II SA/Gl 186/23

II SA/Gl 186/23 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2023-10-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-02-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Agnieszka Kręcisz-Sarna /sprawozdawca/
Beata Kalaga-Gajewska /przewodniczący/
Grzegorz Dobrowolski
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 34, art. 35, art. 36
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 152
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 7, art. 77, art. 80, art. 156
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna (spr.), Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2023 r. sprawy ze skargi Wspólnoty [..] położonej przy ul. [...] w T. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 30 listopada 2022 r. nr IFXIV.7840.11.44.2022 w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 30 listopada 2022 r. znak IFXIV.7840.11.44.2022 Wojewoda Śląski (dalej "Wojewoda" lub "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. (dalej "Prezydent" lub "organ pierwszej instancji") z 30 maja 2022 r. numer [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę.
Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie sprawy.
Organ pierwszej instancji, w związku z wnioskiem Z. F. z 23 lipca 2020 r. (dalej "uczestnik postępowania" lub "inwestor"), decyzją z 30 maja 2022 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla wnioskowanej inwestycji. Wniosek uczestnika postępowania dotyczył zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie osiedla dziesięciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych, na działkach o numerach[...], [...], [...], [...],[...] przy ul. [...]w T. Decyzja z 30 maja 2022 r. była drugą decyzją organu pierwszej instancji wydaną w rozpoznawanej sprawie, Wojewoda bowiem uchylił wcześniejszą decyzję tego organu z 3 lutego 2021 r.
Podstawę prawną pierwszoinstancyjnej decyzji stanowiły przepisy art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity przywołany w podstawie prawnej decyzji: Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm.; dalej "p.b.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity przywołany w podstawie prawnej decyzji: Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.; dalej "k.p.a.").
W uzasadnieniu decyzji Prezydent opisał chronologicznie czynności postępowania administracyjnego podejmowane w sprawie. Następnie Prezydent wyjaśnił, że dokonał weryfikacji przedłożonego projektu budowlanego i jego zgodności z obowiązującymi przepisami oraz z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta T., przyjętego uchwałą Rady Miasta T. z dnia 26 sierpnia 2021 r. numer [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w rejonie ulic:[...], [...], [...],[...] i [...]w T. (Dziennik Urzędowy Województwa [...]z [...] poz.[...]; dalej "miejscowy plan z 2021 r."). Organ pierwszej instancji wskazał, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu z 2021 r. (w szczególności z § 10 i § 11) oraz spełnia wymogi p.b. i przepisów szczegółowych z nim związanych.
Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji złożyły Wspólnoty Mieszkaniowe Nieruchomości położonych przy ul.[...] , przy ul. [...] oraz przy ul. [...] w T., działające przez Spółdzielnię Mieszkaniową "[...] " będącą ich zarządcą (dalej "zarządca"), reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika.
Odwołujące Wspólnoty Mieszkaniowe zarzuciły zaskarżonej decyzji naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wydanie przez organ pierwszej instancji pozytywnej decyzji co do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu z 2021 r. w sytuacji, gdy projekt ten jest niezgodny z ustaleniami planu, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 marca 2022 r. o sygn. akt II SA/Gl 1331/21 stwierdził nieważność uchwały Rady Miasta T. w przedmiocie miejscowego planu z 2021 r. w części dotyczącej obszaru oznaczonego symbolem MW. Odwołujące zarzuciły naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. poprzez wydanie decyzji bez zbadania zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu.
Odwołujące Wspólnoty Mieszkaniowej sformułowały także zarzut naruszenia przepisów postępowania, a to art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie umożliwiającym dokonanie wszechstronnej oceny stanu faktycznego i zaistniałych uchybień, w konsekwencji czego organ pierwszej instancji poczynił błędne ustalenia w przedmiocie: nieprawidłowej liczby miejsc parkingowych przeznaczonych dla lokali usługowych oraz na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową; zużycia ścieków i sposobu ich odprowadzania z informacją o oddziaływaniu inwestycji na środowisko; przebudowy ul. [...] oraz braku zezwolenia na prowadzenie robót i fizyczne wejście w pas drogowy ul. [...] i [...] wobec wstępnej zgody MZUiM; braku uzgodnienia projektu wykonawczego przebudowy ul. [...] i [...] z MZUiM; braku projektu tymczasowej i docelowej organizacji ruchu wraz z zatwierdzeniem u zarządzającego ruchem w mieście; braku prolongowanej dokumentacji projektowej sieci wodociągowej z informacją o oddziaływaniu na środowisko inwestycji; oceny rozbieżności w dokumentacji geotechnicznej; rozmiaru inwestycji i jej zgodności z przeznaczeniem terenu – co w rezultacie stanowi, że inwestycja jest sprzeczna z założeniami miejscowego planu.
Odwołujące Wspólnoty Mieszkaniowe podkreśliły, że decyzja o pozwoleniu na budowę wydana w oparciu o uchwałę rady gminy w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, której następnie stwierdzono nieważność, w świetle art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest wydana bez podstawy prawnej. Decyzja organu pierwszej instancji pomija treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (dalej "WSA w Gliwicach") o sygn. akt II SA/Gl 1331/21. Z uzasadnienia tego wyroku wynika, że "Studium dla terenów określonych symbolem MU przewiduje zachowanie dotychczasowego charakteru zabudowy jednorodzinnej (z dopuszczeniem takich form jak zabudowa bliźniacza, atrialna, szeregowa). Zakazuje jednocześnie wprowadzenia (nowej) zabudowy wielorodzinnej. Należy zatem uznać, że zaskarżony miejscowy plan, w zakresie w jakim określa tereny oznaczone w Studium jako MU pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną jest sprzeczny ze Studium i w tym zakresie zasadne jest stwierdzenie jego nieważności".
Wobec powyższego dotychczasowy plan, tj. uchwała Rady Miasta T. z dnia 27 lutego 2003 r. numer [...] zakłada, że przeznaczeniem dopuszczalnym terenów jest realizacja zabudowy mieszkaniowej bez usług na działce. Natomiast w § 9 ust. 4 tego planu wskazano, że przeznaczeniem dopuszczalnym terenu oznaczonego symbolem MU.1 jest realizacja małych domów mieszkalnych, funkcja administracyjna, biurowa i handel detaliczny zlokalizowany wyłącznie w parterach budynków mieszkalnych. Sporna inwestycja w postaci kilkunastu bloków nie harmonizuje z krajobrazem i istniejącą zabudową. Takie obiekty nie zaliczają się do kategorii "małych domów mieszkalnych".
Jeśli wziąć pod uwagę miejscowy plan z 2021 r. to w projekcie budowlanym określono niewłaściwą liczbę miejsc parkingowych dla lokali usługowych. Nadto w projekcie w charakterystyce budynku w wersji tekstowej podano, iż będzie dziesięć powtarzalnych budynków mieszkalnych wielorodzinnych, każdy z lokalem usługowym na parterze podczas gdy w wersji graficznej wskazano, że liczba lokali usługowych to dziewięć. Jednocześnie zwiększenie liczby miejsc parkingowych dla lokali usługowych przedkłada się na niezgodność liczby miejsc parkingowych dla pojazdów wyposażonych w kartę parkingową wedle zapisu w planie, iż należy zapewnić 4% ogólnej liczby stanowisk.
W odwołaniu od decyzji zamieszczono także wniosek o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Gliwicach z 25 marca 2022 r.
Decyzją z 30 listopada 2022 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną uznając, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.
W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że wyrok WSA w Gliwicach z dnia 25 marca 2022 r. o sygn. akt II SA/Gl 1331/21 jest nieprawomocny i do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej od ww. wyroku nadal obowiązuje miejscowy plan z 2021 r. Uchwała w sprawie przyjęcia miejscowego planu z 2021 r. nie jest decyzją administracyjną, a zatem powoływana przez odwołujących uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej "NSA") z 13 listopada 2012 r. o sygn. akt I OPS 2/12 nie ma bezpośredniego zastosowania w sprawie. Wobec tego do czasu uprawomocnienia ww. wyroku WSA w Gliwicach organy mogą legalnie orzekać w oparciu o miejscowy plan z 2021 r. Biorąc natomiast pod uwagę regulację art. 152 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.; dalej "p.p.s.a.") organ odwoławczy nie ma podstaw do zawieszenia postępowania do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Gliwicach z dnia 25 marca 2022 r. Organ pierwszej instancji prawidłowo zatem wydał decyzję w oparciu o ustalenia miejscowego planu z 2021 r. Planowana inwestycja jest zgodna z ustalonym przeznaczeniem terenu wynikającym z tego planu i spełnia wymagania w zakresie szczegółowych parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu.
Budynki mieszkalne usytuowane zostały z zachowaniem wymogów § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225, dalej "rozporządzenie WT") w zakresie odległości od granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi. Projekt zagospodarowania terenu spełnia również pozostałe wymagania rozporządzenia WT, w tym przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273. Przedłożona przez uczestnika postępowania dokumentacja projektowa pozwala na sprawdzenie projektu budowlanego inwestycji objętej wnioskiem oraz ocenę całego przedsięwzięcia, stosownie do zasad określonych w art. 35 ust. 1 p.b.
Zawarty w projekcie bilans terenu uwzględnia wszystkie elementy projektowanego zagospodarowania i spełnia wymogi ustaleń miejscowego planu z 2021 r. oraz przepisów techniczno-budowlanych. W przedłożonym projekcie wykazano, że liczba miejsc parkingowych odpowiada ustaleniom miejscowego planu z 2021 r., a ich usytuowanie spełnia wymogi § 18 i § 19 rozporządzenia WT.
W przedłożonym projekcie zawarto wszystkie niezbędne informacje, o których mowa w § 11 ust. 2 pkt 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1935 z późn. zm.; dalej "rozporządzenie z dnia 25 kwietnia 2012 r."). Wynika z nich, że projektowany budynek zostanie wyposażony we wszystkie niezbędne instalacje i urządzenia budowlane zapewniające jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem, w tym także instalacje i urządzenia kanalizacyjne. W przypadku planowanej inwestycji rozwiązania z zakresu instalacji i urządzeń kanalizacyjnych nie wymagają sporządzenia dodatkowej informacji o ich oddziaływaniu na środowisko. Wymogi dotyczące inwestycji wymagających sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko bądź sporządzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, określone zostały w przepisach z zakresu ochrony środowiska. Projektowana inwestycja ze względu na swoje parametry i zasięg nie podlega tym regulacjom.
Pismem z 8 stycznia 2023 r. skargę na decyzję Wojewody złożyły Wspólnoty Mieszkaniowe Nieruchomości położonych przy ul.[...] , [...]i [...] w T., w imieniu których działał zarządca reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata. W skardze sformułowano zarzuty identyczne jak w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, tj. naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Ponadto o zasądzenie od organu na rzecz skarżących wspólnot mieszkaniowych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na uzasadnienie zarzutów przywołano te same argumenty jak w odwołaniu od decyzji.
Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Organ odwoławczy podtrzymał w całości swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Pismem z 25 kwietnia 2023 r. pełnomocnik cofnął skargę w imieniu Wspólnot Mieszkaniowych Nieruchomości położonych przy ul. [...] i [...] w T. i wniósł o rozpoznanie skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w T. (dalej "skarżąca"). Odnośnie zasad reprezentacji skarżącej pełnomocnik wyjaśnił, że zarząd nieruchomością wspólną odbywa się na mocy art. 18 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali wobec czego właściciele lokali w umowie o ustanowieniu odrębnej własności w formie aktu notarialnego określili zarząd nieruchomością wspólną. Pełnomocnik powołał się na uchwałę Sądu Najwyższego z 9 lutego 2017 r., III ZP 106/15 oraz postanowienie NSA z 29 listopada 2018 r., I GZ 356/18.
Na rozprawie w dniu 27 października 2023 r. pełnomocnik uczestnika postępowania poparł stanowisko wyrażone przez Wojewodę w odpowiedzi na skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) i art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Zakres kontroli sądu wyznacza przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem dotyczącym art. 57a (który nie znajduje zastosowania w rozpatrywanej sprawie).
Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Zarzuty skargi okazały się niezasadne.
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że z uwagi na wszczęcie postępowania administracyjnego i niezakończenie go przed dniem 19 września 2020 r. w sprawie należało stosować przepisy p.b. w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 471 z późn. zm.; dalej "ustawa nowelizująca"). Zgodnie z art. 25 ustawy nowelizującej, do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1 (tj. ustawą p.b.), wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (tj. przed dniem 19 września 2020 r.), przepisy ustawy zmienianej w art. 1 (tj. ustawy p.b.) stosuje się w brzmieniu dotychczasowym (z zastrzeżeniem spraw wskazanych w art. 28 ustawy nowelizującej).
W brzmieniu właściwym dla oceny stanu prawnego sprawy, art. 35 ust. 1 p.b. obligował organ administracji architektoniczno-budowlanej do sprawdzenia, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo – w przypadku braku miejscowego planu – decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto także z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien być sprawdzony pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Organ zobligowany jest sprawdzić także kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Ocenie podlega także wykonanie i ewentualne sprawdzenie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
Stwierdzenie nieprawidłowości w ww. zakresie obliguje organ do nałożenia obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości w wyznaczonym terminie, a brak usunięcia nieprawidłowości powinien skutkować wydaniem decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 3 p.b.). W razie zaś spełnienia wymagań określonych w ust. 1 art. 35 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust 4 p.b.).
W rozpoznawanej sprawie obie decyzje inwestycyjne, tj. decyzja Prezydenta Miasta T. z 30 maja 2022 r. oraz zaskarżona decyzja Wojewody zostały wydane po stwierdzeniu zgodności projektu budowlanego spornej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu z 2021 r. W tym miejscu wskazać należy, że miejscowy plan z 2021 r. został poddany kontroli sądowej i WSA w Gliwicach wyrokiem z dnia 25 marca 2022 r. o sygn. akt II SA/Gl 1331/21 stwierdził jego nieważność w części dotyczącej obszaru oznaczonego symbolem MW (obszar ten obejmuje działki przeznaczone pod sporną inwestycję). Wyrok ten nie jest prawomocny bowiem Gmina T. wniosła od ww. wyroku skargę kasacyjną.
Nieprawomocny wyrok wojewódzkiego sądu administracyjnego, w tym również wyrok uwzględniający skargę, nie wywołuje do czasu uprawomocnienia się skutków prawnych w postaci pozbawienia mocy wiążącej zaskarżonego aktu lub czynności, a zatem zaskarżony akt wiąże. Jednakże stosownie do art. 152 § 1 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. Uchylenie aktu administracyjnego przez sąd ma zatem ten skutek, że nawet pomimo nieprawomocności wyroku, zaskarżony akt nie wywołuje skutków prawnych aż do momentu uprawomocnienia się tego orzeczenia. Sąd może postanowić, że pomimo uwzględnienia skargi, zaskarżony i nieprawomocnie wyeliminowany z obrotu akt administracyjny pomimo wszystko będzie wywoływał skutek prawny. Jednakże regulacja art. 152 § 1 p.p.s.a. i wynikająca z niej zasada niewykonywania zaskarżonego aktu lub czynności do chwili uprawomocnienia się wyroku nie znajduje zastosowania do aktów prawa miejscowego. Akty prawa miejscowego, jako akty stanowienia, a nie stosowania prawa, nie podlegają bowiem wykonaniu, o jakim mowa w art. 152 p.p.s.a, lecz obowiązują.
Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego. Miejscowy plan obowiązuje do momentu stwierdzenia jego nieważności, przy czym orzeczenie sądu w tym przedmiocie musi być prawomocne (por. wyroki NSA: z 1 kwietnia 2016 r., II OSK 1881/14; z 11 października 2016 r., II OSK 3316/14; z 25 maja 2021 r., II OSK 2470/18 - opubl. w internetowej bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA").
Wobec powyższego stwierdzenie nieważności miejscowego planu z 2021 r. przez WSA w Gliwicach nie oznacza jeszcze, że plan ten został wyeliminowany z obrotu prawnego. Aby miejscowy plan z 2021 r. został wyeliminowany z obrotu prawnego wyrok sądu pierwszej instancji stwierdzający nieważność uchwały uchwalającej miejscowy plan musi się uprawomocnić. Dopóki wyrok ten nie stanie się prawomocny to miejscowy plan z 2021 r. obowiązuje i jest prawem miejscowym na obszarze, dla którego został uchwalony. Kształtuje on zatem jako akt prawa miejscowego przeznaczenie terenów nim objętych oraz sposób ich zagospodarowania i zabudowy.
Zasadnie zatem uznały organy obu instancji, że ocena zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powinna być przeprowadzona w odniesieniu do miejscowego planu z 2021 r. jako planu obowiązującego dla obszaru, na którym położone są działki inwestycyjne.
W tych okolicznościach zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. należało uznać za bezzasadny.
Niezależnie od powyższego wskazać należy, że powoływana przez skarżącą uchwała NSA z 13 listopada 2012 r. o sygn. akt I OPS 2/12 nie znajduje zastosowania do konsekwencji prawnych wyeliminowania z obrotu prawnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla pozwolenia na budowę. Uchwała ta dotyczy bowiem stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję. W wyroku z 24 listopada 2016 r. o sygn. akt II OSK 1490/15 (opubl. w CBOSA) NSA przyjął, że stwierdzenie nieważności planu miejscowego, na podstawie którego wydano decyzję o pozwoleniu na budowę, nie jest podstawą stwierdzenia nieważności tej decyzji, lecz jest podstawą jej wzruszenia. Sąd administracyjny nie jest uprawniony do stwierdzenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, z tego powodu, że stwierdzono nieważność planu miejscowego, na podstawie którego tę decyzję wydano (podobnie NSA w wyroku z 20 lipca 2022 r., II OSK 2280/19, opubl. w CBOSA).
Zdaniem Sądu także zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. nie są zasadne. Organy prawidłowo ustaliły, że inwestor spełnił warunki wynikające z § 21 ust. 2 pkt 3 i pkt 6 oraz § 21 ust. 7 pkt 4 miejscowego planu z 2021 r. w zakresie wymagań dotyczących miejsc parkingowych. Liczbę miejsc parkingowych dla usług biurowych i drobnych określa § 21 ust. 2 pkt 6 miejscowego planu z 2021 r. Zaprojektowano dziesięć lokali użytkowych (w każdym budynku jeden lokal usługowy na parterze), których powierzchnia wynosi poniżej 40 m2 i przewidziano po dwa stanowiska pracy na jeden lokal. Część opisowa projektu i część rysunkowa projektu są w zakresie liczby lokali usługowych spójne. Przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązanie spełnia wymogi zarówno pkt a jak i pkt b z § 21 ust. 2 pkt 6 miejscowego planu z 2021 r.
Odnośnie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko należy wskazać, że stosownie do art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz stosownie do rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 z późn. zm.) sporna inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym nie wymagała przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Wobec tego określony w projekcie sposób zapatrzenia w wodę oraz sposób odprowadzania ścieków z terenu inwestycji nie wymagał sporządzenia informacji o oddziaływaniu inwestycji na środowisko.
Jeśli chodzi o zarzuty skarżącej dotyczące zawartości projektu budowlanego należy mieć na uwadze regulację art. 25 ustawy nowelizującej. W świetle tej regulacji przedłożony przez inwestora projekt budowlany powinien być oceniony na podstawie przepisów nieobowiązującego już rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. Sąd w pełni podziela pogląd zawarty w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 8 czerwca 2021 r, II SA/Lu 129/21 (opubl. w CBOSA), że racjonalny ustawodawca, decydując się na możliwość posługiwania się przez pewien okres standardami sporządzania projektu budowlanego na poprzednich zasadach, objął tą normą nie tylko ustawę p.b. w brzmieniu obowiązującym do 19 września 2020 r., ale także wszystkie niezbędne do sporządzenia dokumentacji projektowej na cele prawne akty wykonawcze wydane na podstawie tej ustawy kompatybilne z jej nieobowiązującą wersją. W innym wypadku cel art. 25 ustawy nowelizującej nie zostałby osiągnięty, gdyż p.b. reguluje tylko podstawowe aspekty i zasady sporządzenia tej dokumentacji.
W ocenie Sądu organy słusznie uznały, że przedłożony przez uczestnika postępowania projekt budowlany spełnia wszystkie wymagania, jakie w tym zakresie nakłada na inwestora art. 34 i art. 35 p.b. oraz przepisy rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. Do projektu dołączono wszelkie wymagane prawem opinie, uzgodnienia i analizy. Opinia geotechniczna została sporządzona przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia i odnosi się do terenu inwestycji. Opinia dotyczy pierwotnie planowanych przez inwestora obiektów budowlanych o trzech kondygnacjach nadziemnych i jednej podziemnej. Uczestnik postępowania dokonał zmiany parametrów obiektów budowlanych, tj. zrezygnował z kondygnacji podziemnej. W tych okolicznościach organy zasadnie uznały, że wnioski zawarte w opinii geotechnicznej nie budzą zastrzeżeń. Ponadto należy zauważyć, że skoro stosownie do brzmienia art. 34 ust. 3 pkt 4 p.b. wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych należy wykonać w zależności od potrzeb, to wymóg dołączenia do projektu wyników takich badań nie jest obligatoryjny. Oznacza to, że dokumentacja taka powinna być opracowana tylko wówczas, gdy za konieczne uzna to projektant konstrukcji obiektu budowlanego. Z powyższego przepisu nie wynika ponadto, że organ wydający pozwolenie na budowę może nałożyć na wnioskodawcę obowiązek przeprowadzenia ww. badań (por. wyroki NSA z 5 marca 2018 r., II OSK 2125/17, z 18 stycznia 2017 r., II OSK 1510/16 oraz z 8 grudnia 2015 r. II OSK 910/14, opubl. w CBOSA).
Projekt nie obejmował projektów przyłączy, ogrodzenia oraz zjazdu, które to elementy inwestycji zostaną objęte odrębnymi postępowaniami. Przebudowa dróg ul. [...] i [...] w zakresie budowy miejsc parkingowych, chodników i wykonania nawierzchni, o której mowa w uzgodnieniu MZUiM z 11 lutego 2022 r., dotyczy etapu realizacji inwestycji ("przed planowanym rozpoczęciem prac"). Wobec tego uczestnik postępowania został zobligowany do uzyskania - przed przystąpieniem do realizacji inwestycji - uzgodnienia z MZUiM projektu wykonawczego przebudowy dróg. Tę samą uwagę należy odnieść do projektów tymczasowej i docelowej organizacji ruchu. Wobec tego projekt przebudowy dróg i projekt organizacji ruchu nie stanowiły elementów projektu budowlanego.
W tych okolicznościach Sąd uznał, że kontrolowane postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z wymogami k.p.a., w tym zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Poczynione przez organy ustalenia faktyczne znajdują uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. Materiał dowodowy został przez organy zgromadzony, rozpatrzony i oceniony w sposób wyczerpujący. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi stawiane przez art. 107 § 3 k.p.a.
Sąd uznał działanie organów administracji w rozpoznawanej sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji niniejszego wyroku.