II SA/Gl 1712/22

II SA/Gl 1712/22 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2023-04-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Edyta Kędzierska
Renata Siudyka /przewodniczący sprawozdawca/
Tomasz Dziuk
Symbol z opisem
6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne
Ewidencja ludności
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2023 poz 390
art. 35
Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Dziuk, Sędzia WSA Edyta Kędzierska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 19 września 2022 r. nr SOIa.621.47.2022 w przedmiocie wymeldowania oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z 28 czerwca 2022 r. Wójt Gminy G. (organ I instancji) orzekł o wymeldowaniu K.K. (skarżący) z pobytu stałego w lokalu położonym w G. przy ul. [...].
W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że w dniu 24 maja 2021 r. A.W. (wnioskodawczyni) zwróciła się do Wójta Gminy G. z wnioskiem o wszczęcie procedury wymeldowania skarżącego z pobytu stałego w przedmiotowym budynku. Wskazała, że skarżący opuścił miejsce pobytu stałego, nie posiada w nim żadnych swoich rzeczy, a także, że od dnia [...] stycznia 2020 r. przebywa w Zakładzie Karnym.
Organ I instancji ustalił, że właścicielką przedmiotowego budynku jest wnioskodawczyni. Postępowanie dowodowe wykazało, że skarżący opuścił lokal w przedmiotowym budynku i w nim nie mieszka, a zatem lokal ten nie stanowi stałego miejsca zamieszkania skarżącego. W ocenie organu I instancji wyrok Sądu Rejowego w P. z dnia [...] r. pozbawił skarżącego prawa do legalnego przebywania w spornym lokalu. W zaistniałej sytuacji wola skarżącego powrotu do przedmiotowego budynku nie ma dla sprawy znaczenia.
Zdaniem organu I instancji, w świetle art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 119 -dalej "u.e.l.") prawnie niedopuszczalnym byłoby utrzymywanie dalszego, fikcyjnego zameldowania skarżącego w przedmiotowym budynku, który de facto opuścił i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się.
W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 35 u.e.l. poprzez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie oraz art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a.. Pełnomocnik skarżącego stwierdził, że: "nieuprawniona pozostaje wykładnia, wedle której stosunku do K.K. znajdują zastosowanie przesłanki przewidziane treścią art. 35 ustawy o ewidencji ludności, gdy nie opuścił on miejsca swojego zameldowania w sposób trwały i dobrowolny. W budynku przy ul. [...] w G. skarżący pozostawił szereg swoich rzeczy osobistych gromadzonych przez lata, ponieważ faktycznie aż do stycznia 2020 r. w tym miejscu zamieszkiwał. (...) Po drugie, nie jest jasne, na jakiej podstawie organ I instancji przyjął, że wykładnia przepisów o wymeldowaniu powinna być z punktu widzenia systemowego zgodna z postulatem ochrony ofiar przestępstw".
Decyzją z 19 września 2022 r, nr SOIa.621.47.2022 Wojewoda Śląski, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - powołując się na obowiązujące przepisy oraz orzecznictwo sądów administracyjnych - organ odwoławczy wskazał, jakie okoliczności zostały ustalone w' toku postępowania dowodowego oraz w jaki sposób wpłynęły one na dokonanie oceny, że skarżący opuścił w sposób dobrowolny i trwały miejsce zameldowania na pobyt stały.
Wnioskodawczyni zgodnie z księgą wieczystą nr [...] jest wyłączną właścicielką przedmiotowego budynku i nie wyraża zgody na zamieszkiwanie w nim skarżącego. Nie sposób w omawianej sprawie pominąć także faktu wydania przez Sąd Rejonowy w P. [...] Wydział [...] wyroku z [...] r. sygn. akt [...], z którego wynika, że Sąd nakazał skarżącemu z uwagi na rażące i uporczywe wykraczanie przeciwko porządkowi domowemu, aby opuścił, opróżnił i wydal powódce przedmiotowy budynek mieszkalny. Wyrokowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności, orzeczenie podlegało wykonaniu jako prawomocne z dniem [...] maja 2014 r. W ocenie Wojewody przedstawione okoliczności sprawy wyraźnie wskazują, że skarżący nie ma możliwości ani prawnej - nakaz eksmisji, ani faktycznej - brak zgody właściciela nieruchomości, na powrót do spornego lokalu zarówno w czasie przerw w odbywaniu kary pozbawienia wolności jak i po zakończeniu jej odbywania, a także w przypadku przedterminowego zwolnienia. Odnosząc się do poruszonego przez pełnomocnika skarżącego zamiaru powrotu skarżącego do lokalu położonego w przedmiotowym budynku organ odwoławczy wyjaśnił, że sama wola (zamiar) powrotu do dotychczasowego miejsca zameldowania na pobyt stały nie może samoistnie przesądzać o braku przesłanek do wymeldowania.
Ustalone w sprawie okoliczności oraz fakt, że skarżący odbywa karę pozbawienia wolności od [...] stycznia 2020 r., przed rozpoczęciem odbywania kary pozbawienia wolności już wynajmował mieszkanie w T. tj. od [...] sierpnia 2019 r. (umowa najmu lokalu w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych) pozwoliły organowi odwoławczemu na wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący, reprezentowany jak dotychczas przez pełnomocnika, zaskarżył w całości decyzję organu odwoławczego z 19 września 2022 r. zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 35 u.e.l. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, przejawiające się w przyjęciu, że wykonywanie wobec skarżącego kary pozbawienia wolności, orzeczonej przez uprawnione organy państwa, chociażby pod przymusem, zakłada równoczesne zerwanie więzi z tym lokalem i osobami tam zamieszkującymi, a także naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a to art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. poprzez nieuzasadnione pominięcie wbrew zgromadzonym dowodom, że skarżący faktycznie zamieszkiwał w okresie do stycznia 2020 r. w przedmiotowym budynku i prowadził wspólne gospodarstwo domowe z żoną- wnioskodawczynią, a także prowadził pod tym adresem działalność gospodarczą do czasu swojego osadzenia, co następowało za zgodą wnioskodawczyni; art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 100 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zawieszenia postępowania, mimo wykazania przez stronę, iż złożyła do organu prokuratorskiego zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia czynu zabronionego z art. 233 § 1 k.k., tj. w przedmiocie złożenia nieprawdziwych zeznań w toku postępowania przed organem I instancji.
Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie o kosztach postępowania według norm przepisanych z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego. Jednocześnie wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z dnia 19 września 2022 r. Zdaniem pełnomocnika wykładnia art. 35 u.e.l. przeprowadzona w zaskarżonej decyzji, której rezultatem jest uznanie, iż "zawinione" opuszczenie miejsca zameldowania w następstwie przystąpienia do wykonania kary izolacyjne jest nieuprawniona Zdaniem pełnomocnika wydanie decyzji przez Wojewodę Śląskiego już w dniu 19 września 2022 r., pomimo tego, iż nie jest rozstrzygnięta kwestia, czy doszło do złożenia fałszywych zeznań w toku postępowania pierwszoinstancyjnego oraz czy czyn ten stanowi przestępstwo, wydaje się przedwczesne. W tej sytuacji, należało rozważyć, czy nie zachodzi obligatoryjna przesłanka do zawieszenia postępowania z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie i rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko i argumentację prawną. Wyjaśnił, iż w zakresie wniosku pełnomocnika skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Wojewoda Śląski postanowieniem nr SOIa.0552,14.2022 z 23 listopada 2022 r, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazał, że rozpatrując sprawę i wydając zaskarżoną decyzję uwzględni! występujący pomiędzy stronami postępowania wielopłaszczyznowy konflikt. Kolejno wskazał, że w dacie podjęcia zaskarżonej decyzji nie zostało wszczęte śledztwo w sprawie składania fałszywych zeznań przez wnioskodawczynię (zaskarżona decyzja została wydana dnia 19 września 2022 r., a śledztwo zostało wszczęte przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w P. [...] października 2022 r.). Jednocześnie zauważył, że istotne okoliczności faktyczne, na podstawie których wydano decyzję, zostały ustalone w oparciu o obiektywnie dowody znajdujące się w aktach sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, stwierdzenie jej nieważności lub stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa, następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; t.j.: (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259- dalej "p.p.s.a.").
Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na podstawie art. 119 ust. 2 p.p.s.a sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym.
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie była decyzja Wojewody Śląskiego utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy G. Prezydenta orzekającą o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego w lokalu położonym w G. przy ul. [...].
Materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j.: (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 119– dalej "u.e.l."), a w szczególności art. 35 u.e.l. stanowiący, że organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotów wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Zgodnie natomiast z art. 28 ust. 4 u.e.l. zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała.
Z treści przywołanych przepisów wynika, że obowiązek wymeldowania powstaje w przypadku opuszczenia miejsca pobytu stałego bez wymeldowania, a działanie takie związane jest z koniecznością utrzymania aktualnych wpisów w ewidencji ludności.
Warto w tym miejscu przywołać stanowisko Trybunału Konstytucyjnego w kwestii charakteru i celu obowiązku meldunkowego oraz ewidencji ludności, zaprezentowane w wyroku z dnia 27 maja 2002 r., sygn. akt K 20/01 (publ. OTK- A 2002/3/34): "Niezależnie od zmian sposobu jego realizacji obowiązek meldunkowy służy prawidłowemu wykonywaniu przez organy władzy publicznej ich funkcji. Posiadanie informacji o miejscu zamieszkania i pobytu umożliwia racjonalizację szeregu działań należących do zadań państwa i samorządu terytorialnego. Celem obowiązku meldunkowego jest bowiem zapewnienie prawidłowego funkcjonowania ewidencji ludności. Należy podkreślić, iż ewidencja ludności polegająca na rejestracji danych o miejscu pobytu (adresie) osób służy także ochronie interesów samych zainteresowanych (np. dzięki zameldowaniu można odnaleźć osobę w przypadku dziedziczenia przez nią majątku) oraz ochronie praw osób trzecich (np. wierzycieli w przypadku "przeprowadzki" dłużnika). Oznacza to, że obowiązek meldunkowy uznać należy w świetle Konstytucji za instytucję wynikającą z klauzuli ochrony porządku publicznego, mającą także związek z ochroną praw i interesów jednostki". Ponadto w wyroku tym Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że "ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego. Nie jest ona formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu".
Mając na uwadze treść art. 28 ust. 4 u.e.l. oraz zaprezentowane stanowisko Trybunału Konstytucyjnego stwierdzić trzeba, że celem instytucji wymeldowania jest przede wszystkim zagwarantowanie, że dane uwidocznione w ewidencji są aktualne i zgodne z rzeczywistością. Kwestia trwałości i dobrowolności opuszczenia lokalu – w kontekście wymeldowania w oparciu o przepisy ustawy o ewidencji ludności - została wypracowana m.in. przez orzecznictwo sądowoadministracyjne (także na gruncie uprzednio obowiązującej ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych; t.j.: Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.). Nie może ona jednak prowadzać do tego, że ewidencja ta będzie - nawet przez wiele lat – niezgodna ze stanem faktycznym.
Pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 25 ust. 1 u.e.l.). O pobycie stałym przesądzają zatem dwa elementy: fizyczne przebywanie danej osoby w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem oraz zamiar przebywania w tym miejscu (lokalu) w sposób stały (na stałe). Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu przepisu art. 35 u.e.l. - jak przyjmuje się w orzecznictwie sądowym - jest spełniona wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne (por. m.in. wyrok NSA z dnia 14 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 851/09).
Skoro podstawą do wydania decyzji o wymeldowaniu jest opuszczenie lokalu i niedopełnienie obowiązku wymeldowania się, to wymeldowanie z pobytu stałego winno być zatem oparte na stwierdzeniu, że osoba zameldowana opuściła to miejsce pobytu oraz że miała wolę takiego działania. W takiej sytuacji celem prowadzonego postępowania winno być udowodnienie, że okoliczności sprawy wskazują na istnienie po stronie takiej osoby zamiaru trwałego zerwania więzi z miejscem zameldowania. Katalog takich sytuacji jest jednak otwarty. Poza przypadkami oczywiście wskazującymi na taki zamiar, bo jednoznacznie związanymi z przeniesieniem ośrodka życiowego w inne miejsce, występują także takie, którym trudno przypisać jednoznaczny charakter. Dla tych przypadków decydujące powinny być z kolei okoliczności związane z fizycznym wymiarem opuszczenia, a zamiar może tylko z nich wynikać. Ocena charakteru opuszczenia lokalu nie może odrywać się bowiem od realiów konkretnej sprawy. Okoliczności faktyczne, a niekiedy nawet prawne, muszą prowadzić do wniosku, że faktyczne opuszczenie lokalu nastąpiło, mimo że osoba nie miała woli przeniesienia miejsca swoich spraw życiowych.
Innymi słowy przyczyny opuszczenia lokalu, a w szczególności ustalenia dotyczące rozumienia woli takiego działania (dobrowolności), nie mogą być w każdej sprawie przesądzające. Kwestia ta była już niejednokrotnie przedmiotem analizy sądów administracyjnych. Na gruncie art. 35 u.e.l., sądy zwracały uwagę, że ustalenie dobrowolności opuszczenia miejsca stałego pobytu, nie jest wymagane w każdej sprawie o wymeldowanie (zob. wyrok NSA z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2398/10). Kwestia dobrowolności ma bowiem drugorzędne znaczenie, o ile opuszczeniu lokalu towarzyszy zamiar opuszczenia go w sposób trwały. Należy bowiem wskazać, że o opuszczeniu lokalu w rozumieniu art. 35 u.e.l. można mówić także wówczas, gdy dana osoba, która opuściła lokal wskutek przeszkód stawianych przez jego właściciela (tj. wbrew własnej woli) nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu, których podjęcie doprowadziłoby do uznania działań dysponenta lokalu za bezprawne, a także kiedy opuszczenie lokalu jest konsekwencją wydania wyroku orzekającego eksmisję, bądź też samego wykonania wyroku orzekającego eksmisję.
W wyroku z dnia 18 czerwca 2019 r. o sygn. akt II OSK 2025/17 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "na równi z dobrowolnością opuszczenia lokalu należy traktować te sytuacje, w których osoba podlegająca wymeldowaniu nie może zgodnie z prawem lub na skutek okoliczności faktycznych dalej zamieszkiwać w miejscu, w którym była zameldowana (np. nakaz eksmisji, odbywanie kary pozbawienia wolności, nakaz opuszczenia lokalu, zakaz zbliżania się do członków rodziny). Innymi słowy, chodzi tu o te wszystkie sytuacje, gdy opuszczenie miejsca pobytu stałego jest wynikiem wykonania prawomocnych wyroków sądów powszechnych bądź orzeczeń właściwych organów administracji publicznej. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje w tej sytuacji chęć (...) ponownego zamieszkania w dotychczasowym miejscu zameldowania. Należy mieć bowiem na uwadze, że przepisy dotyczące zameldowania i wymeldowania mają charakter rejestrowy a utrzymywanie zameldowania skarżącego (...), prowadziłoby do utrzymywania fikcji meldunkowej".
Biorąc pod uwagę powyższe rozważania należało uznać, że organy obu instancji zasadnie orzekły o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego Sąd Rejonowy w P. [...] Wydział [...] w wyroku z [...] r. sygn. akt [...] nakazał skarżącemu z uwagi na rażące i uporczywe wykraczanie przeciwko porządkowi domowemu, aby opuścił, opróżnił i wydal powódce przedmiotowy budynek mieszkalny. Wyrokowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności, orzeczenie podlegało wykonaniu jako prawomocne z dniem [...] maja 2014 r. Ponadto skarżący odbywa karę pozbawienia wolności od dnia [...] stycznia 2020 r., a przed rozpoczęciem odbywania kary pozbawienia wolności już wynajmował mieszkanie w T. tj. od [...] sierpnia 2019 r. (umowa najmu lokalu w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych). Na dzień orzekania przez organy administracji nie ulega też wątpliwości, że skarżący nie miał możliwości powrotu do lokalu położonego w G. przy ul. [...], gdyż na mocy wyroku Sądu Rejonowego w P. nie mógł i wciąż nie może przebywać w miejscu swojego stałego pobytu - pozwala zasadnie stwierdzić, że skarżący owo miejsce stałego pobytu utracił. Jego wola i chęć umiejscowienia swoich spraw życiowych pod tym adresem, nie niweczy bowiem skutków prawnych, jakie wynikają z prawnie orzeczonego zakazu przebywania w tej lokalizacji. Wola skarżącego pozostaje w opozycji z zakazami wynikającymi z prawomocnego orzeczenia Sądu, i musi się mu podporządkować.
Sąd zauważa, że istotne okoliczności faktyczne, na podstawie których wydano decyzję, zostały ustalone w oparciu o obiektywnie dowody znajdujące się w aktach sprawy. Zeznania wnioskodawczyni stanowiły jedynie część materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i w ocenie Sądu zostały prawidłowo przeanalizowane i ocenione. Zebrany w sprawie materiał dowodowy był wyczerpujący i wystarczający dla wydania rozstrzygnięcia w sprawie, a ewentualne ustalenie przez uprawniony organ, że w toku postępowania pierwszoinstancyjnego doszło do złożenia fałszywych zeznań nie mogło wpłynąć na odmienną ocenę obiektywnych okoliczności sprawy.
Podkreślić należy, że w sytuacjach nietypowych, gdy skarżący na skutek stosowania odpowiednich norm prawa rodzinnego bądź karnego, został odizolowany od członków rodziny, konieczna jest konsekwencja w tym przedmiocie także na gruncie prawa administracyjnego. W tej sytuacji wydanie decyzji o wymeldowaniu stanowi przejaw prewencyjnej ochrony konstytucyjnych praw i wolności domowników sprawcy, mającej na celu zapobieżenie lub zmniejszenie możliwości naruszenia tych praw. Oznacza to, że na równi z dobrowolnością opuszczenia lokalu należy traktować te sytuacje, w których osoba podlegająca wymeldowaniu nie może zgodnie z prawem lub na skutek okoliczności faktycznych dalej zamieszkiwać w miejscu, w którym była zameldowana (np. z uwagi na nakaz eksmisji, odbywanie kary pozbawienia wolności, nakaz opuszczenia lokalu, zakaz zbliżania się do członków rodziny). Innymi słowy, chodzi tu o te wszystkie sytuacje, gdy opuszczenie miejsca pobytu stałego jest wynikiem wykonania prawomocnych wyroków sądów powszechnych bądź orzeczeń właściwych organów administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 2025/17).
Mając powyższe na uwadze nie można w niniejszej sprawie uznać za zasadny podnoszonego przez skarżącego zarzutu naruszenia przez organy art. 35 u.e.l.
Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organy przepisów postępowania. Organy administracyjne przeprowadziły bowiem w sposób prawidłowy postępowanie administracyjne, dopełniając wymogów wynikających z art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a., które nakazują dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a następnie dokonania oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zdaniem Sądu na podstawie zgromadzonego w postępowaniu wyjaśniającym materiału dowodowego organy zasadnie przyjęły, że skarżący opuścił w rozumieniu art. 35 u.e.l. dotychczasowe miejsce pobytu stałego, w którym był zameldowany na pobyt stały nie dopełniając obowiązku wymeldowania się, a charakter tego opuszczenia – w okolicznościach niniejszej sprawy – nosi cechy trwałego i dobrowolnego opuszczenia przez skarżącego jego miejsca pobytu stałego.
Kończąc należy podkreślić, że sprawy meldunkowe (zameldowanie czy wymeldowanie z miejsca stałego pobytu) mają charakter wyłącznie ewidencyjny. Literalne brzmienie art. 35 u.e.l. sprowadza się do konieczności wymeldowania każdej osoby, która nie przebywa w miejscu stałego pobytu, a która to czynność ma charakter czynności materialno-technicznej i ma na celu potwierdzenie istniejącego stanu faktycznego. Ewidencja ludności ma charakter jedynie rejestracyjny, a jej celem jest odzwierciedlenie rzeczywistego stanu, tj. faktycznego miejsca pobytu oznaczonej osoby. Utrzymanie zameldowania w lokalu, w którym dana osoba faktycznie nie przebywa, stanowiłoby tzw. fikcję meldunkową. Byłoby to sprzeczne z celem instytucji zameldowania, a przede wszystkim z jej rejestrowym (ewidencyjnym) charakterem. Zapis o zameldowaniu musi odzwierciedlać faktyczne miejsce i charakter pobytu danej osoby, tak więc bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje w tej sytuacji chęć skarżącego zamieszkania w dotychczasowym miejscu zameldowania, jak również motywacje takiej woli.
Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.
Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).