II SA/Gl 1609/23

II SA/Gl 1609/23 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2024-01-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-09-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Artur Żurawik /przewodniczący sprawozdawca/
Grzegorz Dobrowolski
Tomasz Dziuk
Symbol z opisem
6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne
Pomoc społeczna
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 390
art. 17 ust. 1, art. 17 ust. ust. 5 pkt2 lit.a
Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 775
art. 156 par. 1 pkt 2, art. 12 par. 1, art. 107 par. 1 i3, art. 140
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Tomasz Dziuk, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 7 sierpnia 2023 r. nr SKO.4106.663.2023 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta C. decyzją z dnia 3 kwietnia 2014 roku, nr [...], działając na podstawie art. 104 i in. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie: j.t. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm. – dalej k.p.a.), art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (obecnie j.t. Dz. U. z 2023 r., poz. 901 ze zm. – dalej u.p.s.) i in., po wszczęciu postępowania z urzędu, orzekając wobec A. B. (dalej: strona, skarżący), przyznał mu pomoc finansową dla osób mających ustalone prawo do świadczenia pielęgnacyjnego za miesiące kwiecień - grudzień 2014 r., przyznane na P. B., w kwocie po 200 zł miesięcznie, na okres od 1 kwietnia 2014 r. do 31 grudnia 2014 r. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
W treści uzasadnienia wskazano m. in., że zaszły wszystkie przesłanki do przyznania świadczenia jw.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie (dalej SKO), decyzją z dnia 7 sierpnia 2023 r., nr SKO.4106.663.2023 r., po rozpoznaniu sprawy wszczętej z urzędu, w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta C. jw., działając m. in. na podstawie art. 156 §1 pkt 2 k.p.a., stwierdziło nieważność decyzji organu I instancji.
W uzasadnieniu wskazano m. in., że organ I instancji zwrócił się do SKO o wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W uzasadnieniu organ wskazał, że niepełnosprawny w okresie od [...] kwietnia 2008 r. do [...] lutego 2020 r. pozostawał w związku małżeńskim. W kontekście treści art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r. stwierdzono, że żona osoby niepełnosprawnej nie legitymowała się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Zatem stronie nie przysługiwało prawo do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego. W aktach sprawy znajdowała się również decyzja jw. W odrębnym postępowaniu prowadzonym w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Kolegium stwierdziło nieważność decyzji organu I instancji z dnia 2 grudnia 2013 r. przyznającej stronie prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad niepełnosprawnym synem. Przywołany przepis u.ś.r. jest jednoznaczny i kategoryczny. Obowiązek opieki w pierwszej kolejności obciążał żonę osoby niepełnosprawnej. Nie posiadała ona orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności. Zatem doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r. Konsekwentnie, decyzja objęta niniejszym postępowaniem, określona w sentencji, także podlegała wyeliminowaniu z obrotu prawnego, jako że została obarczona wadą nieważności.
Skargę na powyższą decyzję SKO złożyła strona, wnosząc o jej uchylenie. Wskazano m. in., że sąd w [...] w dniu [...] r. orzekł rozwód pomiędzy osobami jw. O zawarciu przez nich związku małżeńskiego nikt z najbliższej rodziny nie został poinformowany. Pobieranie więc świadczenia pielęgnacyjnego nie wynikało ze złej wiary skarżącego. Przez okres trwania związku małżeńskiego małżonka ani razu nie odwiedziła swojego męża w miejscu zamieszkania, nie sprawowała nad nim również jakiejkolwiek opieki. Opiekę sprawował przez cały ten czas skarżący. Otrzymywane świadczenie w całości było przeznaczane na potrzeby ubezwłasnowolnionego, niepełnosprawnego syna.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując jednocześnie uprzednio wyrażone stanowisko w przedmiotowej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2023 roku, poz. 1634 ze zm. – dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.
Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego aktu wykazało, że jest on dotknięty uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie. Zaskarżone rozstrzygnięcie narusza bowiem przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. skutkuje jego uchyleniem.
Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Prowadzą też postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 §1 k.p.a.) i powinny działać w sprawie wnikliwie (art. 12 §1 k.p.a.). Przepisy te znajdują doprecyzowanie m. in. w art. 77 §1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy; istotny jest także art. 80 k.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.
Organ wskazał, że decyzja o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego została wydana z rażącym naruszeniem prawa, przez co podlegała wyeliminowaniu w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Jakkolwiek jest ona przedmiotem odrębnego rozpoznania, to jednak, z powodu ścisłego związku z niniejszą sprawą, należy poczynić pewne uwagi ogólne.
Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. (w brzmieniu na dzień przyznania świadczenia) świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:
1) matce albo ojcu,
2) opiekunowi faktycznemu dziecka,
3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,
4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności,
- jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
Jednocześnie świadczenie pielęgnacyjne nie przysługiwało w 2013 r. jeżeli osoba wymagająca opieki pozostawała w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymował się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r.).
Faktem jest, że skarżący pozostawał w związku małżeńskim. W odrębnym postępowaniu (sygn. akt II SA/Gl 1607/23), WSA w Gliwicach uznał, że fakt ten nie może jednak przemawiać za stwierdzeniem nieważności decyzji o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego.
Powielając takie stanowisko, które rzutuje również na ocenę zasadności stwierdzenia nieważności ww. decyzji z dnia 3 kwietnia 2014 r. w pierwszej kolejności wskazać należy, że orzecznictwo, które przez wiele lat wykształciło się na kanwie treści art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r., nie było jednolite. Oprócz wykładni językowej niektóre sądy stosowały także wykładnię prokonstytucyjną, by w sposób należyty zagwarantować prawa osób niepełnosprawnych i ich opiekunów. Z powodu zaistniałych rozbieżności Rzecznik Praw Obywatelskich wystąpił do NSA o podjęcie uchwały mającej na celu ich wyjaśnienie. Zaznaczał, że rozbieżność ta jest trwała i rzeczywista. Dopiero w uchwale w składzie siedmiu sędziów NSA z 14 listopada 2022 r., sygn. akt I OPS 2/22, stwierdzono wyraźnie, że "Warunkiem przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., z tytułu sprawowania opieki nad osobą pozostającą w związku małżeńskim osobie wskazanej w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., innej niż współmałżonek, jest legitymowanie się przez współmałżonka osoby wymagającej opieki orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r.)". Wskazano tam m. in., że stopień orzeczonej niepełnosprawności osoby uprawnionej do świadczenia w pierwszej kolejności, jako kryterium "przesunięcia" uprawnienia do świadczenia na osoby uprawnione w kolejności dalszej, stanowi kryterium zobiektywizowane, a jednocześnie w sposób rzeczowy związane jest z możliwością sprawowania osobistej opieki nad osobą tego wymagającą. Taka regulacja nie jest sprzeczna – zdaniem NSA – z wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP zasadą równości wobec prawa, jak też z wyrażoną w art. 2 tego aktu zasadą sprawiedliwości społecznej.
Fakt rozbieżności orzeczniczych świadczy o tym, że nie zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności wskazane w art. 156 §1 pkt 2 k.p.a., co ustalono w sprawie sygn. akt II SA/Gl 1607/23. Zgodnie z tym przepisem "Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: (...) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa".
Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela przyjęte w orzecznictwie sądowym stanowisko, że w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który nie wymaga stosowania pogłębionej wykładni przepisów prawa (choć każdy przepis procesowi wykładni podlega, należy bowiem zrekonstruować z niego normę; Sąd w niniejszym składzie jednocześnie odrzuca koncepcję clara non sunt interpretanda – "nie dokonuje się wykładni tego, co jest jasne"). Naruszenie prawa ma cechę rażącego, gdy rozstrzygnięcie nim dotknięte wywołuje skutki niedające się pogodzić z wymaganiami praworządności. Innymi słowy, o rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one w jawnej sprzeczności. Przyjmuje się również często, że skutki, które wywołuje rozstrzygnięcie uznane za rażąco naruszające prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie go, jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa (por. np. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 roku, OSK 1134/04, wyrok NSA z 18 listopada 2011 r., II OSK 1638/10).
Opisana sytuacja nie ma zatem miejsca w kontrolowanej sprawie. Organ nie dostrzegł problemów interpretacyjnych, które pojawiały się w orzecznictwie w związku ze stosowaniem przez niektóre sądy wykładni prokonstytucyjnej. Nie działał zatem wystarczająco wnikliwie (art. 12 §1 k.p.a.), a uzasadnienie decyzji nie zawiera wszechstronnych rozważań (art. 107 §1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a.).
Wszystkie te uchybienia ww. przepisom postępowania stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ powinien mieć na uwadze powyższe ustalenia, bacząc by nie naruszono reguł postępowania oraz by rozstrzygnięcie odpowiadało prawu materialnemu.
Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nastąpiło zgodnie z art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a.
Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.
-----------------------
Sygn. akt II SA/Gl 1609/23