II SA/Gl 1645/23

II SA/Gl 1645/23 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2024-01-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-10-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Agnieszka Kręcisz-Sarna
Krzysztof Nowak /przewodniczący sprawozdawca/
Renata Siudyka
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 40
art. 91 ust. 1
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t.j.
Dz.U. 2023 poz 977
art. 15 ust. 2 pkt 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Nowak (spr.), Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna, Sędzia WSA Renata Siudyka, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi Gminy Koniecpol na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego z dnia 27 lipca 2023 r. nr IFIII.4131.1.34.2023 w przedmiocie uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.
Uzasadnienie
Wojewoda Śląski (dalej: Wojewoda" lub "organ nadzoru") działając na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2023 r., poz. 40 i 572) – dalej: "u.s.g.", jako organ nadzoru, rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 27 lipca 2023 r., znak IF.III.4131.1.34.2023 stwierdził nieważność uchwały nr LXI/522/2023 Rady Miejskiej w Koniecpolu (dalej: "Rada Miejska") z dnia 22 czerwca 2023 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów położonych w rejonie ul. Kolejowej i ul. Szkolnej w Koniecpolu - obszar UL (dalej: "uchwała" lub "m.p.z.p.").
Stwierdzając nieważność uchwały Wojewoda wskazał, że została ona podjęta z naruszeniem zasad sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ nadzoru stwierdził, że § 9 ust. 1 uchwały dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem KG - terenu gospodarki komunalnej, ustalono przeznaczenie podstawowe: budynki, obiekty i urządzenia gospodarki komunalnej wraz z zapleczem administracyjno-socjalnym oraz przeznaczenie dopuszczalne: usługi. Jednocześnie jak zauważył Wojewoda, w uchwale nie zdefiniowano pojęcia "teren gospodarki komunalnej", ani "obiekty i urządzenia gospodarki komunalnej". W ocenie organu nadzoru obowiązek określenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczenia terenów oznacza konieczność sprecyzowania sposobu jego przyszłego zagospodarowania i wykorzystania poprzez takie sformułowania, które jednoznacznie wskazują, jaką funkcję ma dany teren pełnić. Kontynuując swoje rozważania Wojewoda przywołał definicję legalną gospodarki komunalnej wynikającą z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 679) i jej doprecyzowanie wynikające z treści art. 7 u.s.g. Wskazał, że budynki, obiekty i urządzenia służące gospodarce komunalnej to zarówno obiekty oczyszczalni ścieków, budynki ochrony zdrowia i opieki społecznej, szkoły, przedszkola, targowiska, budynki mieszkalne, jak również zabudowa cmentarna. Stwierdził, że oczywistym jest, iż są to przeznaczenia diametralnie różne i potencjalnie konfliktowe. W ocenie Wojewody ustalenia uchwały określające dla terenu KG tak szeroką możliwość zagospodarowania pozostają w sprzeczności nie tylko z art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U z 2023 r., poz. 977 ze zm.) - dalej: "u.p.z.p.", ale również z § 4 pkt 1 i § 7 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1587) – dalej: "rozporządzenie MI". Uzasadniając swoje stanowisko organ nadzoru wskazał, przywołując liczne orzeczenia sądów administracyjnych, że wyżej przywołane przepisy nie ustanawiają bezwzględnego zakazu wielofunkcyjnego przeznaczenia terenu oraz ustalania dla danego terenu funkcji mieszanej. Możliwość dokonywania takich ustaleń obwarowana jest jednak wymogiem, by różne (alternatywne) funkcje nie były ze sobą sprzeczne, a co za tym idzie nie wykluczały się wzajemnie. Zdaniem Wojewody jeżeli Rada Miejska w Koniecpolu zamierzała ustalić, dla obszarów położonych w rejonie ul. Kolejowej i ul. Szkolnej w Koniecpolu - obszaru III, zagospodarowanie związane z gospodarką komunalną powinna była - doprecyzować, które ze zbiorowych potrzeb wspólnoty zamierza na tym terenie realizować, albo oddzielić różne/sprzeczne formy zagospodarowania liniami rozgraniczającymi.
Kolejnym zarzutem sformułowanym przez organ nadzoru w rozstrzygnięciu nadzorczym był fakt pominięcia przez Radę Miejską w uchwale (w treści m.p.z.p. jak również w rysunku m.p.z.p.) informacji o znajdującym się na obszarze objętym m.p.z.p. zbiornika wód podziemnych. Jak stwierdził Wojewoda, cały obszar przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego położony jest w granicach Głównego Zbiornika Wód Podziemnych rr 408 - Niecka Miechowska (dalej: "GZPW nr 408"). Zdaniem Wojewody stosownie do art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 633) – dalej: "P.g.i.g.", udokumentowane złoża kopalin oraz udokumentowane wody podziemne, w granicach projektowanych stref ochronnych ujęć oraz obszarów ochronnych zbiorników wód podziemnych, a także udokumentowane kompleksy podziemnego składowania dwutlenku węgla, w celu ich ochrony ujawnia się - miedzy innymi w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego.
Wojewoda zwrócił uwagę, że z opinii Geologa Wojewódzkiego, załączonej do dokumentacji prac planistycznych wynika, że granice projektowanego obszaru ochronnego GZWP nr 408 zostały zawarte w Dodatku do dokumentacji hydrogeologicznej Głównego Zbiornika Wód Podziemnych (GZWP) - nr 408 Niecka Miechowska (część NW) z 31 marca 2011 r. Dokumentacja ta została zatwierdzona przez Ministra Środowiska zawiadomieniem z dnia 15 grudnia 2011 r. (Znak: DGiKGhg-4731- 40/6904/55570/11/MJ), o przyjęciu dokumentacji geologicznej, zgodnie z ówcześnie obowiązującym prawem tj. art. 45 ust. 1a ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze (t.j. : Dz.U. z 2005 r. poz. 228 i 1947). Z treści tego dokumentu wynika, że na projektowanym obszarze ochronnym wnioskowane są zakazy, nakazy i ograniczenia. Zdaniem organu nadzoru uwzględnienie projektowanych obszarów ochronnych Głównego Zbiornika Wód Podziemnych Nr 408 - Niecka Miechowska w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszarów położonych w rejonie ul. Kolejowej i ul. Szkolnej w Koniecpolu ma więc znaczenie nie tylko formalne, ale również może wpływać na sposób i warunki planowanego zagospodarowania terenów.
Podsumowując rozważania dotyczące legalności uchwały organ nadzoru wskazał na treść art. 28 u.p.z.p. i konsekwencje istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego, istotnego naruszenia trybu ich sporządzania, a także naruszenia właściwości organów w tym zakresie. Stwierdził, że zarówno brak decyzji Rady Miejskiej w Koniecpolu, co do rodzaju zagospodarowania przewidzianego na jedynym terenie znajdującym się w granicach opracowania, jak i brak uwzględnienia w planie miejscowym projektowanych obszarów ochronnych Głównego Zbiornika Wód Podziemnych Nr 408 - Niecka Miechowska przesądził o konieczności wyeliminowania uchwały w całości.
Skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody wywiodła Rada Miejska, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika i zarzuciła mu:
1. naruszenie art. 91 u.s.g. w zw. z art. 28 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 1, art. 4 ust. i art. 1 ust. 2- 4 u.p.z.p. oraz § 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez przyjęcie, że w m.p.z.p. brak jest ustaleń obligatoryjnych elementów planu miejscowego czyli ustalenia przeznaczenia terenu, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenia sposobu zagospodarowania terenu i warunków zabudowy, a także poprzez uznanie przez organ nadzoru, że w m.p.z.p. zawarto zapisy które łączą sprzeczne funkcje,
2. naruszenie art. 91 u.s.g. w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 95 ust. 1 P.g.i.g, poprzez uznanie, że w m.p.z.p. brak jest zapisów ochronnych Głównego Zbiornika Wód Podziemnych - Nr 408 - Niecka Miechowska, co skutkowało istotnym naruszeniem praw, a tym samym stwierdzeniem nieważności m.p.z.p., podczas gdy w tym stanie faktycznym nie było podstaw prawnych do takiego zapisu w m.p.z.p.
W konsekwencji podniesionych zarzutów Rada Miejska wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego w całości.
Odnosząc się do treści zarzutów Wojewody pełnomocnik Rady Miejskiej wskazał, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie jest planem realizacyjnym, skutkującym po jego uchwaleniu natychmiastowym uruchomieniem procesów inwestycyjnych i wykonawczych. Plany miejscowe są sporządzane na wiele lat wprzód. Plan miejscowy jest narzędziem wdrażania i realizacji polityki przestrzennej, a jego zapisy po uchwaleniu mają przełożenie prawne na procedury związane z projektowaniem i realizacją robót budowlanych, zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Na podstawie planu miejscowego wydawane są decyzje o pozwoleniu na budowę. Korzystając z ustalenia w m.p.z.p. przeznaczenia "KG" stwierdzić należy, że jest to jedyne ustalenie na obszarze opracowania planu. Przepisy źródłowe nie zabraniają wprowadzenia takiego ustalenia. W ocenie pełnomocnika odnosząc się do przeznaczeń, które mogąc kolidować ze sobą na obszarze określonym na rysunku planu jako KG projektant, na etapie sporządzania projektu budowlanego zobowiązany jest do określenia między innymi obszaru oddziaływania obiektu. Obszar ten ustalany jest w postępowaniu administracyjnym na etapie udzielenia pozwolenia na budowę nie zaś w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Dodatkowo, gmina będzie zobowiązana na etapie projektu budowlanego do takiego wyboru przeznaczenia, które w zgodzie z ustawą o gospodarce komunalnej wyjdzie naprzeciw oczekiwaniom lokalnej społeczności, a projektant sporządzający projekt w zgodzie z prawem i etyką zawodową będzie zobowiązany do wykonania projektu, który będzie spełniał wszystkie wymagane normy, w tym społeczne. Uchwalony m.p.z.p. został w ocenie pełnomocnika sporządzony zgodnie przepisami rozporządzenia MI, a szczególnie z jego § 4, który daje Gminie większą swobodę i elastyczność w zapisach przeznaczeń a orzecznictwo sądowo administracyjne nie uznaje zbyt kazuistycznego określania przeznaczenia terenu w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie pełnomocnik odwołał się do stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartego w wyroku z dnia 16 lutego 2022 r., sygn. akt II OSK 729/21 w jego ocenie dotyczącego m.in. zbyt szczegółowego określenia przeznaczenia gospodarki komunalnej (KG) we wcześniej opracowywanym na tym terenie planie miejscowym tj. uchwały Nr XXV/211/2020 Rady Miejskiej w Koniecpolu z dnia 29 czerwca 2020 r.
Odnosząc się do zarzutu Wojewody dotyczącego Głównego Zbiornika Wód Poziemnych nr 408 pełnomocnik stwierdził, że jest on nieuzasadniony ponieważ opinia Marszałka Województwa Śląskiego, w której zawarto stanowisko, że w zakresie wód podziemnych oraz obszarów ochronnych zbiorników wód podziemnych należy uwzględnić granicę projektowanego obszaru ochronnego GZWP nr 408 ma charakter niewiążący. Ponadto objęty m.p.z.p. obszar w całości znajduje na terenie tego zbiornika. W ocenie pełnomocnika Rady Miejskiej nie umieszczenie w treści planów żadnych zapisów dotyczących stref ochronnych lub zasad ochrony było zasadne, ponieważ tylko w decyzji zatwierdzającej dokumentację hydrologiczną można ustalić w sposób wiążący strefy ochronne i zasady ochrony. Organ sporządzający m.p.z.p. nie jest właściwy do wydania w tym zakresie decyzji zatwierdzającej i nie jest też upoważniony do kreowania sytuacji prawnej w postaci, jak to wskazuje organ nadzoru, obowiązku zamieszczenia stref i zasad ochronnych. Pełnomocnik Rady Miejskiej zaznaczył, że informacja o GZWP nr 408 i przepisach odrębnych wynikających z lokalizacji obszaru na terenach projektowanych obszarów ochronnych znalazła się również w sporządzonej na potrzeby projektu planu prognozie oddziaływania na środowisko. Również Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Katowicach oraz Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Częstochowie pozytywnie zaopiniowali projekt planu. W opiniach zawarto, że przy uwzględnieniu i respektowaniu obowiązujących przepisów szczególnych zapisy zabezpieczą w sposób wystarczający środowisko naturalne i wody podziemne. W ocenie pełnomocnika Rady Miejskiej w przedmiotowej uchwale, w § 7 oraz w § 10 wprowadzono zapisy wychodzące naprzeciw projektowanego obszaru ochronnego GZWP nr 408. Na obszarze planu zakazano lokalizacji inwestycji zaliczonych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, również zadbano o ochronę GZWP poprzez zakaz odprowadzania ścieków do gruntu.
W podsumowaniu uzasadnienia skargi pełnomocnik Rady Miejskiej wskazał, że sformułowane w rozstrzygnięciu nadzorczym zarzuty naruszenia prawa i ich uzasadnienie nie dają podstawy do stwierdzenia nieważności uchwały.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o uznanie jej za nieuzasadnioną i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Wykonywana przez sądy administracyjne kontrola administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) – dalej "p.p.s.a.".
Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z 27 lipca 2023 r.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego co oznacza, że jest on aktem wykonawczym do ustawy. Jednocześnie powinien on spełniać wszystkie wymogi jakie wynikają z przepisów prawa, które określają zasady i sposób jego tworzenia a także jego zakres. Tworzenie aktu prawnego powinno zawsze realizować konstytucyjną zasadę poprawnej legislacji, która jest ściśle związana z wymogami określonymi w Rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w "sprawie zasad techniki prawodawczej" (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 283). Z realizacją zasady poprawnej legislacji wiąże się m.in. nakaz w tekście aktu prawnego używania co do zasady wyrażeń ostrych, jednoznacznych i powszechnie zrozumiałych. Zaskarżony plan nie spełnia tych wymogów.
W ocenie Sądu zarzut Wojewody dotyczący § 9 ust.1 uchwały określającego przeznaczenie terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem KG i naruszenia w ten sposób art. 28 ust.1 u.p.z.p. jest w pełni uzasadniony. Jak wynika z regulacji § 4 pkt 1 rozporządzenia MI ustalenia dotyczące przeznaczenia terenów powinny zawierać określenie przeznaczenia poszczególnych terenów lub zasad ich zagospodarowania, a także symbol literowy i numer wyróżniający go spośród innych terenów. Zgodnie z § 9 rozporządzenia MI podstawowe barwne oznaczenia graficzne i literowe dotyczące przeznaczenia terenów, które należy stosować na projekcie rysunku planu miejscowego, określa załącznik nr 1 do rozporządzenia. Z kolei § 9 ust. 4 rozporządzenia MI stanowi, że w zależności od specyfiki i zakresu ustaleń dotyczących przeznaczenia terenów oraz granic i linii regulacyjnych, dopuszcza się stosowanie na projekcie rysunku planu miejscowego uzupełniających i mieszanych oznaczeń barwnych i jednobarwnych oraz literowych i cyfrowych. Przepis ten w ocenie Sądu nie pozwala na wprowadzenie absolutnie dowolnych oznaczeń przeznaczenia terenu. Wykładnia gramatyczna powołanego przepisu rozporządzenia wskazuje na uzupełniające lub mieszane oznaczenia, które bardziej precyzyjnie oddadzą szczególny lub mieszany charakter przeznaczenia terenu. W ocenie Sądu wprowadzenie do tekstu planu oznaczenia KG w żaden sposób nie koresponduje z podstawowymi oznaczeniami zawartymi w załączniku nr 1 do rozporządzenia, nie uzupełnia ich i w żaden sposób nie charakteryzuje również mieszanego terenu oznaczonego tym symbolem. Z treści tego załącznika nr 1 wynika, że litera K dotyczy - w ramach terenów infrastruktury technicznej - kanalizacji a znaczenia KD, KDW, czy KW dotyczą terenów komunikacji. Litera G dotyczy - w ramach terenów infrastruktury technicznej – gazownictwa. Słusznie organ nadzoru uznał, że odwołanie się w opisie terenu do pojęcia gospodarki komunalnej, którego zakres znaczeniowy może dotyczyć zaspokojenia zbiorowych potrzeb ludności w całym zakresie zadań własnych gminy jest niewłaściwy i nie określa precyzyjnie przeznaczenia tego terenu. Określenie przeznaczenia terenu to określenie na przyszłość celu, któremu teren objęty planem miejscowym ma służyć. Zawarty w części tekstowej uchwały (§ 9 ust. 1 uchwały) opis dotyczący podstawowego przeznaczenia terenu, oznaczonego w części graficznej jako KG, w postaci budynków, obiektów i urządzeń gospodarki komunalnej wraz z zapleczem administracyjno-socjalnym nie precyzuje sposobu jego przyszłego zagospodarowania przy użyciu prawnie dopuszczalnych i jednoznacznych sformułowań zawartych w rozporządzeniu MI, które mogą być uzupełnione lub doprecyzowane zgodnie z § 9 ust. 4. Takie sformułowanie przeznaczenia terenu przez Radę Miejską w uchwale oznacza, że może on zostać zagospodarowany w przyszłości w dowolny sposób np. jako np. teren usług turystyki, sportu czy rekreacji, teren usług edukacji, teren zakładu unieszkodliwiania odpadów czy spalarni odpadów, teren cmentarza komunalnego. Trudno nie zgodzić się z organem nadzoru, że są to przeznaczenia różne i potencjalnie konfliktowe. Podstawowym jednak argumentem jest stwierdzenie, że nie są one określone w sposób nie budzący wątpliwości co do przyszłych celów realizowanych na terenie objętym m.p.z.p.
Również drugi zarzut sformułowany przez Wojewodę kwestionujący legalność podjętej uchwały planistycznej zasługuje na akceptację. Z art. 95 ust.1 P.g.i.g. wynika jednoznacznie, że "Udokumentowane złoża kopalin oraz udokumentowane wody podziemne, w granicach projektowanych stref ochronnych ujęć oraz obszarów ochronnych zbiorników wód podziemnych, a także udokumentowane kompleksy podziemnego składowania dwutlenku węgla, w celu ich ochrony ujawnia się w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego oraz planach zagospodarowania przestrzennego województwa." Użyte w tym przepisie sformułowanie "ujawnia się", nie pozostawia wątpliwości co do jego charakteru jako obowiązku nałożonego na właściwy organ planistyczny. Słusznie organ nadzoru stwierdził w rozstrzygnięciu nadzorczym, że uwzględnienie projektowanych obszarów ochronnych Głównego Zbiornika Wód Podziemnych Nr 408 - Niecka Miechowska w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszarów położonych w rejonie ul. Kolejowej i ul. Szkolnej w Koniecpolu ma więc znaczenie nie tylko formalne, ale również może wpływać na sposób i warunki planowanego zagospodarowania terenów. Brak tych zapisów w planie miejscowym jest istotnym naruszeniem prawa wynikającym z przepisów szczególnych dotyczących treści m.p.z.p., w tym przypadku prawa geologicznego i górniczego. W zakwestionowanej uchwale takie zapisy się nie znalazły.
W tych okolicznościach, biorąc pod uwagę rodzaj dostrzeżonych i omówionych wyżej uchybień stanowiących istotne naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Sąd uznał, że zarzuty skargi w całości nie zasługują na uwzględnienie a zaskarżone rozstrzygniecie nadzorcze Wojewody było uzasadnione.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.