II SA/GL 1520/22

II SA/Gl 1520/22 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2023-01-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-10-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Aneta Majowska
Beata Kalaga-Gajewska /przewodniczący/
Krzysztof Nowak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne
Pomoc społeczna
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2134
art. 25 ust. 2 pkt 6
Ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci - tekst jedn.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 145 par. 1 pkt 1 lit a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędziowie Asesor WSA Aneta Majowska, Sędzia WSA Krzysztof Nowak (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 19 sierpnia 2022 r. nr SKO.PSŚ/41.5/2198/2022/11372/ w przedmiocie nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta D. z dnia 12 lipca 2022 r. nr [...], 2. umarza postępowanie administracyjne.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta D. decyzją z 12 lipca 2022 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 25 ust. 1, ust. 2 pkt 1, ust. 9 ustawy z 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2134 ze zm.) – dalej: "ustawa 500+", oraz art. 104 i 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) – dalej: "k.p.a.", uznał kwotę świadczenia wychowawczego wypłaconego za okres od 1 lipca 2019 r. do 31 stycznia 2021 r. w wysokości 17500 zł przyznanego A.S. (dalej: "strona" lub "skarżący") informacją nr [...] z dnia 19.07.2019 r. na dzieci: P.S. na okres od 01.07.2019 r. do 31.05.2021 r. oraz M.S. na okres od 01.10.2019 r. do 31.05.2021 r. za nienależnie pobrane świadczenie, które wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie podlega zwrotowi. Jednocześnie z uwagi na zwrot nienależnie pobranych świadczeń wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w dniu 28.06.2021 r. umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania do ich zwrotu.
W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji przybliżył szczegółowo okoliczności ubiegania się przez stronę o przedmiotowe świadczenie łącznie z wcześniejszymi decyzjami organu I instancji poprzedzającymi złożenie przez stronę wniosku w dniu 1 lipca 2021 r. o przyznanie nowego świadczenia i zapadłymi w tej sprawie orzeczeniami sądu administracyjnego. Przytoczył brzmienie art. 25 ust. 2 pkt 6 ustawy 500+. W dalszej części uzasadnienia organ administracji przybliżył działania podejmowane w ramach prowadzonego postępowania, w tym składane przez stronę oświadczenia i jego żonę. Organ przyjął jako w pełni wiarygodne oświadczenia zarówno strony jak i jego żony, iż świadczenia wychowawcze przyznane na okres od 01.07.2019 r. do 31.01.2021 r. wpływały na ich wspólne konto i były wydatkowane na potrzeby dzieci. Organ przyjął za bezsporne, że strona wyprowadziła się z domu we wrześniu 2018 r. i od tego czasu nie zamieszkiwała razem z dziećmi. Organ nie przyjął za uzasadnione wyjaśnień strony co do opieki naprzemiennej jego i żony z uwagi na treść wyroku rozwodowego, w którym miejsce zamieszkania dzieci ustalono przy matce oraz nie orzeczono o kontaktach strony z dziećmi. Za udowodniony organ uznał fakt, iż dzieci znajdowały się na utrzymaniu strony co potwierdzają zarówno przedstawione przez stronę wyciągi bankowe jak i oświadczenia strony i żony strony. Odnosząc się do zaistnienia przesłanki świadomego wprowadzenia organu w błąd organ przyjął wyjaśnienia strony o braku zamiaru wprowadzenia w błąd a także braku świadomości tego czynu. Z uwagi jednak na brak spełnienia obligatoryjnej przesłanki zamieszkiwania wraz z dzieckiem, organ uznał, iż świadczenia wypłacone w okresie od 01.07.2019 r. do 31.01.2021 r. są świadczeniami nienależnie pobranymi zgodnie z art. 25 ust. 2 pkt. 6 ustawy 500+. Organ wskazał, że celem ustawodawcy było bowiem, aby świadczenie otrzymywał ten z rodziców, który faktycznie zamieszkuje z dzieckiem i nim się zajmuje. Przywołał również wyroki sądów administracyjnych prezentujące stanowisko, że w sprawach o świadczenia nienależnie pobrane nie ma znaczenia element subiektywny, czyli stan świadomości (woli) osoby pobierającej świadczenia wychowawcze, że świadczenie nie powinno zostać przyznane albo, że zaistniały okoliczności powodujące ustanie prawa do tego świadczenia. W ocenie organu dla uznania na podstawie tej przesłanki, że świadczenie zostało nienależnie pobrane nie jest istotne, że osoba uprawniona nie miała świadomości, że jej się ono nie należy. Organ zwrócił uwagę na okoliczność, że strona umożliwiła korzystanie ze świadczenia matce dzieci i uznał za wiarygodne twierdzenia strony, że przyznane świadczenie wykorzystane zostało na cele zgodne z celami ustawy 500+, jednakże odwołując się do brzmienia obowiązujących w dniu składania wniosku przepisów prawa organ uznał, że w sprawie tej wyczerpane zostały przesłanki pobrania nienależnego świadczenia, a tym samym zasadnym było uruchomienie przedmiotowego postępowania i wydania stosownej decyzji. Organ uwzględniając fakt zwrotu przez stronę nienależnie pobranych świadczeń wraz należnymi odsetkami ustawowymi umorzył postępowanie w sprawie zobowiązania do ich zwrotu.
Z powyższą decyzją nie zgodziła się strona, która wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: "Kolegium" lub "organ odwoławczy"). W odwołaniu tym wyraziła swoje niezadowolenie z otrzymanej decyzji jak również podniosła zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 25 ustawy 500+. Nadto strona podniosła zarzut naruszenia postanowień art. 7a i art. 81a k.p.a., formułujących zasadę "przyjaznej wykładni" i "przyjaznego" ustalenia stanu faktycznego. Wskazała na naruszenie art. 6 k.p.a. co doprowadziło do naruszenia zasady praworządności oraz zasady pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa. Strona podniosła również, że jej zdaniem doszło do naruszenia prawa poprzez błędne pouczenie decyzji i poprzez błędne zakwalifikowanie samej wpłaty z 23.06.2021 r., jak i terminu jej faktycznej realizacji. Zdaniem strony doprowadziło to do konieczności bezpodstawnej dopłaty na wezwanie skierowane drogą elektroniczną przez pracownika MOPS w D. W uzasadnieniu uargumentowała szeroko podnoszone zarzuty z powołaniem się na orzecznictwo sądów administracyjnych, które jej zdaniem potwierdza słuszność jej argumentacji. W konsekwencji wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Kolegium decyzją z dnia 10 sierpnia 2021 r. nr SKO.PSŚ/41.5/2054/2021/9955/PM wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, w tym podstawowe zarzuty sformułowane przez stronę wobec decyzji organu I instancji. Następnie organ odwoławczy stwierdził, że kwota nienależnie pobranego świadczenia ustalona została w sposób prawidłowy, podobnie jak wysokość naliczonych ustawowych odsetek. W dalszej części uzasadnienia przybliżono stan faktyczny w sprawie z okresu ubiegania się przez stronę o przedmiotowe świadczenie, jak również z okresu pobierania tego świadczenia. Organ przytoczył brzmienie art. 25 i art. 4 ustawy 500+. W następstwie przeprowadzonej analizy organ odwoławczy podzielił ustalenia organu pierwszej instancji I uznał je za prawidłowe i mogące stanowić podstawę wydania kwestionowanej decyzji. W uzasadnieniu organ odwoławczy odniósł się do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu i stwierdził, że nie zasługują na uwzględnienie, albowiem stronie świadczenie wychowawcze na dzieci nie przysługiwało w okresie wskazanym w osnowie zaskarżonej decyzji a stronie zagwarantowano czynny udział i wszelkie uprawnienia z tego wynikające. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Kolegium nie stwierdziło naruszenia przepisów prawa materialnego oraz procesowego. W uzasadnieniu podkreślono także, że obowiązkiem organu administracji publicznej jest dbanie o środki publiczne. Strona została także pouczona o treści art. 25 ust.10 ustawy 500+.
Z powyższą decyzją nie zgodziła się skarżący, która wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej zarzucił decyzji Kolegium:
1) naruszenie prawa materialnego mające wpływ na utrzymanie w mocy błędnej decyzji uznającej kwotę wskazanego świadczenia wychowawczego za nienależnie pobrane poprzez błędną wykładnię przepisu art. 25 ustawy 500+, a także wielokrotne naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a., co w rezultacie doprowadziło do naruszenia zasady praworządności (art. 6 k.p.a.) oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej (art. 8 k.p.a.);
2) naruszenie przepisów art. 7a i 81a k.p.a., tj. przepisów obligujących organy administracji do stosowania zasady "przyjaznej wykładni" i "przyjaznego" ustalenia stanu faktycznego;
3) naruszenie art.10 oraz art. 73 k.p.a. tj. zasady czynnego udziału stron w postępowaniu poprzez wydanie rozstrzygnięcia bez uprzedniego zapoznania strony z materiałem dowodowym;
4) naruszenie zasady praworządności (art. 6 k.p.a.), zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) oraz powagi rzeczy osądzonej poprzez bagatelizowanie, podważanie oraz wybiórcze traktowanie zaleceń i wykładni z wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (wyrok z 11.01.2022 r., sygn. akt II SA/Gl 1287/21 oraz II SA/Gl 1232/21), którymi Sąd uchylił dotychczasowe rozstrzygnięcia wydane w przedmiotowej sprawie oraz sprawie z analogicznym stanem faktycznym. Stanowi to ewidentnie naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329);
5) naruszenie prawa poprzez błędne pouczenie decyzji, w którym organ odwoławczy poucza, mimo umorzenia postępowania w zakresie zobowiązania do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń wobec ich wpłaty, o możliwości zastosowania w sprawie ulgi w spłacie ww. należności, w tym w formie umorzenia;
6) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a., co w rezultacie doprowadziło do naruszenia zasady praworządności (art. 6 K.p.a.) oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej (art. 8 K.p.a.) poprzez brak ustosunkowania się w podjętym rozstrzygnięciu do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji i powołanego orzecznictwa, w tym najnowszego orzecznictwa WSA w Gliwicach.
W konsekwencji zgłoszonych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 19.08.2022 r., znak: SKO.PSŚ/41.5/2198/2022/11372/ oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta D. z dnia 12.07.2022 r. nr [...].
W motywach skargi skarżący przybliżył zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji, przedstawił sytuację faktyczną w sprawie i argumentację przemawiającą za jej uwzględnieniem.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i przywołało analogiczną argumentację do tej, którą zamieściło w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze nie uznano ich za zasadne i ich nie podzielono.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) wykazała, że zaskarżona decyzja nie odpowiada wymogom prawa. Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. Nr 329 ze zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a.
Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 tej ustawy. Zgodnie z tą regulacją sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. W świetle przywołanych regulacji sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego rozstrzygnięć organów administracji publicznej. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.
Kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie było to, czy w realiach ocenianego przypadku dopuszczalne było uznanie, że skarżący nienależnie pobierał świadczenie wychowawcze za okres od 1 lipca 2019 r. do 31 stycznia 2021 r., przyznane mu na małoletnie dzieci. Jak wynika bowiem z uzasadnień decyzji organów obu instancji, przyjęły one, że skarżący nie miał prawa do świadczenia wychowawczego z uwagi na fakt niezamieszkiwania skarżącego z dziećmi od września 2018 r.
Zadaniem Sądu stanowisko obu organów nie może zyskać akceptacji.
Zgodnie z art. 25 ustawy 500+
"1. Osoba, która pobrała nienależnie świadczenie wychowawcze, jest obowiązana do jego zwrotu.
2. Za nienależnie pobrane świadczenie wychowawcze uważa się:
1) (uchylony)
1a) (uchylony)
2) świadczenie wychowawcze przyznane lub wypłacone na podstawie fałszywych zeznań lub dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd przez osobę pobierającą to świadczenie;
3) (uchylony)
4) (uchylony)
5) świadczenie wychowawcze wypłacone osobie innej niż osoba, której świadczenie zostało przyznane, z przyczyn niezależnych od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych;
6) świadczenie wychowawcze wypłacone mimo braku prawa do tego świadczenia.
Jak wynika z treści art. 4 ust. 1 ustawy 500+, celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych. Stosownie do art. 4 ust. 2 pkt 1 świadczenie wychowawcze przysługuje matce albo ojcu, jeżeli dziecko wspólnie zamieszkuje i pozostaje na utrzymaniu matki albo ojca, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 2a (przepis dotyczy opieki naprzemiennej i nie ma znaczenia dla oceny tej sprawy).
Z powołanego wyżej art. 4 ust. 1 ustawy wynika jej podstawowy cel. Celem tym jest zapewnienie przez Państwo pomocy w wychowywaniu dziecka, w postaci faktycznego dostarczenia środków pieniężnych dla częściowego pokrycia wydatków związanych z jego wychowywaniem, w tym z opieką nad dzieckiem i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych. Dokonując więc wykładni przepisów regulujących kwestię zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego należy mieć na uwadze przedstawioną wyżej aksjologię przepisów powoływanej ustawy. W związku z powyższym podkreślić trzeba, że skoro celem przedmiotowego świadczenia jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, to przy ocenie tej sprawy, brak jest podstaw, aby nie uwzględniać tej istotnej w sprawie okoliczności, jaką jest przeznaczenie (sposób wydatkowania) środków pochodzących z otrzymanego od Państwa świadczenia. Chociaż bowiem świadczenie wychowawcze przysługuje matce, ojcu czy opiekunowi, to w istocie świadczenie to ma służyć dziecku. W konsekwencji więc okoliczność, na co faktycznie zostało przeznaczone wypłacone świadczenie, ma istotny wpływ na ocenę czy świadczenie to było nienależne (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 17 marca 2022 r., sygn. akt III SA/Kr 604/21, wyrok WSA w Łodzi z 24 czerwca 2021, II SA/Łd 668/20, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 7 lipca 2021 r., II SA/Gl 47/21).
Z akt sprawy nie wynika, aby organy kwestionowały, że skarżący wydatkował środki pochodzące z otrzymanego świadczenia. Wręcz przeciwnie, organ I instancji wyraźnie zaznaczył w uzasadnieniu decyzji, że przyjął za wiarygodne oświadczenia zarówno strony jak i jego żony, iż świadczenia wychowawcze przyznane na okres od 01.07.2019 r. do 31.01.2021 r. wpływały na ich wspólne konto i były wydatkowane na potrzeby dzieci. Za udowodniony uznał organ I instancji uznał fakt, iż dzieci znajdowały się na utrzymaniu skarżącego. Wskazał na potwierdzające ten fakt przedstawione przez skarżącego wyciągi bankowe dotyczące jego przelewów na potrzeby dzieci oraz oświadczenia skarżącego i jego byłej żony. Organ uznał, że skarżący składając wniosek o przyznanie świadczenia wychowawczego na dzieci i składając oświadczenie o wspólnym zamieszkiwaniu z dziećmi nie miał zamiaru wprowadzenia organu w błąd i nie miał świadomości tego czynu.
Orzekające w sprawie organy uznały, że wyłączną przesłanką uprawniającą do nakazania zwrotu nienależnie pobranego świadczenia jest fakt, że skarżący nie zamieszkiwał z dziećmi co jest warunkiem podstawowym otrzymania świadczenia wychowawczego wynikającym z art. 4 ustawy 500+. Z materiału dowodowego wynika jednak bezspornie, że po stronie organu I instancji istniała pełna wiedza co do faktu niezamieszkiwania skarżącego z dziećmi od września 2018 r. Sprawa nienależnie pobranych świadczeń przez skarżącego dotyczyła, jak wynika z akt sprawy już świadczeń pobranych przez skarżącego od dnia 1 października 2019 r. Sprawa ta była przedmiotem rozpoznania przed tut. Sądem w postępowaniach o sygn. akt II SA/Gl 1232/21 i sygn. akt II SA/Gl 1287/21. Pomimo pełnej wiedzy o sytuacji rodzinnej skarżącego organ informacją nr [...] z dnia 19.07.2019 r. przyznał skarżącemu prawo do świadczeń wychowawczych na dwoje dzieci na okres od 01.07.2019 r. do 31.05.2021 r.
Sąd nie podziela stanowiska Kolegium, że w sprawach o świadczenia nienależnie pobrane nie ma znaczenia element subiektywny, czyli stan świadomości (woli) osoby pobierającej świadczenia wychowawcze. Stanowisko to należy ocenić jako niesłuszne i nieuprawnione. Jeżeli skarżący wydatkował środki na potrzeby małoletnich dzieci, co nie było kwestionowane w sprawie, to w ocenie sądu nie może to powodować, że środki te były "nienależnie pobranymi świadczeniami". W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że skoro racjonalny ustawodawca posłużył się pojęciem "nienależnie pobranego świadczenia", które odnosi się do cechy czynności ("pobrania"), a nie cechy świadczenia ("nienależnego"), to należy rozróżnić pojęcie "nienależnego świadczenia" od "świadczenia nienależnie pobranego". Przyjmuje się więc, że "nienależne świadczenie" jest pojęciem obiektywnym, występującym wówczas, gdy świadczenie zostaje wypłacone bez podstawy prawnej lub gdy podstawa taka odpadła. Natomiast "świadczenie nienależnie pobrane", to świadczenie pobrane przez osobę, której można przypisać określone cechy dotyczące stanu świadomości (woli) lub określone działania (zaniechania). Przepis art. 25 ust. 1 ustawy 500+, posługuje się właśnie pojęciem "świadczenia nienależnie pobranego". Powyższe oznacza, że obowiązek zwrotu takiego świadczenia obciąża tylko tego, kto przyjął świadczenie w złej wierze, wiedząc, że mu się ono nie należy. O świadczeniu nienależnie pobranym można więc mówić wówczas, gdy nie tylko doszło do jego wypłaty, mimo braku podstaw ustawowych do takiego działania, ale przy zaistnieniu świadomości osoby, która świadczenie pobiera - iż świadczenie jej nie przysługuje. Nawet zatem ustalenie przez organ administracji, że wypłacone świadczenie, w świetle dowodów ujawnionych po jego przyznaniu, okazało się świadczeniem nienależnym, nie przesądza jeszcze o tym, że było ono "świadczeniem nienależnie pobranym" i można orzec obowiązek jego zwrotu wraz z odsetkami na podstawie art. 25 cytowanej ustawy (zob. np. WSA w Olsztynie w wyroku z dnia 11 stycznia 2022 r., sygn. akt II SA/Ol 826/21).
W rozpoznawanej sprawie, pobierane przez skarżącego świadczenia wychowawcze przeznaczane były w całości na zaspokajanie potrzeb jego małoletnich dzieci co potwierdziła również żona skarżącego, która pobierała te świadczenia ze wspólnego konta bankowego jej i byłego męża (skarżącego). Fakt, że pobierane świadczenie w całości wspierało matkę dzieci w ich wychowaniu, zaspokajaniu ich potrzeb, że skarżący robił to ze świadomością, iż taki jest cel świadczenia, że akceptuje to matka dzieci, w ocenie Sądu miało kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie tego, czy świadczenie to można oceniać w kategoriach "nienależnie pobranego".
Reasumując należy stwierdzić, że okoliczność na co zostało przeznaczone wypłacone świadczenie wychowawcze ma istotny wpływ na ocenę czy świadczenie to mogło być nienależnie pobrane. W kontrolowanej sprawie bezspornym pozostaje fakt, co ustaliły orzekające organy administracji, że pobrane przez skarżącego środki zostały spożytkowane stosownie do celu wskazanego w art. 4 ust. 1 ustawy, gdyż swoje rozstrzygnięcia oparły na wadliwej wykładni art. 25 ustawy 500+. Jeżeli bowiem wypłacone skarżącemu świadczenia wychowawcze zostały spożytkowane na pokrycie wydatków związanych z zaspokojeniem potrzeb małoletnich dzieci, to oznacza, że powyższe świadczenie nie zostało nienależnie pobrane.
Reasumując, zdaniem Sądu, pobieranie przez skarżącego świadczeń wychowawczych na dwójkę małoletnich dzieci w okresie od 1 lipca 2019 r. do 31 stycznia 2021 r., przy pełnej akceptacji ich matki, realizowało cel ustawy, zabezpieczało potrzeby dzieci i nie było świadczeniem nienależnie pobranym.
Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że organy orzekające w kontrolowanej sprawie naruszyły prawo materialne, tj. art. 25 ust. 2 pkt 6 ustawy 500+, w sposób, który miał wpływ na wynik tej sprawy. Biorąc pod uwagę ocenę wyrażoną powyżej, Sąd uznał, że zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji muszą zostać na podstawie art. 145 § 1 pkt1 lit. a p.p.s.a. uchylone a postępowanie w sprawie, jako bezprzedmiotowe, umorzone na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a.