II SA/Gl 155/05

II SA/Gl 155/05 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2006-02-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-02-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Iwona Bogucka
Leszek Kiermaszek /przewodniczący/
Sławomir Wojciechowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono postanowienie I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Kiermaszek, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka,, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Protokolant sekr. sąd. Beata Malcharek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2006 r. sprawy ze skargi T. S. i A. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do daty uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. solidarnie na rzecz T. S. i A. S. kwotę [...] zł ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
II SA/GL 155/05
U Z A S A D N I E N I E
Postanowieniem z dnia [...] r., Nr [...] wydanym na podstawie art. 119 §1, art. 121 § 2, art. 122 § 1 i § 2, art. 64a § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2002 r., Nr 110, poz.968 ze zm.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. nałożył na T. i T. S. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości [...] zł.
W uzasadnieniu postanowienia organ nadzoru budowlanego wskazał, iż grzywna została nałożona z powodu uchylenia się przez zobowiązanych od wykonania obowiązku rozbiórki zadaszenia drewnianego nad wejściem do budynku mieszkalnego położonego w W. przy ulicy A.
Obowiązek ten został nałożony na T. i A. S. decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] r.
Na powyższe postanowienie T. i A. S. wnieśli zażalenie.
Odwołujący się wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania. Jednocześnie zawarli w zażaleniu zarzuty przeciwko prowadzeniu egzekucji z przyczyn określonych w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie precyzując jednak zakresu naruszeń prawa.
W uzasadnieniu podnieśli, iż w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach, pod sygn. akt II SA/GL 505/04 zarejestrowana jest ich skarga na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., którą utrzymana została w mocy decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] r. nakazująca rozbiórkę drewnianego zadaszenia. W uzasadnieniu złożonej skargi wskazali okoliczności uzasadniające odstąpienie od orzeczenia obowiązku dokonania rozbiórki przedmiotowego obiektu.
Odwołujący się złożyli również wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu sądowym.
Postanowieniem z dnia [...] r. , Nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000r., Nr 98. poz. 1071 ze zm.) oraz na podstawie art. 2 § 1 pkt 1a, art. 119 § 1, art. 121 § 2 i art. 64a § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. – o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2002 r., Nr 110, poz.968 ze zm.) [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy podniósł, iż zarzuty skarżących nie znajdują uzasadnienia. Niewykonanie obowiązku skutkuje wdrożeniem postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny spośród kilku środków egzekucyjnych stosuje wpierw mniej uciążliwe dla zobowiązanego i dlatego została zastosowana grzywna w wymiarze określonym w art. 121 § 2. Skarżący wnosząc zażalenie na postanowienie o nałożeniu grzywny nie złożyli, w ocenie organu, zarzutów w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej, mimo powołania się na art. 33.
T. i A. S. wnieśli na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.
W uzasadnieniu skargi zarzucili, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył na nich grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku nałożonego na nich decyzją, która nie jest prawomocna.
Jednocześnie skarżący podnieśli, że w zażaleniu na postanowienie organu I instancji zawarli zarzuty przeciwko prowadzeniu egzekucji, do których organ odwoławczy w ogóle się nie odniósł. Zdaniem skarżących prowadzenie egzekucji administracyjnej w celu wykonania decyzji, co do której toczy się postępowanie sądowe jest niedopuszczalne i niezgodne z prawem. Skarżący wskazali, że zezwolenie na wykonanie przedmiotowego zadaszenia było ważne do [...] 2003 r. Ich zdaniem, sprawa dotycząca obowiązku wykonania rozbiórki przedmiotowego zadaszenia powinna być w pierwszej kolejności rozpatrzona przez sąd administracyjny a dopiero później będzie można mówić o wykonaniu rozbiórki. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] r.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o oddalenie skargi.
W uzasadnieniu podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Jednocześnie stwierdził, że jego zdaniem nie zachodzą podstawy do zastosowania art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna, choć z zupełnie innych przyczyn niż określone w jej treści.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego.
Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).
Rozpatrując skargę w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd dopatrzył się uchybień, które skutkować musiały uchyleniem zaskarżonego i poprzedzającego go postanowienia.
Postanowienia organu I instancji jak i organu odwoławczego nie znajdują umocowania w tytule wykonawczym Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] roku Nr [...] i tytule egzekucyjnym - decyzji tegoż Inspektora z dnia [...] r. nakazującej rozbiórkę zadaszenia drewnianego nad wejściem do budynku mieszkalnego położonego w W. przy ulicy A.
Zarówno decyzja, jak i tytuł wykonawczy nakładały obowiązek na T. i A. S.. Abstrahując od błędnego określenia osób zobowiązanych w postanowieniu, gdyż należało wymienić małżonków z imienia i nazwiska każdego z nich i błędnej formy gramatycznej przy nazwisku, to postanowienia organu I instancji jak i zaskarżone postanowienie nakładają grzywnę na zupełnie inne osoby, przy takiej jego redakcji.
Postanowienie pierwszoinstancyjne wymienia w sentencji jako zobowiązanych do uiszczenia grzywny "T. i T. S." , zaskarżone postanowienie utrzymuje w mocy powyższe postanowienie. W aktach sprawy nie ma nawet próby naprawienia błędu co do osoby zobowiązanej, choć w zaistniałej sytuacji raczej za niewystarczające należałoby uznać tylko postanowienie o ewentualnym, sprostowaniu omyłki pisarskiej.
Postanowienie nakładające grzywnę wobec jego błędnej redakcji jest niewykonalne.
W zaskarżonym postanowieniu jak i postanowieniu organu I instancji brak jest również uzasadnienia co do wymiaru orzeczonej grzywny. Przepis art. 121 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2002 r., Nr 110, poz.968 ze zm.) przewiduje możliwość wymierzenia grzywny osobie fizycznej do wysokości [...] zł. Nie oznacza to, aby organy automatycznie orzekały grzywnę maksymalną nie uzasadniając w tym zakresie swego stanowiska. Przy założeniu ustawy, że w toku postępowania egzekucyjnego zastosowanie mają środki przymusu od najłagodniejszych do najbardziej uciążliwych, do obowiązków organu należy uzasadnienie wymiaru orzeczonej grzywny. Ma to podstawowe znaczenie dla wykonania obowiązku, gdyż inny powinien być wymiar grzywny przy nakazie rozbiórki budynku, a inny w przypadku daszka drewnianego.
Wypada przywołać w tym miejscu wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 maja 2004 r. w sprawie IV SA 4122/02 ( LEX nr 148919 ) , potwierdzający dotychczasową linię orzeczniczą, w którego tezach czytamy:
1. Zarzut rażąco wygórowanej grzywny nie zawiera się w dyspozycji pkt 8 art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 z późn. zm.).
2. Wysokość grzywny zależy od uzasadnionego uznania organu egzekucyjnego, który powinien kierować się zasadą celowości i skuteczności.
Błędne określenie w postanowieniu osoby zobowiązanej do uiszczenia grzywny stanowi naruszenia prawa materialnego w postaci art. 119 § 1 i 121 § 1 i § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a brak uzasadnienia wymiaru grzywny i nałożenia jej na osobę niewłaściwą również naruszenie przepisów postępowania art. 107 § 3 k.p.a.
Powyższe stanowi takie naruszenie prawa materialnego i przepisów o postępowaniu, które miało istotny wpływ ma wynik sprawy.
Na marginesie jedynie powyższych rozważań, należy zauważyć, że mimo uzyskania korzystnego rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej skarżący nie uchylili się od nałożonych na nich obowiązków wynikających z decyzji nakazującej rozbiórkę drewnianego daszka.
Rozpoznając ponownie sprawę organy administracji winny wziąć pod rozwagę wywody i wskazania zawarte w niniejszym uzasadnieniu.
Mając powyższe na uwadze jak i fakt, iż zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. zostały wydane z naruszeniem przytoczonych wcześniej przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a. i lit. c. i art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, oraz wstrzymał wykonanie zaskarżonego postanowienia do czasu uprawomocnienia się wyroku na podstawie przepisu art. 152 p.p.s.a.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.