II SA/Gl 181/22

II SA/Gl 181/22 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2022-04-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-02-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Artur Żurawik /przewodniczący/
Renata Siudyka /sprawozdawca/
Tomasz Dziuk
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
III OSK 2256/22 - Wyrok NSA z 2024-06-18
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2373
art. 80 ust. 2
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk,, Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Protokolant specjalista Anna Koenigshaus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi P. M., M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, po rozpatrzeniu odwołania Gminy M. od decyzji Burmistrza R. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pn.: "Przebudowa i zmiana sposobu użytkowania istniejących warsztatów na potrzeby stacji demontażu pojazdów w miejscowości P. na działce o nr ewid. 1" uchyliło przedmiotową decyzję w całości i orzekło co do istoty w ten sposób, że odmówiło określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia.
W uzasadnieniu SKO wskazało, że w zaskarżonej decyzji organ I instancji orzekł jak na wstępie oraz opisał przebieg postepowania przedstawiając dalej argumenty przemawiające za rozstrzygnięciem. SKO decyzją z dnia [...] r. uchyliło decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 27 października 2020 r. o sygn. II SA/Gl 1212/20, po rozpoznaniu sprzeciwu Gminy M., uchylił decyzję SKO, a w uzasadnieniu zawarł wskazówki , co do dalszego postępowania.
Ponownie rozpoznając sprawę SKO przytoczyło przepisy stanowiące materialnoprawną podstawę działania, w szczególności art. 73 ust. 1, art., 74 ust. 3 pkt 1, art. 80 ust. 2, art. 82, art. 82 oraz art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (obecnie t.j. Dz.U. z 2021 r.,poz.247 z późn. zm.- dalej "ustawa")
Planowane przedsięwzięcie ma polegać na przebudowie i zmianie sposobu użytkowania istniejących warsztatów naprawczych Spółdzielni Kółek Rolniczych M. na potrzeby stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji.
SKO stwierdziło, że kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia dokonuje się w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016 r. ,poz. 71), gdzie § 2 ust.1pkt 42 stanowi , że do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się stacje demontażu w rozumieniu ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U z 202, poz. 2056) SKO przywołało legalne definicje stacji demontażu, pojazdu wycofanego, odzysku i recyklingu oraz odpadów.
Dalej, zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 października 2020 r., przystąpiło do oceny planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (mpzp). SKO stwierdziło, że teren planowanego przedsięwzięcia objęty jest mpzp, który został uchwalony Uchwałą Rady Gminy M. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa P. ( Dz.Urz. Woj. [...]. [...]r., poz. [...]). Teren ten w. mpzp położony jest na terenie z podstawowym przeznaczeniem oznaczonym symbolem 13U-jako teren zabudowy usługowej oraz symbolem 24KDW-jak teren drogi wewnętrznej, co wynika z § 4 ust. 2 pkt 2 mpzp. Dalej dokonało analizy zapisów mpzp oraz odniosło się szczegółowo do raportu oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Na postawie opisanego w raporcie o oddziaływaniu inwestycji na środowisko stwierdziło, że planowane przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem polegającym na prowadzeniu działalności gospodarczej w zakresie przetwarzania odpadów w procesie odzysku Zauważyło dalej, że przepisy dotyczące systemu prawa ochrony środowiska nie posiadają definicji pojęcia usługi, dlatego też odwołało się do definicji znajdującej się w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i usług (PKWiU) (Dz. U. z 2015 r. poz. 1676), a także definicji słownikowej wskazanego pojęcia umieszczonej na stronach internetowych Wydawnictwa naukowego PWN. Końcowo SKO doszło do wniosku, że planowane przez skarżących przedsięwzięcie nie jest zgodne zarówno z określonym w mpzp przeznaczeniem podstawowym jak i uzupełniającym, co po myśli art. 80 ust. 2 ustawy stanowi negatywną przesłankę do uwzględnienia wniosku i wydania decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania dla planowanego
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach P. M. i M. M. (skarżący) , występujący jako wspólnicy spółki cywilnej działającej pod nazwą: "A" s. c. z siedzibą w J. - reprezentowani przez adwokata M. L. zaskarżyli decyzję SKO w całości zarzucając jej:
1) naruszenie przepisów prawa materialnego tj.
a) art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 2021 r., poz. 741 z późn. zm.), w związku z art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (tj. Dz.U. z 2021 r., poz. 2373 z późn. zm.), poprzez dokonanie pobieżnej oceny zgodności lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z treścią zapisów zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i oparcie tej oceny wyłącznie na przepisach ustawy o odpadach oraz ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, które to zaś ustawy w aspekcie oceny zgodności planowanego przedsięwzięcia z zapisami planu nie mają żadnego zastosowania, albowiem ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, którego wykładnia nie może następować w sposób dowolny i sprzeczny z interesem inwestora.
b) art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 779 z późn. zm.) poprzez jego niezastosowanie w sprawie, podczas gdy Starostwa [...] decyzją nr [...] r. z dnia [...] r. zezwolił wnioskodawcom na zbieranie odpadów w P. na działkach 2 oraz 1, a wydanie tej decyzji nastąpiło w oparciu o postanowienia obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, który pozwala na gospodarowanie odpadami na tym terenie.
c) przepisów rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587) — obowiązującego w dacie wydawania decyzji, poprzez błędną ich wykładnię skutkującą uznaniem, że prowadzenie działalności w zakresie gospodarowania odpadami może mieć miejsce wyłącznie na terenach oznaczonych symbolem "O", gdy tymczasem z przepisów tych nie wynika bezwzględny obowiązek aby wyłącznie na terenach oznaczonych jako symbol "0" i kolorem ciemnoszarym (pkt 7.1 załącznika nr 1 do rozporządzenia), istniała możności prowadzenia działalności w zakresie gospodarowana odpadami, gdyż tego rodzaju wąska wykładnia przepisów rozporządzenia prowadziłaby do nieuzasadnionego ograniczenia zarówno władztwa planistycznego gminy, jak i swobody działalności gospodarczej;
2)naruszenie przepisów postępowania w postaci:
a) art. 7, 11, 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a., poprzez zaniechanie szczegółowego wyjaśnienia znaczenia poszczególnych zapisów uchwały Rady Gminy M. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa P., które wskazywałyby wyraźnie na niezgodność planowanego przedsięwzięcia z zapisami tego planu, a oparcie swojej oceny przez organ II instancji na przepisach ustawy o odpadach oraz ustawie o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, do których nie odwołuje się lokalny prawodawca, a ponadto Rada Gminy M. w przedmiotowym akcie prawa miejscowego w rozdziale 5 ust. 3 pkt 4 wprost przewiduje możliwości lokowania inwestycji w zakresie działalności produkcyjnej, baz, składów, oraz usług przewidując obowiązek sporządzenia bilansu odpadów - określenia zasad gospodarowania odpadami.
Mając na uwadze wskazane powyżej zarzuty wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie od SKO na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych.
W uzasadnieniu wskazali, że w ramach przedmiotowego postępowania planowane przez skarżących przedsięwzięcie pn.: "Przebudowa i zmiana sposobu użytkowania istniejących warsztatów na potrzeby stacji demontażu pojazdów w miejscowości P. na działce o nr ewid. 1" uzyskało stosowne uzgodnienia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w K., Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie - Regionalnym Zarządem Gospodarki Wodnej w G. oraz pozytywną opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. Zauważyli, że dalej bezpośrednie otoczenie terenu inwestycji nie stanowi zabudowa mieszkaniowa, stąd trudno wskazywać na pogorszenie komfortu życia mieszkańców. Bezpośrednie otoczenie terenu planowanej inwestycji stanowi bowiem od strony północnej działka 2, w odniesieniu do której skarżący posiadają już zezwolenie na gromadzenie odpadów, od strony wschodniej teren wykorzystywany jest rolniczo, od strony zachodniej występuje skarpa, a poniżej pod skarpą budynek Ośrodka Kultury, zaś od strony południowej - działka 3 także wykorzystywana jest w kierunku rolniczym.
Zdaniem skarżących nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem SKO jakoby planowane przedsięwzięcie było niezgodne z mpzp. Zdaniem skarżących po myśli § 4 ust. 2 pkt 2 w związku z § 7 ust. 1 i 2 uchwały tereny zabudowy usługowej oznaczone symbolami 1 U ÷ 23 U, z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod obiekty i urządzenia usług mogą być również wykorzystywane m.in. na potrzeby budynków gospodarczych, budynków zaplecza, dróg wewnętrznych, ścieżek rowerowych i parkingów niezbędnych dla obsługi terenu oraz sieci infrastruktury technicznej, co pozostaje w zgodzie z planowanym przez skarżących przedsięwzięciem. Podkreślili, że interpretacji treści planu należy dokonywać w aspekcie jego wyraźnych zapisów, a nie intencji rady gminy. Wskazali, że Starostwa [...] decyzją nr [...] r. z dnia [...] r. zezwolił skarżącym na zbieranie odpadów w P. na działkach 2 oraz 1, a wydanie tej decyzji nastąpiło w oparciu o mpzp.
Zdaniem skarżących w przypadku wystąpienia pojęć niezdefiniowanych należy rozumieć je, tak jak definiują je przepisy prawa albo rozumienie potoczne, a punktem wyjścia dla właściwego zinterpretowania tych pojęć winno być przede wszystkim odniesienie się do obecnego charakteru nieruchomości, stanu zabudowań oraz dotychczasowej działalności podejmowanej przez obecnego właściciela tj. Spółdzielni Kółek Rolniczych M. Podkreślili, że realizacja inwestycji planowanej przez skarżących związana będzie z przystosowaniem istniejącej zabudowy warsztatu samochodowego oraz przylegającej do niego powierzchni do pełnienia funkcji stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Zatem planowana inwestycja jest rodzajowo zbieżna z działalnością która była prowadzona w zabudowie warsztatowej przez właściciela nieruchomości (SKR) Nie zgodzili się ze stanowiskiem SKO, które wskazuje, że Rada Gminy sporządzając miejscowy plan i chcąc przeznaczyć teren pod gospodarowanie odpadami winna zastosować oznaczenie graficzne i literowe dotyczące przeznaczenia terenu zgodnie z brzmieniem konkretnych zapisów wynikających z załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587). Zdaniem skarżących symbolem "0" oznaczane są przede wszystkim tereny, na których to dana gmina ma zamiar prowadzić gospodarkę odpadami lub, na których zamierza umożliwić innym podmiotom prowadzenie gospodarki odpadami, np. w formie składowiska odpadów, spalarni odpadów lub regionalnej instalacji przetwarzania odpadów komunalnych.
Na rozprawie pełnomocnik skarżących wnosił i wywodził jak w skardze. Podał, że w sprawie zgromadzone są wszystkie wymagane opinie i uzgodnienia zatem organ od początku musiał uznawać zgodność przedsięwzięcia z planem miejscowym, a pojęcie usług powinno być interpretowane w kontekście wcześniejszej działalności na tym terenie prowadzonej przez Spółdzielnię Kółek Rolniczych.
Pełnomocnik uczestnika Gminy M. wniósł o oddalenie skargi. Podał, że czym innym jest przetwarzanie odpadów, a czym innym wcześniejsza działalność na terenie w postaci zbierania odpadów. Definicje wynikają z rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Inne są pozwolenia na te rodzaje działalności. Gmina nie miała żadnej wiadomości aby na jej terenie była prowadzona działalność w postaci przetwarzania odpadów. Jeżeli faktycznie tak było to była to działalność pozaprawna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r poz.329 -dalej "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, gdy jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie jej przez sąd administracyjny następuje tylko w przypadku uchybienia przepisom prawa materialnego, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), jak też w przypadku naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).
Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję Sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem nie doszło do naruszenia prawa materialnego ani przepisów postępowania administracyjnego, dające podstawę do jej uchylenia.
Materialnoprawną podstawę skarżonego rozstrzygnięcia stanowiła ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (obecny t.j.. Dz. U. 2021 r. poz. 2373 ze zm. - dalej "ustawa"). Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowił przepis art. 80 ust, 2 ustawy. Przepis ten, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, przewidywał, że właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Z przywołanej regulacji bezspornie zatem wynika, że tryb postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która jest wymagana zarówno dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko jak i dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 1 ustawy) uzależniony jest, poza wyjątkami określonymi w zdaniu drugim art. 80 ust. 2 ustawy, od podstawowego kryterium, jakim jest zgodność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli został uchwalony. Stwierdzenie bowiem niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym przeprowadzenia postępowania uzgodnieniowego z innymi organami (por. K. Gruszecki Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - Komentarz, wyd. Pressom, Wrocław 2009, str. 244).
Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko nie musi zakończyć się określeniem środowiskowych uwarunkowań. Ustawa wskazuje na szereg okoliczności skutkujących wydaniem decyzji odmownej w tym zakresie. Jak wskazuje się w literaturze przedmiotu takie rozstrzygnięcie uzasadniają:
- niezgodność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli plan ten został uchwalony,
- odmowa uzgodnienia realizacji przedsięwzięcia przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska,
- brak zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w wariancie wskazanym przez organ,
- stwierdzenie, iż przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszary Natura 2000 a nie występują okoliczności przewidziane w art. 34 ustawy o ochronie przyrody,
- ustalenie, iż realizacja przedsięwzięcia jest niedopuszczalna ze względu na przepisy szczególne np. wynikające z reżimu ochronnego form ochrony przyrody ustanowionych na podstawie ustawy o ochronie przyrody (por. G. Dobrowolski, Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, Toruń 2011, s.267).
Nie jest sporne, że planowane przedsięwzięcie uzyskało stosowne uzgodnienia jednakże wskazana okoliczność nie przesądza o zasadności wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Na mocy art. 71 ust. 1 ustawy, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
SKO w pierwszej kolejności — zgodnie z zaleceniem zawartym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 października 2020 r. sygn. II SA/G1 1212/20, mocą którego decyzja organu odwoławczego została uchylona - przystąpiło do oceny zgodności planowanego przedsięwzięcia z obowiązującym na przedmiotowym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Teren planowanego przedsięwzięcia jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który został uchwalony uchwałą Rady Gminy M. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa P. (Dz. Urz. Woj. [...] [...] r. poz. [...]- dalej "mpzp"). Podstawowe przeznaczenie terenu działki ustalone w mpzp jest oznaczone symbolem 13 U — jako teren zabudowy usługowej oraz symbolem 24 KDW — jako teren drogi wewnętrznej. Zgodnie z § 4 ust. 2 pkt. 2 mpzp symbol literowy U oznacza jako przeznaczenie podstawowe terenu: tereny zabudowy usługowej. Symbol literowy KDW oznacza —jak już wskazano — teren drogi wewnętrznej (pkt. 19).
Na zasadzie § 5 ust. 1 pkt. 4 mpzp, ilekroć w tekście planu miejscowego jest mowa o przeznaczeniu podstawowym — należy przez to rozumieć ustalone w planie przeznaczenie terenu wydzielonego liniami rozgraniczającymi, obejmującego nieruchomości lub ich części, które winno w jego zagospodarowaniu przeważać i któremu mogą towarzyszyć sposoby zagospodarowania ustalone w uchwale jako dopuszczone. § 7 ust. 1 planu stanowi, że wyznacza się ustalone na rysunku planu liniami rozgraniczającymi tereny usług oznaczone symbolami 1 U + 23 U, z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod obiekty i urządzenia usług. Na terenach, o których mowa w ust. 1 dopuszcza się, z zastrzeżeniem § 32 ust. 2 pkt. 3, realizację: 1) lokali mieszkalnych lokalizowanych w obiektach usługowych, z zastrzeżeniem, że dopuszczenie to nie dotyczy realizacji na terenie oznaczonym symbolem 10 U, 2) usług sportu i rekreacji, 3) obiektów malej architektury, 4) garaży, 5) budynków gospodarczych, budynków zaplecza, 6) dróg wewnętrznych, ścieżek rowerowych i parkingów niezbędnych dla obsługi terenu, 7) zieleni izolacyjnej i zieleni urządzonej, 8) sieci infrastruktury technicznej. Szczegółowe wymogi w zakresie zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego, zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej zawiera rozdział 5 mpzp.
Zasadnie zatem SKO uznało, że ani podstawowe przeznaczenie terenu ani też dopuszczające — określone w mpzp, nie przewidują na przedmiotowym terenie lokalizowania przedsięwzięcia polegającego na prowadzeniu stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji, która to działalność stanowi przetwarzanie odpadów w procesie odzysku odpadów. Działalność taka nie może być uznana za działalność możliwą do prowadzenia na terenie zabudowy usługowej (z terenem drogi wewnętrznej), nadto nie jest również działalnością spełniającą warunki z § 7 ust. 1 mpzp. Powyższe wskazuje ewidentnie, wbrew stwierdzeniom zamieszczonym w skardze na brak zgodności planowanego przez stronę przedsięwzięcia z ustaleniami obowiązującego mpzp. W ocenie Sądu dokonana przez SKO analiza mpzp została przeprowadzona w sposób prawidłowy.
Sąd podziela stanowisko SKO, że planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko jako wymienione w § 2 ust. 1 pkt 45 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397). W ustaleniach przedmiotowego mpzp w zakresie przeznaczenia terenu planowanego przedsięwzięcia z "podstawowym przeznaczeniem gruntów pod obiekty i urządzeniem gruntów pod obiekty i urządzenia usług" jak i przeznaczenia dopuszczonego nie mieści się działalność w postaci "gospodarowania odpadami". Organ zasadnie przyjął, że plan nie zawiera, ani w tekście, ani w załączniku graficznym oznaczenia "gospodarowanie odpadami’. Nie przewiduje prowadzenia samodzielnej, wyspecjalizowanej działalności gospodarczej, jak chcą skarżący "usługowej" w zakresie stacji demontażu pojazdów. W § 7 ust. 1 mpzp na terenach oznaczonych symbolami 1U-23U dopuszczono realizację budynków gospodarczych , budynków zaplecza, a także lokalizację sieci infrastruktury technicznej, co nie oznacza, że dotychczas istniejący warsztat naprawczy Spółdzielni Kółek Rolniczych M. może być przekształcony w stację demontażu pojazdów. W związku z takim brzmieniem mpzp, przy uwzględnieniu także. wymogów formalnych określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1587), nie sposób jest podzielić stanowiska skarżących, że pod symbolem "U" (usługi) obowiązującym dla działki zamierzonego przedsięwzięcia można i należy rozumieć m.in. usługi związane z faktycznym odzyskiem odpadów, jakie zamierzają prowadzić skarżący. Definicja usług podawana w PKWiU nie może tu być wiążąca z tego też względu, że "gospodarowanie odpadami" jest zdefiniowane ustawowo w art. 3 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 z późn. zm.) i obejmuje nie tylko "odzyskiwanie materiałów z odpadów (recykling)", ale "zbieranie, transport, odzysk i unieszkodliwianie odpadów, w tym również nadzór nad takimi działaniami oraz nad miejscami unieszkodliwiania odpadów". W rozpatrywanej sprawie nie ma przy tym znaczenia, że skarżący uzyskali w 2015 r. zezwolenie na zbieranie odpadów wydane przez Starostę [...].
Odnosząc się w dalszym ciągu do zarzutów skargi należy stwierdzić, że według stanu prawnego w dacie wydawania skarżonej decyzji, oprócz części opisowej, plany miejscowe zagospodarowania przestrzennego posługują się - właśnie dla zapewnienia jego czytelności - specjalnymi oznaczeniami graficznymi i literowymi (symbolami). Części opisowej zawsze powinno odpowiadać określone oznaczenie literowe i graficzne. Nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości, że oznaczenia dla gospodarki odpadami różnią się obecnie znacząco, albowiem przewidziana jest dla nich odrębna symbolika, a mianowicie określane są symbolem literowym jako "O", a nie jako "P" lub "U". Wprost to wynika z unormowań obowiązującego aktualnie Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1587). Ten akt prawny stanowi ogólny i obowiązujący wzorzec dla miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, o czym mowa w § 1 i § 4, wprowadzając określone wymogi dotyczące m.in. stosowanych oznaczeń oraz nazewnictwa. Według § 9 ust. 1 rozporządzenia, podstawowe barwne oznaczenia graficzne i literowe dotyczące przeznaczenia terenów, które należy stosować na projekcie rysunku planu miejscowego, określa załącznik nr 1 do rozporządzenia. A zatem w załączniku nr 1 rozgraniczono (w Lp. 2) tereny zabudowy usługowej, wprowadzając dla nich oznaczenie literowe "U" z grafiką w kolorze czerwonym od (ujętych w Lp. 4) terenów zabudowy techniczno - produkcyjnej (tj. rozumianych jako tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów), z oznaczeniem ich jako "P" z grafiką w kolorze fioletowym oraz odróżniając oba te rodzaje wymienionych terenów od całkowicie odrębnie wyszczególnionej kategorii terenów infrastruktury technicznej (w Lp. 7), wśród której osobno ujęto pod pozycją Lp.7.6 - "Gospodarowanie odpadami", z oznaczeniem literowym "O" i grafiką ciemnoszarą. Bezsprzecznie dla terenu wskazanego przez skarżących dla gospodarowania odpadami, mpzp nie zawiera oznaczenia "O", przewidzianego dla omawianej działalności w postaci gospodarowania odpadami. Podkreślić trzeba, że rodzaj odpadów, czy też rodzaj gospodarki odpadami, tudzież kwestia, jakiej ta gospodarka wymaga infrastruktury, nie ma jakiegokolwiek przesądzającego znaczenia dla rozstrzygnięcia albowiem bezsprzecznie każde gospodarowanie odpadami, bez względu na jego specyfikę i wymogi dotyczące infrastruktury, ma to samo jednolite i wyodrębnione oznaczenie w planie zagospodarowania przestrzennego. Zbieranie odpadów mieści się w pojęciu "gospodarowania odpadami" zdefiniowanego według art. 3 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (j.t. Dz.U. z 2010 r., Nr 185, poz. 1243 ze zm.), który to przepis znajduje zastosowanie w sprawie i - przez które rozumie się "zbieranie, transport, odzysk i unieszkodliwianie odpadów, w tym również nadzór nad takimi działaniami oraz nad miejscami unieszkodliwiania odpadów" (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 21 listopada 2012 r., III SA/Wr 357/12).
Abstrahując od powyższego, ewidentnie za urządzenia infrastruktury technicznej danego zakładu należy uznać także utwardzony plac, czy hale służące gromadzeniu odpadów, lecz - co najistotniejsze - infrastruktura techniczna, o jakiej mowa w komentowanych regulacjach dotyczących planu zagospodarowania przestrzennego dotyczy nie tyle wewnętrznej infrastruktury konkretnego zakładu usługowego, produkcyjnego, co generalnie gminnej infrastruktury technicznej, tzn. funkcjonującej na obszarze objętym planem zagospodarowania przestrzennego jako całości i odnosi się ona do wyspecjalizowanej działalności gospodarczej oraz służących jej urządzeń technicznych.
Sąd uznał, że zarzut naruszenia przepisów postępowania jest niezasadny, co więcej zapis rozdziału 5 mpzp zacytowany został przez autora skargi w sposób fragmentaryczny. We wskazanym rozdziale zawierającym przepisy dotyczące zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego, zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej wskazano, że: " na etapie przygotowania inwestycji dotyczących działalności produkcyjnej, baz i składów, oraz usług obowiązek sporządzenia bilansu odpadów (określenia zasad gospodarki odpadami, a zwłaszcza ich gospodarczego wykorzystania w trakcie budowy)", a więc dotyczy sytuacji odmiennej niż będąca przedmiotem kontroli Sądu.
Wobec powyższego skargę należało uznać za nietrafną.
Z tych też powodów Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.