II SA/Gl 177/24

II SA/Gl 177/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2024-10-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-02-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Aneta Majowska /sprawozdawca/
Grzegorz Dobrowolski /przewodniczący/
Tomasz Dziuk
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 682
art. 35 ust. 1, ust. 4
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 320
art. 29 ust. 1, ust. 3a
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 107 par. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 134 par. 1, art. 135
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Dziuk, Asesor WSA Aneta Majowska (spr.), Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2024 r. sprawy ze skargi Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 18 grudnia 2023 r. nr IFXIV.7840.1.58.2023 w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty T. z dnia 1 września 2023 r. nr [...], 2. uchyla postanowienie Starosty T. z dnia 6 października 2023 r. nr [...], 3. zasądza od Wojewody Śląskiego na rzecz strony skarżącej 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Pismem nadanym dnia 17 stycznia 2024 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: Skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Wojewody Śląskiego (dalej: organ odwoławczy) z dnia 18 grudnia 2023 r. nr IFXIV.7840.1.58.2023 utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia 1 września 2023 r. nr [...] znak [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę.
Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.
W dniu 8 lutego 2023 r. T. B. (dalej: Inwestor) złożył wniosek o pozwolenie na przebudowę budynku gospodarczego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na lokal gastronomiczny w C. przy ul. [...], na działce o numerze ewid. [...]. Postanowieniem z dnia 1 marca 2023 r. organ zobowiązał Inwestora do uzupełnienia dokumentacji projektowej. W dniu 13 marca 2023 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł uwagi do projektu przekazane Inwestorowi pismem z dnia 20 marca 2023 r.
Decyzją z dnia 1 września 2023 r. nr [...] znak [...], Starosta działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 682 z późn. zm., dalej: Pr. bud.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił Inwestorowi pozwolenia na przebudowę budynku gospodarczego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na lokal gastronomiczny, położonego w C. przy ul. [...], na działce o nr [...]
W uzasadnieniu organ przywołał stan faktyczny sprawy i wskazał, że planowane przedsięwzięcie jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Gminy Z. z dnia [...] r. w sprawie: zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Z. dla obszaru sołectwa C. Przedmiotowa inwestycja jest zlokalizowana na terenie oznaczonym zgodnie z ww. miejscowym planem symbolem 31 MNU. Wskazał też, iż Inwestor uzupełnił dokumentację w wyznaczonym terminie, w tym przedłożył ostateczną decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 5 lipca 2023 r. nr [...], którą zezwolono na przebudowę zjazdu na przedmiotową nieruchomość.
W odwołaniu od powyższej decyzji, wniesionym w ustawowym terminie, obecnie Skarżący, zarzucił organowi pierwszej instancji naruszenie art. 33 ust. 1 Pr. bud. poprzez udzielenie pozwolenia budowlanego dla wybranej przez Inwestora części zamierzenia budowlanego, podczas gdy ta część zamierzenia nie może funkcjonować samodzielnie zgodnie z przeznaczaniem, gdyż wymaga wykonania przebudowy zjazdu na działkę nr [...] Wskazano także na naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej: k.p.a.), poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, błędną ocenę, nierozpatrzenie całości materiału dowodowego i pominięcie, że w dacie wydania decyzji Inwestor posiadał pozytywne uzgodnienie zarządcy drogi krajowej wyłącznie dla łącznej realizacji całego zamierzenia budowlanego, obejmującego przedmiotową inwestycję wraz z przebudową zjazdu, a tym samym Inwestor nie posiadał pozytywnego uzgodnienia dla realizacji części ww. zamierzenia budowlanego.
W uzasadnieniu odwołania Odwołujący się podkreślił, że wydana decyzja pomija wskazaną przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad realizację zjazdu o określonych parametrach. Zaznaczył, iż decyzją z dnia 5 lipca 2023 r. nr [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wydał zezwolenie na przebudowę zjazdu zwykłego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] w związku z planowaną na tej działce działalnością usługową branży gastronomicznej. Nadto pismem z dnia 14 września 2023 r. uzgodnił projekt przebudowy ww. zjazdu. Zdaniem Odwołującego się zamierzenie inwestycyjne jako całość winno uwzględniać wykonanie przebudowy zjazdu do działki nr [...] Wskazał też, iż w piśmie z dnia 16 maja 2023 r. informował, że przedmiotowa działka nie posiada dostępu do drogi publicznej poprzez istniejący zjazd do działki nr [...], który przeznaczony jest wyłącznie do obsługi komunikacyjnej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej oraz posiada możliwość dostępu do drogi publicznej - drogi krajowej nr [...] poprzez istniejący zjazd pod warunkiem przebudowy ww. zjazdu przed oddaniem do użytkowania projektowanego lokalu gastronomicznego, na warunkach określonych przez GDDKiA. Planowane zamierzenie nie może zatem samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem w rozumieniu przepisów art. 55 Pr. bud. w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 320), bez zrealizowanej w sposób określony wymogami zarządcy drogi przebudowy zjazdu do ww. działki. Zdaniem Odwołującego się w decyzji organ winien uwzględnić stanowisko zarządcy drogi wskazując, że warunkiem dopuszczenia zamierzenia budowlanego do użytkowania jest dokonana faktycznie przebudowa zjazdu (w dacie pozwolenia na przystąpienie do użytkowania obiektu).
Po rozpoznaniu odwołania, Wojewoda w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 Pr. bud., opisaną na wstępie decyzją z dnia 18 grudnia 2023 r. nr IFXIV.7840.1.58.2023, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy zwrócił uwagę na decyzję z dnia 5 lipca 2023 r., którą Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zezwolił Inwestorowi na przebudowę zjazdu zwykłego z drogi krajowej nr [...] na działkę nr [...], związaną z planowaną przebudową - czyli obecnie procedowanym postępowaniem. Wskazał, iż rozstrzygnięcie to zostało wydane w oparciu o art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, co pozostaje istotne dla niniejszego postępowania, bowiem zgodnie z art. 29 ust. 3a ustawy o drogach publicznych powyższe zezwolenie przedkłada się do wniosku o pozwolenie na budowę, zaś zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 3a Pr. bud. organ administracji architektoniczno-budowlanej jest zobowiązany do zbadania czy dołączone zostały wymagane zezwolenia. Wojewoda stwierdził, że żaden przepis prawa nie uprawnia by w treści decyzji o pozwoleniu na budowę zawarto szczególny warunek, który nakazywałby wykonanie zjazdu przed uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie budynku, zaś zawarcie takiego warunku stanowiłoby naruszenie art. 19 k.p.a., bowiem kwestie uzyskiwania pozwolenia na użytkowanie należą do organów nadzoru budowlanego. Analogicznie organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może uzależnić wydania pozwolenia na budowę od tego czy inwestor wykona czy zamierza wykonać taki zjazd.
Organ odwoławczy nie podzielił zawartego w odwołaniu zarzutu naruszenia art. 33 ust. 1 Pr. bud., wyjaśniając, że w aktualnym stanie prawnym jest możliwość realizowania obiektów takich jak przyłącza czy zjazdy w odrębnym postępowaniu i co istotne nie ma obowiązku ich wskazania na projekcie zagospodarowania terenu sporządzonego dla inwestycji kubaturowej. Nie podzielił również zarzutu naruszenia przepisów procesowych. Wskazał, iż uzgodnienie, o którym mowa w art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, nie jest obligatoryjnym elementem wniosku o pozwolenie na budowę, ponieważ ustawa nie przewiduje takiego obowiązku. Ustawa o drogach publicznych obowiązek taki przewiduje tylko dla budowy lub przebudowy zjazdu, umieszczania naziemnych urządzeń liniowych wzdłuż pasów drogowych czy usytuowania obiektów budowlanych przy drogach. Wojewoda dokonał również oceny przedłożonej przez Inwestora dokumentacji pod względem przesłanek art. 35 ust. 1 Pr. bud. stwierdzając, że zostały spełnione wymogi wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Z rozstrzygnięciem nie zgodził się Skarżący. W skardze na powyższą decyzję, wniesionej z zachowaniem ustawowego terminu, Skarżący podniósł zarzuty naruszenia:
1) art. 33 ust. 1 Pr. bud. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i udzielenie pozwolenia na budowę dla wybranej przez Inwestora części zamierzenia budowlanego, która nie może funkcjonować samodzielnie zgodnie z przeznaczaniem, lecz wymaga uprzedniego wykonania przebudowy zjazdu,
2) art. 35 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 20 ust. 1 Pr. bud. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. przyjęcie, że w zatwierdzanym decyzją projekcie zagospodarowania terenu spełnione są wymogi określone w treści § 14 ust 1 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 1225), tj. bez zapewnienia odpowiedniego do przeznaczenia i sposobu użytkowania obiektu budowlanego dojazdu i dojścia do budynku gospodarczego w związku ze zmianą sposobu użytkowania na lokal gastronomiczny, w sytuacji gdy projekt ten nie uwzględnia przebudowy zjazdu, zgodnie z wymogami przedstawionymi przez zarządcę drogi,
3) art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud. poprzez niezapewnienie w projekcie dostępu do drogi publicznej w sposób zgodny z przepisami ustawy o drogach publicznych,
4) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, błędną ocenę i nierozpatrzenie całości materiału dowodowego, co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, w zakresie: ustaleń zawartych w decyzji z dnia 5 lipca 2023 r. nr [...] oraz zgodności rozwiązań projektowych w zatwierdzanym projekcie z wymogami określonymi w dołączonych do wniosku zezwoleniach.
W oparciu o tak przedstawione zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi Skarżący ponownie zaznaczył, że obiekt budowlany - lokal gastronomiczny nie może samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem bez dokonanej przebudowy zjazdu z drogi publicznej. Wskazał, iż w art. 33 Pr. bud. ustawodawca określił, że pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego, zaś zgodnie ust. 1a tego przepisu pozwolenie na budowę obiektu budowlanego może nie obejmować przyłączy wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 23, które są wymagane dla takiego obiektu, a treść tego przepisu nie wymienia zjazdu z drogi jako elementu zamierzenia, którego pozwolenie "może nie obejmować". W ocenie strony skarżącej w sytuacji, gdy inwestycja polega na przebudowie budynku ze zmianą sposobu użytkowania na lokal gastronomiczny, projekt winien obejmować nie tylko sam obiekt kubaturowy, ale także infrastrukturę towarzyszącą - wymagający przebudowy zjazd z drogi publicznej, bez którego użytkowanie tego obiektu w sposób zgodny z jego przeznaczeniem nie byłoby możliwe. W dalszej kolejności Skarżący podniósł, że należy rozróżnić kwestię samej lokalizacji działki przy drodze publicznej od kwestii dostępności tej działki do drogi publicznej poprzez budowę do niej zjazdu. W powołaniu na § 3 warunków technicznych wskazał, iż przepis ten należy wykładać nie jako przyleganie do drogi publicznej, ale jako dostęp w rozumieniu prawnym poprzez możliwość lokalizacji zjazdu z drogi publicznej. Z możliwością taką jest związany wymóg uzyskania zezwolenie na lokalizację zjazdu (art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych). Zdaniem Skarżącego jedynie uwzględnienie przebudowy zjazdu w ramach zamierzenia objętego skarżoną decyzją pozwalałoby na przyjęcie, że działka o nr [...], jest działką budowlaną na potrzeby tej konkretnej inwestycji oraz, że posiada ona dostęp do drogi publicznej. Brak uwzględnienia przebudowy zjazdu w sposób określony wymogami zarządcy drogi oznacza natomiast, że projekt budowlany jest niekompletny, co organ powinien dostrzec i wezwać Inwestora do jego uzupełnienia o prawidłowe uzgodnienie. Podkreślił, iż z uwagi na nieujęcie budowy zjazdu w zakres zatwierdzonego projektu budowlanego, przedmiotowa działka nie ma zapewnionego dostępu do drogi publicznej. Projekt powinien zawierać rozwiązania przebudowy zjazdu zgodnie z treścią zezwolenia zarządcy drogi. W przeciwnej sytuacji nie posiada "odpowiedniego do przeznaczenia" dostępu do drogi. Jedynie objęcie przez projekt zagospodarowania terenu rozwiązań wynikających z konieczności przebudowy zjazdu, zgodnie z wymogami zarządcy drogi publicznej, dostęp ten byłby zapewniony.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko zawarte w treści zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje.
Zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie natomiast z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części - art. 151 p.p.s.a.
Przedmiotem kontroli rozpoznawanej sprawy, w oparciu o wymienione powyżej kryteria, stała się opisana na wstępie decyzja Wojewody z dnia 18 grudnia 2023 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę.
Podstawę materialnoprawną kwestionowanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Zgodnie z brzmieniem art. 35 ust. 4 Pr. bud. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Pozwolenie na budowę ma precyzyjnie wyznaczone granice faktyczne i prawne, zaś sama decyzja wydawana w sprawie nosi znamiona aktu związanego, organ obowiązany jest ją wydać, ilekroć stwierdzi spełnienie określonych wymagań (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2022 r. sygn. akt II OSK 840/21). Dostrzec jednocześnie należy, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, jest zobowiązany do sprawdzenia złożonego wniosku o pozwolenie na budowę, stosownie do treści art. 35 ust. 1 Pr. bud. W ramach przeprowadzanej weryfikacji sprawdza również zgodność projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast w razie stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w przywołanym art. 35 ust. 1, organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. W myśl art. 33 ust. 2 pkt 1 Pr. bud. do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć: projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany w postaci papierowej albo elektronicznej - wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw, lub kopiami tych opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów. Stosownie natomiast do brzmienia art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2. Z kolei zgodnie z ust. 3a tego przepisu, zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dołącza się do wniosku o pozwolenie na budowę oraz zgłoszenia budowy lub wykonania robót budowlanych, o których mowa w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
W okolicznościach kontrolowanej sprawy ocenie organu architektoniczno-budowlanego podlegał projekt przebudowy budynku gospodarczego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na lokal gastronomiczny, zlokalizowany na działce nr [...] w C. Organy orzekające oceniły spełnienie w sprawie przesłanek warunkujących wydanie pozwolenia na budowę dla planowanego zamierzenia. Natomiast zdaniem Skarżącego "z uwagi na nieujęcie budowy zjazdu z drogi publicznej w zakres zatwierdzonego projektu budowlanego, przedmiotowa działka nie ma zapewnionego dostępu do drogi publicznej". Ponadto "w ocenie Skarżącego obiekt budowlany - lokal gastronomiczny nie może samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem bez dokonanej przebudowy zjazdu z drogi publicznej".
Przeprowadzona w sprawie kontrola sądowoadministracyjna przy uwzględnieniu kryterium legalności, doprowadziła do stwierdzenia naruszeń prawa dających podstawę zastosowania kompetencji kasatoryjnych względem zaskarżonej decyzji, poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, jak również - w oparciu o art. 135 p.p.s.a. względem pozostającego w granicach sprawy - postanowienia organu z dnia 6 października 2023 r. Stwierdzenie to wyprzedzało możliwość dalej idącej kontroli prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie prawa materialnego, do której zmierzają zarzuty skargi.
Stosownie do brzmienia art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie będąc związany zarzutami skargi, dopatrzył się uchybienia, które nie zostało podniesione przez stronę skarżącą.
Jak wynika z akt przedłożonych do sprawy, wniosek o pozwolenie na budowę wpłynął do organu w dniu 8 lutego 2023 r. i został złożony przez T. B. (karta nr 2 akt administracyjnych).
Po przeprowadzeniu postępowania pierwszoinstancyjnego, organ zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę "dla R. B.". Na gruncie rozpoznawanej sprawy Sąd w składzie orzekającym nie miał wątpliwości, że decyzja organu została skierowana do podmiotu, który nie był stroną, i stanowi uchybienie, które nie może zostać sprostowane jako oczywisty błąd pisarski, jak to uczynił organ pierwszej instancji wydając postanowienie z dnia 8 października 2023 r. znak [...] (prostując zarówno sentencję – wiersz 12 na stronie pierwszej – w miejsce "R. B." wskazując "T. B." jak i rozdzielnik decyzji – wiersz 2 na stronie trzeciej – w miejsce "R. B." wskazując "T. B."). Nie sposób przyjąć zasadności stanowiska, iż była to jedynie omyłka co do oznaczenia imienia Inwestora, mogąca zaistnieć w sytuacji, gdy wskazany błędnie w sentencji adresat decyzji nie jest w ogóle stroną postępowania. R. B. jest bowiem stroną przedmiotowego postępowania. Ponadto decyzją z dnia 5 lipca nr [...] to właśnie "R. B." Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zezwolił na przebudowę zjazdu zwykłego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...], na której planowana jest działalność usługowa branży gastronomicznej, z określeniem parametrów techniczno-lokalizacyjnych zjazdu zwykłego. Także uzgodnienie pismem z dnia 14 września 2023 r. projektu budowlanego "Przebudowy zjazdu zwykłego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...]" oraz zezwolenie na czasowe dysponowanie gruntem Skarbu Państwa w zarządzie GDDKiA nr [...] i [...] obręb [...] gm. [...] stanowiące pas drogowy DK[...] dla potrzeb realizacji przedmiotowej inwestycji, zostało skierowane do "R. B.". Jednocześnie brak w aktach informacji kto pozostawał wnioskodawcą w ww. sprawach przed Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad skoro zarówno decyzja o zezwoleniu na przebudowę zjazdu jak i uzgodnienie projektu wydane zostały "dla R. B.", zatem nie Inwestora - T. B. składającego wniosek o pozwolenie na budowę inicjujące postępowanie w rozpoznawanej sprawie.
W tych okolicznościach nie budziło wątpliwości Sądu, że organ pierwszej instancji zatwierdzając projekt budowlany i udzielając pozwolenia na budowę nieprawidłowo określił adresata rozstrzygnięcia. Decyzja została skierowana do podmiotu istniejącego, nadto będącego stroną postępowania administracyjnego. Dokonując natomiast w dalszej kolejności sprostowania organ błędnie stwierdził, że adresat został jedynie omyłkowo oznaczony nieprawidłowo. Tego uchybienia nie dostrzegł organ odwoławczy.
Na marginesie Sąd zwraca uwagę, że działka, na której planowane jest zamierzenie inwestycyjne o nr ewid. [...] położona jest na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Gminy Z. z dnia [...] r. w sprawie: zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Z. dla obszaru sołectwa [...] (Dz. Urz. Woj. Śl. z [...]r., Nr [...], poz. [...]), symbolem 31MNU – tereny mieszkalnictwa, z możliwością lokalizacji usług i tereny zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych (§ 6 ust. 1 planu miejscowego) oraz 32UR - tereny nieuciążliwych usług różnych, w tym: handlu, gastronomii, kultury, rzemiosła lub usług handlu, usługi inne i usługi łączności (§ 7 ust. 1 planu miejscowego). Tymczasem organ wskazał w swoim rozstrzygnięciu jedynie na położenie działki na terenie oznaczonym symbolem 31MNU.
Zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. w toku ponownie prowadzonego postępowania organ ponownie rozpoznania wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę, ustali strony postępowania oraz prawidłowo oznaczy adresata w treści decyzji stosownie do art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a., mając jednocześnie w polu widzenia obowiązek przestrzegania pozostałych reguł postępowania oraz by rozstrzygnięcie odpowiadało prawu materialnemu, uzasadniając swoje stanowisko w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego zgodnie z przepisem art. 107 § 3 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt 1 i pkt 2 sentencji wyroku.
Na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. orzeczono o kosztach postępowania (pkt 3 sentencji wyroku), zasądzając na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego w wysokości 500 zł, na które składa się uiszczony wpis sądowy.
Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.