II SA/GL 1826/23

II SA/Gl 1826/23 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2024-03-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-11-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Aneta Majowska /sprawozdawca/
Artur Żurawik /przewodniczący/
Wojciech Gapiński
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 28 ust. 2, art. 3 pkt 20, art. 35 ust. 1, ust. 4
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2022 poz 1225
par. 12 ust. 5, par. 3 pkt 10, pkt 11, par. 13, par. 57 ust. 1, par. 60 ust. 1, ust. 2, par. 271 ust. 1, par. 31
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Asesor WSA Aneta Majowska (spr.), Protokolant specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2024 r. sprawy ze skargi M.B. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 26 lipca 2023 r. nr IFXIV.7840.3.9.2023 w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją Nr [...] znak [...] z dnia 9 lutego 2023 r. Starosta [...] (dalej: "organ pierwszej instancji"), na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 z późn. zm., dalej: "Pr. bud.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla: J. i G. K. , zam. [...] W., B., ul. [...] (dalej: "Inwestorzy") obejmującego: rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej, do realizacji na działce o nr ewid. [...] położonej w miejscowości C., gm. W., według projektu budowlanego stanowiącego załącznik Nr 1 do decyzji, z zachowaniem warunków wskazanych w decyzji.
W uzasadnieniu wskazał, iż decyzja jest zgodna z przepisami Prawa budowlanego, przepisami wydanymi na jego podstawie oraz ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy W. zatwierdzonego uchwałą Nr Rady Gminy W. z dnia [...] r. (Dz. Urz. Woj. [...]. z r., Nr [...], poz. [...]).
W odwołaniu wniesionym w ustawowym terminie, M. B. (dalej: "Skarżąca") wyraziła niezadowolenie z zapadłego rozstrzygnięcia, wskazała, iż nie zgadza się na budowę w granicy swojej nieruchomości.
Po rozpoznaniu odwołania, Wojewoda Śląski decyzją z dnia 26 lipca 2023 r. nr IFXIV.7840.3.9.2023, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 Pr. bud., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Po przywołaniu dotychczasowego przebiegu postępowania oraz brzmienia § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 1225, dalej: "warunki techniczne"), wskazał, iż przepis § 7 pkt 2 lit. d tiret pierwszy planu miejscowego dopuszcza lokalizację budynków przy granicy z sąsiednią działką budowlaną w sytuacjach innych niż uregulowane przepisami prawa budowlanego, wyłącznie na działkach budowlanych o szerokości poniższej 16 m i pod warunkiem, że zabudowa przy granicy działki nie przekracza 30% długości tej granicy. Jak wynika natomiast z dokumentacji projektowej, szerokość działki inwestycyjnej jest równa 14,15 m, a zabudowa projektowana przy granicy o całkowitej długości 70,94 m (100%) wynosi 14,33 m (ok. 20,2%). Zaznaczył, że projektowana inwestycja nie spowoduje naruszenia przepisów o ochronie przeciwpożarowej, bowiem ściana w granicy działki inwestycyjnej została zaprojektowana jako ściana oddzielenia przeciwpożarowego o odporności ogniowej REI 60 z wykorzystaniem wełny mineralnej. Wobec tego, zdaniem organu odwoławczego spełnione zostały warunki lokalizacji zabudowy bezpośrednio w granicy nieruchomości.
Następnie przywołał treść art. 35 Pr. bud. oraz stwierdził zgodność planowanej inwestycji z wymogami określonymi w Prawie budowlanym. Podał, że planowana inwestycja jest zgodna z przeznaczeniem terenu oznaczonego w planie miejscowym symbolem 1MN,RM, a także z pozostałymi zapisami planu miejscowego. Projektowana inwestycja nie wymaga uzyskana decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz jest zgodna z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, w szczególności zostały zachowane wymagania dotyczące usytuowania (§ 12), przesłaniania i nasłonecznienia (§ 13 i 60), dostępu do drogi publicznej (§ 14), usytuowania miejsc postojowych (§ 19), miejsc gromadzenia odpadów stałych (§ 22-23), odprowadzania wód powierzchniowych (§ 28), warunków przeciwpożarowych (§ 271-273). Dalej stwierdził, iż przedłożony projekt budowlany jest kompletny i został wykonany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane, legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu budowlanego zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego (art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 Pr. bud.), a Inwestorzy złożyli pod rygorem odpowiedzialności karnej prawidłowo wypełnione oświadczenia o prawie do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 Pr. bud.). Końcowo wyjaśnił, iż w myśl przepisu art. 35 ust. 4 Pr. bud. w razie spełnienia wymogów określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 tej ustawy, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Z rozstrzygnięciem nie zgodziła się Skarżąca. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach podniosła, że planowana inwestycja zostanie wykonana "bezpośrednio przy granicy nieruchomości, gdzie znajduje się kuchnia z oknem, przez które dostaje się światło dzienne i oświetlenie pomieszczenia przez cały dzień". Wskazała, iż zabudowa spowoduje "zacienienie i brak nasłonecznienia kuchni", "kuchnia z oknem będzie się znajdować jakby w tunelu, pośrodku dwóch ścian z widokiem na mur", "dopływ światła będzie ograniczony".
Zwróciła również uwagę, że została poinformowana o planie budowy tarasu w granicy działki, wobec tego dojdzie do zwiększenia długości zabudowy w granicy działki. Skarżąca wyraziła wątpliwość, czy powyższe zostało uwzględnione w projekcie. Wskazała na znajdujące się na nieruchomości Skarżącej drewniane budynki gospodarcze wyrażając obawę o zagrożenie pożarowe, a także o istnienie studni, z której korzysta. Podkreśliła, że rozbudowa innej nieruchomości z drugiej strony działki Skarżącej spowodowała już zacienienie.
Wniosła o oddalenie planowanej inwestycji od granicy, podnosząc prawo do naturalnego oświetlenia oraz prawo do prywatności. Zdaniem Skarżącej skutkiem planowanej inwestycji będzie utrata wartości nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze, Wojewoda zaznaczył, że realizacja inwestycji nie spowoduje naruszenie regulacji dotyczących przesłaniania i zacieniania zawartych w § 13 i 60 warunków technicznych, ponieważ w budynku Skarżącej od strony projektowanej rozbudowy zlokalizowane są pomieszczenia, które nie są przeznaczone na stały pobyt ludzi (kuchnia, garderoba i łazienka). Minimalny czas nasłonecznienia, o którym mowa w przepisie § 60 rozporządzenia, odnosi się natomiast wyłącznie do pokoi mieszkalnych.
Odnosząc się natomiast do zlokalizowanej w zbliżeniu do działki inwestycyjnej studni na nieruchomości Skarżącej wyjaśnił, że wymogi zawarte w regulacji § 31 ust. 1 warunków technicznych odnoszą się wyłącznie do studni dostarczających wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi i niewymagających ustanowienia stref ochronnych, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (tekst jedn. Dz. U. 2023 r., poz. 1478 z późn. zm.), zatem brak jest wymogu zapewnienia jakichkolwiek odległości pomiędzy tak rozumianą studnią a budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym. Ustosunkowując się do projektowanego tarasu, Wojewoda zauważył, że - wbrew twierdzeniom Skarżącej - nie będzie on przylegał bezpośrednio do jej działki. Ponadto w obecnym stanie prawnym brak jest norm dotyczących bezpieczeństwa pożarowego odnoszących się do tarasów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje.
Zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1).
Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie ulega zatem wątpliwości, że zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Tego rodzaju naruszenia Sąd w rozpoznawanej sprawie się nie dopatrzył.
Przedmiotem kontroli rozpoznawanej sprawy, w oparciu o wymienione powyżej kryteria, stała się opisana na wstępie decyzja Wojewody Śląskiego z dnia 26 lipca 2023 r. utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji – Starosty [...] z dnia 9 lutego 2023 r. o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę obejmującego: rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej, na działce o nr ewid. [...] położonej w miejscowości C., gm. W.
W rozpoznawanej sprawie nie było sporne, że Skarżąca jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 ust. 2 Pr. bud., stosownie do którego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie z art. 3 pkt 20 tej ustawy przez obszar oddziaływania obiektu rozumie się teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. W rozpoznawanej sprawie uwzględnienia ponadto wymaga treść § 12 ust. 5 warunków technicznych. W myśl tej regulacji - usytuowanie budynku na działce budowlanej w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy powoduje objęcie sąsiedniej działki obszarem oddziaływania obiektu w rozumieniu przywołanego wyżej art. 3 pkt 20 Pr. bud. Działka Skarżącej znajduje się zatem niewątpliwie w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Akta sprawy potwierdzają, że zapewniono Skarżącej czynny udział w tym postępowaniu.
Kwestią sporną pozostawało ustalenie zgodności wydanej decyzji z przepisami Prawa budowlanego, rozporządzenia w sprawie warunków technicznych oraz zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także ustalenie czy planowana inwestycja nie narusza interesów Skarżącej.
W ramach podstawy materialnoprawnej kwestionowanego rozstrzygnięcia należało uwzględnić przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na charakter decyzji jaką stanowi pozwolenie na budowę. Zgodnie z brzmieniem art. 35 ust. 4 Pr. Bud. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zatem okoliczność uznania za stronę w postępowaniu nie oznacza możliwości zgłoszenia wiążącego dla organu braku zgody na planowaną inwestycję. Pozwolenie na budowę ma bowiem precyzyjnie wyznaczone granice faktyczne i prawne, zaś sama decyzja wydawana w sprawie nosi znamiona aktu związanego, organ obowiązany jest ją wydać, ilekroć stwierdzi spełnienie określonych wymagań (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2022 r. sygn. akt II OSK 840/21). Dostrzec jednocześnie należy, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, jest zobowiązany do sprawdzenia złożonego wniosku o pozwolenie na budowę, stosownie do treści art. 35 ust. 1 Pr. bud. W ramach przeprowadzanej weryfikacji sprawdza również zgodność projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast w razie stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w przywołanym art. 35 ust. 1, organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia.
W okolicznościach kontrolowanej sprawy ocenie organu architektoniczno-budowlanego podlegał projekt rozbudowy z nadbudową budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zaplanowany na działce nr ewid. [...], w granicy z działką Skarżącej o nr ewid. [...]. Zdaniem Skarżącej ww. inwestycja spowoduje zacienienie kuchni znajdującej się na parterze budynku. Ponadto Skarżąca wyraziła obawy w zakresie ochrony przeciwpożarowej drewnianych budynków gospodarczych oraz prawidłowości ustalenia długości zabudowy w granicy działki. Wskazała także na usytuowanie studni w zbliżeniu z działką Inwestorów.
W ocenie Sądu, ustalenia poczynione przez organ w sposób uzasadniony stały się podstawą wydania zaskarżonej decyzji.
Działka, na której planowane jest zamierzenie inwestycyjne o nr ewid. [...] położona jest na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. Urz. Woj. [...] . z [...] r., Nr [...] , poz. [...] z późn. zm.), symbolem 1MN,RM – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej (§ 4 ust. 2 pkt 4 lit. f planu miejscowego). Zgodnie z zapisem § 24 dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami: 1MN.RM, ustala się:
- przeznaczenie podstawowe: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zabudowa zagrodowa oraz przeznaczenie dopuszczalne: zabudowa usługowa, zabudowa związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, budynki i budowle służące produkcji rolniczej, urządzenia infrastruktury technicznej (§ 24 pkt 1 i 2) – projektowana rozbudowa i nadbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z lokalizacją jak w Projekcie Zagospodarowania Terenu (Rys. nr Z1 str. 9 Projektu) pozostaje zgodna z przeznaczeniem podstawowym dla tego terenu,
- zasady i warunki zagospodarowania terenu (§ 24 pkt 3):
a) lokalizacja zabudowy związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, inwentarskiej oraz budynków i budowli służących produkcji rolniczej, wyłącznie w głębi działek budowlanych – nie dotyczy,
b) wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji maksymalnie 0,25 – projektowana powierzchnia zabudowy 0,145 (str. 7 Projektu Zagospodarowania Terenu),
c) udział powierzchni biologicznie czynnej - minimalnie 40% terenu inwestycji - projektowana minimalna powierzchnia terenu biologicznie czynna 60,23% (str. 7 Projekt Zagospodarowania Terenu),
- parametry kształtowania zabudowy (§ 24 pkt 5 lit. a): wysokość budynków mieszkalnych i usługowych do 10,0 m – projektowana wysokość budynku 9,98 m (str. 7 Projektu Zagospodarowania Terenu).
Usytuowanie budynku: równolegle do południowej granicy działki (budynek w granicy, str. 5 Projektu Zagospodarowania Terenu).
W kwestii projektowanej lokalizacji budynku w granicy działki, odnotowania wymaga, iż zgodnie z zapisem § 12 ust. 2 warunków technicznych sytuowanie budynku w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy (tj. przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2), dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość. Stosownie natomiast do § 7 pkt 2 lit. d planu miejscowego – dopuszcza się lokalizację budynków przy granicy z sąsiednią działką budowlaną w sytuacjach innych niż uregulowane przepisami prawa budowlanego, wyłącznie:
– na działkach budowlanych o szerokości niższej niż 16,0 m i pod warunkiem, że zabudowa przy granicy działki nie przekracza 30% długości tej granicy,
– gdy projektowany budynek będzie przylegał całą powierzchnią swej ściany do ściany budynku o tej samej funkcji istniejącego lub projektowanego do realizacji na działce sąsiedniej.
W rozpoznawanej sprawie zastosowanie znajdzie pierwszy przypadek, ponieważ szerokość działki, na której planowane jest zamierzenie rozbudowy budynku wynosi 14,15 m (Rys. nr Z1 str. 9 Projektu Zagospodarowania Terenu), a zabudowa przy granicy działki nie przekracza 30% długości tej granicy (długość granicy działki [...] ,94 m, zatem maksymalna długość zabudowy przy granicy dla działki inwestycyjnej o nr ewid. [...] wynosi 21,28 m, długość planowanego budynku po rozbudowie od strony granicy z działką Skarżącej 14,33 m, także z długością tarasu ok. 4 m nie powoduje przekroczenia tego parametru). Wbrew obawom Skarżącej, z przedłożonego projektu wynika, że uwzględniono w nim taras.
Nie były też zasadne zarzuty zmierzające do wykazania naruszenia regulacji dotyczących naturalnego oświetlenia pomieszczeń i minimalnego czasu nasłonecznienia - § 13 i 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.
Jak wynika z Projektu Zagospodarowania Terenu – budynek sąsiedni (budynek Skarżącej) przyległy do budynku objętego opracowaniem posiada więcej niż 1 pokój mieszkalny. Od strony projektowanej rozbudowy zlokalizowane są pomieszczenia nieprzeznaczone na stały pobyt ludzi (kuchnia, łazienka, garderoba; pkt 6 lit. a Projektu Zagospodarowania Terenu, str. 6).
Skarżąca podkreślała, że w jej ocenie zacienione zostanie okno kuchni.
Przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w odniesieniu do pomieszczenia kuchni nie formułują wyraźnych wymogów w kwestii oświetlenia naturalnym światłem dziennym. Pojęcie "kuchni" nie mieści się w normatywnej definicji pomieszczenia mieszkalnego. Zgodnie z § 3 pkt 10 ww. rozporządzenia pomieszczenie mieszkalne to pokoje w mieszkaniu. Z kolei pomieszczeniem pomocniczym, zgodnie z § 3 pkt 11 rozporządzenia, jest pomieszczenie znajdujące się w obrębie mieszkania lub lokalu użytkowego służące do celów komunikacji wewnętrznej, higieniczno-sanitarnych, przygotowywania posiłków, przechowywania ubrań, przedmiotów oraz żywności.
Kuchnia, jest zgodnie z przytoczonym objaśnieniem, pomieszczeniem pomocniczym, a nie mieszkalnym.
Z treści § 57 ust. 1 powoływanego rozporządzenia wynika, że pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi powinno mieć zapewnione oświetlenie dzienne, dostosowane do jego przeznaczenia, kształtu i wielkości, z uwzględnieniem warunków określonych w § 13. W § 60 ust. 2 zagwarantowano zaś wyłącznie określony czas nasłonecznienia w godzinach 7:00 – 17:00 "przynajmniej dla jednego pokoju", a nie każdego pomieszczenia w mieszkaniu (domu).
Wobec powyższego organy słusznie przyjęły, iż regulacja § 60 rozporządzenia nie ma zastosowania do kuchni, a jedynie do pokoi mieszkalnych. Słusznie również organ zauważył, że wymagania § 60 ust. 1 w zw. z ust. 2 rozporządzenia są spełnione, gdyż w mieszkaniu wielopokojowym, znajdującym zastosowanie dla budynku mieszkalnego Skarżącej, dopuszcza się ograniczenia czasu nasłonecznienia do jednego pokoju mieszkalnego.
Nie może również ujść uwadze, szczególna w kontekście zarzutów strony skarżącej okoliczność, że działka Skarżącej jest położona od południowej strony działki Inwestora, co wyklucza problem zacieniania czy przesłaniania. Projektowany budynek nie będzie zacieniał budynku sąsiedniego, a także planowana inwestycja będzie usytuowana w taki sposób, że również dla niej zostaną spełnione wymagania z § 60 warunków technicznych. Nie dojdzie zatem do naruszenia ww. przepisów warunków technicznych w związku z planowaną rozbudową i nadbudową budynku Inwestorów.
Organy orzekające w sprawie w sposób trafny oceniły również, iż projektowana rozbudowana nie narusza norm przeciwpożarowych.
Budynek, którego dotyczy projektowana rozbudowa, został zaliczony do grupy budynków niskich N (do 12 m włącznie, § 8 pkt 1 warunków technicznych). Zgodnie z funkcją budynek należy do kategorii zagrożenia ludzi ZL IV (pkt 13 Projektu Architektoniczno-Budowlanego, str. 20; § 209 ust. 2 pkt 4 warunków technicznych). Projekt przewiduje ścianę odporności ogniowej REI 60 (Rys. A1, A2, A3 Projektu Architektoniczno-Budowlanego) stosownie do zapisów rozporządzenia odnoszących się do warunków ochrony przeciwpożarowej.
Jak wskazano w Projekcie Zagospodarowania Terenu projektowana rozbudowa zlokalizowana jest w granicy działki z zachowaniem norm przeciwpożarowych (pkt 6 lit. a Projektu, str. 6). Należy pamiętać, że nie leży w kompetencji sądu, ale też organu, weryfikacja przyjętych przez uprawnionego projektanta rozwiązań, co do założeń projektu budowlanego, także w zakresie spełnienia przez projektowany budynek wymogów w kwestii zaliczenie do obiektów, które nie rozprzestrzeniają ognia, (podobnie przyjętych rozwiązań co do oparcia projektowanej ściany budynku, protokół rozprawy z dnia 22 marca 2024 r.).
W kontekście zagrożenia pożarowego Skarżąca wyraziła obawę o drewniane budynki gospodarcze. Zgodnie z Projektem Zagospodarowania Terenu planowana inwestycja nie graniczy z budynkami gospodarczymi wskazanymi w skardze (istniejące budynki gospodarcze na działce sąsiedniej oznaczone nr 6 opisane zostały jako budynki istniejące gospodarcze w tradycyjnej konstrukcji murowanej, Projekt Zagospodarowania Terenu). Jednakże nawet przyjęcie, że są to budynki drewniane nie uzasadnia zastosowania podwyższonych norm odległości wskazanych § 271 ust. 1 warunków technicznych. Powyższa regulacja rozporządzenia wyznacza minimalne odległości między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego. A contrario, wyznaczone tam odległości nie dotyczą lokalizacji obiektów, z których jeden posiada ścianę oddzielenia przeciwpożarowego. Jeżeli więc, jeden z budynków posiada zewnętrzną ścianę oddzielenia przeciwpożarowego, to odległości o jakich mowa w tej regulacji nie muszą być zachowane dla uznania legalności projektu budowalnego (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 31 października 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 805/17). Wymaganą klasę odporności ogniowej elementów oddzielenia przeciwpożarowego oraz zamknięć znajdujących się w nich otworów określa § 232 ust. 4 rozporządzenia, który dla ściany i stropu budynku klasy D i E wymaga spełnienia klasy REI 60. Zbliżona do budynku Skarżącej ściana ma według projektu spełniać wymagania dla klasy odporności REI 60. W ścianie nie przewidziano otworów. Wobec powyższego nie naruszono norm odległości ani też warunków ochrony przeciwpożarowej.
Odnosząc się natomiast do zarzutu zlokalizowania planowanej inwestycji w zbliżeniu do studni znajdującej się na nieruchomości Skarżącej, odnotowania wymaga, iż uregulowane w § 31 warunków technicznych usytuowanie studni odnosi się wyłącznie do studni dostarczającej wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, niewymagającej, zgodnie z przepisami dotyczącymi ochrony ujęć i źródeł wodnych, ustanowienia strefy ochronnej, a jednocześnie regulacja ta nie przewiduje zastosowania wskazanych w niej odległości do budynków mieszkalnych (lecz m.in. do granicy działki, rowu przydrożnego, czy też budynków inwentarskich i związanych z nimi szczelnych silosów).
W kontrolowanym przez sąd postępowaniu administracyjnym decyzje organu poprzedziła ocena dopuszczalności zaprojektowanej lokalizacji budynku w granicy z nieruchomością Skarżącej, pozostająca w zgodzie z brzmieniem § 12 ust. 2 warunków technicznych oraz zapisem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skoro miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuścił usytuowanie budynku na działce budowlanej bezpośrednio w granicy a jednocześnie z przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych ani z przepisów odrębnych nie wynikają inne ograniczenia dla takiego usytuowania budynku, niedopuszczalne byłoby ograniczenie Inwestorowi prawa do zabudowy w tej lokalizacji.
W przedmiotowej sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej orzekające w sprawie prawidłowo stwierdziły:
- zgodność projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a),
- zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2),
- kompletność projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10 (art. 35 ust. 1 pkt 3 i 3a),
- posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego (art. 35 ust. 1 pkt 4 i 4a),
- złożenie przez inwestora oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2, przedłożonego do wniosku).
W ocenie Sądu organy zgodnie ze swoimi kompetencjami i w wyznaczonym przez ustawę zakresie oceniły projektowaną inwestycję. Bliżej niesprecyzowane plany inwestycyjne, na które wskazywała Skarżąca podczas rozprawy w dniu 22 marca 2024 r., nie mogły mieć wpływu na rozstrzygnięcie.
Sprawując kontrolę sądowoadministracyjną Sąd doszedł do przekonania, że projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany planowanej inwestycji zostały prawidłowo zatwierdzone. Wszystkie wymogi konieczne do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę zostały spełnione, z zachowaniem dyspozycji art. 35 ust. 1 Pr. bud. oraz wymagań określonych w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w tym § 12, § 13 i 60 tego rozporządzenia.
Stosownie do treści art. 32 ust. 4 Pr. bud. organ nie mógł zatem odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
W ocenie Sądu w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów procedury administracyjnej. Postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo. W sprawie podjęto czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.). Organy zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wymagał uzupełnienia, a jego ocena nie naruszyła zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Organ odwoławczy rozpoznał ponownie sprawę. Poczynione ustalenia znalazły odpowiednie odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.
Podniesiona natomiast w skardze kwestia utraty wartości nieruchomości Skarżącej na skutek realizacji planowanej inwestycji pozostawała poza przedmiotem niniejszego postępowania. Skarga nie mogła odnieść zamierzonego skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu.
Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, dokonując kontroli w granicach danej sprawy, ale poza granicami zarzutów, także nie dopatrzył się przyczyn mogących stanowić podstawę do zastosowania kompetencji kasacyjnych.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.