II SA/Gl 1602/23

II SA/Gl 1602/23 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2024-04-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-09-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Artur Żurawik
Renata Siudyka /przewodniczący/
Wojciech Gapiński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OZ 6/24 - Postanowienie NSA z 2024-02-05
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 682
art. 36a  ust. 5,  art. 51 ust. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 190,  art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka, Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Gapiński (spr.), Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant specjalista Magdalena Strzałkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi T S.A. z siedzibą w K. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 1 sierpnia 2023 r. nr WINB-WOA.7721.244.2014.JT/WW/ZS w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego oddala skargę
Uzasadnienie
Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego (dalej – Wojewódzki Inspektor, organ odwoławczy) decyzją z dnia 1 sierpnia 2023 r. nr WINB-WOA.7721.244.2014.JT/WW/ZS, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2023 r. poz. 775 z późn. zm. - dalej k.p.a.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 682 z późn. zm. – dalej u.p.b.), po rozpoznaniu odwołania T. S.A. w K. (dalej – Spółka) oraz R. J. (dalej – Skarżący):
1) uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego Powiatu [...] (dalej – Powiatowy Inspektor, organ I instancji) z dnia 12 marca 2014 r. nr [...] w zakresie terminu i w tym zakresie wyznaczył nowy termin realizacji obowiązku do dnia 31 grudnia 2023 r.;
2) utrzymał decyzję organu I instancji w mocy w pozostałym zakresie;
3) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji z dnia 15 kwietnia 2014 r. nr [...] odmawiające uzupełnienia decyzji z dnia 12 marca 2014 r. nr [...].
Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Wójt Gminy W. decyzją z dnia 8 maja 1996 r. zatwierdził projekt budowlany pod nazwą "[...] budowa stacji transformatorowych 20/0,4 kV z włączeniem do sieci SN i nn w miejscowości S., Gmina W." oraz projekt zagospodarowania terenu wzdłuż projektowanej linii 20 kV wraz z projektowaną stacją transformatorową (działka nr 1 km 3, obręb S.) i udzielił [...] Zakładowi Elektroenergetycznemu S.A. pozwolenia na budowę stacji transformatorowej 20/0,4 kV z włączeniem do sieci SN i nn w miejscowości S., gmina W.
Decyzją z dnia 4 marca 2008 r. Wojewoda Śląski odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy W. z dnia 8 maja 1996 r., a Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 26 czerwca 2008 r. utrzymał w mocy to rozstrzygnięcie. Z kolei WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 4 lutego 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1416/08 oddalił skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 czerwca 2008 r. Następnie NSA wyrokiem z dnia 6 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1513/09, oddalił skargę kasacyjną.
Wnioskiem z dnia 21 lipca 2010 r. Skarżący wystąpił do organu I instancji o wydanie nakazu rozbiórki "niezalegalizowanej budowy od 1996 roku na działce nr 2 położonej w S., Gmina W." W toku postępowania zainicjowanego powyższym pismem wydano następujące rozstrzygnięcia oraz zapadły następujące wyroki:
– decyzją z dnia 25 listopada 2010 r. organ I instancji umorzył postępowanie w sprawie wydania nakazu rozbiórki stacji transformatorowej 20/0,4 kV z włączeniem do sieci SN i nn na działce nr 2 położonej w S.. Wskutek odwołania Skarżącego, Wojewódzki Inspektor wydał w dniu 17 marca 2011 r. decyzję kasatoryjną nr [...];
– decyzją z dnia 29 listopada 2011 r. nr [...] organ I instancji umorzył postępowanie w sprawie wydania nakazu rozbiórki stacji transformatorowej 20/0,4 kV z włączeniem do sieci SN i nn na działce nr 2 położonej w S., którą Wojewódzki Inspektor uchylił decyzją z dnia 22 marca 2012 r. nr [...] i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia;
– decyzją z dnia 24 sierpnia 2012 r. nr [...] organ I instancji umorzył postępowanie administracyjne w sprawie. Postanowieniem z dnia 8 października 2012 r. Powiatowy Inspektor odmówił uzupełnienia powyżej decyzji na wniosek Skarżącego z dnia 24 sierpnia 2012 r. Organ odwoławczy decyzją z dnia 29 stycznia 2013 r. nr [...], uchylił decyzję organu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia;
– decyzją z dnia 12 marca 2014 r. nr [...] Powiatowy Inspektor nakazał Spółce sporządzenie projektu budowlanego zamiennego stacji transformatorowej 20/0,4 kV z włączeniem do sieci SN i nn na działce nr 2 położonej w S., uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, przedłożenie opracowania w 4 egzemplarzach, wykonanego zgodnie z przepisami dotyczącymi projektu budowlanego. Postanowieniem nr [...] organ I instancji odmówił uzupełnienia powyższej decyzji według żądania Skarżącego zawartego w piśmie z dnia 8 kwietnia 2014 r. Decyzją z dnia 25 kwietnia 2014 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Ze względu na późniejsze przekazanie odwołania Skarżącego, postanowieniem z dnia 2 czerwca 2014 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor stwierdził jego niedopuszczalność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokami z dnia 16 stycznia 2015 r. o sygn. akt II SA/Gl 952/14 i II SA/Gl 798/14 uchylił decyzję z dnia 25 kwietnia 2014 r. oraz postanowienie z dnia 2 czerwca 2014 r. wskazując, iż w toku ponownego postępowania organ odwoławczy winien rozpoznać merytorycznie oba odwołania.
– Wojewódzki Inspektor decyzją z dnia 22 kwietnia 2015 r. nr [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia 12 marca 2014 r. i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia oraz uchylił zaskarżone postanowienie nr [...] z dnia 15 kwietnia 2014 r. WSA w Gliwicach wyrokiem z dnia 2 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/GI 685/15 oddalił skargę Skarżącego. Natomiast NSA wyrokiem z dnia 14 marca 2018 r. sygn. akt II OSK 1273/16 uchylił wyrok WSA w Gliwicach i decyzję organu odwoławczego z dnia 22 kwietnia 2015 r.;
– decyzją z dnia 15 listopada 2018 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor uchylił decyzję organu I instancji nr [...] z dnia 12 marca 2014 r. i umorzył postępowanie w sprawie legalności budowy stacji transformatorowej 20/0,4 kV oraz uchylił postanowienie z dnia 15 kwietnia 2014 r. nr [...] odmawiające uzupełnienia decyzji z dnia 12 marca 2014 r. Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2019 r. organ odwoławczy odmówił uzupełnienia własnej decyzji z dnia 15 listopada 2018 r. WSA w Gliwicach wyrokiem z dnia 24 lipca 2019 r. sygn. akt II SA/GI 278/19 oddalił skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego z dnia 15 listopada 2018 r.
Wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2023 r. o sygn. akt II OSK 1080/20 NSA uchylił zaskarżony wyrok WSA w Gliwicach z dnia 24 lipca 2019 r. i decyzję Wojewódzkiego Inspektora z dnia 15 listopada 2018 r. W jego motywach podał, że brak regulacji określającej, co należy rozumieć przez "istotne odstępstwo od projektu zagospodarowania" nie oznacza, że nie można postawić takiego zarzutu inwestorowi i zobowiązać go do doprowadzenia przedsięwzięcia do stanu zgodnego z prawem. Jak zauważył NSA, w takiej sytuacji każde odstępstwo od warunków projektu lub pozwolenia na budowę wymagało uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, z tym że możliwe to było jedynie na zasadach ogólnych określonych w art. 155 k.p.a. W aktualnym stanie prawnym – zdaniem NSA - tryb opisany w art. 155 k.p.a. nie ma zastosowania do rozpoznania wniosku o zmianę decyzji pozwolenia na budowę, zgodnie bowiem z art. 155 k.p.a. zmiana decyzji ostatecznej jest możliwa wtedy, gdy nie sprzeciwia się temu przepis szczególny. Takim przepisem szczególnym, wyłączającym stosowanie art. 155 k.p.a. jest obecnie art. 36a u.p.b. Przewiduje on w ust. 5 pkt 1, że istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego to takie, które powoduje zmianę ustalonych w decyzji warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, zmianę przeznaczenia obiektu budowlanego, czy jego usytuowania. Tymczasem – jak zauważył NSA - schemat usytuowania stacji na mapach znajdujących się w aktach w porównaniu ze stanem faktycznym wykazał, że stacja transformatorowa została wybudowana niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym (zmiana lokalizacji stacji). Zgodnie z powyżej zaprezentowaną wykładnią przepisów Prawa budowlanego, zmiana zakresu objętego projektem zagospodarowania terenu stanowiła odstępstwo istotne, a fakt że odstępstwo to nastąpiło w obrębie tej samej działki nie zmienia jego charakteru. To wyklucza twierdzenie organu odwoławczego o bezprzedmiotowości postępowania, a uzasadnia zastosowanie art. 50 i art. 51 u.p.b., których ratio legis polega na wymuszeniu na inwestorze doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę oraz w przepisach prawa. Pierwszym krokiem ku temu jest nałożenie na inwestora obowiązku sporządzenia projektu budowlanego zamiennego lub w razie potrzeby także wykonanie określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowanych do stanu zgodnego z prawem.
Następnie Wojewódzki Inspektor decyzją z dnia 1 sierpnia 2023 r.: 1) uchylił decyzję Powiatowego Inspektora z dnia 12 marca 2014 r. nr [...] w zakresie terminu i w tym zakresie wyznaczył nowy termin realizacji obowiązku do dnia 31 grudnia 2023 r.; 2) utrzymał decyzję organu I instancji w mocy w pozostałym zakresie; 3) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji z dnia 15 kwietnia 2014 r. nr [...] odmawiające uzupełnienia decyzji z dnia 12 marca 2014 r. nr [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że działa w ramach związania oceną prawną, jak i oceną stanu faktycznego wyrażoną w wyroku NSA z dnia 5 kwietnia 2023 r. o sygn. akt II OSK 1080/20. W tej sytuacji uznał, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z istotnym odstępstwem od zatwierdzonego projektu budowlanego, bowiem nastąpiła zmiana usytuowania przedmiotowego obiektu budowlanego (zmiana lokalizacji stacji). Z tego też względu zaistniała podstawa do zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 3 u.p.b., tj. wdrożenia trybu naprawczego i zobowiązania inwestora do przedłożenia projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych. Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, że z uwagi na upływ terminu wykonania obowiązku, nałożonego przez Powiatowego Inspektora, zdecydowano o uchyleniu decyzji pierwszoinstancyjnej w części dotyczącej terminu i w tym zakresie wyznaczono nowy termin. Wojewódzki Inspektor uznał ponadto, że niezasadne są zarzuty Skarżącego dotyczące postanowienia wydanego przez organ I instancji w dniu 15 kwietnia 2014 r., którym odmówiono uzupełnienia w trybie art. 111 § 1 k.p.a. decyzji z dnia 12 marca 2014 r. Twierdzenie to Wojewódzki Inspektor umotywował tym, że wspomniana decyzją jest kompletna, a żądanie Skarżącego wykracza poza dyspozycję art. 111 § 1 k.p.a., ponieważ dotyczy zmiany podstawy prawnej przedmiotowej decyzji oraz ustaleń faktycznych sprawy dokonanych przez organ I instancji.
W skardze z dnia 4 września 2023 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik Spółki zarzucił decyzji Wojewódzkiego Inspektora naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, w tym zaniechanie pełnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy i oparcie przez organ II instancji decyzji na podstawie dokumentacji, która nie była podstawą wydania decyzji Wójta Gminy W. nr [...] o pozwoleniu na budowę z dnia 8 maja 1996 r., tj. profilu trasy linii 20kV do ST "S. 3", który to dokument dodatkowo nie jest opatrzony datą, co narusza zasady rzetelnego przeprowadzenia postępowania dowodowego i poddania szczegółowej analizie wszelkich zgromadzonych w sprawie dowodów.
Wobec tego zarzutu pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i umorzenie postępowania. W skardze zawarto również żądanie zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Spółki wskazał, że Wójt Gminy W. wydając decyzję o pozwoleniu na budowę opierał się wyłącznie na Tomie I projektu zagospodarowania terenu z października 1995 r. Dopiero na żądanie Powiatowego Inspektora, Spółka do akt włączyła Tom II wspomnianego projektu, w którym znajduje się plan trasy linii 20 kV, fragment 1 ark. 08 oraz profil trasy linii 20kV do stacji "S. 3", na które to dokumenty powołują się organy obu instancji. Zatem, skoro Wójt Gminy nie dysponował tymi dokumentami, a tam określono lokalizację spornego obiektu, to nie można przyjąć, aby faktycznie nastąpiło odstępstwo od projektu w postaci jego posadowienia niezgodnie z zatwierdzonym projektem. Ponadto wskazano, że projekt pochodzi z 1995 r. co uzasadnia wątpliwości co do tego, czy na przestrzeni kilkunastu lat nie nastąpiły zmiany w przebiegu osi jezdni.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji stwierdzić należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Kontroli Sądu podlegała decyzja organu odwoławczego z dnia 1 sierpnia 2023 r., którą przychylono się do stanowiska Powiatowego Inspektora wyrażonego w decyzji z dnia 12 marca 2014 r. o potrzebie nałożenia na Spółkę obowiązku sporządzenia projektu budowlanego zamiennego stacji transformatorowej 20/0,4 kV z włączeniem do sieci SN i nn na działce nr 2 położonej w S., uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych.
Przystępując do rozważań podnieść należy, że Sąd orzeka w niniejszej sprawie, będąc związany wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2023 r. o sygn. akt II OSK 1080/20, którym uchylono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 lipca 2019 r. o sygn. akt II SA/Gl 278/19 oraz decyzję Wojewódzkiego Inspektora z dnia 15 listopada 2018 r.
Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm. – dalej p.p.s.a.) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Związanie sądu administracyjnego oceną prawną, o jakiej mowa w art. 190 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z poglądem wyrażonym we wcześniejszym orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania. Użyte w art. 190 p.p.s.a. pojęcie "wykładni prawa" należy rozumieć, jako wyjaśnienie znaczenia przepisów prawa. Zarówno w orzecznictwie, jak i doktrynie przyjmuje się, że "związanie wykładnią prawa" oznacza wykładnię przepisów prawa materialnego, procesowego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania określonego aktu. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia z dnia 9 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Wr 598/17, Lex nr 2403827). Pojęcie wykładni prawa należy rozumieć również jako wiążącą ocenę prawidłowości zastosowania przepisów postępowania odnoszących się do postępowania dowodowego, więc przesądzenia, że ustalony przez organ stan faktyczny jest prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2018 r. sygn. akt I FSK 2019/17, Lex nr 2494616). Ponadto moc wiążąca wyroku oznacza, że dana kwestia kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Odnosi się to zarówno do wykładni prawa, jego zastosowania w zaistniałym stanie faktycznym, jak również oceny tego stanu (zob. wyrok NSA z dnia 20 września 2018 r. sygn. akt II FSK 2370/18, Lex nr 2571956).
Przystępując do rozważań podnieść przyjdzie, że zgodnie z oceną stanu faktycznego dokonaną przez NSA, w badanej sprawie doszło - w rozumieniu art. 36a ust. 5 u.p.b. - do istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu. Konkretnie Sąd II instancji uznał, że stację transformatorową wybudowano niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, gdyż została ona zlokalizowana w innym miejscu, niż przewidywał to wspomniany dokument.
Stanowisko to NSA oparł na porównaniu danych zawartych w "Projekcie zagospodarowania terenu" z danymi ustalonymi przez Powiatowego Inspektora podczas oględzin zleconych przez organ odwoławczy na podstawie postanowień wydanych w dniach 28 maja 2018 r. i 5 lipca 2018 r. W ramach tych czynności dokonano ustalenia: faktycznej odległości stacji transformatorowej od osi jezdni drogi gminnej, od osi jezdni drogi wojewódzkiej, od ogrodzenia działki nr 2 usytuowanego od strony drogi gminnej oraz odległości od naroża działki nr 2 położonej w S., wzdłuż drogi gminnej.
Jak zauważył Sąd II instancji, w Tomie I projektu budowy stacji ("Projekt zagospodarowania terenu") na dwóch znajdujących się tam mapach odległości stacji od osi jezdni drogi wojewódzkiej określono na 21 m, zaś w przypadku drogi gminnej na 5 m. Zauważył również, iż w Tomie II projektu znajduje się mapa, z której wynika, że stacja ma być usytuowana we wskazanych wcześniej odległościach od osi jezdni drogi wojewódzkiej oraz gminnej. Z kolei z protokołu oględzin – przekazanego pismem Powiatowego Inspektora z dnia 5 września 2018 r. - wynika, że odległość przedmiotowej stacji od osi drogi gminnej wynosi 8,76 m, od osi drogi wojewódzkiej 18,35 m, odległość od ogrodzenia działki od drogi gminnej 2,48 m, a odległość stacji od naroża działki wzdłuż ogrodzenia od strony drogi gminnej – 15,10 m. Zestawienie danych z tych źródeł doprowadziło NSA do stwierdzenia, że schemat usytuowania stacji na mapach w porównaniu ze stanem faktycznym wykazał, że stacja transformatorowa została wybudowana niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym (zmiana lokalizacji stacji).
W efekcie tego zaistniały podstawy do wdrożenia postępowania naprawczego, a nade wszystko do zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 3 u.p.b. Zgodnie z tym przepisem, przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1 u.p.b., organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji, w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu, projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków decyzji o pozwoleniu na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian.
W związku z tym, a także stosowanie do wskazań wynikających z orzeczenia NSA z dnia 5 kwietnia 2023 r. o sygn. akt II OSK 1080/20, organ odwoławczy prawidłowo utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora, którą nałożono na Spółkę obowiązek sporządzenia projektu budowlanego zamiennego stacji transformatorowej 20/0,4 kV z włączeniem do sieci SN i nn na działce nr 2 położonej w S., uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych. Zasadnie przy tym Wojewódzki Inspektor skorygował termin na wykonanie tego obowiązku, co było podyktowane jego upływem na długo przed wydaniem rozstrzygnięcia drugoinstancyjnego.
Wobec powyższego nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący naruszenia prawa procesowego w postaci błędnego, a przynajmniej przedwczesnego uznania, że doszło do istotnego odstępstwa od projektu budowlanego. Na marginesie podnieść należy, że mapy oznaczające lokalizację stacji transformatorowej znajdowały się także w Tomie I projektu, na co zwracał uwagę NSA. Tym samym Spółka realizując inwestycję zobligowana była do zachowania rozwiązań określonych w zatwierdzonym przez Wójta projekcie budowlanym.
Zgodzić się należy również ze stanowiskiem organu odwoławczego w kwestii utrzymania w mocy postanowienia organu I instancji z dnia 15 kwietnia 2014 r. o odmowie uzupełnienia decyzji z dnia 12 marca 2014 r. Wyjaśnić należy, że uzupełnienie decyzji w trybie art. 111 § 1 k.p.a. stanowi środek procesowy, którego podstawową funkcją jest eliminacja ułomności aktu administracyjnego polegającej na niekompletności rozstrzygnięcia. Przepis ten umożliwia również uzupełnienie decyzji o obligatoryjne elementy w postaci pouczenia co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego. Tymczasem analiza decyzji organu I instancji z dnia 12 marca 2014 r. dowodzie, że jej rozstrzygnięcie jest kompletne. Sam wniosek Skarżącego jest natomiast polemiką z ustaleniami i twierdzeniami organu nadzoru budowalnego, co wykracza poza ramy art. 111 § 1 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.).