II SA/GL 1680/22

II SA/Gl 1680/22 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2023-04-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Aneta Majowska
Artur Żurawik /przewodniczący sprawozdawca/
Edyta Kędzierska
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 503
art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 259
art. 119 pkt 2, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Edyta Kędzierska, Asesor WSA Aneta Majowska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi M. S. (S.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 18 lipca 2022 r. nr SKO.UL/41.7/242/2022/9412/RS w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta T. decyzją z dnia 18 maja 2022 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 i in. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie j.t. Dz.U. z 2022 r., poz. 503 z późn. zm. – dalej u.p.z.p.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie j.t. Dz.U. z 2023 r., poz. 775 – dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku odmówił M. S. (dalej: strona, skarżący) ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na utwardzeniu terenu pod ekspozycję samochodów, plac manewrowy oraz składowy na parceli nr 1 w T. przy ul. [...].
W uzasadnieniu wskazano m. in., że w dniu 13 maja 2021 roku wpłynął wniosek strony o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji jw. Na terenie objętym wnioskiem nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Wnioskowana zmiana zagospodarowania terenu wymaga ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji. Szerokość frontu działki przeznaczonej na realizację planowanego przedsięwzięcia, z której odbywać się będzie główny wjazd na działkę, wynosi 20 m. Przyjęto obszar analizy w promieniu 60 m. W wyznaczonych granicach obszaru analizowanego nie istnieje ani jedna działka zabudowana obiektami związanymi z usługami, takimi jak komisy samochodowe, warsztaty, zespoły garaży, pozwalająca na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Zatem wnioskowana inwestycja nie mieści się w zastanym w obszarze analizowanym sposobie zagospodarowania.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyła przez pełnomocnika strona, zaskarżając ją w całości. Zarzucono m. in. naruszenie:
1) art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w związku z §3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588 ze zm.), poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji uznanie, że planowana inwestycja nie spełnia wymogu kontynuacji funkcji zabudowy, przez co niemożliwe jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy na działkach sąsiednich, a nawet sąsiadujących z terenem planowanej inwestycji, istnieje zabudowa umożlwiająca ustalenie warunków zabudowy;
2) art. 7 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., poprzez wadliwe rozpatrzenie materiału dowodowego, co skutkowało naruszeniem zasady prawdy obiektywnej i uznaniem, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie jest możliwe, podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że planowana inwestycja nie stałaby w sprzeczności z dbałością o ład przestrzenny, ani wymogiem kontynuacji funkcji dotychczasowej zabudowy, a także poprzez uznanie, że wskazanie konkretnych budynków umożliwiających ustalenie warunków zabudowy, dostępnych z tej samej drogi publicznej, jest niewykonalne, podczas gdy w samym uzasadnieniu decyzji organ podnosi fakt istnienia tychże obiektów.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej SKO) decyzją z dnia 18 lipca 2022 r., Nr SKO.UL/41.7/242/2022/9412/RS, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie organu I instancji.
W uzasadnieniu podano m. in., że decyzją z dnia 3 września 2018 r. SKO utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia 15 marca 2018 r., Nr [...], w sprawie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na utwardzeniu terenu z przeznaczeniem pod komis samochodowy na działce nr 1 przy ul. [...] w T. Decyzja Kolegium została następnie zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Po rozpatrzeniu sprawy Sąd, wyrokiem z dnia 4 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Gl 987/18, oddalił skargę. Wyrok ten jest prawomocny. W ocenie Kolegium zachodzi tożsamość spraw: przedmiotowej oraz zakończonej wydaniem ww. decyzji Kolegium z dnia 3 września 2018 r. W obu sprawach wnioskodawca domagał się utwardzenia terenu, przy czym w poprzedniej w sposób jednoznaczny określił funkcję inwestycji, wskazując, iż ma to być komis samochodowy. W niniejszej sprawie na utwardzonym terenie mają być eksponowane samochody, ma też być miejsce na przemieszczenie (plan manewrowy). Według treści wniosku mają to być samochody klientów korzystających z myjni samochodowej, zaś na przedmiotowym terenie ma być eksponowane około 20 samochodów. Jest to ten sam teren, co w przypadku poprzedniej decyzji. Pozostała część działki jest bowiem zabudowana. SKO z urzędu posiada wiedzę, iż na terenie działki jw. gromadzone są samochody, a teren jest utwardzony. Było to bowiem przedmiotem postępowania w sprawie przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu. Wobec zaistnienia tożsamości spraw konieczne stało się uchylenie zaskarżonej decyzji. Jednocześnie postępowanie organu I instancji należało umorzyć, jako bezprzedmiotowe, z uwagi na pozostawanie w obrocie prawnym ww. decyzji Kolegium i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia 15 marca 2018 r.
Skargę na powyższą decyzję SKO złożyła przez pełnomocnika strona, zaskarżając ją w całości. Zarzucono:
1. naruszenie przepisów prawa procesowego, mających istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
a) art. 7, 77 § 1, 80, 156 § 1 pkt 3 k.p.a., przejawiające się w ich niewłaściwym zastosowaniu, polegającym na uznaniu, że zaskarżona decyzja jest dotknięta wadą, w postaci rozstrzygania przez organ sprawy już poprzednio zakończonej inną decyzją ostateczną, podczas gdy stan faktyczny i prawny, będący przedmiotem niniejszego postępowania, jest odmienny od stanu faktycznego i prawnego będącego podstawą wydania decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia 15 marca 2018 roku;
b) art. 107 § 3, 127 w zw. z art. 11 k.p.a., poprzez nierozpoznanie materiału dowodowego, a w konsekwencji zaniechanie merytorycznego rozpoznania odwołania, co skutkowało naruszeniem zasady prawdy obiektywnej i zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, podczas gdy merytoryczne rozpoznanie odwołania powinno prowadzić do zbadania prawidłowości decyzji organu I instancji oraz ponownego przeanalizowania okoliczności przedstawionych w sprawie;
2. naruszenie przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 63 ust. 1 u.p.z.p., przejawiające się w jego niezastosowaniu w wyniku uznania przez organ, że nie występuje wymóg odmienności planowanych przez skarżącego zamierzeń inwestycyjnych, podczas gdy inwestycja objęta skarżoną decyzją nie była tożsama pod względem stanu faktycznego z poprzednio rozstrzyganą;
b) art. 59 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przejawiające się w ich niezastosowaniu, a w konsekwencji odmowie wydania decyzji o warunkach zabudowy, w wyniku błędnego uznania przez organ, że nie zachodzą przesłanki do wydania przedmiotowej decyzji, podczas gdy inwestycja, względem której wystąpiono o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, spełniała warunki do jej uzyskania.
Jednocześnie wniesiono o uchylenie skarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji w całości i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm przepisanych.
W uzasadnieniu podano m. in., że choć w obydwu sprawach skarżący domagał się wydania decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na utwardzeniu terenu, to zarówno funkcjonalnie, jak i literalnie, zamierzenia te stanowią zupełnie różne inwestycje. Judykatura wskazuje w sposób jednoznaczny, że dla uznania tożsamości decyzji zachodzić musi tożsamość treści żądania, a skoro przeznaczenie inwestycji było różne, to nie sposób o takiej tożsamości mówić. W ocenie skarżącego błędna jest również argumentacja wskazująca na funkcjonalno – celowością tożsamość wskazanych żądań, bowiem właśnie z punktu widzenia funkcjonalno — celowościowego żądania te są zupełnie rozbieżne, a to z uwagi na fakt odmiennego celu, któremu służyć ma przedmiotowa inwestycja.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podał, że działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu powtórzył swą poprzednią argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2023 roku, poz. 259 ze zm. – dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.
W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.
SKO ustaliło zasadnie, że decyzją z dnia 3 września 2018 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia 15 marca 2018 r., Nr [...], w sprawie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na utwardzeniu terenu z przeznaczeniem pod komis samochodowy na działce jw. Decyzja Kolegium została następnie zaskarżona do WSA w Gliwicach. Po rozpatrzeniu sprawy Sąd, wyrokiem z dnia 4 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Gl 987/18, skargę oddalił. Wyrok ten jest prawomocny. Wskazano tam m. in, że do utwardzenia terenu już doszło ("Nie ulega wątpliwości, że w niniejszym przypadku powstał utwardzony teren pełniący samodzielnie funkcję parkingu dla pojazdów powyżej 10 miejsc postojowych [...])". Także SKO wskazało, że z urzędu posiada wiedzę, iż na terenie działki jw. gromadzone są samochody, a teren jest utwardzony. Nie można zatem twierdzić, że warunki zabudowy konieczne są z punktu widzenia zamierzonej inwestycji. Taka sytuacja kwalifikowała się do prowadzenia postępowania legalizacyjnego przed organem nadzoru budowlanego.
Zachodzi także tożsamość spraw: przedmiotowej oraz zakończonej wydaniem ww. decyzji Kolegium z dnia 3 września 2018 r. W obu sprawach wnioskodawca domagał się utwardzenia terenu, przy czym w poprzedniej w sposób jednoznaczny określił funkcję inwestycji, wskazując, iż ma to być komis samochodowy. W niniejszej sprawie na utwardzonym terenie miałyby być eksponowane samochody. Istotną jest tu kwestia utwardzenia terenu, to ono podlega reglamentacji prawnej. Jednocześnie prowadzenie komisu samochodowego wiąże się immanentnie z eksponowaniem samochodów przeznaczonych do sprzedaży. Z kolei ich przemieszczanie wymaga placu manewrowego.
Należy również zwrócić uwagę, że na ww. terenie obowiązuje obecnie uchwała Nr [...] Rady Miasta T. z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w rejonie osiedli [...] i [...] pomiędzy ulicami: [...], [...], [...], [...], [...], [...] i linią kolejową nr [...] w T. - etap II (Dz. Urz. Woj. Śl. z [...] r., poz. [...]). Wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 7 grudnia 2022 r., II SA/Gl 1347/22, oddalono skargę skarżącego w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W planie tym ustalono przeznaczenie terenu jw., należącego do skarżącego, oznaczonego symbolem "UM1", na rzecz zabudowy usługowo-mieszkaniowej, z wykluczeniem sprzedaży i wynajmu pojazdów wolnobieżnych i pojazdów samochodowych (§10 pkt 1 lit. a). W skardze w sprawie II SA/Gl 1347/22 skarżący wyraźnie wskazywał, że jego zamiarem jest prowadzenie działalności związanej ze sprzedażą pojazdów mechanicznych. W taki sposób właśnie uzasadniał swój interes prawny umożliwiający zaskarżenie m.p.z.p. Nie jest zatem konsekwentny w swych twierdzeniach. Stosuje różną argumentację co do przeznaczenia nieruchomości w różnych, równolegle prowadzonych procedurach, w zależności od oczekiwanego rezultatu.
Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób właściwy i organy uwzględniły niezbędną, dostępną dokumentację. Oparły się na zgromadzonych dowodach i oceniły je w sposób uprawniony, nienaruszający zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Skarga stanowi jedynie polemikę strony niezadowolonej z oceną dokonaną w ww. decyzji, należycie i merytorycznie uzasadnionej (art. 107 §3 k.p.a.). Nie można więc twierdzić, że postępowanie przeprowadzono wybiórczo.
Nie doszło zatem do naruszenia art. 7, 11, 77 §1, 80, 107 §1 i 3, 127, 138 §1 pkt 2, 156 §1 pkt 3 k.p.a., 63 ust. 1, 59 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., ani też innych przepisów, w tym wyżej powołanych, uzasadniających uwzględnienie skargi.
Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona w stopniu oczywistym podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nastąpiło zgodnie z art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a.
Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.