II SA/Gl 1641/23

II SA/Gl 1641/23 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2024-01-26
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-09-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Aneta Majowska
Beata Kalaga-Gajewska /przewodniczący sprawozdawca/
Grzegorz Dobrowolski
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 977
art. 4 ust. 1 i 2, art. 53 ust. 3, art. 56 w związku z art. 64 ust. 1, art. 59 ust. 1, art. 60 ust 1, art 61 ust 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Asesor WSA Aneta Majowska, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi E. sp. z o. o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 16 sierpnia 2023 r. nr SKO.4103.85.2023 w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę.
Uzasadnienie
E. Sp. z o. o. z siedzibą w W. (dalej: "inwestor" lub "skarżąca") pismem z dnia 8 marca 2023 r., skierowanym do Prezydenta Miasta C. (dalej: "organ I instancji"), wnioskowała o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie magazynów energii elektrycznej wraz z infrastrukturą towarzyszącą, na nieruchomości przy ulicy [...] w C., w postaci [...] sztuk kontenerów magazynujących, [...] sztuk kontenerów z transformatorami, stacji transformatorowej WN/SN WN/SN (do [...] sztuk transformatorów) wraz z masztami odgromowymi, o łącznej mocy maksymalnie do 147 MW
W dniu 21 marca 2023 r. organ I instancji skierował do stron postępowania administracyjnego zawiadomienie o wszczęciu postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanej inwestycji.
Decyzją z dnia 8 maja 2023 r., nr [...], znak [...], organ I instancji odmówił wydania na rzecz inwestora decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], obręb [...], w C. przy ulicy [...], polegającej na budowie magazynów energii elektrycznej o mocy do 147 MW i pojemności do 147 MWh wraz z infrastrukturą towarzyszącą, bowiem nie spełnienia warunku zawartego w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.: Dz. U. z 2022 r. poz. 503 z późn. zm., obecnie: t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 977, dalej w skrócie: "u.p.z.p."). Inwestor, zdaniem organu I instancji, nie planuje budowy urządzeń infrastruktury technicznej, w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p., a więc w sprawie nie ma wyłączenia zastosowania zasady "dobrego sąsiedztwa". Po wyznaczeniu obszaru oddziaływania inwestycja nie stanowiłaby też kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników dotychczasowej zabudowy (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna). Obszar analizowany wyznaczono na podstawie art. 61 ust. 5a u.p.z.p., tj. w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu jednak nie mniejszej niż 50 metrów. Szerokość terenu inwestycji wynosi ok. 79 m, a granice obszaru analizowanego wyznaczono w obszarze o promieniu 237 m, w formie graficznej załącznika nr 1 i opisowej załącznika nr 2 do decyzji. Z treści załącznika nr 2 wynika, że nieruchomość objęta wnioskiem ma powierzchnię 5511 m² i jest nieogrodzona, a w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta C., przyjętym przez Radę Miasta C. Uchwałą Nr [...] z dnia [...] r., jest położona w obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami - MNU. Dodatkowo, leży w rejonie wodnym [...], w którym obowiązuje rozporządzenie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. z dnia 2 kwietnia 2014 r. w sprawie warunków korzystania z wód regionu wodnego [...]. Z rejestru gruntów [...] Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w C. wynika, że stanowi współwłasność osób fizycznych i posiada użytek gruntowy oznaczony symbolem "RIVb" i "RV", tj. użytki rolne - grunty orne.
W odwołaniu z dnia 19 maja 2023 r. inwestor zakwestionował brak zastosowanie w tej sprawie art. 61 ust. 3 u.p.z.p., bowiem planowana inwestycja stanowi obiekt infrastruktury technicznej, co potwierdza definicja zawarta w art. 3 pkt 10k ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii w związku z uregulowaniami ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo Energetyczne.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "Kolegium") decyzją z dnia 16 sierpnia 2023 r., nr SKO.4103.85.2023, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 775, dalej w skrócie: "k.p.a.") oraz art. 4 ust. 1 i 2, art. 53 ust. 3, art. 56 w związku z art. 64 ust. 1, art. 59 ust. 1, art. 60 ust 1, art 61 ust 1 u.p.z.p., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia 8 maja 2023 r. W uzasadnieniu odniosło się do braku definicji urządzenia infrastruktury technicznej w przepisach u.p.z.p. i konieczności poszukiwania jej w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 344, dalej w skrócie: "u.g.n."). Podkreśliło, że podziela stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej, iż wykładnia art. 61 ust. 3 u.p.z.p. powinna być zgodna z zasadą tzw. "dobrego sąsiedztwa", określoną w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Przeznaczenie terenu pod nową zabudowę powinno być też zgodne z przeznaczeniem istniejącym w obszarze analizowanym. Przedmiotowa inwestycja obejmuje posadowienie zespołu kontenerów magazynujących energię elektryczną oraz stacji transformatorowych, a okablowanie niezbędne do prawidłowego funkcjonowania tej inwestycji stanowi infrastrukturę towarzyszącą, niewymagającą uzyskania decyzji administracyjnej. Pojęcie magazyn energii elektrycznej zostało zdefiniowane w ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 1385 z późn. zm., w skrócie: "p.e."). Art. 3 pkt 10k p.e. stanowi, iż: "Użyte w ustawie określenia oznaczają: magazyn energii elektrycznej - instalację umożliwiającą magazynowanie energii elektrycznej i wprowadzenie jej do sieci elektroenergetycznej". Natomiast stosownie do treści art. 3 pkt 59 p.e.: "Użyte w ustawie określenia oznaczają: magazynowanie energii elektrycznej - odroczenie, w systemie elektroenergetycznym, końcowego zużycia energii elektrycznej lub przetworzenie energii elektrycznej pobranej z sieci elektroenergetycznej lub wytworzonej przez jednostkę wytwórczą przyłączoną do sieci elektroenergetycznej i współpracującą z tą siecią do innej postaci energii, przechowanie tej energii, a następnie ponowne jej przetworzenie na energię elektryczną". Zdaniem Kolegium, przedmiotowa inwestycja pozostaje poza zakresem rozumienia pojęcia urządzenia infrastruktury technicznej i tym samym nie może być zaliczona do urządzeń infrastruktury technicznej, w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p., czyli nie podlega zwolnieniu od zasady "dobrego sąsiedztwa", bowiem narusza funkcję w zakresie dotychczasowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Wydawana w takim przypadku decyzja, dotycząca urządzeń infrastrukturalnych, powinna umożliwić zabudowę i zagospodarowanie terenu pod warunkiem kontynuacji występującej na danym terenie funkcji podstawowej, tak aby zapewnić ład przestrzenny. Inwestycja nie kontynuuje funkcji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami, jak również ma powstać na użytkach rolnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2022 r. sygn. akt II OSK 1293/19 i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 16 czerwca 2021 r. sygn. akt II SA/Sz 42/21).
W skardze z dnia 11 września 2023 r. inwestor domagał się uchylenia w całości decyzji Kolegium z dnia 16 sierpnia 2023 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia 8 maja 2023 r., a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zaskarżonej decyzji zarzucił: naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, oraz naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 ust. 3 u.p.z.p., poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że planowana inwestycja nie mieści się w pojęciu urządzeń infrastruktury technicznej oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., poprzez przyjęcie, że nie spełnia również warunku tzw. "dobrego sąsiedztwa", podczas gdy wykładnia pojęcia urządzenia infrastruktury technicznej w świetle obowiązujących przepisów prawa, w tym przepisów u.g.n. i p.e. prowadzi do wniosku, że kontenerowe magazyny energii elektrycznej mieszczą się w pojęciu urządzeń infrastruktury technicznej, a tym samym nie wymagają spełnienia zasady "dobrego sąsiedztwa", przewidzianej w przepisach u.p.z.p. W uzasadnieniu skargi podkreślił, że w art. 143 ust. 2 u.g.n. zdefiniowano budowę urządzeń infrastruktury technicznej jako budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Wskazano zatem rodzaje urządzeń, jakie wchodzą w zakres infrastruktury technicznej, a zamieszczony spis stanowi zbiór zamknięty. Nie można zatem przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumieć budowy innego urządzenia niż umieszczone w tym spisie, chociaż sformułowania dotyczące niektórych urządzeń są dość pojemne, co dotyczy m.in. urządzeń elektrycznych. Powoduje to, że obejmują zarówno urządzenia służące do przesyłu lub dystrybucji, jak i urządzenia kontrolne, po urządzenia produkujące energię elektryczną. Na dopuszczalność stosowania tej definicji przy dokonywaniu wykładni pojęcia infrastruktury technicznej wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 czerwca 2021 r. sygn. akt II OSK 2704/18 podkreślając: "W przepisach prawa powszechnie obowiązującego jest definicja pojęcia "urządzeń infrastruktury technicznej". Definicja taka zawarta jest w art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami.". E. Bończak-Kucharczyk [w:] Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2022, art. 143.". Uwzględniając powyższe należy uznać, że urządzenia elektryczne winny być kwalifikowane, na potrzeby wydawania decyzji o warunkach zabudowy, jako urządzenia infrastruktury technicznej. Dla zakwalifikowania planowanej inwestycji (magazynu energii) jako urządzeń elektrycznych (a tym samym urządzeń infrastruktury technicznej), niezbędne jest ustalenie, jaki charakter posiada taki magazyn energii, tj. czy stanowi on urządzenie elektryczne. Planowana inwestycja będzie składała się z następujących elementów: zespół kontenerów magazynujących energię w ilości do [...] szt., kontenerowe stacje transformatorowe w ilości do [...] szt., stacja transformatorowa (WN/SN) wraz z transformatorami (do [...] sztuk) oraz instalacją odgromową, infrastruktura towarzysząca, obejmująca m. in. okablowanie stało i zmienno - prądowe, stację meteorologiczną, okablowanie światłowodowe, SN, WN, inwertery, rozdzielnice. W treści art. 3 pkt 7, 9, 10 i 10k p.e. ustawodawca wprowadził odpowiednio definicje procesu, urządzenia, instalacji i magazynu energii, z których można wyciągnąć wniosek, że urządzenia energetyczne powinny być kwalifikowane jako wykorzystywane w technicznych procesach energetycznych związanych z magazynowaniem energii elektrycznej (magazyny umożliwiają pobieranie energii z sieci elektrycznej w okresie niskiego zapotrzebowania na energię przez odbiorców, a następnie jej oddanie do sieci w okresach zwiększenia takiego zapotrzebowania). Zastosowanie przepisów p.e., przy wykładni pojęcia urządzeń elektrycznych, jako urządzeń infrastruktury technicznej dopuszcza też orzecznictwo (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2014 r. sygn. akt II OSK 2129/12 i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Gd 470/16). Ustalając zakres pojęcia infrastruktury technicznej, poza regulacjami ustawowymi, inwestor odniósł się do słownikowego (potocznego) rozumienia, które brzmi: "Infrastruktura techniczna - urządzenia, sieci przesyłowe i związane z nimi obiekty świadczące niezbędne usługi dla danej jednostki przestrzenno-gospodarczej (osiedla, dzielnicy, miasta, zakładu przemysłowego) w zakresie energetyki, dostarczania ciepła, wody, usuwania ścieków i odpadów, transportu, teletechniki i tym podobnych". Uwzględniając powyższe regulacje ustawowe i definicje należy przyjąć, że przedmiot inwestycji (magazyn energii wraz z infrastrukturą towarzyszącą), jako urządzenie techniczne służące do magazynowania energii elektrycznej, stanowi urządzenie infrastruktury technicznej, w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.
Obecni na rozprawie w dniu 26 stycznia 2024 r. uczestnicy postępowania wnieśli o oddalenie skargi nie podzielając jej zarzutów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie przypomnieć należy, iż zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Zasadniczy spór dotyczy kwestii, czy planowana przez skarżącą inwestycja stanowi podstawę do wyłączenia stosowania wobec niej warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p., tj. spełnienia zasady tzw. "dobrego sąsiedztwa" oraz zapewnienia inwestycji dostępu do drogi publicznej.
Przyjdzie zaznaczyć, że spełnienie wszystkich przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wywołuje skutek w postaci obowiązku pozytywnego rozpatrzenia wniosku inwestora, a brak którejkolwiek z przesłanek stanowi podstawę dla wydania odmowy ustalania warunków zabudowy. W celu dokonania tych ustaleń, zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588 z późn. zm., w skrócie: "r.u.w.z.") przeprowadza się analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p.
Wspomnianą analizą obejmuje się obszar, którego granice, w myśl § 3 ust. 2 r.u.w.z., nie mogą być mniejsze niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, i nie mniejsze niż 50 metrów.
Nie ulega wątpliwości, że mocą ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019r. poz. 1524), zmieniono z dniem 29 sierpnia 2019 r. brzmienie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wskazując, że przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii, w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (obecnie t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1436, dalej w skrócie: "u.o.ź.e."). Ten zamknięty katalog obok pojęcia linii kolejowych posługuje się koniunkcją "obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej", które należy odczytywać łącznie jako dotyczące instalacji odnawialnego źródła energii, w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.ź.e. Wykluczono zatem możliwość utożsamiania tych pojęć rozłącznie w oddzieleniu od uregulowania zawartego w art. 2 pkt 13 u.o.ź.e.
W tym miejscu należy zaznaczyć, że z tego powodu zdezaktualizowała się zasadność posiłkowania się orzecznictwem sądowym sprzed wskazanej zmiany art. 61 ust. 3 u.p.z.p., odnoszącym się do kwestii odrębnego ich kwalifikowania, jak to miało miejsce w przypadku farm fotowoltaicznych i ich włączenia do urządzeń infrastruktury technicznej.
Aktualnie w tym zakresie przeważa stanowisko, że treść art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przesądza, iż warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu tylko i wyłącznie art. 2 pkt 13 u.o.ź.e. (por. wyroki NSA: z dnia 17 stycznia 2023 r. sygn. akt II OSK 2706/22; z dnia 22 listopada 2022 r. sygn. akt sygn. akt II OSK 2249/22; z dnia 3 listopada 2022 r. sygn. akt II OSK 2130/22; z dnia 12 października 2022 r. sygn. akt II OSK 1482/21; z dnia 11 stycznia 2022 r. sygn. akt II OSK 667/21).
Podkreśla się przy tym, że jednoznaczne brzmienie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie daje podstaw do wprowadzania ograniczeń w jego zastosowaniu wynikających m.in. z mocy czy też innych parametrów, jakimi ma się charakteryzować lokalizowana instalacja odnawialnego źródła energii (por. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2022 r. sygn. akt II OSK 1276/21).
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 12 października 2022 r. sygn. akt II OSK 1482/21 wskazał także, że nowelizację art. 61 ust. 3 u.p.z.p. trzeba postrzegać systemowo jako realizację celów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych. Jednym z celów tej dyrektywy, który został uprzednio również wyrażony w Dyrektywach 2009/28/EC oraz 2001/77/EC, jest zalecenie uproszczenia i skrócenia procedur administracyjnych dotyczących realizacji inwestycji w zakresie odnawialnych źródeł energii. Wdrożenie technologii fotowoltaiki słonecznej oraz energii słonecznej termicznej daje szanse przynoszenia obywatelom i przedsiębiorstwom korzyści, tak w zakresie ochrony klimatu, jak i korzyści ekonomicznych.
Wykorzystanie energii słonecznej, w połączeniu z efektywnością energetyczną, stanowi sposób na ochronę obywateli i przedsiębiorców przed zmiennością cen paliw kopalnych, oraz wyłącznie te wartości stanowiły podstawę do odejścia od badania przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. wobec linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii, w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.ź.e.
Planowana przez skarżącą inwestycja nie stanowi instalacji odnawialnego źródła energii, w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.ź.e., w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji: "13) instalacja odnawialnego źródła energii - instalację stanowiącą wyodrębniony zespół:
a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub,
b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego
- a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej lub magazyn biogazu rolniczego;".
Zacytowana regulacja ustawowa to zespół urządzeń nie tylko do magazynowania energii, ale przede wszystkim jej wytwarzania z odnawialnych źródeł bądź też całość techniczno-użytkowa służąca do wytwarzania biogazu rolniczego.
Nie mniej jednak art. 2 pkt 13 u.o.ź.e., zmieniony został z dniem 1 października 2023 r. mocą art. 1 pkt 3 lit. f) ustawy z dnia 17 sierpnia 2023 r. (Dz. U. z 2023 r. poz. 1762) i aktualnie ma brzmienie: "13) instalacja odnawialnego źródła energii - instalację stanowiącą wyodrębniony zespół:
a) urządzeń służących do wytwarzania energii elektrycznej lub ciepła lub chłodu opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia elektryczna lub ciepło lub chłód są wytwarzane z odnawialnych źródeł energii, lub
b) obiektów budowlanych i urządzeń, stanowiących całość techniczno-użytkową służącą do wytwarzania biogazu, biogazu rolniczego, biometanu lub wodoru odnawialnego
- a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej, magazyn biogazu lub instalacja magazynowa w rozumieniu art. 3 pkt 10a ustawy - Prawo energetyczne wykorzystywana do magazynowania biogazu rolniczego, biometanu lub wodoru odnawialnego".
Interpretacja art. 2 pkt 13 u.o.ź.e. przed zmianą, jak również po niej, nie daje podstaw do uznania, że planowana inwestycja dotyczy urządzeń służących do wytwarzania energii z instalacji odnawialnego źródła energii, w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.ź.e., bowiem polega wyłącznie na budowie magazynów energii elektrycznej o mocy do 147 MW i pojemności do 147 MWh wraz z infrastrukturą towarzyszącą.
Obowiązująca od dnia 29 sierpnia 2019 r. treść art. 61 ust. 3 u.p.z.p. posługuje się pojęciem obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej oraz instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.ź.e. i musi być odkodowana łącznie z art. 3 pkt 3a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 682, dalej w skrócie: "pr.b."), w którym przez obiekt liniowym - należy rozumieć obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności droga wraz ze zjazdami, droga kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i, umieszczona bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy oraz kanalizacja kablowa, przy czym kable zainstalowane w kanalizacji kablowej, kable zainstalowane w kanale technologicznym oraz kable telekomunikacyjne dowieszone do już istniejącej linii kablowej nadziemnej nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego.
Wnioskowana inwestycja pozostaje poza zakresem rozumienia pojęcia obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, w konsekwencji nie może być zaliczona do katalogu wymienionego w art. 61 ust. 3 u.p.z.p.
Pojęcie "sąsiedztwa", którym posługuje się art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. należy rozumieć szeroko i dlatego "działka sąsiednia" to również nieruchomość lub jej część położona w okolicy tworzącej pewną całość urbanistyczną, ujętą w obszarze analizowanym. Przewidziane w tym przepisie zwolnienie od zasady "dobrego sąsiedztwa", ze swej istoty i celu, nie powinno naruszać zastanej funkcji w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenu. Wydawana w takim przypadku decyzja dotycząca urządzeń infrastrukturalnych powinna umożliwić zabudowę i zagospodarowanie terenu pod warunkiem kontynuacji występującej na danym terenie funkcji podstawowej, celem zapewnienia ładu przestrzennego.
Zajmując się tym zagadnieniem stwierdzić należy, że warunek kontynuacji funkcji uznaje się za spełniony zarówno w przypadku, gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania, jak i wówczas gdy stanowi uzupełnienie istniejącej funkcji, dające się pogodzić i nie kolidujące z nią (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 19 grudnia 2014 r. sygn. akt II SA/Ol 825/14 i wyrok WSA w Gliwicach z dnia 10 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Gl 249/14). Zatem działka sąsiednia, to nieruchomość znajdująca się w pewnym obszarze wokół działki, na której ma powstać planowana inwestycja, tworzącym pewną urbanistyczną całość, za oczywiste należy więc uznać, że dostępność z tej samej drogi nie oznacza, że działka sąsiednia musi być bezpośrednio położona przy tej samej drodze publicznej, co teren, na którym ma powstać planowana inwestycja, wystarczy, że jest z nią skomunikowana (por. wyroki NSA: z dnia 19 czerwca 2018 r. sygn. akt II OSK 3145/17 i z dnia 19 grudnia 2019 r. sygn. akt II OSK 3393/18).
Z treści wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że w granicach obszaru analizowanego na działkach posiadających dostęp z tej samej drogi publicznej, tj. ul. [...] brak jest zabudowy o funkcji magazynowej - na działkach sąsiednich znajduje się tylko zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z towarzyszącą tej kategorii funkcji zabudową gospodarczą i garażową oraz pojedyncza zabudowa mieszkaniowo - usługowa. Ponadto, po przeprowadzeniu analizy ustalono, że zabudowa zlokalizowana przy ul. [...] (drogi do której nie przylega teren objęty wnioskiem), to również głównie zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z towarzyszącą tej kategorii funkcji zabudową gospodarczą i garażową oraz zabudowa usługowa - dwie nieruchomości zabudowane są budynkami usługowymi mieszczącymi piekarnię oraz serwis samochodowy - stacja kontroli pojazdów. W tej sytuacji, realizacja przedmiotowej inwestycji prowadzić będzie do faktycznej zmiany przeznaczenia terenu z obecnej funkcji na funkcję magazynową i tym samym spowoduje zmianę dotychczasowego sposobu zagospodarowania terenu. W konsekwencji powyższych rozważań, inwestycja musi spełniać wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p.
W tym stanie rzeczy, skarga nie mogła odnieść skutku i na podstawie art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu, o czym orzeczono w sentencji.
Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.