II SA/Gl 1830/22

II SA/Gl 1830/22 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2023-02-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Agnieszka Kręcisz-Sarna /sprawozdawca/
Artur Żurawik /przewodniczący/
Grzegorz Dobrowolski
Symbol z opisem
6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne
Drogi publiczne
Sygn. powiązane
II GSK 917/23 - Wyrok NSA z 2024-01-18
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 988
art. 64c ust. 10 w zw. z art. 64c ust. 12
Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 6, art. 9, art. 11, art. 77, art. 80, art. 107 § 1 pkt 7, art. 107 § 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski,, Asesor WSA Agnieszka Kręcisz – Sarna (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 lutego 2023 r. sprawy ze skargi A. w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 3 listopada 2022 r. nr SKO.VIII/422/299/2022 w przedmiocie niedopuszczalności odwołania od pisma w sprawie sprzeciwu na przejazd pojazdem nienormatywnym oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 3 listopada 2022 r., nr SKO.VIII/422/299/2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej (dalej: "Kolegium" lub "organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu odwołania A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej "skarżąca"), stwierdziło niedopuszczalność odwołania od pisma Wójta Gminy U. (dalej "organ pierwszej instancji") z dnia 8 września 2022 r.
Jak wynika z akt sprawy organ pierwszej instancji w odpowiedzi na zawiadomienie skarżącej z dnia 6 września 2022 r. pismem z dnia 8 września 2022 r. wyraził sprzeciw na wykonanie przejazdu pojazdami przekraczającymi tonaż 7,5 t po działkach pozostających w zarządzie tego organu (tj. działki nr[...], [...], [...], [...], [...], [...],[...]). W sprzeciwie organ pierwszej instancji wskazał, że zgłoszony przez skarżącą w zawiadomieniu z dnia 6 września 2022 r. przejazd przez most i po drogach gminnych nie jest możliwy z uwagi na obowiązujące ograniczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdów (do 7,5 t), mogących poruszać się po tym moście i drogach gminnych. Dodatkowo wyjaśnił, że konstrukcja mostu oraz drogi gminnej (w tym szerokość drogi od 2,5 do 2,7 mb oraz istniejąca zabudowa przy drodze gminnej) uniemożliwia wykonanie tego przejazdu, bowiem nie jest dostosowana do przenoszenia tak dużych obciążeń przez pojazdy ponadnormatywne. Organ pierwszej instancji zwrócił także uwagę na okoliczność, że droga przez most stanowi jedyną możliwość dojazdu do kilkudziesięciu budynków mieszkalnych. Uszkodzenie oraz w konsekwencji wyłączenie mostu z użytkowania stwarza zagrożenie dla mieszkańców oraz uniemożliwi służbom udzielanie pomocy w sytuacji kryzysowej.
Na powyższe pismo organu pierwszej instancji skarżąca wniosła odwołanie. Zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 6 – art. 9, art. 11, art. 77, art. 80, art. 107 § 1 pkt 7, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (aktualny tekst jednolity Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm. – dalej "k.p.a.") oraz przepisów prawa materialnego tj. art. 64c ust. 10 w zw. z art. 64c ust. 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 988 z późn. zm., dalej "p.r.d.").
Kolegium zaskarżonym postanowieniem z dnia 3 listopada 2022 r. stwierdziło niedopuszczalność tego odwołania. W podstawie prawnej postanowienia przywołano art. 134 k.p.a. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zachodzi negatywna przesłanka dopuszczalności odwołania o charakterze przedmiotowym. Odwołanie zostało bowiem złożone od pisma (sprzeciwu), które nie jest decyzją administracyjną. W ocenie Kolegium sprawa dotycząca zgłoszonego sprzeciwu na przejazd pojazdami nienormatywnymi nie jest indywidualną sprawą administracyjną podlegającą rozstrzygnięciu w formie decyzji administracyjnej.
W skardze do sądu administracyjnego skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o uchylenie w całości postanowienia Kolegium z dnia 3 listopada 2022 r., oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca wskazała m. in. na naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 1 pkt 1 w zw. z art. 122a § 2 pkt 2 w zw. z art. 107 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., art. 134 k.p.a., art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 98 poz. 483 z późn. zm.; dalej "Konstytucja") w zw. z art. 6, art. 8 § 1 i art. 15 k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego tj. art. 64 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 9 i ust. 10 oraz w zw. z art. 140aa ust. 1 i art. 140ab ust. 1 pkt 6 p.r.d. Zdaniem skarżącej przepis art. 64 p.r.d. jest przepisem szczególnym upoważniającym do załatwienia sprawy milcząco w rozumieniu art. 122a § 1 k.p.a. Sprzeciw organu na wykonanie przejazdu pojazdami nienormatywnymi kształtuje prawa i obowiązki stron. Obowiązek zaś uzasadnienia sprzeciwu przez organ uprawdopodabnia, że przysługuje od niego tryb odwoławczy. Co więcej niewykonanie obowiązków wynikających z treści sprzeciwu zostało obarczone karą administracyjną. Wobec treści przepisów p.r.d. i art. 122a § 2 pkt 1 k.p.a. zarządca drogi publicznej powinien wydać sprzeciw w drodze decyzji administracyjnej. W przypadku milczącego załatwienia sprawy przepisy k.p.a. przewidują wprost wydanie sprzeciwu w formie decyzji. Skarżąca podkreśliła, że gdyby przyjąć za prawidłowe stanowisko Kolegium to podmiot zgłaszający przejazd pojazdami nienormatywnymi nie miałby żadnej drogi odwoławczej i byłby zdany na łaskę bądź niełaskę organu. Taka procedura nie odpowiadałaby standardom wynikającym z art. 2 i 176 Konstytucji.
Skarżąca zarzuciła ponadto, że zaskarżone postanowienie nie zawiera wyjaśnienia na jakiej podstawie Kolegium stwierdziło, że sprawa dotycząca zgłoszonego sprzeciwu nie jest indywidualną sprawą administracyjną podlegającą rozstrzygnięciu w formie decyzji administracyjnej. Uzasadnienie postanowienia nie spełnia wymogu art. 107 § 3 k.p.a., bowiem nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego zgodnego ze standardami określonymi w Konstytucji oraz postępowaniu administracyjnym.
W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podniósł argumenty zbieżne z treścią zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zakres kontroli sądu wyznacza przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259; dalej "p.p.s.a.") stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem dotyczącym art. 57a (który nie znajduje zastosowania w rozpatrywanej sprawie).
Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia Sąd doszedł do przekonania, że jest ono zgodne z prawem.
Wyjaśnić należy, że art. 134 k.p.a. dotyczy pierwszego etapu postępowania odwoławczego, który obejmuje badanie formalne odwołania. Na tym etapie organ odwoławczy zobowiązany jest ocenić, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz, czy zostało wniesione w ustawowym terminie. Jeśli organ stwierdzi niedopuszczalność odwołania lub uchybienie terminowi do jego wniesienia, wówczas ma obowiązek wydać postanowienie, które jest ostateczne. Niedopuszczalność odwołania zachodzi w przypadku, gdy ze względów podmiotowych lub przedmiotowych merytorycznie rozpatrzenie tego środka zaskarżenia jest wykluczone.
Badając dopuszczalność odwołania w rozpoznawanej sprawie podnieść należy, że podstawą sporządzenia pisma (sprzeciwu) z dnia 8 września 2022 r. był art. 64c ust. 10 p.r.d. Przepis ten stanowi, że zarządca drogi w sytuacji opisanej w ust. 9 tego przepisu, najpóźniej 3 dni przed datą planowanego przejazdu potwierdza przyjęcie zawiadomienia i może określić warunki przejazdu przez most lub wiadukt albo zgłosić uzasadniony sprzeciw. Ust. 9 przewiduje zaś, że podmiot posiadający zezwolenie kategorii IV, planujący wykonanie przejazdu przez most lub wiadukt po drogach innych niż krajowe pojazdem, którego rzeczywista masa całkowita jest większa od dopuszczalnej, jest obowiązany zawiadomić pisemnie właściwego dla tego mostu lub wiaduktu zarządcę drogi o terminie i trasie planowanego przejazdu, w terminie 7 dni roboczych przed datą planowanego przejazdu, przy czym 7 dzień terminu jest ostatecznym dniem wpływu zawiadomienia do organu. Zarządca drogi może zgłosić sprzeciw, jeżeli stan technicznej sprawności mostu lub wiaduktu, po którym planowany jest przejazd pojazdu nienormatywnego, określony na podstawie przepisów Prawa budowlanego, uniemożliwia wykonanie tego przejazdu (art. 64c ust. 12 p.r.d.). Dalej regulacja art. 64c p.r.d. w ust. 13 zawiera zakaz wykonywania przejazdu przez most lub wiadukt w przypadku zgłoszenia sprzeciwu przez zarządcę drogi albo niezgodnie z warunkami przejazdu przez ten obiekt.
Jednocześnie należy zauważyć, że ruch pojazdu nienormatywnego zgodnie z art. 64-64i p.r.d. jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia odpowiedniej kategorii, przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, pilotowania przejazdu pojazdu nienormatywnego na warunkach i w sposób określonych w przepisach wykonawczych oraz zachowania szczególnej ostrożności przez kierującego pojazdem nienormatywnym. Za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej (art. 140aa–140ae p.r.d.). Istotą zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego jest zapewnienie bezpieczeństwa wszystkim użytkownikom drogi, jak również ochrona stanu technicznego dróg oraz urządzeń usytuowanych w pasie drogowym. Zapewnieniu powyższego celu służą warunki, które określa w zezwoleniu na przejazd organ wydający zezwolenie.
Przechodząc do meritum sprawy zauważyć należy, że skarżąca dysponuje zezwoleniem kategorii IV na przejazd po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego, który spełnia wymagania w zakresie wymiarów, masy oraz nacisków osi, określone w pozycji 4 tabeli "Kategorie zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego" załącznika do p.r.d. Zezwolenie zostało wydane na czas określony tj. od dnia 12 sierpnia 2022 r. do dnia 12 sierpnia 2023 r. Zezwolenie zawiera informację o wynikającym z art. 64c ust. 9 p.r.d. obowiązku informacyjnym ciążącym na skarżącej. Mianowicie jeżeli planuje ona wykonanie przejazdu przez most lub wiadukt po drogach innych niż krajowe pojazdem, którego rzeczywista masa całkowita jest większa od dopuszczalnej, to zobowiązana jest zawiadomić pisemnie właściwego dla tego mostu lub wiaduktu zarządcę drogi o terminie i trasie planowanego przejazdu. Pismem z dnia 6 września 2022 r. skarżąca zawiadomiła organ pierwszej instancji o planowanym przejeździe po drogach gminnych pojazdami przekraczającymi tonaż 7,5 tony w celu budowy inwestycji celu publicznego w zakresie łączności publicznej.
Przepisy p.r.d. nie przewidują wydania decyzji administracyjnej ani postanowienia w przypadku zgłoszenia przez zarządcę drogi uzasadnionego sprzeciwu w związku z zawiadomieniem, o którym mowa w art. 64c ust. 9 tej ustawy. Zdaniem Sądu analiza przepisów p.r.d. nie pozwala na przyjęcie domniemania formy decyzji dla takiego działania. Odwoływanie się do koncepcji domniemania formy decyzji administracyjnej jest dopuszczalne tylko w sytuacji, gdy przepisy prawa materialnego upoważniają organ administracji publicznej do załatwienia sprawy administracyjnej, lecz nie określają formy rozstrzygnięcia tej sprawy (por. wyrok NSA z 10 maja 2018 r., II OSK 1513/16). Koniecznym warunkiem przyjęcia takiego domniemania jest ustalenie, że istnieje sprawa administracyjna i organ administracji właściwy jest do jej załatwienia (G. Łaszczyca [w:] C. Martysz, A. Matan, G. Łaszczyca, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II. Komentarz do art. 104-269, wyd. III, Warszawa 2010, art. 105, s. 19). Ponadto należy mieć na uwadze, że to nie treść żądania jednostki tworzy sprawę administracyjną, ponieważ ta w chwili jego złożenia już istnieje, ale żądanie wszczęcia postępowania czyni sprawę przedmiotem postępowania. Wobec tego nie można pojęcia sprawy administracyjnej sprowadzać do treści żądania jednostki (Tadeusz Woś, "Pojęcie "sprawy" w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego", Acta Universitatis Wratislaviensis nr 1022, Prawo CLXVIII, Wrocław 1990 r., str. 334; wyrok NSA z dnia 27 lutego 2012 r., I FSK 457/11, opubl. w internetowej bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zastosowanie w art. 64c ust. 10 p.r.d. terminu "uzasadniony sprzeciw" nie daje dostatecznych podstaw do interpretacji, że jest to rozstrzygnięcie podejmowane przez organ w sprawie dotyczącej indywidualnego uprawnienia lub obowiązku jednostki, wynikającego z przepisu prawa.
Należy zauważyć, że zgłoszenie sprzeciwu na podstawie art. 64c ust. 10 p.r.d. przez właściwego zarządcę drogi następuje w związku z realizacją decyzji o udzieleniu zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Zarządca drogi może zgłosić sprzeciw, jeżeli stan technicznej sprawności mostu lub wiaduktu, po którym planowany jest przejazd pojazdu nienormatywnego, określony na podstawie przepisów Prawa budowlanego, uniemożliwia wykonanie tego przejazdu (art. 64c ust. 12 p.r.d.). Droga publiczna jako obiekt budowlany powinna być użytkowania w sposób zgodny z jej przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywana w należytym stanie technicznym i estetycznym. Na etapie eksploatacji drogi publicznej konieczne jest spełnienie wymagań określonych w art. 5 ust. 1 pkt 1-7 w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm.). Ponadto z przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1693 z późn. zm., dalej "u.d.p.") wynika, że obowiązkiem zarządcy drogi jest m. in. utrzymanie drogi (art. 20 pkt 4 u.d.p.) obejmujące wykonywanie robót konserwacyjnych, porządkowych i innych zmierzających do zwiększenia bezpieczeństwa i wygody ruchu (art. 4 pkt 20 u.p.d.), a także przeciwdziałanie niszczeniu dróg przez ich użytkowników (art. 20 pkt 12 u.d.p.). W ocenie Sądu regulacje te potwierdzają, iż określenie warunków ruchu pojazdów nienormatywnych przez most lub wiadukt nie stanowi sprawy administracyjnej. Jest to sprawa z zakresu zarządu mieniem (zarządu drogami). Zarządca drogi przed wydaniem sprzeciwu bada, czy w konkretnym przypadku przyjęcie zawiadomienia nie stoi w sprzeczności z wykonywaniem przez niego ustawowych zadań zarządcy drogi. Sprzeciw zarządcy drogi, o którym mowa w art. 64c ust. 10 i ust. 12 p.r.d. stanowi jego oświadczenie wiedzy, oparte na ocenie warunków planowanego przejazdu przez most lub wiadukt i stanu technicznego tych obiektów. Jest on de facto informacją, czy istnieje możliwość przejazdu przez most lub wiadukt ze względu na jego stan techniczny, określony na podstawie przepisów Prawa budowlanego. Sprzeciw zawiera ustalenia stanu faktycznego w zakresie tego czy pojazd, którego rzeczywista masa całkowita jest większa od dopuszczalnej, może dokonać bezpiecznego przejazdu przez most lub wiadukt. W rozpoznawanej sprawie sprzeciw został uzasadniony obowiązującym ograniczeniem dopuszczalnej masy całkowitej pojazdów mogących poruszać się po moście w ciągu drogi gminnej (do 7,5 tony) i odnosił się do konkretnych okoliczności faktycznych (z zawiadomienia skarżącej z dnia 6 września 2022 r. wynikało, że planuje przejazd pojazdami przekraczającymi tonaż 7,5 tony).
Sprzeciw zarządcy drogi nie jest źródłem żadnych praw ani obowiązków i nie stanowi merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy indywidualnego podmiotu. Należy mieć na uwadze, że wynikające z art. 1 u.d.p. prawo do korzystania z dróg publicznych nie może być rozumiane jako uprawnienie do nieograniczonego poruszania się każdym środkiem transportu po jezdni drogi publicznej. Prawo to nie ma charakteru nieograniczonego. Ograniczenia i wyjątki wynikają z u.d.p. oraz z innych przepisów szczególnych. Dotyczą m. in. pojazdów nienormatywnych. Ruch pojazdów nienormatywnych po drogach publicznych jest bowiem dozwolony pod warunkiem uzyskania stosownego zezwolenia i przestrzegania warunków przejazdu określonych w tym zezwoleniu i w przepisach prawa. W przypadku skarżącej jednym z takich warunków jest informowanie o trasie przejazdu przebiegającej przez most lub wiadukt po drogach innych niż krajowe pojazdem, którego rzeczywista masa całkowita jest większa od dopuszczalnej.
Regulacja art. 1 u.d.p. nie daje zatem skarżącej prawa do poruszania się pojazdem nienormatywnym przez każdy most lub wiadukt po drogach publicznych. Także z faktu, że skarżąca dysponuje zezwoleniem IV kategorii (z którego wynika uprawnienie do poruszania się po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego spełniającego wymagania określone w pozycji 4 tabeli stanowiącej załącznik do p.r.d.) nie można wyprowadzać wniosku, że prawo skarżącej do korzystania z dróg publicznych jest nieograniczone. Skarżąca zobowiązana jest do przestrzegania warunków przejazdu określonych w przepisach prawa i w zezwoleniu, a jednym z nich jest obowiązek informacyjny wynikający z art. 64c ust. 9 p.r.d. Warunki przejazdu pojazdami nienormatywnymi służą zaś m. in. ochronie stanu technicznego dróg oraz urządzeń usytuowanych w pasie drogowym.
Sprzeciw organu pierwszej instancji nie narusza zatem interesu prawnego skarżącej, skoro wynikające ze sprzeciwu ograniczenie nie zamyka skarżącej dostępu do sieci dróg publicznych. Co więcej sama skarżąca nie wykazała, by sprzeciw ten naruszał przysługujące jej konkretne prawo podmiotowe wynikające z przepisów prawa materialnego. Sprzeciw z art. 64c ust. 10 p.r.d. może co najwyżej naruszać interes faktyczny skarżącej z uwagi na brak możliwości wykonania przejazdu po moście w ciągu drogi publicznej, zgodnie z najdogodniejszymi dla skarżącej warunkami.
Kwestionowanie działań zarządcy drogi możliwe jest zaś w ramach postępowania administracyjnego z art. 140aa i 140ab p.r.d., gdzie zasadność sprzeciwu winna podlegać badaniu jako przesłanka orzekania o nałożeniu kary pieniężnej. Ponadto możliwe jest poprzez wykorzystanie trybu z art. 229 k.p.a. i złożenie na zarządcę drogi skargi do odpowiedniego organu w związku z nienależytym realizowaniem przez niego zadań z zakresu zarządzania drogami. Skarżąca ma także możliwość dochodzenia ewentualnych roszczeń odszkodowawczych na drodze postępowania cywilnego.
Następnie należy wskazać, że samo odwołanie się do art. 1 pkt 1 i art. 6 k.p.a. nie daje podstaw do wyprowadzenia formy władczego działania organu administracji, gdy przepisy prawa materialnego takiej podstawy nie wprowadzają. Także regulacje art. 104 i 107 k.p.a. nie stanowią takiej podstawy. Przepisy te przesądzają bowiem wyłącznie, że jest to forma załatwienia sprawy indywidualnej, w której prowadzone jest postępowanie administracyjne i określają elementy decyzji administracyjnej. Z faktu, że treść sprzeciwu organu pierwszej instancji z dnia 8 września 2022 r. została sformułowana w taki sposób, że zawiera elementy, które są właściwe dla decyzji administracyjnej, nie można wyciągać wniosku, że sprzeciw taki stanowi decyzję w rozumieniu art. 104 k.p.a.
W końcu można przywołać argument odwołujący się praktyki prowadzenia postępowania administracyjnego. Gdyby bowiem przyjąć, iż sprzeciw z art. 64c ust. 10 p.r.d. powinien przybrać formę decyzji administracyjnej, to zarządca drogi miałby obowiązek ustalić krąg stron postępowania, przeprowadzić postępowanie dowodowe i zapewnić stronom czynny w nim udział. W ramach czasowych określonych art. 64c ust. 9 - 10 p.r.d. zachowanie przez zarządcę drogi wymogów proceduralnych wynikających z k.p.a. nie byłoby możliwe.
Odnosząc się do twierdzenia, że przepis art. 64c p.r.d. jest przepisem szczególnym upoważniającym do załatwienia sprawy milcząco w rozumieniu art. 122a § 1 k.p.a. po pierwsze należy wskazać, że milczące załatwienie sprawy stanowi formę załatwienia sprawy administracyjnej. Wobec tego musi istnieć sprawa administracyjna w sensie materialnym. Po drugie w myśl art. 122a § 1 k.p.a. sprawa może być załatwiona milcząco tylko wówczas, gdy przepis szczególny tak stanowi. Ustawodawca w art. 64c u.p.d. nie posłużył się wyraźnym sformułowaniem "milcząca zgoda" czy "milczące załatwienie sprawy".
Wobec powyższego za niezasadne należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 1 pkt 1 w zw. z art. 122a § 2 pkt 2 w zw. z art. 107 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a, art. 7 Konstytucji w zw. z art. 6, art. 8 § 1 i art. 15 k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego tj. art. 64c ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 64c ust. 9 i ust. 10 oraz w zw. z art. 140aa ust. 1 i art. 140ab ust. 1 pkt 6 p.r.d. Zasadnie Kolegium uznało, iż brak było podstaw do traktowania sprzeciwu z dnia 8 września 2022 r. jako decyzji administracyjnej, od której przysługiwał środek zaskarżenia w postaci odwołania. Wobec tego trafnie organ zaskarżonym postanowieniem stwierdził na podstawie art. 134 k.p.a. niedopuszczalność odwołania. Konsekwentnie zatem i zarzut naruszenia art. 134 k.p.a. nie mógł odnieść skutku.
Zdaniem Sądu organ odwoławczy prawidłowo ustalił zarówno stan faktyczny jak i prawidłowo dokonał jego oceny prawnej, nie naruszając przy tym przepisów prawa procesowego jak i materialnego w sposób, który miałby wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Uzasadnienie postanowienia spełnia wymogi określone w art. 124 k.p.a. i art. 107 § 3 w związku z art. 126 k.p.a. W uzasadnieniu Kolegium podniosło, że zachodzi niedopuszczalność odwołania z przyczyny przedmiotowej tj. w sprawie nie została wydana żadna decyzja administracyjna ani jakikolwiek akt, który potencjalnie mógłby podlegać ocenie przez pryzmat konstytutywnych cech decyzji administracyjnej. Podniosło także, że sprawa dotycząca zgłoszonego sprzeciwu nie jest indywidualną sprawą administracyjną podlegającą rozstrzygnięciu w formie decyzji administracyjnej. Stwierdzenia te choć lakoniczne, to oddają jednak istotę sprawy. Uzasadnienie postanowienia jest przy tym spójne z treścią rozstrzygnięcia zawartego w sentencji postanowienia.
Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.