II SA/Gl 1677/21

II SA/Gl 1677/21 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2022-03-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-12-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Bonifacy Bronkowski /przewodniczący/
Elżbieta Kaznowska /sprawozdawca/
Stanisław Nitecki
Symbol z opisem
6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne
Wodne prawo
Sygn. powiązane
III OSK 1759/22 - Wyrok NSA z 2024-05-24
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2233
art. 399, art. 396, art. 397
Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędzia WSA Stanisław Nitecki, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 marca 2022 r. sprawy ze skargi H. W. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w G. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 22 lipca 2020 r. działający w imieniu Zakładu [...] H. W. w S. (dalej: strona, skarżący) zwrócił się do Zarządu Zlewni w G. o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego w postaci studni głębinowej zlokalizowanej na działce nr 1 w Z. oraz na pobór wód podziemnych z premiowej studni w określonych wielkościach.
Dyrektor Zarządu Zlewni w G. (dalej organ, organ pierwszej instancji) zawiadomił w piśmie z dnia 19 października 2021 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie, a po przeprowadzeniu wymaganego postępowania, zgromadzeniu niezbędnego materiału dowodowego decyzją z dnia [...] nr [...] działając na podstawie art. 309 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 396 ust. 1 pkt 7 i art. 397 ust. 1 i ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 624 ze zm.) oraz art. 104 i art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił udzielenia stronie wnioskowanych pozwoleń - tj. na wykonanie urządzenie wodnego w postaci studni głębinowej oraz na pobór wód podziemnych z utworów wapienia muszlowego o wskazanych wielkościach.
W uzasadnieniu po opisaniu przebiegu postępowania stwierdził, iż zgodnie z art. 389 pkt 6 ustawy Prawo wodne pozwolenie wodnoprawne wymagane jest na wykonanie urządzeń wodnych, którymi zgodnie z art. 16 pkt 65 są urządzenia lub obiekty służące do kształtowania zasobów wodnych lub korzystania z tych zasobów, a zgodnie z art. 389 pkt 1 w związku z art. 35 tej ustawy pozwolenie wodnoprawne wymagane jest na usługi wodne, które obejmują m.in. pobór wód podziemnych. Zgodnie z art. 400 ust. 8 ustawy pozwolenie wodnoprawne wydaje się na podstawie operatu wodnoprawnego oraz zgromadzonych w toku postępowania dowodów. Następnie organ przywołał postanowienia obowiązującego planu miejscowego miasta Z. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] wskazując na zapisy zamieszczone w § 22 i § 42, z których wynika nakaz zaopatrzenia w wodę z istniejącego przewodu. Wobec wątpliwości organ wystosował pisma, wnioskując o przedstawienie w sprawie stanowiska przez podmioty zainteresowane czyli wnioskującego, Prezydenta Miasta Z. oraz A Sp. z o.o.
Pełnomocnik wnioskującego w piśmie z dnia 14 grudnia 2020 r. wskazał, iż Prezydent Miasta Z. decyzją z dnia [...] zatwierdził projekt robót geologicznych na wykonanie studni z utworów wapienia muszlowego na terenie działki przy ulicy [...] w Z., w której to decyzji, odnosząc się do zapisów planu, nie stwierdził zakazu budowy nowych ujęć.
Prezydent Miasta pismem z dnia 15 stycznia 2021 r. poinformował, iż w zapisach obowiązującego planu budowa studni nie została wprost zakazana, jednak w myśl tych zapisów obiekty realizowane na tym terenie muszą być obsługiwane w pełni o dostawy z miejskiej sieci wodociągowej.
W świetle powyższego, po analizie zgromadzonego materiału dowodowego organ stwierdził, iż lokalizacja projektowanego urządzenia wodnego i zamierzone korzystanie z wód narusza zapis obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Z., w myśl postanowień którego "..ustala się nakaz pokrycia zapotrzebowania w wodę w oparciu o istniejącą sieć wodociągową (§ 22 pkt 1), a na mocy § 45 ust. 3 dot. zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej w pkt 1 nakłada się "nakaz zaopatrzenia w wodę z istniejącego przewodu - w 3 (Ø 200mm), w ulicy o symbolu KDZ.01/2/2 (ulica[...] ) oraz budowy nowego odcinka sieci wodociągowej (...)". Wyklucza to, w ocenie organu, inne rozpoznanie sprawy. Nie może tego zmienić także podnoszone wielokrotnie przez stronę wnioskującą okoliczność, iż w przedmiotowej sprawie wydana została decyzja zatwierdzająca projekt prac geologicznych na wykonanie przedmiotowej studni, gdyż dokumentacja hydrologiczna jest jedynie załącznikiem wymaganym do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego.
Stwierdzając zatem, że wnioskowany zamierzony sposób korzystania z wód narusza ustalenia dokumentu wskazanego w art. 396 ust. 1 pkt 7 Prawa wodnego organ uznał, że zaistniała przesłanka do odmowy wydania wnioskowanego pozwolenia wodnoprawnego określona w art. 399 ust. 1 pkt 1 omawianej ustawy.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł, reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, skarżący zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na dowolnej jego ocenie z pominięciem ustalonego stanu faktycznego (z pominięciem decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] i z dnia [...]r.)
- art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej;
- art. 7a Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości na korzyść strony w zakresie treści norm prawa miejscowego,
- art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez bezpodstawną odmowę udzielenia stronie pozwoleń wodnoprawnych, w sytuacji gdy żaden przepis nie zakazywał wykonania wnioskowanego urządzenia,
oraz naruszenie prawa materialnego, tj.:
- art. 407 ust. 1 w związku z art. 400 ust. 8 ustawy Prawo wodne, poprzez nie wydanie wnioskowanych pozwoleń wodnoprawnych,
- art. 2 pkt 21 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków (t.jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 2028) poprzez jego błędną wykładnię skutkująca błędnym uznaniem, iż usługę wodną w postaci poboru wód podziemnych z utworów wapienia muszlowego studnią głębinową uznać można za zaopatrzenie w wodę,
- przepisów § 22 oraz § 42 ust. 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez błędną wykładnię skutkującą bezzasadnym uznaniem, iż nakaz zaopatrzenia w wodę z istniejącego przewodu oznacza jednocześnie zakaz pobierania wody z jakichkolwiek źródeł.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżnej decyzji w całości oraz udzielenie stronie wnioskowanych pozwoleń wodnoprawnych względnie o uchylenie tej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Ponadto skarżący, na podstawie art. 136 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, wniósł o przeprowadzenie przez organ odwoławczy dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i przesłuchanie w charakterze świadków wskazanych osób.
Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w G.Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej organ drugiej instancji, organ odwoławczy) decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu po zrelacjonowaniu przebiegu postępowania i szerokim opisaniu złożonych w sprawie dokumentów odwołał się do przepisów ustawy Prawo wodne, w szczególności art. 407, art. 408 i art. 409 określających wymagania dla uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Następnie stwierdził, ze złożony wniosek spełniał wymagania formalne. Odnosząc się do stanowiska organu pierwszej instancji w zakresie zgodności przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego z przepisami planu zagospodarowania przestrzennego, organ przyznał, że zapisy tego planu nie zakazują wprost wykonania ujęcia wód podziemnych w postaci studni głębinowej, a jako funkcję uzupełniającą dla terenów o symbolach PP,SM i UR wskazuje infrastrukturę techniczną (do której w myśl § 5 ust. 2 pkt 1 zalicza się zespół urządzeń, obiektów, sieci podziemnych i naziemnych dostarczających m.in. wodę). Jednak mając na uwadze, że wnioskowana studnia służyć będzie do poboru wód podziemnych do zaopatrzenia w wodę obiektów, które na mocy § 22 miejscowego planu powinny być zaopatrywane z miejskiej sieci wodociągowej, organ odwoławczy uznał, że jej wykonanie narusza ustalenia tego planu. Stąd też, zdaniem tegoż organu, organ pierwszej instancji zasadnie stwierdził, że wykonanie studni S-1 oraz pobór wód podziemnych przy pomocy tej studni narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Nadto zdaniem organu odwoławczego art. 296 ust. 1 pkt 8 wskazuje, że pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać wymagań wynikających z innych przepisów. Ustawa w art. 29 wskazuje, że korzystanie z wód nie może powodować pogorszenia stanu wód i ekosystemów od nich zależnych, z wyjątkiem przypadków określonych w ustawie, w szczególności nie może naruszać ustaleń planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, powodować marnotrawstwa wody lub marnotrawstwa energii wody, a także nie może wyrządzać szkód, a w art. 30 wskazuje, że wody podziemne wykorzystuje się przede wszystkim do zaopatrzenia w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi.
Dalej organ odwoławczy stwierdził, iż wnioskowana studnia S-1 zlokalizowana będzie na terenie jednolitej części wód podziemnych oznaczonej w "Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza[...]" numerem[...], której stan chemiczny został oceniony jako dobry a stan ilościowy jako słaby, co w ocenie organu odwoławczego oznacza, że dodatkowy planowany przez skarżącego pobór wód może spowodować dalsze pogorszenie tego stanu. Wnioskowana do realizacji studnia znajduje się bowiem w obrębie wspólnego obszaru zasobowego ujęć "[...]" i "[...]" eksploatujących wody z tego samego piętra wodonośnego użytkowanych przez [...] Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji dla potrzeb zbiorowego zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia. Dodał, że wody podziemne w pierwszej kolejności powinny być przeznczone do zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, podczas gdy w przypadku skarżącego wody te przeznczone będą do celów produkcji betonu i wyrobów betonowych.
W ocenie organu odwoławczego wnioskowany pobór wód za pomocą projektowanej studni S-1 narusza ustalenia art. 29 oraz art. 51 ust. 2 pkt 1 Prawa wodnego, a także ustalenia zawarte w Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza[...]. Stąd też w sprawie istnieje także przesłanka wskazana w art. 399 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 396 ust. 1 pkt 1 (naruszenie ustaleń planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza) oraz pkt 8 (naruszenia warunków ustawy) Prawa wodnego uzasadniająca odmowę wydania wnioskowanych pozwoleń wodnoprawnych.
Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazujących na naruszenia przepisów procedury administracyjnej, tj. art. 7, art. 77 § 1 czy art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie odmiennego stanowiska niż Prezydent Miasta Z. w decyzjach z dnia [...] zatwierdzającej "projekt robót geologicznych na wykonanie studni) oraz z dnia [...] (zatwierdzającej dokumentację hydrogeologiczną ustalającą zasoby eksploatacyjne ujęcia wód podziemnych) organ wyjaśnił, że nie jest związany tymi decyzjami, natomiast obligatoryjnym załącznikiem do wniosku o pozwolenie wodnoprawne jest dokumentacja hydrogeologiczna (art. 407 ust. 4 Prawa wodnego), sporządzana w celu ustalenia zasobów i właściwości wód podziemnych w oparciu o przepis art.90 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo górnicze i geologiczne (t.jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 1420 ze zm.).
Organ odwoławczy dodał też, iż nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, iż stan faktyczny i prawny spraw zakończonych wymienionymi powyżej decyzjami Prezydenta Miasta oraz niniejszej sprawy jest tożsamy, a orzekający organ naruszył zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej z art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Nie podzielił tez skarżący zarzutu naruszenia ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków. Wskazał, iż skarżący posiada umowę nr [...] o zaopatrzenie w wodę i odprowadzenie ścieków zawartą w dniu [...] z [...]A Sp. z o.o., określającą zarówno ilość dostarczanej wody, jak i obowiązki przedsiębiorstwa i odbiorcy. Zatem kwestia rozwiązania problemów z dostarczaniem skarżącemu wody powinna być rozwiązywana w oparciu o zapisy tej umowy.
W zakresie wniosku o przesłuchanie wskazanych świadków organ odwołując się do przepisów art. 78 oraz art. 75 Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdził, że wnioskowany dowód nie przyczyniłby się do wyjaśnienia sprawy w zakresie wydania wnioskowanych pozwoleń wodnoprawnych.
Podsumowując organ stwierdził, iż decyzja organu pierwszej instancji odpowiada prawu a wniesione odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na wymienioną powyżej decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji wywiódł, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, skarżący, ponownie zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80, art. 8, art. 7a , art. 6, art. 78 § oraz art. 138 § 1 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenia materiału dowodowego, naruszenie tym samym podstawowych zasad procedury administracyjnej - zasady zaufania obywateli do organów administracji, braku rozstrzygania wątpliwości na korzyść skarżącego, bezpodstawną odmowę przeprowadzenia wnioskowanych dowodów oraz utrzymanie w mocy decyzji wadliwej przez organ odwoławczy oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 407 ust. 1 w związku z art. 400 ust. 8, oraz art. 396 ust. 1 pkt 8 w związku z art. 29 i art. 30 ustawy Prawo wodne, a także § 22 oraz § 42 ust. 5 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez wadliwą ich wykładnię i brak wydania wnioskowanych pozwoleń. Uwzględniając powyższe wniósł o uchylenie decyzji obydwu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania od organu. W uzasadnieniu rozwinął postawione zarzuty powtarzając co do zasady argumentację przedstawioną w odwołaniu mając wykazać zasadność podniesionych w skardze zarzutów.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację oraz podnosząc, iż zarzuty skargi są tożsame z zarzutami odwołania, do których organ się już ustosunkował.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329)
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji, jak również decyzji ją poprzedzającej w aspekcie zarzutów podniesionych w skardze oraz wziętych pod rozwagę przez Sąd z urzędu wykazała, iż wskazane decyzje nie naruszają przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego.
Przedmiotem skargi jest decyzja organu pierwszej instancji odmawiająca udzielenia skarżącemu pozwoleń wodnoprawnych na wykonanie urządzenia wodnego w postaci studni głębinowej oraz na usługę wodna obejmująca pobór wód podziemnych z utworów wapienia muszlowego.
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć wydanych w sprawie stanowiły przepisy art. 407 ust. 1 w związku z art. 399 ust. 1 pkt 1, w związku z art. 396 ust. 1 pkt 6, w związku z art. 16 pkt 65 lit.d ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 624 ze zm.)
Stosownie do postanowień art. 389 pkt 6 cytowanej ustawy na wykonanie urządzeń wodnych wymagane jest pozwolenie wodnoprawne, a zgodnie z art. 16 pkt 65 lit.d urządzeniem wodnym są obiekty służące do ujmowania wód powierzchniowych oraz wód podziemnych – czyli m.in. studnia głębinowa.
W myśl art. 407 ust. 1 pozwolenie wodnoprawne wydaje się na wniosek, a do wniosku dołącza się operat wodnoprawny oraz w miarę potrzeby inne niezbędne dokumenty (art. 407 ust. 2)
Z treści powołanych przepisów ustawy Prawo wodne wynikają pewne, zasadnicze wymagania kształtujące rygory procesowe w postępowaniu o wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Po pierwsze, zakres pozwolenia wodnoprawnego wyznacza wnioskodawca. Po drugie, podstawowym dokumentem pozwalającym na weryfikację zgodności planowanego przedsięwzięcia, dla którego wymagane jest pozwolenie wodnoprawne z przepisami Prawa wodnego jest operat wodnoprawny. Operat wodnoprawny jest szczególnego rodzaju dokumentem; z jednej strony ma on charakter wysoce techniczny i specjalistyczny, co zbliża go funkcją do opinii biegłego, z drugiej natomiast jest on przedkładany przez stronę postępowania, a więc podmiot z istoty zainteresowany korzystnym zakończeniem postępowania, czyli uzyskaniem pozwolenia wodnoprawnego. W ujęciu modelowym należy przyjąć, że ustawodawca zdecydował, iż wszystkie istotne dane i parametry zamierzenia, na które wymagane jest pozwolenie wodnoprawne, zobowiązany jest podać inwestor, natomiast rzeczą organu jest je zweryfikować pod kątem kompletności, rzetelności oraz prawdziwości, albowiem to na podstawie właśnie tych informacji organ będzie kształtował treść pozwolenia wodnoprawnego, a przez to sytuację prawną jego adresata oraz podmiotów trzecich, na które planowane przedsięwzięcie będzie oddziaływać. Prowadzący postępowanie organ jest zobowiązany ocenić informacje przedłożone przez inwestora w operacie wodnoprawnym, a w razie jakichkolwiek wątpliwości podjąć adekwatne czynności procesowe w ramach postępowania dowodowego, tak aby można było rozstrzygnąć, czy projektowany sposób korzystania z wód spełnia wymogi, określone w art. 396 ust. 1 Prawa wodnego.
W myśl tego przepisu pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać m.in. ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (pkt 7).
W świetle art. 399 ust. 1 pkt 1 tej ustawy organ jest zobowiązany odmówić wydania pozwolenia wodnoprawnego, jeżeli projektowany sposób korzystania z wód narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w pkt 1-8 art. 396 Prawa wodnego. Organ pierwszej instancji, jako przyczynę odmowy udzielenia skarżącemu wnioskowanych pozwoleń wodnoprawnych wskazał przepis art. 396 ust. 1 pkt 7 ustawy, stwierdzając naruszenie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] wskazując na zapisy § 22 i § 42 tej uchwały. Według pierwszego z zapisów - § 22 ust. 1 system zaopatrzenia w wodę przewidziano nakaz pokrycia występującego zaopatrzenia w wodę w oparciu o istniejącą, miejską sieć wodociągową. Z kolei w przepisie § 42 ust. 5 dotyczącym modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej w pkt 1 przewidziano nakaz zaopatrzenia w wodę z istniejącego przewodu – w.3 (Ø 200mm) w ulicy o symbolu KDZ.p1.2/2 (ulica[...]) oraz budowy nowego odcinka sieci wodociągowej – w-5 w dalszej części ulicy włączonego do istniejącego 2w.3.(Ø 200mm). Na podstawie treści tych zapisów uchwały organ pierwszej instancji stwierdził, iż lokalizacja projektowanego urządzenia wodnego i zamierzone korzystanie z wód narusza przepis obowiązującego planu, a stąd wobec treści art. 396 ust. 7 Prawa wodnego zaistniała przesłanka do domowy wydania wnioskowanego pozwolenia wodnoprawnego. Z argumentacją taką trudno jednak się zgodzić. Jak słusznie zauważył Prezydent Miasta Z. w odpowiedzi na zapytanie organu pierwszej instancji – budowa studni nie została wprost w przepisach obowiązującego planu miejscowego zakazana. W myśl zapisów planu obiekty realizowane na terenie objętym planem muszą być obsługiwane w pełni w oparciu o dostawy z miejskiej sieci wodociągowej, lecz budowa studni jest w pełni możliwa, przy czym nie może zastąpić systemu zaopatrzenia w wodę opisanego w planie.
Jednak organ odwoławczy wskazał na inną przesłankę odmowy wydania wnioskowanego pozwolenia wodnoprawnego, którą to argumentację należy podzielić. Zgodnie z art. 399 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się, jeżeli projektowany sposób korzystania z wód narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 396 ust. 1 –7 lub nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 397 ust. 1 pkt 8 Prawa wodnego. Odnosząc się do tej ostatniej regulacji ustawa Prawo wodne w art. 29 wskazuje, że korzystanie z wód nie może powodować pogorszenia stanu wód i ekosystemów od nich zależnych, z wyjątkiem przypadków określonych w ustawie, w szczególności nie może naruszać ustaleń planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, powodować marnotrawstwa wody lub marnotrawstwa energii wody, a także nie może wyrządzać szkód, a w art. 30 wskazuje, że wody podziemne wykorzystuje się przede wszystkim do zaopatrzenia w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi. Z kolei art. 51 ustawy stanowi, że celem ochrony wód jest osiągnięcie celów środowiskowych dla jednolitych części wód powierzchniowych, jednolitych części wód podziemnych oraz obszarów chronionych, a także poprawa jakości wód oraz biologicznych stosunków w środowisku wodnym i na terenach podmokłych (ust. 1) tak aby w zależności od potrzeb, nadawały się one do zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, uprawiania sportu, turystyki lub rekreacji, wykorzystywania do kąpieli, bytowania ryb i innych organizmów wodnych w warunkach naturalnych, umożliwiających ich migrację (ust.).
Zasadnie organ odwoławczy podniósł, iż z operatu wodnoprawnego wynika, że wnioskowana studnia S-1 zlokalizowana będzie na terenie jednolitej części wód podziemnych oznaczonej w "Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza[...]" numerem [...], której stan chemiczny został oceniony jako dobry, stan ilościowy jako słaby, możliwość osiągniecia celów środowiskowych, tj. utrzymanie dobrego stanu chemicznego i ochrony dobrego stanu ilościowego przed dalszym pogorszeniem stanu ilościowego, uznano za zagrożoną, a osiągnięcie dobrego stanu zaplanowano na 2021 r. Jako przyczynę słabego stanu ilościowego wskazano przekroczenie zasobów dyspozycyjnych w skali roku z poboru odwodnieniowego oraz poboru z ujęć na zaopatrzenie ludności.
W takich okolicznościach, mając na uwadze słaby stan ilościowy wód w jednolitej części wód podziemnych oznaczonych numerem [...]dodatkowy planowany przez skarżącego pobór wód może spowodować dalsze pogorszenie tego stanu. Z dołączonej dokumentacji wynika, że wnioskowana studnia znajduje się w obrębie wspólnego obszaru zasobowego ujęć "[...]" i "[...]", które eksploatują wody z tego samego piętra wodonośnego użytkowane przez "A" dla potrzeb zbiorowego zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia. Zgodnie z przepisami ustawy (art. 30 oraz art. 51 ust. 2 pkt 1) wody podziemne w pierwszej kolejności powinny być przeznczone do zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, podczas gdy w przypadku skarżącego wody te przeznaczone będą w 90% do celów produkcji betonu i wyrobów betonowych, a w zaledwie w 10% do celów socjalno- bytowych załogi zakładu.
Nalży więc podzielić twierdzenia organu odwoławczego, że wnioskowany pobór wód za pomocą projektowanej studni S-1 ze względu na pobór wód do celów technologicznych z jednolitej części wód podziemnych o słabym stanie ilościowym narusza ustalenia art. 29 oraz art. 51 ust. 2 pkt 1 Prawa wodnego, a także ustalenia zawarte w Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza[...]. Zatem w sprawie zaistniała także przesłanka wskazana w art. 399 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 396 ust. 1 pkt 1 (naruszenie ustaleń planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza) oraz pkt 8 (naruszenia warunków ustawy) Prawa wodnego, co w pełni uzasadnia odmowę wydania wnioskowanych pozwoleń wodnoprawnych.
Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazujących na naruszenia przepisów procedury administracyjnej, tj. art. 7, art. 77 § 1 czy art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego m.in. poprzez przyjęcie odmiennego stanowiska niż Prezydent Miasta Z. w decyzjach z dnia [...] r.(zatwierdzającej "projekt robót geologicznych na wykonanie studni) oraz z dnia [...] (zatwierdzającej dokumentację hydrogeologiczną ustalającą zasoby eksploatacyjne ujęcia wód podziemnych) to podkreślić należy, że decyzje te są obligatoryjnym załącznikiem do wniosku o pozwolenie wodnoprawne pozostając w składzie niezbędnej dokumentacji hydrogeologicznej, sporządzanej w celu ustalenia zasobów i właściwości wód podziemnych w oparciu o przepis art.90 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo górnicze i geologiczne (t.jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 1420 ze zm.). Nie są to zatem rozstrzygnięcia oparte na tej samej podstawie prawnej.
Nie podzielił też Sąd zarzutu naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej z art. 8 czy zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony z art. 7a Kodeksu postępowania administracyjnego.
W zakresie zarzutu naruszenia art. 2 pkt 21 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków Sąd nie potwierdził naruszenia w tym zakresie przepisów ustawy. Skarżący posiada umowę nr [...] o zaopatrzenie w wodę i odprowadzenie ścieków zawartą w dniu 26 lutego 2013 r. z [...] Przedsiębiorstwem Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o., określającą zarówno ilość dostarczanej wody, jak i obowiązki przedsiębiorstwa i odbiorcy. Zatem kwestia rozwiązania problemów z dostarczaniem skarżącemu wody powinna być rozwiązywana w oparciu o zapisy tej umowy.
Nie można też zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, iż organ naruszył przepisy w zakresie gromadzenia i oceny dowodów w postępowaniu wyjaśniającym, tj. art. 7, art. 77 § 1 czy art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. W tym miejscu należy podnieść, iż organ sam decyduje o zakresie i sposobie prowadzenia tego postępowania, i samodzielnie ocenia zasadność i konieczność przeprowadzenia wnioskowanych dowodów, ograniczając się do tych, które niezbędne są do wyjaśnienia sprawy.
Wobec powyższego wbrew zarzutom formułowanym przez skarżącego w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby uzasadniać uchylenie zaskarżonej decyzji.. Materiał zgromadzony w sprawie okazał się kompletny i wyczerpujący oraz został oceniony i uwzględniony w zaskarżonej decyzji w sposób prawidłowy.
Mając na uwadze powyższe skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.