,
o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, 3a) dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane
- w przypadku osób wpisanych do tego rejestru.
Organy architektoniczno-budowlane rozpatrujące wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę obowiązane są także ocenić, czy projektowany obiekt budowlany zapewnia poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr.b.).
Zdaniem Sądu, w składzie rozpoznającym złożoną skargę, zarówno decyzja Wojewody, jak i decyzja Starosty, odpowiadają prawu.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 7a § 1 k.p.a. i art. 8 k.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie i dokonanie interpretacji przepisów prawa oraz okoliczności faktycznych sprawy (wad i nieścisłości projektu budowlanego) na korzyść jednej strony postępowania administracyjnego, pomimo występowania w sprawie spornych interesów stron, to nie są one zasadne.
Zgodnie z art. 7a § 1 k.p.a. jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. W myśl zaś art. 8 k.p.a. organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (§ 1). Organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym (§ 2).
Na gruncie przedmiotowej sprawy zarzut ten skarżący opiera przede wszystkim na wadliwości Planu, nieścisłościach dokumentacji projektowej a także na wykorzystaniu przez inwestora maksymalnych wskaźników wskazanych w Planie.
W związku z tym należy wyjaśnić, że tutejszy Sąd wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2025 r. sygn. akt: VII SA/Wa 3051/24 oddalił skargę skarżącego na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta L. dla obszaru "[...]", zatwierdzony uchwałą Nr XXXIl/479/2021 Rady Miasta L. z dnia 31 sierpnia 2021 r., wyjaśniając w uzasadnieniu wyroku (zob. www.cbois.nsa.gov.pl/) motywy którymi się kierował uznając bezzasadność wniesionej skargi. Jednocześnie Sąd odnosząc się do zarzutu, iż inwestor na działce sąsiedniej nr [...] będzie mógł maksymalnie wykorzystać parametry, które dla tego obszaru określił Plan, stwierdził, iż jest to zarzut pozbawiony jakichkolwiek podstaw.
Dla Sądu oczywiste było, że na spornym obszarze 11MWU dla wskaźników dla których określono maksymalną wartość (np. maksymalna wysokość zabudowy
– 16 m ) oznaczało to, iż wysokość ewentualnej inwestycji może wynosić 16 m albo może być niższa niż 16 m, jednak nie może być wyższa niż 16 m. Dla wskaźników dla których określono wartości w przedziałach (np. wskaźnik intensywności zabudowy działki budowlanej: min. – 0,01 oraz maks. – 4,0) oznaczało to, iż intensywność zabudowy ewentualnej inwestycji może wynosić albo 0,01 albo 4,0 albo dowolną wartość mieszczącą się w tym przedziale. Jak skonkludował Sąd z całą pewnością, jak chciały tego skarżący, nie można było żądać stwierdzenia nieważności Planu tylko dlatego, że ewentualny inwestor chciałby skorzystać z maksymalnych wskaźników, które przewidują przepisy tego Planu. Sąd to stanowisko nadal podtrzymuje.
Sąd ponadto podziela przywołane przez inwestora w piśmie procesowym z dnia 14 marca 2025 r., stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 13 czerwca 2023 r. II SA/Wr 72/23),
że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych) wykładnia planu zagospodarowania przestrzennego winna mieć charakter proinwestorski. Oznacza to, że unormowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mogą podlegać dowolnej wykładni przez organy administracji architektoniczno-budowlanej, bowiem należy pamiętać o konstytucyjnie gwarantowanej ochronie prawa własności, wyrażonej art. 21 ust. 1, 64 ust. 1, 64 ust. 2 i 64 ust. 3 Konstytucji RP.
Skoro prawo do zabudowy terenu jest elementem prawa własności, a ewentualne regulacje miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogą na równi
z regulacjami ustawowymi, wprowadzić ograniczenia prawa do zabudowy,
to w konsekwencji ograniczenia te nie mogą być interpretowane rozszerzająco
(tak Komentarz do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pod red. Z. Niewiadomskiego, wyd. 5, Warszawa 2009 r., str. 56.). Inaczej mówiąc,
w orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę, że na organie architektoniczno - budowlanym spoczywa obowiązek stosowania w procesie wykładni miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dyrektyw interpretacyjnych
w sposób mający na uwadze w przypadku wątpliwości interpretacyjnych niedających się usunąć w procesie wykładni postanowień planu, rozstrzygania wątpliwości na korzyść inwestora (zob. wyrok z dnia 25 kwietnia 2017 r. II SA/Bk 201/17, CBOSA, nsa.gov.pl).
Rację ma także inwestor ale przede wszystkim Wojewoda, który w zaskarżonej decyzji podnosi, iż skoro inwestor spełnił w niniejszej sprawie wszystkie wymagania konieczne do udzielenia pozwolenia na budowie przedmiotowej inwestycji to Starosta nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę inwestorowi.
W orzecznictwie panuje nie budzące jakichkolwiek wątpliwości stanowisko (oparte przy tym na jednoznacznym brzemieniu art. 35 ust. 4 P.b), że zgodnie z art. 35 ust. 4 P.b., w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji
o pozwoleniu na budowę. Przepis art. 35 ust. 4 Pr.b. nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani możliwości uzależnienia wydania tego pozwolenia od spełniania dalszych warunków, np. od zgody sąsiadów czy wyrównania utraty wartości nieruchomości. Jeśli zatem organ oceni przedłożony projekt jako zgodny z prawem, nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę. (zob. np. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2023 r. II OSK 2300/20).
Nie mogło ujść uwadze Sądu także i to, że w orzecznictwie podnosi się,
że zawarte w art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr.b. pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich powinno być interpretowane w sposób obiektywny, tj. zgodnie z regulującymi proces inwestycyjny przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a ponadto uregulowaniami konstytucyjnymi oraz przepisami prawa cywilnego, w głównej mierze tzw. prawa sąsiedzkiego. Tym samym poszanowanie interesów osób trzecich polega na umożliwieniu tym podmiotom skorzystania z prawa zabudowy w takim zakresie,
w jakim przysługuje ono inwestorowi. Wiąże się to z potrzebą dokonywania wyważenia interesów inwestora i właścicieli sąsiednich działek, co wymaga uwzględnienia istniejącej zabudowy oraz możliwości zabudowy działek w przyszłości (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 20 listopada 2024 r. II SA/Gd 565/24). W ocenie Sądu projektowana przez inwestora inwestycja nie narusza interesów skarżącego, tym bardziej, że interesy te zasadniczo nie zostały w żaden sposób skonkretyzowane – skarżący nie przedstawił bowiem jakichkolwiek planów inwestycyjnych odnośnie należącej do niego nieruchomości. Na marginesie Sąd podnosi, że w pełni zrozumiała jest niechęć skarżącego do projektowanej obok inwestycji, jednak Sąd dokonując kontroli legalności ocenianej decyzji opierać się może wyłącznie na przepisach prawa, które w niniejszej sprawie nie zostały naruszone.
Odnosząc się natomiast do zarzutów dotyczących zgodności z Planem szczegółowych rozwiązań projektowych do Sąd uznał, że są one bezzasadne.
W zakresie obowiązku zabudowy pierzejowej to wskazać trzeba, że zgodnie
z § 20 pkt 2: na terenie 10MWU obowiązuje: a) realizacja zabudowy w formie zabudowy pierzejowej, wzdłuż dróg publicznych oznaczonych na rysunku planu symbolami: 2KD-L, 3KD-D, 5KD-L, 6KD-L, zgodnie z oznaczeniem graficznym na rysunku planu, b) w zabudowie pierzejowej, funkcje usługowe realizowane wyłącznie w formie lokali wydzielonych w parterach i na pierwszym piętrze budynków mieszkalnych. Stosownie do § 3 ust. 1 pkt 17 Planu przez zabudowę pierzejowa należy rozumieć taki układ zabudowy, gdy budynki stykają się ścianami bocznymi, zajmując całą szerokość frontu działki.
Inwestor w piśmie z dnia 28 marca 2024 r., będącym odpowiedzią na wezwanie Wojewody, wyjaśnił, że projektowany budynek zajmuje całą szerokość frontu działki, co zostało wyraźnie opisane w opisie do projektu architektoniczno-budowlanego
(pkt 2.3- "Układ Przestrzenny oraz forma architektoniczna projektu budowlanego", oraz na stosownym Załączniku rysunkowym "Projekt Zagospodarowania Terenu - rys.
P-001". Przyjęte rozwiązania projektowe, zdaniem Spółki, w pełni wypełniają zapisy Planu w zakresie wymogu zabudowy pierzejowej. Projektowany budynek wypełnia swą zabudową w 100% szerokość działek nr ew. [...], [...], [...]będących terenem inwestycji.
Jednocześnie inwestor zauważył, iż przepisy Planu nie określają minimalnych wysokości elewacji budynków (określona jest jedynie wysokość maksymalna) oraz nie zakazują realizowania elewacji o zróżnicowanej wysokości, nie zawierają też jakichkolwiek innych ustaleń, które zakazywałyby stosowania tego rodzaju rozwiązań architektonicznych. W ocenie Spółki istotą zabudowy pierzejowej jest konieczność utrzymania ciągłości widoku elewacji frontowej, co w rozważanym przypadku zostało wypełnione (Plan nie zakazuje różnić wysokości elewacji). Rozwiązanie zaprojektowane w powyższym zakresie jako przejazd bramny z balkonem nad przejazdem oraz dachem zielonym z zielenią urządzoną. Wysokość elewacji w części przejazdu bramnego wynosi 4,53 m. Południowo-zachodnia ściana budynku (elewacja frontowa), usytuowana wzdłuż ul. Sienkiewicza, została zaprojektowana na całej szerokości nieruchomości inwestycyjnej - od granicy z działką nr ewid. [...] do granicy z działką nr ew. [...].
Jak podał dalej inwestor niezależnie od powyższego projekt wprowadza korektę w zakresie kubatury budynku poprzez doprojektowanie balkonu ujętego w bilansie kubatury całościowej budynku, zgodnie z pkt 6.3 opisu projektu budowlanego oraz rysunkiem PZT (ryz. P-001) i elewacji południowej (rys. A-301). Kubatura obliczona wg PN-ISO 9836. Kubatura naziemna wzrosła z 23 406,39 m3 do 23 648,76 m3 wzrost o 242,37 m3. Projektowany budynek znajduje się na ostatniej linii działek, które zgodnie z Planem nakazują zabudowę pierzejowa. Elewacja pierzejowa, jak i cała kubatura budynku została zaprojektowana również mając na uwadze dobro sąsiedzkie oraz poszanowanie działki sąsiedniej.
Po ponownej analizie projektu budowlanego, oraz mając na uwadze wyjaśnienia inwestora, Wojewoda uznał, iż projekt budowlany jest zgodny z § 20 pkt 2 i § 7 ust. 1 Planu w zakresie realizacji zabudowy pierzejowej.
Sąd to stanowisko podziela. Rację ma organ odwoławczy, że jak wynika
z załącznika nr 1 do Planu - rysunku planu w skali 1:1000, który stanowi jego integralną część, na terenie inwestycyjnym występuje zarówno obowiązująca linia zabudowy, przez którą należy rozumieć wyznaczone na rysunku planu linie, wzdłuż których obowiązuje sytuowanie nie mniej niż 70% lica ścian frontowych budynków, na zasadach określonych w planie (§ 3 ust. 1 pkt 10 Planu), jak również zabudowa pierzejowa, przez którą należy rozumieć taki układ zabudowy, gdy budynki stykają się ścianami bocznymi, zajmując całą szerokość frontu działki (§ 3 ust. 1 pkt 17 Planu).
Zgodzić się należy z organem, że zgodnie z projektem budowlanym zaprojektowano budynek jako pierzejowy wzdłuż ul. Sienkiewicza (6KD-L) zajmujący całą szerokość frontu działki w linii obowiązującej zgodnie z Planem, co potwierdza rysunek Projektu Zagospodarowania Terenu (rys. P-001) jak i rysunki znajdujące się w części projektu architektoniczno-budowalnego (rys. A-l020 rzut kondygnacja 1, rys. A-301 elewacja południowa). Zaprojektowano budynek w zabudowie pierzejowej bezpośrednio przy istniejącym budynku na działce sąsiedniej nr [...] i [...]. Podzielić przy tym trzeba stanowisko tego organu, że nie może pozostać bez znaczenia fakt,
że projektowany budynek znajduje się na ostatniej linii działek, które zgodnie z Planem nakazują zabudowę pierzejową. Na działce sąsiedniej nr ew. [...] z obr. [...] obowiązuje inna już jednostka Planu, tj. 11 MN/U, gdzie nie wyznaczono zabudowy pierzejowej. Zatem ciągłość zabudowy pierzejowej kończy się działce inwestora.
Jak zauważył przy tym prawidłowo organ, w związku z powyższym projektant
w celu spełnienia wymagań Planu zaprojektował w granicy z działka sąsiednią nr ew. 73 ścianę budynku w granicy z balkonem i zielenią urządzoną na stropie spełniając wymóg zabudowy pierzejowej, zajmującej całą szerokość frontu działki, jednocześnie mając na uwadze dobro sąsiedzkie oraz poszanowanie działki sąsiedniej. Ponadto, co nie jest bez znaczenia, w licu linii obowiązującej znajduje się 76,55% długości ścian frontowych z wymaganych min. 70% długości budynku. Długość elewacji frontowej budynku wynosi 55,05m, długość frontu działki wynosi 55,05m. Zatem warunek § 3 ust. 1 pkt 10 Planu został spełniony.
Skarżący natomiast prawidłowość tych rozwiań kwestionuje zasadniczo wyłącznie zarzucają wadliwość Planu. Przypomnieć więc jeszcze raz należy,
iż tutejszy Sąd wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2025 r. sygn. akt: VII SA/Wa 3051/24 oddalił skargę skarżącego na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta L. dla obszaru "[...]", zatwierdzony uchwałą
Nr XXXIl/479/2021 Rady Miasta L. z dnia 31 sierpnia 2021 r. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd jednocześnie wskazał, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2024 r. II OSK 2229/22) ukształtował się pogląd, że możliwość sytuowania na podstawie planu miejscowego budynku w granicy działki budowlanej nie skutkuje wyłączeniem wymagania, o którym stanowi § 12 ust. 3 r.w.t. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym skargę kasacyjną podzielił bowiem stanowisko prezentowane w dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 22 listopada 2023 r., II OSK 537/21; wyrok NSA z dnia 2 września 2021 r., II OSK 3115/18; wyrok NSA
z dnia 20 kwietnia 2021 r., II OSK 3125/20; wyrok NSA z dnia 4 listopada 2020 r.,
II OSK 154/20; wyrok NSA z dnia 19 listopada 2019 r., II OSK 2749/18), zgodnie z którym § 12 ust. 2 r.w.t. nie stanowi regulacji autonomicznej, wobec czego przepisy planu miejscowego nie mogą być stosowane bez uwzględnienia pozostałych przepisów r.w.t. normujących kwestię budowy budynku w granicy z sąsiednią działką. Tym samym Sąd uznał, że obawy skarżącego, iż Plan w obecnym kształcie prowadzi do kolizji warunków technicznych prawa budowlanego przy zagospodarowaniu sąsiadujących ze sobą jednostek planistycznych, w świetle przywołanego przez Sąd orzecznictwa sądowoadministracyjnego, również nie jest uzasadniony, gdyż ewentualny inwestor będzie miał obowiązek uwzględnienia przepisów techniczno-budowlanych, a nie tylko m.p.z.p.
Odnośnie zarzutu dotyczącego nieprawidłowej ilości kondygnacji projektowanego budynku, co prowadzić by miało do naruszenia przepisów Planu
w zakresie maksymalnej wysokości budynków oraz nieprawidłowego nachylenia projektowanego dachu, to Sąd również i tych zarzutów nie podzielił.
Skarżący podniósł, że w Planie ustalono obowiązek realizacji dachów stromych, czyli powyżej 12 stopni. Tymczasem w zaprojektowanym budynku znaczącą część zadaszeń stanowi dach płaski. W projekcie zastosowano rozwiązanie polegające na wykonaniu szeregu niewielkich połaci tworzących dach "harmonijkowy", o nachyleniu 12,5 stopnia. Dachu ukośnego jest w tym niewiele, są tam szerokie koryta odpływowe, kominy, murki attykowe i inne elementy nie będące dachami ukośnymi. Zdaniem skarżącego, w sumie dach stromy zajmuje poniżej 50% powierzchni zadaszonych całego budynku. Z dokumentacji wynika, że zaprojektowany "dach ukośny" to w istocie szereg dachów płaskich i tarasów, a częściowo stropodach pogrążony, symbolicznie ukształtowany w małe ukośne połacie poprzecinane szerokimi rynnami odpływowymi z umieszczonymi opisami o 12,5 stopnia nachylenia.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika natomiast, że zdaniem Wojewody, zachowane zostały wyznaczone warunki w zakresie kształtowania zabudowy
i zagospodarowania terenu, m.in. § 20 pkt 4 ppkt a) frontowe elewacje budynków winny charakteryzować się szczególnymi walorami architektonicznymi z zastosowaniem szlachetnych materiałów elewacyjnych - projektuje się elewacje wykonane
z szlachetnego tynku -w kolorze jasnoszarym oraz fragmenty elewacji np. okolice balkonów wykonane z tynku szlachetnego w kolorze szarym a także § 20 pkt 4 ppkt b) Planu, który określa dachy na terenach, 1OMWU - strome. Zgodnie z § 3 pkt 5 m.p.z.p. przez dach stromy należy rozumieć dach o kacie nachylenia powyżej 12° . Projektuje się dachy strome 12°-86° (np. rysunek A 107, A-18, A-201, A-202 Przekrój B-B- dach mansardowy, A-203 Przekrój C-C, A-302 elewacja zachodnia).
Zestawiając zarzuty skarżącego z ustaleniami organu i dokumentacją projektową, analiza akt sprawy doprowadziła także i Sąd do przekonania, że dachy zostały zaprojektowane zgodnie z przepisami Planu, tj. ich kąt nachylenia każdorazowo przekracza 12 stopni, tj. jest zgody z ustaleniami Planu.
W zakresie wysokości budynków, to jak wynika z § 20 pkt 4 ppkt c) Planu maksymalna wysokość zabudowy 16,0 m.
Wojewoda na podstawie dołączonej do wniosku części projektowej ustalił,
że w części opisowej jak i rysunkowej projektu budowlanego projektuje się natomiast wysokość zabudowy - 15,98 m. Na dachu zaprojektowano pomieszczenia techniczne - wentylatornie. Wyjście techniczne na dach jest przez właz dostępne z klatki schodowej, co potwierdza rys. A-l 07 Rzut- dach. Z ww. rysunku wynikać ma również, że na dachu zaprojektowano 3 tarasy dla 3 lokali mieszkalnych, które nie są połączone z pomieszczeniami technicznymi ani z technicznym ciągami komunikacyjnymi. Zostały otoczone barierkami a dostęp do nich odbywa się poprzez schody przynależne do poszczególnych lokali.
Jednocześnie Wojewoda przywołał treść § 3 pkt 16 r.w.t., zgodnie z którym za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, centrala klimatyzacyjna, obudowa wyjścia z klatki schodowej, kotłownia lub inne pomieszczenia techniczne. Natomiast zgodnie z § 6
tego przepisu wysokość budynku, służącą do przyporządkowania temu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia, mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględniania wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych, bądź do najwyżej położonego punktu stropodachu lub konstrukcji przekrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi.
Z akt sprawy wynika, że w piśmie z dnia 28 marca 2024 r. pełnomocnik inwestora - architekt M. G. doprecyzował, że pomieszczenia na dachu ("nadbudówki") są pomieszczeniami technicznymi przeznaczonym wyłącznie na potrzeby urządzeń rekuperacji oraz klimatyzacji. Przedmiotowe pomieszczenia techniczne ani nie przynależą do lokali przewidzianych na 5 kondygnacji ani nie "pokrywają się" z nimi, ani też nie są dostępne z żadnego z tych lokali. Nie są one dostępne również z żadnego tarasu przewidzianego na dachu. Każde z pomieszczeń technicznych jest dostępne tylko z technicznych ciągów komunikacyjnych na dachu, zaś wejście na dach odbywa się wyłącznie poprzez klapę oddymiającą z opcją wyłazu jako wejście techniczne.
Skarżący natomiast podnosi m.in., że w projekcie budowlanym umieszczono powyżej limitu 3 nadbudówki nazwane "pomieszczeniami technicznymi", które posiadają łatwą możliwość wykonania wejścia z prywatnych lokali, nad którymi są umieszczone oraz powierzchnie pokrywające się z powierzchniami tych lokali. Jednocześnie skarżący uznał, że pomieszczenia zaprojektowane na dachu budynku nie będą służyły wentylacji, a zaprojektowane obiekty nie posiadają cech "nadbudówek", lecz są kondygnacjami w rozumieniu § 3 pkt 16 r.w.t., które należy wliczyć do wysokości budynku.
Powyższe wyjaśnienia inwestora zestawione z dokumentacją projektową załączoną do wniosku i stanowiącą załącznik do wydanego przez Starostę pozwolenia, w ocenie Sądu, są przekonywujące. Skarżący natomiast swoje zarzuty naruszenia
§ 6 r.w.t. – jak słusznie wskazał to inwestor – opiera wyłącznie na niczym nie popartych przypuszczeniach i domysłach. Oznacza to, że skarżący dokonał własnej interpretacji materiału dowodowego, która to jednak jest niezgodna z prawidłowymi ustaleniami obu organów. Tym samym twierdzenia skarżącego, iż załączone do projektu budowlanego wykresy przesłaniania są nieprawidłowe, ponieważ przy wys. 19,20 m (opierając się na wymiarze ze skali rysunku) odległość między budynkami powinna wynosić
min. 9,7 m., wobec ustaleń że inwestycja nie przekracza określonej Planem maksymalnej wysokości 16 m, okazać musiały niezasadnymi.
Skarżący podtrzymał jednocześnie zarzut odwołania, że na projekcie zagospodarowania terenu pokazano odległość między budynkiem usytuowanym na należącej do skarżącego działce nr 73 a budynkiem projektowanym wyłącznie
w kondygnacji parteru. Na wyższych kondygnacjach projektowanego budynku występują liczne wysunięcia i projektowana elewacja zbliża się do istniejącego budynku na działce nr 73 poza wymiar podany na rysunku. Sposób podania wymiarowania powoduje ograniczenia w możliwości odczytania odległości między budynkami na wyższych kondygnacjach, dopiero po szczegółowej analizie można wywnioskować, że odległość na części elewacji jest mniejsza niż 8m o ok. 0,5m,
co jest niezgodne z przepisami. W ocenie Sądu, z analizy dokumentacji projektowej, nie wynika jednak aby ta odległość została przekroczona, i była niezgodna
z przepisami r.w.t. lub Planu.
Sąd nie podzielił także zarzut skarżącego, iż nazwa inwestycji w projekcie budowlanym i w decyzji o pozwoleniu na budowę nie określa wystarczająco zakresu przedsięwzięcia, posługując się zbyt szerokim określeniem "wraz z (...) zagospodarowaniem terenu (w tym z infrastrukturą)". O ile rację ma skarżący, że projekt budowlany powinien precyzyjnie określać jakie elementy infrastruktury technicznej są planowane do wybudowania, to jednak na gruncie tej sprawy, w ocenie Sądu, nazwa ta została określona prawidłowo.
Reasumując, podnoszone w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, okazały się bezpodstawne.
Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.