II SA/Gl 1626/23

II SA/Gl 1626/23 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2024-01-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-09-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Agnieszka Kręcisz-Sarna
Artur Żurawik /przewodniczący/
Beata Kalaga-Gajewska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2023 poz 775
art. 138 par. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 28 ust. 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.), Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi E. G., M. K. na postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia 4 sierpnia 2023 r. nr IFXIV.7840.9.13.2023 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta G. (dalej: "organ I instancji") decyzją nr [...] z dnia 21.02.2022 r. orzekł o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielił pozwolenia na budowę N. Sp. z o.o. Sp. K. z siedzibą w G. (dalej w skrócie: "inwestor" przy czym obecnie brzmienie firmy to: "N. [...] Sp. K.") zespołu czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi wraz z murami oporowymi, wewnętrznymi instalacjami, zbiornikiem na wody deszczowe, wewnętrznym układem komunikacyjnym, 46 miejscami postojowymi oraz zagospodarowaniem terenu, obejmującego fragmenty działek nr[...], [...],[...]i [...]obręb [...] w rejonie zachodniej obwodnicy. W dalszej części uzasadnienia powyższa decyzja została oznaczona jako "pozwolenie na budowę".
Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli M. H., M. K. i E. G., którzy nie zostali uznani za strony postępowania, jak też Ogólnopolskie Stowarzyszenie P. z siedzibą w G.
Wojewoda Śląski (dalej: "organ II instancji") decyzją z dnia 14 lipca 2022 r., nr IFXIV.7840.9.17.2022, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm., dalej w skrócie: "k.p.a.") i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 z póżn. zm., dalej w skrócie: "p.b."), umorzył postępowanie odwoławcze. Przypomniał, że przed wydaniem decyzji organ I instancji ustalił strony postępowania, za które oprócz inwestora uznał osoby fizyczne: właścicieli nieruchomości nr [...], sąsiadującej z działką nr [...] (jedną z działek inwestycyjnych), oraz Gminę G. jako właściciela działek nr [...], [...], [...], przez które zaprojektowano skomunikowanie planowanej inwestycji z drogą publiczną. Odnosząc się do podstaw normatywnych rozstrzygnięcia wskazał art. 28 ust. 2 p.b. i definicję obszaru oddziaływania zawartą w art. 3 pkt 20 p.b. Zaakcentował, że tylko takie ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, które są związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym je, dają prawo do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Wyjaśnił, że M. H. i M. K. są współwłaścicielami działki nr [...]obręb[...], położonej w G., aktualnie niezabudowanej, oddalonej - zgodnie z projektem zagospodarowania terenu - od granic terenu inwestycji o około 9 m w kierunku północnym oraz o około 23 m od najbliżej położonego projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego (o wysokości 12,60 m nad poziomem terenu). Natomiast E. G. jest współwłaścicielką działki nr [...] położonej w G. Działka ta jest zabudowana budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym. Jest oddalona od granic terenu inwestycji o około 80 m w kierunku północno-wschodnim. Odległość pomiędzy jej budynkiem a projektowanym budynkiem oznaczonym literą B wynosi 105,45 m (zgodnie z rysunkiem PZT - plansza wymiarowa). Ponadto, działka ta jest oddalona od projektowanego zbiornika retencyjnego na wody opadowe o około 85 m. Organ II instancji wskazał jednocześnie, że żadna z powyżej wymienionych działek nie graniczy z działkami inwestycyjnymi. Odniósł się także do treści opinii technicznej mgr inż. arch. W. O., na którą powołały się strony wnoszące odwołanie. Według tej opinii działki sąsiednie są realnie zagrożone zalaniem przez wody opadowe i roztopowe. W konsekwencji sposób ich zabudowy jest poważnie ograniczony. Działki te m.in. nie będą mogły posiadać kondygnacji podziemnych. W przypadku zaś intensywnych opadów czas opróżnienia zbiorników bezodpływowych na działkach inwestora wyniesie około kilkudziesięciu godzin. Jednak według organu II instancji opinia ta nie odnosi się do inwestycji będącej przedmiotem niniejszego postępowania, lecz do innego zamierzenia budowlanego inwestora, obejmującego budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi oraz murami oporowymi na działkach nr[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb [...] w rejonie ul. [...] w G. Inwestor odstąpił od zamiaru realizacji powyższego zamierzenia i cofnął wniosek o wydanie pozwolenia na budowę. W wyniku cofnięcia wniosku postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę zostało umorzone decyzją Prezydenta Miasta G. nr [...] z dnia 16 lutego 2022 (utrzymaną w mocy decyzją organu II instancji z dnia 13 marca 2022 r., nr[...]). W konsekwencji, wymieniona powyżej opinia, nie może przesądzać o posiadaniu przez odwołujących statusu stron w niniejszym postępowaniu, dotyczącym pozwolenia na budowę odrębnego zamierzenia inwestora. Według organu II instancji ograniczenia wskazane w odwołaniu i ich charakter, nie mogą przesądzać o posiadaniu interesu prawnego w niniejszej sprawie. Kwestie natomiast związane z odprowadzeniem wód opadowych z terenu nieruchomości regulują przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 z późn. zm., dalej w skrócie: "rozporządzenie"), zwłaszcza § 28 i § 29 tego rozporządzenia. Jednocześnie zauważył, że zatwierdzony projekt zawiera rozwiązania w zakresie odwodnienia przedmiotowego zespołu budynków wielorodzinnych, które są zgodne z warunkami technicznymi wydanymi przez Wydział Gospodarowania Wodami Urzędu Miejskiego w G. Dla odwodnienia inwestycji zaprojektowano m.in. zbiornik retencyjny o pojemności 512,0 m³, z którego woda po zakończeniu budowy będzie wykorzystywana do podlewania zieleni i celów gospodarczych. W obowiązujących przepisach nie zostały określone wymogi odległościowe w zakresie sytuowania zabudowy od tego typu urządzeń. Tym samym projektowane rozwiązanie w postaci zbiornika retencyjnego nie będzie powodować ograniczenia w zabudowie nieruchomości należących do odwołujących. Ich interesu prawnego nie można również wywieść z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta G. dla terenów związanych bezpośrednio z rozwojem układu komunikacyjnego w G., położonych wzdłuż południowo-zachodniej obwodnicy miasta oraz autostrady A-4, zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej w G. z dnia[...] nr [...] (Dz. Urz. Woj. Śl. z [...] r., nr[...], poz.[...]), zwłaszcza § 18 planu miejscowego. Dla terenów od 1UPn do 22UPn, na których częściowo jest zlokalizowana projektowana inwestycja, zakazano "odprowadzania do cieków wodnych ścieków deszczowych z dróg, parkingów i placów o trwalej nawierzchni, bez ich oczyszczenia oraz realizacji inwestycji bez urządzeń zabezpieczających wody i grunt przed skutkami awarii i wypadków". Zdaniem organu II instancji, z powyższych ustaleń nie wynikają jakiekolwiek ograniczenia w zakresie zabudowy nieruchomości odwołujących w związku z planowaną inwestycją. Końcowo nadmienił, że w zakresie dotyczącym działek nr [...],[...] , [...] i [...] inwestycja nie wymagała decyzji środowiskowej. Za nieuzasadnione uznał również wnioski o dopuszczenie w poczet materiału dowodowego dodatkowych dowodów.
Skargę na powyższą decyzję organu II instancji wniosły E. G. i M. K. (dalej: "skarżące").
W wyniku jej rozpatrzenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prawomocnym wyrokiem z dnia 8 maja 2023 r. sygn. akt II SA/GI 1401/22 oddalił skargę skarżących i M. H. oraz Ogólnopolskiego Stowarzyszenia P.
W dniu 30 stycznia 2023 r. do organu I instancji wpłynął wniosek 18 osób, w tym skarżących (M. K. i E. G.), reprezentowanych przez pełnomocnika o wznowienie postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie zakończonej pozwoleniem na budowę.
Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, organ I instancji postanowieniem z dnia 6 marca 2023 r., nr[...], znak[...] , odmówił skarżącym wznowienia postępowania w sprawie pozwolenie na budowę, bowiem nie dochowały terminu jednego miesiąca do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i już w dniu 22 lipca 2022 r. uzyskały informację o treści pozwolenia na budowę.
Po rozpoznaniu zażaleń skarżących, organ II instancji postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2023 r., nr IFXIV.7840.9.13.2023, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił postanowienie organu I instancji z dnia 6 marca 2023 r., oraz działając na podstawie art. 61a k.p.a., odmówił wszczęcia postępowania na wniosek skarżących, dotyczący wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji zaznaczył, że nie było prawidłowe stanowisko organu I instancji, iż termin do złożenia wniosku należy liczyć od dnia 22.07.2022 r., tj. daty doręczenia ich pełnomocnikowi decyzji organu II instancji z dnia 14.07.2022 r. znak: IFXIV.7840.9.17.2022 r. W przedmiotowej sprawie wniosek o wznowienie postępowania został złożony w dniu 12.04.2022 r., natomiast pismo pełnomocnika skarżących z dnia 30.01.2023 r. nie stanowi wniosku o wznowienie postępowania, lecz pismo podtrzymujące żądanie wznowienia postępowania zawarte pierwotnie we wniosku z dnia 12.04.2022 r. - zgodnie z tytułem tego pisma - wniosek o wznowienie - podtrzymanie wniosku o wznowienie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę w związku z brakiem udziału w tym postępowaniu bez własnej winy. Za nieuzasadnioną należy zatem uznać odmowę wznowienia postępowania orzeczoną przez organ I instancji z powodu uchybienia terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a. Podstawę odmowy wznowienia postępowania winien stanowić art. 61a § 1 k.p.a., w myśl którego, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 (postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu), zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.
Kwestia dotycząca posiadania przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę została już przesądzona wspomnianą i opisaną wcześniej decyzją organu II instancji z dnia 14.07.2022 r., znak: IFXIV.7840.9.17.2022, wydaną w trybie odwoławczym. Stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm., w skrócie: "p.p.s.a.") ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że organy administracyjne obu instancji związane są oceną zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 08.05.2022 r. sygn. akt II SA/Gl 1401/22, zgodnie z którym skarżące nie były stronami postępowania, a formułowanie w tej samej sprawie jakichkolwiek nowych ocen sprzecznych z poglądami wyrażonymi w uzasadnieniu tego wyroku naruszałoby zasadę wyrażoną w art. 153 p.p.s.a.
W skardze, na powyższe postanowienie organu II instancji z dnia 4 sierpnia 2023 r., pełnomocnik obu skarżących (E. G. i M. K.), akcentował, iż w tej sprawie naruszono art. 145 § 1 pkt 4 w związku z art. 148 § 1 i 2 k.p.a., bowiem wznowiono postępowanie w związku z wnioskiem osób, których nieruchomości są oddalone od działki inwestora znacząco dalej niż działki skarżących. Ich działki również są w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Kwestie wątpliwe i sporne muszą być przedmiotem badania organu administracji po wznowieniu postępowania w postępowaniu zakończonym pozwoleniem na budowę, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Aby móc rozważyć, czy wnioskującemu o wszczęcie postępowania wznowieniowego przysługuje przymiot strony uwarunkowany interesem prawnym, konieczne jest dokonanie analizy istnienia tego interesu w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego, co implikuje konieczność podjęcia postępowania wznowieniowego, bowiem k.p.a. nie przewiduje możliwości rozważania tej kwestii poza postępowaniem administracyjnym (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 6 września 2016 r. sygn. II SA/Kr 863/16). Skarżące w związku z tym domagały się uchylenia zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżących odniósł się jak to określił "do całokształtu stylu" procedowania organu I instancji, charakteryzującego się rażącą przewlekłością w rozpatrywaniu wniosku o wznowienie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę.
Organ II instancji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Z urzędu należy zauważyć, że w obrocie prawnym funkcjonują wygenerowane przez skarżące w sprawie pozwolenia budowlanego następujące wyroki tut. Sądu:
1) nieprawomocny z dnia 8 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Gl 1401/22, którym oddalono skargę skarżących na decyzję organu II instancji z dnia 14 lipca 2022 r., nr IFXIV.7840.9.17.2022 umarzającą postępowanie odwoławcze dotyczące pozwolenia na budowę;
2) prawomocny z dnia 29 czerwca 2023 r. sygn. akt II SA/Gl 412/23, którym oddalono skargę skarżącej (E. G.) na postanowienie organu II instancji z dnia 7 lutego 2023 r., nr IFXIV.7840.9.55.2022 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę;
3) prawomocny z dnia 29 czerwca 2023 r. sygn. akt II SA/Gl 414/23, którym oddalono skargę skarżącej (M. K.) na postanowienie organu II instancji z dnia 7 lutego 2023 r. nr IFXIV.7840.9.56.2022 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia, art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 259, w skrócie: "p.p.s.a.") wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym, z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a., tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a.
Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, do czego był upoważniony na podstawie art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 p.p.s.a., zgodnie z którym, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
W rozpatrywanej sprawie przedmiotem skargi jest opisane powyżej postanowienie organu II instancji z dnia 4 sierpnia 2023 r., kończące postępowanie, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.
Należy wskazać, że w sytuacji, gdy żądanie nie pochodzi od strony lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej - w oparciu o art. 61a § 1 k.p.a. - wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis ten został wprowadzony do ustawy w dniu 11 kwietnia 2011 r. na mocy ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. nr 6, poz. 18 z późn. zm.) i przewiduje dwie sytuacje.
Pierwsza z nich ma miejsce, gdy żądanie wszczęcia postępowania pochodzi od osoby niebędącej stroną tego postępowania i ma charakter podmiotowy (wniesienie podania przez osobę niebędącą stroną).
Druga natomiast występuje, gdy postępowanie administracyjne nie może zostać wszczęte przez organ z innych uzasadnionych przyczyn. Przez "inne uzasadnione przyczyny" rozumie się w szczególności stan zawisłości sprawy w postępowaniu wszczętym uprzednio, istnienie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji rozstrzygającej sprawę (stan rei iudicata), wystąpienie z wnioskiem, który nie może być załatwiony w drodze decyzji administracyjnej.
W tym miejscu należy w sposób jednoznaczny stwierdzić, że kwestia posiadania przez skarżące przymiotu strony w postępowaniu zakończonym pozwoleniem na budowę, czyli w tej sprawie decyzją organu I instancji z dnia 21.02.2022 r., nr 133/2022, której dotyczy wniosek skarżących o wznowienie postępowania, została już rozstrzygnięta decyzją ostateczną organu II instancji z dnia 14 lipca 2022 r., nr IFXIV.7840.9.17.2022, umarzającą postępowanie odwoławcze dotyczące pozwolenia na budowę, a skarga skarżących została oddalona nieprawomocny wyrokiem tut. Sądu z dnia 8 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Gl 1401/22.
Dodatkowo, skarżące reprezentowane przez pełnomocnika już wcześniej złożyły w dniu 12 kwietnia 2022 r. wniosek o wznowienie postępowania domagając się wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę w związku z brakiem udziału w tym postępowaniu bez własnej winy, w wyniku jego rozpatrzenia i wydania postanowień zostały wydane prawomocne dwa wyroki tut. Sądu z dnia: 29 czerwca 2023 r. sygn. akt II SA/Gl 412/23, w którym oddalono skargę na postanowienie organu II instancji z dnia 7 lutego 2023 r., nr IFXIV.7840.9.55.2022 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę; oraz 29 czerwca 2023 r. sygn. akt II SA/Gl 414/23, w którym oddalono skargę na postanowienie organu II instancji z dnia 7 lutego 2023 r. nr IFXIV.7840.9.56.2022 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę.
Tymczasem w rozpatrywanej obecnie sprawie, skarżące reprezentowane przez tego samego pełnomocnika złożyły w dniu 30 stycznia 2023 r. wniosek o wznowienie postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w sprawie zakończonej pozwoleniem na budowę, zapominając zupełnie, że kwestia ta została już rozstrzygnięta decyzją ostateczną organu II instancji z dnia 14 lipca 2022 r., nr IFXIV.7840.9.17.2022. Tak, jak zauważono w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, zaistniała w związku z tym przesłanka występująca w art. 61a k.p.a. i organ II instancji prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania.
W przedmiotowym postępowaniu nie mamy zatem do czynienia z jednym z tzw. nadzwyczajnych trybów postępowania, a mianowicie wznowieniem postępowania (art. 145 i nast. k.p.a.), które pozwala na wzruszenie ostatecznej decyzji administracyjnej, przy czym może to nastąpić tylko w ściśle określonych przypadkach przewidzianych przepisami k.p.a. lub ustaw szczególnych, ani też nie było potrzeby wstępnego formalnego badania wniosku skarżących w zakresie dopuszczalności przeprowadzenia postępowania wznowieniowego, aby na przykład ustalić, czy pochodzi od stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Zarzuty skargi w tym zakresie nie mogą być uwzględnione.
Sąd, jak również organy administracyjne obu instancji, zostały związane oceną prawną zawartą we wskazanych wyrokach, wynikającą z art. 153 p.p.s.a.
Zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, natomiast argumentacja skargi pozostaje bez znaczenia dla wyniku niniejszej formalnie a nie merytorycznie zakończonej sprawy.
Mając na uwadze poczynione rozważania i wyjaśnienia, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną, o czym orzeczono w sentencji.
Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.