II SA/GL 164/22
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę J.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach, utrzymującą w mocy decyzję o pomniejszeniu zasiłku stałego z powodu odbywania kary aresztu.
Skarżący J.R. kwestionował decyzję o pomniejszeniu zasiłku stałego za kwiecień 2021 r. o 103,32 zł, argumentując, że odbywał karę aresztu, a nie pozbawienia wolności, co jego zdaniem nie powinno skutkować odebraniem świadczenia. Organy administracji obu instancji uznały, że odbywanie kary pozbawienia wolności lub tymczasowego aresztowania skutkuje zawieszeniem lub brakiem prawa do świadczeń z pomocy społecznej, niezależnie od tego, czy jest to areszt, czy pozbawienie wolności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach podzielił stanowisko organów, oddalając skargę.
Sprawa dotyczyła skargi J.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach, która utrzymała w mocy decyzję Burmistrza R. o pomniejszeniu zasiłku stałego przyznanego skarżącemu za kwiecień 2021 r. Pomniejszenie wynikało z faktu, że J.R. w okresie od 14 do 19 kwietnia 2021 r. przebywał w zakładzie karnym, odbywając karę aresztu. Skarżący podnosił, że odbywanie kary aresztu nie jest tożsame z odbywaniem kary pozbawienia wolności i nie powinno skutkować odebraniem świadczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, rozpoznając sprawę, odwołał się do przepisów ustawy o pomocy społecznej, w szczególności art. 13 ust. 1 i 2. Sąd uznał, że "ratio legis" tej regulacji nie budzi wątpliwości i polega na tym, że w okresie pozbawienia wolności lub tymczasowego aresztowania potrzeby osoby osadzonej są zaspokajane przez zakład karny lub areszt śledczy. Sąd zinterpretował przepisy w sposób "zrównujący" karę pozbawienia wolności z karą aresztu pod kątem prawa do świadczeń z pomocy społecznej, uznając, że wykładnia taka jest poprawna. W związku z tym, sąd stwierdził, że rozstrzygnięcia organów administracji były prawidłowe, a wyliczenia dotyczące pomniejszenia zasiłku stałego są poprawne. Skarga została oddalona na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Tak, odbywanie kary aresztu jest traktowane na równi z odbywaniem kary pozbawienia wolności w kontekście prawa do świadczeń z pomocy społecznej, co skutkuje zawieszeniem lub brakiem prawa do tych świadczeń.
Uzasadnienie
Sąd zinterpretował art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej, uznając, że "ratio legis" tej regulacji polega na zaspokajaniu potrzeb osadzonych przez zakład karny lub areszt śledczy. Sąd uznał, że wykładnia "zrównująca" karę pozbawienia wolności z karą aresztu jest poprawna i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalono_skargę
Przepisy (7)
Główne
u.p.s. art. 13 § 1
Ustawa o pomocy społecznej
Osobie odbywającej karę pozbawienia wolności nie przysługuje prawo do świadczeń z pomocy społecznej.
u.p.s. art. 13 § 2
Ustawa o pomocy społecznej
Osobie tymczasowo aresztowanej zawiesza się prawo do świadczeń z pomocy społecznej. Za okres tymczasowego aresztowania nie udziela się świadczeń.
Pomocnicze
u.p.s. art. 13 § 1a
Ustawa o pomocy społecznej
p.u.s.a. art. 1
Prawo o ustroju sądów administracyjnych
Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
p.p.s.a. art. 145 § 1
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Określa podstawy uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji/postanowienia przez sąd administracyjny.
p.p.s.a. art. 134 § 1
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sąd dokonuje kontroli legalności z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami stron.
p.p.s.a. art. 151
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sąd oddala skargę, jeśli brak jest podstaw do jej uwzględnienia.
Argumenty
Odrzucone argumenty
Argument skarżącego, że odbywanie kary aresztu nie jest tożsame z odbywaniem kary pozbawienia wolności i nie powinno skutkować odebraniem świadczenia z pomocy społecznej.
Godne uwagi sformułowania
Ratio legis powyższej regulacji nie budzi najmniejszych wątpliwości interpretacyjnych. Wykładnia "zrównująca" w tym zakresie karę pozbawienia wolności z karą aresztu (która z technicznego punktu widzenia jest tożsama) nie budzi żadnych wątpliwości, co do swojej poprawności.
Skład orzekający
Stanisław Nitecki
przewodniczący
Grzegorz Dobrowolski
sprawozdawca
Aneta Majowska
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej w kontekście odbywania kary aresztu i prawa do świadczeń."
Ograniczenia: Dotyczy konkretnego stanu faktycznego i interpretacji przepisów dotyczących pomocy społecznej w przypadku osadzenia w zakładzie karnym lub areszcie.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa dotyczy ważnego aspektu pomocy społecznej, ale jej rozstrzygnięcie opiera się na jasnej interpretacji przepisów, co czyni ją mniej interesującą z punktu widzenia nowości prawnej.
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyII SA/Gl 164/22 - Wyrok WSA w Gliwicach Data orzeczenia 2022-12-21 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2022-02-03 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach Sędziowie Aneta Majowska Grzegorz Dobrowolski /sprawozdawca/ Stanisław Nitecki /przewodniczący/ Symbol z opisem 6321 Zasiłki stałe Hasła tematyczne Pomoc społeczna Sygn. powiązane I OZ 268/23 - Postanowienie NSA z 2023-07-18 Skarżony organ Samorządowe Kolegium Odwoławcze Treść wyniku Oddalono skargę Powołane przepisy Dz.U. 2021 poz 2268 art. 13 Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Asesor WSA Aneta Majowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi J.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 5 listopada 2021 r. nr SKO.PS/41.5/1142/2021/14616/MP w przedmiocie zasiłku stałego oddala skargę. Uzasadnienie Burmistrz R. decyzją Nr [...] z dnia 27 września 2021 r. zmienił w całości decyzję Nr [...] z dnia 15 kwietnia 2021 r. przyznającą J.R. zasiłek stały w ten sposób, że świadczenie przyznane za miesiąc kwiecień 2021 r. w kwocie 516,58 zł, pomniejszono o 103,32 zł. z powodu przebywania strony w zakładzie karnym w okresie od dnia 14 kwietnia 2021 r. do 19 kwietnia 2021 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji przywołał przepisy prawa oraz opisał stan faktyczny sprawy. Ustalono z Zakładem Karnym w R., że strona w okresie od 14 kwietnia 2021 r. do 19 kwietnia 2021 r. i od 26 czerwca 2021 r. do 5 lipca 2021 r. odbywała karę pozbawienia wolności. Wysokość zasiłku stałego pomniejszono w miesiącu kwietniu 2021 r. o 103,32 zł (516,58 zł / 30 dni =17,22 zł x 6 dni =103,32 zł). Wysokość zasiłku stałego za miesiąc kwiecień 2021 r. wynosi 413,26 zł. Odwołanie od tej decyzji złożył jej adresat. W jego ocenie nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 13 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, gdyż odbywała karę aresztu a nie pozbawienia wolności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach zaskarżoną obecnie decyzją utrzymało rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy. Uznało, że zarówno ustalenia Burmistrza R., jak i wywiedzione z nich skutki prawne są prawidłowe. Skargę na tę decyzję do tutejszego Sądu złożył jej adresat. Podkreślił, że w spornym okresie odbywał karę aresztu a nie pozbawienia wolności. Nie zgodził się , że w trakcie pobytu w areszcie uzyskuje wsparcie. W jego ocenie organy administracji zmuszają go do pracy – gdyż musi, w celu ochrony swoich praw, pisać pisma procesowe. Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2021 r. poz. 2268) "osobie odbywającej karę pozbawienia wolności nie przysługuje prawo do świadczeń z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem ust. 1a". Jednocześnie ust. 2 tego artykułu wskazuje, iż "osobie tymczasowo aresztowanej zawiesza się prawo do świadczeń z pomocy społecznej. Za okres tymczasowego aresztowania nie udziela się świadczeń". Ratio legis powyższej regulacji nie budzi najmniejszych wątpliwości interpretacyjnych. W okresie przebywania w zakładzie karnym (czy też areszcie śledczym) potrzeby osoby tam osadzonej są w pełni zaspakajane. Nie musi bowiem angażować swoich środków na zapewnienie sobie dachu nad głową, czy też pożywienia. Dlatego wykładnia "zrównująca" w tym zakresie karę pozbawienia wolności z karą aresztu (która z technicznego punktu widzenia jest tożsama) nie budzi żadnych wątpliwości, co do swojej poprawności. W tym zakresie zarzuty skarżącego są nieuzasadnione. Biorąc pod uwagę powyższe, rozstrzygnięcia organów administracji w sprawie były prawidłowe. We wskazanym okresie skarżący przebywał w zakładzie karnym odbywając karę aresztu. Okoliczność ta nie jest sporna. Art. 13 ust. 1 ust. nie uprawnia, ale zobowiązuje organ pomocy społecznej do "odliczenia" okresu przebywania w zakładzie karnym (tu w celu odbycia kary aresztu) od czasu kiedy osadzony jest uprawniony do korzystania z pomocy społecznej. Sąd stwierdza również, że wyliczenia odnośnie kwoty zmniejszenia zasiłku stałego są prawidłowe. Nie są również kwestionowane przez skarżącego. Biorąc pod uwagę powyższe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI