II SA/Gl 1502/21

II SA/Gl 1502/21 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2022-06-09
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-11-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Elżbieta Kaznowska
Renata Siudyka /sprawozdawca/
Wojciech Gapiński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
III OSK 2518/22 - Postanowienie NSA z 2025-07-01
III OZ 152/22 - Postanowienie NSA z 2022-03-24
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska,, Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 20 września 2021 r. nr SKO.OS/41.9/397/2021/9334/KK w przedmiocie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 28 maja 2021 r. nr [...] Wójt Gminy Z. (organ I instancji), na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 72 ust. 1 pkt 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 84, art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 247 z późn. zm. - dalej: "ustawa") w związku z § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b oraz pkt 58 lit. b Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839- dalej "rozporządzenie") i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla realizacji planowanego przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa hali produkcyjno-logistyczno-magazynowej z zapleczem socjalno-biurowym wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr [...] i [...] obręb S., gmina Z. , powiat [...]" oraz wskazał warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia z uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, tj. określił warunki i wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy. Integralną częścią decyzji jest załącznik - charakterystyka przedsięwzięcia.
W uzasadnieniu organ wskazał, iż w dniu 3 marca 2020 r. Inwestor F. Sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowany przez pełnomocnika, zwrócił się z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla wyżej opisanego przedsięwzięcia. Dalej wyjaśnił, iż zgodnie z art. 74 ust. 3a ustawy, na podstawie danych zawartych w dokumentach, ustalił strony postępowania, tj. podmioty posiadające prawa rzeczowe do nieruchomości znajdujących się w obszarze, na który oddziaływać będzie przedsięwzięcie, a z uwagi na to, że liczba stron przekraczała 10, dokonał zawiadomienia poprzez zamieszczenie stosownych obwieszczeń (art. 74 ust. 3 ustawy).
Po dokonanej analizie organ stwierdził, iż przedsięwzięcie jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Planowaną inwestycję zakwalifikowano do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określoną w § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b oraz § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b w/w rozporządzenia. Jest to przedsięwzięcie, dla którego zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a organem właściwym jest Wójt Gminy Z.. Następnie wskazał na treść art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy, zgodnie z którym realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia tej oceny został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy. W związku z tym organ zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K., Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. oraz Dyrektora Zarządu Zlewni w G. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie o wyrażenie opinii odnośnie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia, uzyskując odpowiedzi o braku konieczności jej przeprowadzenia.
W dalszej części wskazał, iż w dniu 24 kwietnia 2020 r. do organu wpłynął wniosek G. C. (także wnioskodawca), reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, o wgląd w akta sprawy. Postanowieniem z dnia 23 września 2020 r. organ nie dopuścił wnioskodawcy do udziału w postępowaniu na prawach strony. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, na skutek wniesionego zażalenia, postanowieniem z dnia 8 lipca 2020 r. stwierdziło niedopuszczalność wniesionego zażalenia. Następnie pismem z dnia 22 lipca 2020 r. wnioskodawca wniósł ponaglenie na bezczynność odnośnie braku rozpatrzenia wniosku o wgląd w akta sprawy. SKO postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2020 r. wskazało, że organ dopuścił się bezczynności i wyznaczyło dodatkowy termin załatwienia sprawy do dnia 30 września 2020 r. W związku z tym organ rozpatrzył wniosek i postanowieniem z dnia 23 września 2020 r. odmówił wnioskodawcy wglądu w akta sprawy. Wnioskodawca wniósł zażalenie. Postanowieniem z dnia się 17 grudnia 2020 r. SKO uchyliło w całości przedmiotowe postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji nie zbadał prawidłowo interesu prawnego wnioskodawcy w kontekście art. 74 ust. 3a pkt 2 i 3 ustawy. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że pominięto zagadnienie dotyczące wzmożonego ruchu pojazdów samochodowych związku z planowaną inwestycją a już istniejącą, a co z tym związane potencjalnego wzrostu emisji hałasu i zanieczyszczeń do powietrza oraz kwestii ewentualnej kumulacji oddziaływań zrealizowanego przedsięwzięcia i planowanego w zakresie zagospodarowania wód opadowych i roztopowych.
W następstwie wezwania Inwestora przez organ I instancji do złożenia wyjaśnień, do organu wpłynęła zaktualizowana KIP dla planowanej inwestycji, wobec powyższego organ zwrócił się z ponownym wnioskiem do wyżej wymienionych organów o wyrażenie opinii odnośnie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Postanowieniem z dnia 16 lutego 2021 r. Dyrektor Zarządu Zlewni w G. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wyraził opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie ma obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz określił warunki jego realizacji zawarte w pkt 3-6 sentencji decyzji. Opinią z dnia 22 lutego 2021 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Postanowieniem z dnia 24 lutego 2021 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. wyraził opinię, że dla planowanego przedsięwzięcia nie istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz wskazał na konieczność określenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach istotnych warunków korzystania ze środowiska na etapach realizacji oraz eksploatacji przedsięwzięcia, co zostało uwzględnione przez organ w pkt 1-2 sentencji decyzji. Następnie organ I instancji postanowieniem z dnia 9 lutego 2021 r. odmówił wnioskodawcy wglądu w akta sprawy. SKO postanowieniem z dnia 19 marca 2021 r. orzekło utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. W dniu 15 kwietnia 2021 r. do organu wpłynęło pismo wnioskodawcy dotyczące potencjalnej odpowiedzialności odszkodowawczej organu związanej z wydaniem decyzji z naruszeniem prawa.
Swój udział w postępowaniu zgłosiło również Stowarzyszenie A z siedzibą w K. (Stowarzyszenie, skarżący) reprezentowane przez pełnomocnika. Postanowieniem z dnia 27 maja 2020 r. organ I instancji dopuścił Stowarzyszenie do udziału na prawach strony w postępowaniu administracyjnym w przedmiotowej sprawie. Stowarzyszenie przedstawiło swoje stanowisko stwierdzając, iż w przedmiotowej sprawie "zachodzą przesłanki do stwierdzenia konieczności przeprowadzenia pełnej oceny oddziaływania na środowisko". Wskazało przy tym na "analizę inwestycji polegającej na budowie hali produkcyjno-logistyczno- magazynowej z zapleczem socjalno-biurowym wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr: [...] i [...], obręb S., gmina Z., powiat [...] pod kątem jej oddziaływania na środowisko", autorstwa mgr inż. E. W. oraz mgr inż. A. Z..
Nadto w piśmie zatytułowanym "wypowiedź przed wydaniem decyzji (data wpływu do organu 28 września 2020 r. pełnomocnik Stowarzyszenia wypowiedział się co do zebranych w postępowaniu dowodów i materiałów wyrażając opinię, że przedmiotowa inwestycja powinna zostać uznana jako znacząco oddziałująca na środowisko i objęta obowiązkiem przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko z wymogiem sporządzenia raportu w pełnym zakresie. W piśmie pełnomocnik wskazał m.in., że dopuszczenie usytuowania na tym terenie obiektów magazynowo-usługowo-przemysłowych z ryzykiem zanieczyszczenia gleby bliżej nieznanymi substancjami, może oddziaływać na stan pobieranej z tego obszaru wody pitnej.
Uwzględniając opinie wskazanych organów, stanowiska stron oraz informacje zawarte w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia (KIP), organ przeanalizował uwarunkowania określone w art. 63 ust. 1 pkt 1-3 ustawy, mianowicie: 1. Rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, 2. Usytuowanie przedsięwzięcia z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym i planowanym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, 3. Rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania rozważonego w odniesieniu do kryteriów wymienionych w pkt 1 i 2 oraz w art. 62 ust. 1 pkt 1.
W związku z przedstawionymi przez strony wątpliwościami, organ zwrócił szczególną uwagę na rozwiązanie kwestii wód opadowych i roztopowych na etapie eksploatacji inwestycji, a także wpływu na środowisko w postaci wzrostu emisji hałasu i emisji zanieczyszczeń powietrza. Organ uznał, iż w związku z planowaną do realizacji inwestycją i inwestycją już istniejącą ewentualna nieznaczna kumulacja oddziaływań w zakresie emisji hałasu i zanieczyszczeń do powietrza nie będzie wykraczać poza dopuszczalne poziomy określone przepisami prawa i będzie mieściła się w zasięgu do 100 m od granic terenu inwestycji.
Organ zaznaczył, iż stosownie do dyspozycji art. 84 ust. 1a ustawy, w decyzji określono warunki i wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy, tj. Istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie jego realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczania uciążliwości dla terenów sąsiednich.
Stowarzyszenie wniosło odwołanie od opisanej wyżej decyzji zarzucając naruszenie art. 61, 62, 62a, 63, 84 ustawy oraz przepisów postępowania tj. art. 6, 7, 8, 75 i art. 80 k.p.a., co zdaniem skarżącego miało istotny wpływ na wynik postępowania. W uzasadnieniu odwołania rozwinęło powyższe zarzuty, wskazując m.in., że w rozpatrywanej sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wniosło o uchylenie w całości decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.
SKO decyzją z dnia 20 września 2021 r. nr SKO.OS/41.9/397/2021/9334/KK, po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia reprezentowanego przez pełnomocnika od decyzji organu I instancji z dnia 28 maja 2021 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
SKO przedstawiło przebieg postępowania według chronologii zdarzeń oraz ustaliło stan prawny znajdujący zastosowanie w przedmiotowej sprawie przywołując w szczególności przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U z 2021r., poz. 247, ze zm., dalej " ustawa"). Następnie, po zapoznaniu się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym stwierdziło w pierwszej kolejności, że przeprowadziło badanie wstępne wniesionego odwołania i stwierdziło że jest ono dopuszczalne, a odwołanie zostało złożone w terminie.
Przechodząc do merytorycznego rozpatrzenia odwołania SKO stwierdziło, że raz jeszcze przeprowadziło postępowanie w przedmiotowej sprawie. Ustaliło, że postępowanie organu I instancji jest prawidłowe i zasługuje na pozostawienie w obrocie prawnym. Wyjaśniło dalej, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter związany.
Stwierdziło, że z akt sprawy, w szczególności z treści KIP wynika, iż planowane przez inwestora przedsięwzięcie polega na budowie hali produkcyjno - logistyczno-magazynowej z zapleczem socjalno-biurowym wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr: [...] i [...], obręb S. w gminie Z.. Przedmiotowe przedsięwzięcie zakwalifikowano w oparciu o § 3 ust. 1 pkt. 54 lit. b) oraz art. 58 lit. b rozporządzenia tj. jako: zabudowa przemysłowa, w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a. oraz: garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć o których mowa w pkt 52, 54-57 i 59, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a) rozporządzenia. Przedsięwzięcie będzie realizowane na działkach oznaczonych geodezyjnie nr: [...] o powierzchni: 70 960 ha i [...] o powierzchni: 1, 5279 ha, obręb S. w gminie Z.. Dla przedmiotowego terenu został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Gminy Z. z dnia 28 października 2015 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Z. dla obszaru północno-zachodniego sołectwa S.. Działki objęte decyzją oznaczone są w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem: 1UP- jako tereny zabudowy usługowo- produkcyjnej. Dalej stwierdziło, że wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w oparciu o który organ I instancji wydał zaskarżoną decyzję spełniał wymogi formalne określone przepisem art. 74 ust. 1 i ust. 2 ustawy. W oparciu o przedłożoną przez inwestora mapę z zasięgiem oddziaływania przedsięwzięcia, a także uproszczone wypisy z ewidencji gruntów organ I instancji ustalił krąg stron tego postępowania i prowadził postępowanie z ich udziałem. Z uwagi na okoliczność, że liczba stron w tym postępowaniu wyniosła więcej niż 10, organ prowadzący sprawę zastosował w sprawie regulację przewidzianą przepisem art. 74 ust. 3 ustawy.
SKO wyjaśniło, że w rozpatrywanej sprawie organ I instancji stwierdzając brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wziął pod uwagę opinie organów współdziałających w sprawie, w których stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, co spełnia wymogi art. 84 ust. 1 ustawy. Organy współdziałające, analizowały planowane do realizacji przedsięwzięcie w oparciu o przedłożony przez organ I instancji materiał dowodowy, w tym KIP, jej uzupełnienie ze stycznia 2021 r., a także wyjaśnienia strony.
Wobec powyższego SKO nie znalazło podstaw do podważenia dokonanej przez organ I instancji oceny zgromadzonego materiału dowodowego, w tym opinii oraz wyprowadzonych z tej oceny wniosków. Nadto nie stwierdziło naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów przez organ I instancji, jednocześnie podzieliło ustalenia poczynione przez ten organ w całej rozciągłości.
Dalej SKO stwierdziło, że decyzja organu I instancji zawiera wszystkie prawem przewidziane elementy, w tym uzasadnienie faktyczne i prawne.
W ocenie SKO organ I instancji przeprowadził postępowanie zgodnie z przepisami k.p.a. Zauważyło, że w oparciu o akta sprawy przekazane przez organ I instancji, dokonało takich samych ustaleń jak organ I instancji, czego skutkiem jest wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzje organu I instancji.
Odnosząc się z kolei do zarzutów odwołania stwierdziło, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest etapem procesu inwestycyjnego, kolejne stadia tego procesu mogą prowadzić do uzyskania rozstrzygnięć, których wykonanie wiąże się z uzyskaniem określonych uprawnień lub nałożeniem obowiązków. Wydanie decyzji negatywnej następuje w przypadkach, niezgodności lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jeżeli został on uchwalony; odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez właściwy organ współdziałający, a wnioskodawca nie zgadza się na ten, wskazany przez organ wariant dopuszczony do realizacji - w przypadku, gdy jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, co również w tym postępowaniu nie wystąpiło. W każdym innym przypadku organ jest zobowiązany do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia. W przedmiotowej sprawie brak było podstaw do odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Odnosząc się z kolei do zarzutu odwołania, odnośnie braku uwzględnienia w KIP kumulacji oddziaływań m.in. wodnych oraz komunikacyjnych – SKO wskazało na zaktualizowaną KIP zawierającą informacje w zakresie odprowadzania wód opadowych i roztopowych, emisji zanieczyszczeń do powietrza, emisji hałasu, oraz oddziaływań skumulowanych. Stwierdziło, że nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut odwołania odnośnie wadliwie ustalonego przez organ I instancji obszaru oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie SKO, obszar oddziaływania przedsięwzięcia został ustalony przez organ I instancji w oparciu o sporządzone przez inwestora mapy z zasięgiem oddziaływania inwestycji - w sposób prawidłowy.
Odnosząc się do zarzutu braku prawidłowych analiz i wniosków w zakresie wód opadowych i roztopowych, zauważyło, że oprócz wyjaśnień w tym względzie zawartych w KIP, zagadnienie dotyczącego stanu wód na terenach objętych inwestycją oraz ich wpływu na tereny sąsiednie były przedmiotem analizy przez Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, a następnie przez organ prowadzący sprawę. Dyrektor Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, określił warunki realizacji przedsięwzięcia w odniesieniu do wód. Warunki te zostały następnie w całości uwzględnione przez organ I instancji w treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Odnosząc się do obaw Stowarzyszenia związanych z ewentualnym zalewaniem nieruchomości, SKO wyjaśniło iż w przypadku ewentualnego wystąpienia takich okoliczności właściciel nieruchomości na której wystąpiło szkodliwe oddziaływanie z gruntu sąsiedniego może na podstawie art. 234 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2017r. Prawo wodne (Dz. U. z 2021 r. poz. 624 z póżn. zm.) wystąpić do właściwego organu (w tym przypadku Wójta Gminy Z.) z żądaniem wszczęcia postępowania i wydania decyzji w przedmiocie przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję SKO Stowarzyszenie, reprezentowane przez pełnomocnika, zarzuciło naruszenia prawa materialnego, w szczególności art. 61,art. 62, art. 62 a, art. 63, art. 84 ustawy, poprzez uznanie, że decyzja organu I instancji była prawidłowa, oraz naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, 8, 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie sprawy, w szczególności podstaw i przesłanek wydania zaskarżonej decyzji. Wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu podkreśliło, iż zarówno organ I instancji, jak i SKO opierali się wyłącznie na twierdzeniach Inwestora zawartych w KIP, a nie uwzględniło merytorycznego stanowiska Stowarzyszenia. Organy w szczególności nie zweryfikowały pojemności planowanego zbiornika retencyjnego. W ocenie skarżącego postępowanie w sprawie było prowadzone w sposób oczywiście wadliwy.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko prezentowane w sprawie,
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie należy wskazać na regulację art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 - dalej: "p.p.s.a."), zgodnie z którą sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części - art. 151 p.p.s.a. Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, zatem uwzględnia w granicach danej sprawy wszelkie naruszenia prawa a także przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie niezależnie od zarzutów i wniosków podniesionych w treści skargi.
Uwzględniając tak zakreśloną kognicję sądów administracyjnych oraz przyczyny wzruszenia decyzji organów administracji publicznej, Sąd uznał, że decyzje organów pierwszej i drugiej instancji odpowiadają prawu. Zarzuty skargi okazały się niezasadne. Zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku, a także przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu zawarte w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcie jest prawidłowe, a jego uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a., obejmując uzasadnienie faktyczne oraz prawne decyzji. SKO w sposób wyczerpujący zrelacjonowało przebieg postępowania, wskazało fakty, które uznało za udowodnione i dowody, na których się oparło. Uzasadnienie zawiera także wskazanie regulacji prawnych, będących podstawą rozstrzygnięcia. Ustalenia i wywody SKO zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji są przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie podzielane w pełni, zatem Sąd, przyjmując je za własne, odstępuje tu od ich przytaczania.
Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło z uwagi na złożony w treści odpowiedzi na skargę przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym przy jednoczesnym braku żądania przeprowadzenia rozprawy przez skarżącego w terminie czternastu dni od dnia przesłania odpisu odpowiedzi na skargę wraz z wnioskiem w tym przedmiocie (art. 119 pkt 2 w związku z art. 120 p.p.s.a.).
Przedmiotem oceny Sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 20 września 2020 r. utrzymująca mocy decyzję organu I instancji, którą stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla realizacji planowanego przedsięwzięcia oraz wskazano warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia z uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich.
Materialnoprawną podstawę obu wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (obecnie t.j.: Dz. U. z 202 r. poz. 1027-dalej "ustawa") oraz przepisy Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839- dalej "rozporządzenie").
W rozpatrywanej sprawie poza sporem pozostaje, iż planowana inwestycja stanowi inwestycję, o jakiej mowa w art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy, a więc przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Powyższe wynika z tego, iż plan realizacji inwestycji przewiduje m.in. budowę obiektu określonego w § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b oraz § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b rozporządzenia. Jest to przedsięwzięcie, dla którego zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przedsięwzięcie jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy, przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdy obowiązek powyższy został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy.
Artykuł 63 ust. 1 wskazuje zaś, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przy uwzględnieniu warunków wymienionym w powyższym artykule, przy czym ustawa obliguje organ, w myśl art. 64 ust. 1, do wcześniejszego zasięgnięcia opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska, państwowego inspektora sanitarnego oraz organu właściwego do wydania oceny wodnoprawnej, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne. Organ prowadzący postępowanie jest zatem zobowiązany do ustalenia, czy w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia przy uwzględnieniu stanowiska organów opiniujących. O tym, czy taka potrzeba istnieje decyduje on na podstawie całokształtu okoliczności konkretnej sprawy.
Na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy organ I instancji wydaje postanowienie, gdy stwierdzi obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy czym charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ustawy). Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem sądów administracyjnych, które Sąd w składzie orzekającym podziela, w przypadku, gdy odstąpiono od konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymogów przewidzianych w przepisach k.p.a., winno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy, uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Umożliwia to bowiem dokonanie oceny, co do prawidłowości rozstrzygnięcia w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia.
Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, iż postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej przeprowadzone zostało w sposób zgodny z przepisami, a stanowiąca przedmiot sporu prawidłowość odstąpienia od dokonania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie budzi wątpliwości Sądu.
Jak wynika z akt sprawy, przed powzięciem decyzji organ I instancji zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K., Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. oraz Dyrektora Zarządu Zlewni w G. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie o wyrażenie opinii odnośnie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia, uzyskując odpowiedzi o braku konieczności jej przeprowadzenia. Dodatkowo po analizie przedstawionej przez inwestora uzupełniającej KIP wszystkie trzy wymienione organy opiniujące również zajęły tożsame stanowiska w przedmiotowej kwestii, stwierdzając brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ I instancji uwzględnił wskazane stanowiska przy podejmowaniu decyzji. Sąd zauważa przy tym, iż stanowisko podmiotów opiniujących w sprawie wydania decyzji środowiskowej nie jest wiążące dla organu prowadzącego postępowanie i to do niego należy ostateczna ocena, w oparciu o zasięgnięte opinie oraz o wskazane w art. 63 ust. 1 ustawy kryteria selekcji, czy należy dla danego przedsięwzięcia przeprowadzić ocenę jego oddziaływania na środowisko, czy też brak jest podstaw do przeprowadzenia takiej oceny. Treść decyzji pierwszoinstancyjnej potwierdza jednak, że organ wywiązał się z obowiązku przeprowadzenia samodzielnej analizy z uwzględnieniem uwarunkowań, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy. Scharakteryzował zamierzone przedsięwzięcie z uwzględnieniem służącej mu infrastruktury, przedstawił charakterystykę terenu inwestycji, określił rodzaj i cechy spodziewanego oddziaływania inwestycji na poszczególne elementy środowiska. Na podstawie zgromadzonych w sprawie materiałów (w tym wniosku, karty informacyjnej) słusznie skonstatował, że wydanie dla przedmiotowej inwestycji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest możliwe bez przeprowadzenia uprzedniej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Podkreślić jeszcze raz należy, że do tych samych wniosków doszły opiniujące w sprawie organy, będące podmiotami wyspecjalizowanymi w dziedzinie ochrony środowiska.
Oddalić przyjdzie zarzut naruszenia art. 61, 62 ustawy. Zgodnie z normami z nich wywodzonymi w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko organ analizuje wpływ przedsięwzięcia na środowisko z uwzględnieniem m.in. obszarów wymagających specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszarów Natura 2000 oraz pozostałych form ochrony przyrody.
Treść uzasadnienia decyzji organu I instancji, utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją, potwierdza - co zostało wcześniej zauważone - iż organ dokonał analizy wpływu inwestycji na środowisko (jego poszczególnych elementów). Ponadto, realia rozpatrywanej sprawy nie wskazują na to, by inwestycja zamierzona została na terenach wymagających specjalnej ochrony ze względu na występowanie chronionych gatunków roślin i zwierząt. Realizowana będzie ona poza obszarami chronionymi zgodnie z ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Nie leży również w obrębie korytarzy ekologicznych w tym poza obszarami Natura 2000. Eksploatacja inwestycji nie wpłynie negatywnie na wody powierzchniowe. Inwestycja nie będzie wywierać wpływu na Główny Zbiornik Wód Podziemnych. Co istotne, przedmiotowe przedsięwzięcie ma być realizowane na terenie nieprzedstawiającym walorów przyrodniczych, z dala od zabudowań mieszkaniowych. Powyższe potwierdza dokumentacja załączona do KIP.
W odniesieniu do wód opadowych i roztopowych organ I instancji zwrócił uwagę, że nie będą one odprowadzane do rowu, tylko do szczelnego zbiornika retencyjno-odparowującego. Na etapie eksploatacji inwestycji będą wykorzystywane na potrzeby własne, np. do zraszania terenów zielonych, natomiast w przypadku zapełnienia zbiornika wody w nim zgromadzone będą opróżniane przez wyspecjalizowane firmy. Przed dopływem do przepompowni i zbiornika będą oczyszczane z wykorzystaniem osadnika zawiesin i separatora węglowodorów ropopochodnych. W powołaniu na informacje zawarte w KIP, wskazał również, iż istnieje nieznaczny, w granicach dopuszczalnych poziomów określonych przepisami prawa, wpływ na środowisko w postaci wzrostu emisji hałasu, które będą ograniczać się do obszaru wskazanego na załączniku graficznym do KIP tj. obszaru znajdującego się w odległości 100m od granic terenu, na którym realizowane będzie przedsięwzięcie, bowiem w wyniku jego realizacji nie zostaną przekroczone standardy jakości środowiska i nie nastąpi znaczące oddziaływanie przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. Stanowisko to zostało zaaprobowane, po przeprowadzonej analizie, przez SKO.
W ocenie Sądu, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie chybiony jest również zarzut naruszenia art. 62a ustawy odnoszący się do KIP. Organy zasadnie uznały, że zawiera ona wszystkie wymagane prawem elementy. Nadto dokonana przez organy ocena przesłanki określonej w art. 74 ust. 3a pkt 2 ustawy jest w pełni prawidłowa. Jak wynika z akt administracyjnych przedłożonych do sprawy, ocena ta została dokonana na podstawie danych zaktualizowanej KIP, której słusznie przyznano walor wiarygodności. Prawidłowość wniosków potwierdza jej analiza w kwestionowanym przez skarżącego zakresie.
W ocenie Sądu, zaktualizowane dane zawarte w zaktualizowanej KIP pozwalały organom rozpoznającym sprawę przyjąć, iż realizacja planowanego przedsięwzięcia nie spowoduje zalewania terenów sąsiednich. W rezultacie nieruchomości wskazanych przez skarżącego nie można zakwalifikować jako obszaru, o którym mowa w art. 74 ust. 3a pkt 2 ustawy w oparciu o oddziaływanie związane z wodami opadowymi i roztopowymi.
W ramach emisji hałasu, aktualizowana KIP, poza przedstawionymi w pierwotnej Karcie dopuszczalnymi wartościami poziomów hałasu, przyjętymi założeniami do obliczeń akustycznych, charakterystyką źródeł hałasu i danymi do obliczeń, w tym punktowych i liniowych źródeł hałasu, obliczeniami emisji hałasu do środowiska, w odniesieniu do obliczeń akustycznych związanych z ruchem samochodów dodatkowo wskazuje, iż ruch samochodów ciężarowych typu TIR przyjęty w obliczeniach obejmuje wjazd na teren inwestycji, przejazd do odpowiedniego doku, rozładunek/załadunek i wyjazd z terenu inwestycji. Zdaniem autorów KIP, stosownie do wyników obliczeń akustycznych, w których, uwzględniono najgorszy możliwy wariant pracy w porze dnia oraz w porze nocy, w tym równoczesną pracę wszystkich kluczowych źródeł hałasu, stan ten nie przekracza wartości dopuszczalnych i pozostaje zgodny z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Planowana inwestycja, przy uwzględnieniu rozwiązań wskazanych w tym dokumencie, nie będzie obiektem uciążliwym dla środowiska pod względem akustycznym. Zgodnie z wnioskami pierwotnej i aktualizowanej KIP, przeprowadzona analiza źródeł emisji na stan zanieczyszczenia powietrza wykazała, że spełnione są wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu. Powyższe stanowiło uzasadnioną podstawę do przyjęcia przez organy, iż także w zakresie emisji hałasu oraz wpływu źródeł emisji na stan zanieczyszczenia powietrza realizacja planowanego przedsięwzięcia nie spowoduje wystąpienia na trenie działek wskazanych przez skarżącego sytuacji, o której mowa w art. 74 ust. 3a pkt 2 ustawy. W wyniku realizacji, eksploatacji lub użytkowania planowanego przedsięwzięcia nie dojdzie bowiem na działkach skarżącego do przekroczenia standardów jakości środowiska.
Nie bez znaczenia przy tym pozostaje, iż w sprawie dwukrotnie zajmowały stanowisko wyspecjalizowane w danej dziedzinie organy opiniujące.
W orzecznictwie wskazuje się, iż dołączona do wniosku KIP jest dokumentem i zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. stanowi dowód w sprawie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2013 r. II OSK 1944/11). Jest to dokument prywatny o szczegółowej i specjalistycznej treści, stanowiąc szczególne źródło ustaleń faktycznych. Jak zaakcentował Naczelny Sad Administracyjny dokumentowi temu przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie nowej analizy uwarunkowań środowiskowych (sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy karty informacyjnej przedsięwzięcia), z której wynikałyby wnioski pozostające w sprzeczności do tych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Weryfikacja jej wiarygodności i mocy dowodowej wymaga przeprowadzenia co najmniej porównywalnych pod względem fachowości i specjalistycznej analizy dowodów.
W ocenie Sądu takiego charakteru nie sposób przyznać sporządzonej na zlecenie skarżącego "Analizie inwestycji polegającej na budowie hali produkcyjno-logistyczno-magazynowej z zapleczem socjalno-biurowym wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr [...] i [...], obręb S., gmina Z., powiat [...] pod kątem konieczności wykonania Raportu oddziaływania na środowisko oraz uznania Wnioskodawcy za stronę postępowania administracyjnego" (wersja zaktualizowana: kwiecień 2021 r.). Zauważyć należy, iż autorem Analizy jest hydrolog, a zatem osoba posiadająca wiedzę specjalistyczną, która dotyczy jedynie niewielkiego wycinka zagadnień poddanych analizie w ramach KIP, tym samym nie sposób uznać, że analiza ta w równym lub choćby zbliżonym zakresie bazuje na wiedzy fachowej porównywalnej z wiedzą autorów KIP.
W ocenie Sądu przedstawiona przez skarżącego Analiza ma charakter ogólnikowy w zestawieniu z przedstawionymi założeniami i obliczeniami zaktualizowanej KIP.
Sąd orzekający w niniejszej sprawie także zwraca uwagę, iż zaktualizowana wersja Analizy, podobnie jak w wersji pierwotnej, zawierają nawet rozważania o charakterze prawnym. Powołana natomiast w Analizie dokumentacja fotograficzna dotyczy stanu aktualnego, tj. stanu sprzed realizacji planowanej inwestycji, w żaden sposób w ocenie Sądu nie uwiarygadnia obaw skarżącego, że przedsięwzięcie zwiększy zalewanie przedstawionych na fotografii działek.
Zasadnie zatem w ocenie Sądu, organy administracji przyznały przedłożonej do akt zaktualizowanej KIP walor wiarygodności.Nie zachodziła, w realiach niniejszej sprawy, także przy uwzględnieniu stanowisk organów opiniujących, konieczność przeprowadzania innych dowodów na okoliczności w niej stwierdzone.
Zaskarżona decyzja spełnia również warunki formalne określone w art. 84 ustawy.
Uwzględniając powyższe, Sąd nie podziela zarzutów skargi co do naruszenia zarówno prawa materialnego, jak też naruszenia przepisów postępowania mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Organy dokonały prawidłowego zastosowania przepisów postępowania określających zasady związane z zebraniem dowodów, ich oceną oraz uzasadnieniem decyzji. Dowody poddane zostały szczegółowej analizie i ocenie.
Wszystkie istotne dla sprawy okoliczności faktyczne zostały należycie wyjaśnione, a wnioski przedstawione przez organy korespondują z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, zachowując charakter wniosków logicznych i poprawnych, a uzasadnienia decyzji spełniają wymogi określne w art. 107 § 3 k.p.a.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.