II SA/Gl 15/07

II SA/Gl 15/07 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2007-05-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-01-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Bonifacy Bronkowski /przewodniczący sprawozdawca/
Iwona Bogucka
Włodzimierz Kubik
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka Sędzia WSA Włodzimierz Kubik Protokolant starszy referent Magdalena Jankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2007 r. sprawy ze skarg J. G., G. G., B. R., I. R., J. W., M. W., A. M., B. M., T. K., K. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. oddala skargi J. G., K. K., J. W., M. W. i B. M., 2. ze skarg G. G., B. R., I. R., T. K. i A. M. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Starosty Powiatu w T. z dnia [...]r., 3. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.
Uzasadnienie
Po rozpatrzeniu wniosku A. i D. małżonków K. z dnia [...] 2003 r. decyzją z dnia [...] r. Starosta Powiatu w T. zatwierdził załączony do wniosku projekt budowlany i udzielił w/w pozwolenia na budowę budynku mieszkalno usługowego na działkach nr [...],[...],[...],[...] i [...] w R. przy ulicy A. Jako podstawę prawną decyzji przywołał przepisy art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( t.jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126, obecnie Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm. zwanej dalej Prawem budowlanym ) oraz art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego. Wobec uwzględnienia wniosku w całości, odstąpiono od sporządzania uzasadnienia decyzji ( art. 107 § 4 Kpa).
Odwołanie od tej decyzji złożyli sąsiedzi inwestorów, G. i J. małżonkowie G. oraz T. i K. małżonkowie K., wnosząc o jej uchylenie. Zarzucili, że wydane pozwolenie na budowę jest sprzeczne z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] 2003 r., która nie przewidywała "ogródka letniego pubu". Dodali, że przewidywana powierzchnia zabudowy przekracza normy wskazane w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W projekcie wskazano bowiem tylko powierzchnię zabudowy budynku, pomijając teren przeznaczony pod klatki schodowe na zewnątrz oraz pod "ogródek letni pubu". Zarzucili nadto, że zaprojektowano zbyt małą liczbę miejsc parkingowych, co będzie powodem blokowania dojazdu do ich posesji. Dodali także, że projekt nie uwzględnia zwiększonego hałasu, na który będą narażeni mieszkańcy sąsiednich działek, co może być powodem spięć i dodatkowych nieporozumień. Zwrócili zwłaszcza uwagę na uciążliwości jakie powstaną w tym względzie w związku z funkcjonowaniem ogródka letniego.
Wojewoda [...] odwołania tego nie uwzględnił i decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji z powołaniem się na art. 138 § 1 pkt 1 Kpa i art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Wojewoda stwierdził, ze spełnione zostały niezbędne warunki dla uzyskania powyższego pozwolenia na budowę, które oparte jest na obowiązujących przepisach. Podkreślił zgodność udzielonego pozwolenia na budowę z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Według tej ostatniej decyzji ustalony został nieprzekraczalny procent zabudowy działki na 30 % i taki według decyzji – pozwolenie na budowę – został utrzymany, gdyż przy uwzględnieniu powierzchni schodów i podestów wejściowych do budynku wynosi on 28. Zdaniem organu odwoławczego do powierzchni tej nie można zaliczyć przy tym terenu oznaczonego na projekcie zagospodarowania terenu jako "ogródek letni pubu", który nie jest obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 Prawa budowlanego. Zdaniem Wojewody został także spełniony wymóg zabezpieczenia co najmniej 75 % potrzeb parkingowych dla planowanej funkcji obiektu. Ponieważ objęte postępowaniem zamierzenie nie jest inwestycją mogącą znacznie oddziaływać na środowisko, więc nie wymaga przeprowadzenia postępowania w tym kierunku – zatem nie ma obowiązku zaprojektowania ekranów akustycznych. Stwierdził też organ II instancji, że nieuzasadnione są zarzuty dotyczące dojazdu i dojścia do planowanego budynku, o czym świadczy pozytywna w tym zakresie opinia Zarządu Dróg Powiatowych w T.. Podkreślił nadto, że zastrzeżenia dotyczące ewentualnych skutków działalności projektowanego lokalu, kwestie związane z utrzymaniem porządku publicznego i bezpieczeństwa, nie mieszczą się w kompetencji organów architektoniczno-budowlanych.
Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyły odwołujące się wcześniej strony a także B. i I. R., J. i M. W. oraz A. i B. M., wnosząc o jej uchylenie. Zarzucili, że "ogródek letni – pub" wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest obiektem budowlanym, zatem jego powierzchnia musi być zaliczona do powierzchni zabudowy działki. Zdaniem skarżących o takiej kwalifikacji tego ogródka przesądza jego konstrukcja a nie nazwa. Powołanie się na rozporządzenie w sprawie inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie zwalnia też zdaniem autorów skargi "projektanta, inwestora jak również rzeczoznawców" od przestrzegania norm chroniących przed hałasem, dlatego powinno być wykazane, że nie zostaną naruszone w tym względzie wartości wskazane w odpowiednich przepisach, a tego dotychczas nie zrobiono. Podnieśli, że nie została zapewniona odpowiednia liczba miejsc parkingowych, gdyż dla sześciu podmiotów gospodarczych mających działać w budowanym budynku przewidziano jedynie [...] miejsc parkingowych, czyli miejsc zabraknie już dla osób zatrudnionych, nie mówiąc o miejscach dla klientów.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji.
Po rozpoznaniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2005 r. sygn. akt II SA/Ka 2975/03 oddalił skargę J. G., K. K., J. W., M. W., A. M. i B. M., a w uwzględnieniu skargi G. G., B. R., I. R. i T. K. uchylił kwestionowaną decyzję Wojewody [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty w T. orzekając jednocześnie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Uzasadniając to orzeczenie Sąd stwierdził, że skarżący których skargę oddalił nie wykazali aby posiadali legitymację do jej wniesienia. Nie mają oni bowiem tytułu prawnego ani do nieruchomości na której ma być realizowana sporna inwestycja, ani do nieruchomości sąsiednich, na które inwestycja ta może oddziaływać.
Jednocześnie Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem obowiązujących przepisów w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Przytaczając treść art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane uznał, że dołączony do wniosku o pozwolenie na budowę projekt budowlany nie uwzględnia wszystkich wymagań wynikających z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, na co zwrócili uwagę skarżący. Z decyzji tej wynika, że działka może być zabudowana w 30 %, i istnieje obowiązek zabezpieczenia przez inwestora 75 – 100 % miejsc parkingowych dla przewidywanej funkcji jaką ma spełniać budynek. Dodatkowo stwierdzono w niej, że miejsca te należy zabezpieczyć w granicach nieruchomości stanowiącej własność inwestora. Zdaniem Sądu został spełniony jedynie pierwszy z tych warunków tj. co do wymaganego wskaźnika zabudowy a nie można już tego stwierdzić w stosunku do drugiego warunku – zabezpieczenia miejsc parkingowych. Biorąc pod uwagę mieszkalno – usługowy charakter budynku w którym przewidziano funkcjonowanie [...],[...], zakładu [...], sklepu oraz wzrastające stale natężenie ruchu samochodowego, należy zdaniem Sądu uznać, że zabezpieczenie miejsc parkingowych jest problemem niezwykle istotnym, zwłaszcza dla bezpośrednich sąsiadów planowanej inwestycji. Zdaniem Sądu skarżący trafnie zauważyli, że przy sześciu podmiotach gospodarczych przewidzianych w budowanym obiekcie, miejsc postojowych nie wystarczy nawet dla pracowników, nie mówiąc o korzystających z [...],[...] czy innych punktów. Należy zatem przewidywać, że przy dużej liczbie odwiedzających – pojawi się problem z parkowaniem samochodów, a to stwarza zagrożenie dla blokowania działek skarżących. Dodatkowo stworzy to uciążliwość w postaci zwiększonego hałasu i emisji spalin. Zarzucił nadto Sąd I instancji, że nie zaznaczono na mapie dokładnie rozmieszczenia projektowanego budynku z jednoczesnym znaczeniem odległości od działek sąsiednich. Uniemożliwia to prawidłową ocenę zachowania wymogów zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie wymogów technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co istotne jest zwłaszcza w zakresie przewidywanego "ogródka letniego pubu", który także zdaniem skarżących stwarza realne zagrożenie dużą uciążliwością.
W następstwie wniesionej od tego wyroku przez A. i D. K. skargi kasacyjnej został on uchylony a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2006 r. sygn. akt II OSK 1373/05. Sąd II instancji zarzucił, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach kwestionując ustalenia faktyczne organów orzekających nie dokonał analizy akt sprawy, z której by wynikały błędy jakie organy te popełniły. Nie wykazał w szczególności na czym miałaby polegać sprzeczność decyzji o pozwoleniu na budowę z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Kwestionując spełnienie wynikającego z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu obowiązku zabezpieczenia przez inwestora miejsc parkingowych w granicach 75 – 100 % nie wskazał Sąd I instancji ile powinno być miejsc parkingowych i z jakich to wynika przepisów. Zdaniem NSA z akt sprawy nie wynika uciążliwość w postaci zwiększonego hałasu i emisji spalin, podobnie jak i "realne zagrożenia uciążliwością", związane z działalnością przewidywanego "ogródka letniego – pubu". Zagrożenia te nie mają też odniesienia do konkretnych regulacji prawnych, są więc mało wiarygodne i nieprzekonujące. Stwierdził nadto NSA, że uprawnienia poszczególnych osób do wniesienia skargi powinny być przeanalizowane w świetle treści art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.). Skarga do sądu jest bowiem indywidualnym prawem, podmiotowym każdego kto ma w tym interes prawny i indywidualnie w stosunku do każdej osoby sąd powinien zbadać uprawnienie do jej wniesienia.
Orzekając ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :
W związku z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.), skarga podlega rozpoznaniu na podstawie ustawy p.p.s.a. Oceniając zgodnie z wytycznymi NSA ( w zw. z art. 190 tej ustawy ) uprawnienie poszczególnych skarżących do wniesienia skargi na podstawie art. 50 ustawy p.p.s.a. Sąd doszedł do przekonania, że nie zasługują na uwzględnienie skargi J. G., K. K., J. W., M. W.j i B. M.. Skarżący ci pomimo wezwania Sądu nie wykazali bowiem, że przysługują im prawa do nieruchomości sąsiedniej pozwalające na przyjęcie, że mają oni interes prawny do wniesienia skargi w rozumieniu tego przepisu. Co do rozumienia pojęcia interesu prawnego zasadne jest przy tym posłużenie się bogatym orzecznictwem podjętym w odniesieniu do art. 28 kpa oraz art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz. U. Nr 74 poz. 368 ze zm.), adekwatnym także na gruncie art. 50 § 1 ustawy p.p.s.a. ( zobacz m.in. uchwałę NSA z dnia 3 lutego 1997 r. sygn. akt OPS 9/96 – ONSA3/97 poz. 102 i z 11 października 1999 r. sygn. akt OPS 11/99 – ONSA nr 1/2000 poz. 6 ). Interes ten należy zatem rozpatrywać według szeroko ujmowanych norm prawa materialnego. Oznacza on zatem występowanie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga może dotyczyć przy tym tylko własnej sprawy administracyjnej rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa materialnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków tego podmiotu. Tylko skarga takiego podmiotu może zostać uwzględniona. Na takie przepisy prawa materialnego w/w skarżący się nie powołali. Skarżący B. M., J. W. i M. W. w ogóle na wezwanie Sądu do wykazania ich interesu prawnego nie zareagowali. T. K. i J. G. swoje uprawnienia do wniesienia skargi wywiedli zaś z faktu, że są małżonkami skarżących, którym przysługuje do nieruchomości sąsiednich prawo własności (lub współwłasności). Wskazywali zatem na ich interes faktyczny w kwestionowaniu zaskarżonej decyzji a nie na interes prawny w omówionym wyżej rozumieniu.
Wobec powyższego skargi J. G., K. K., J. W., M. W. i B. M. jako nieuzasadnione należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.
Uwzględnienia podlegały natomiast skargi pozostałych skarżących gdyż decyzje organów obu instancji zostały wydane zdaniem Sądu bez dostatecznego wyjaśnienia i rozważenia sprawy do końcowego jej rozstrzygnięcia, które to uchybienie proceduralne mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c ustawy p.p.s.a.
Skoro zgodnie z art. 34 ust. 4 Prawa budowlanego w decyzji o pozwoleniu na budowę podlega zatwierdzeniu projekt budowlany, to może to dotyczyć jedynie projektu odpowiadającego obowiązującym przepisom. Projekt taki powinien spełniać zatem m.in. wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy ( art. 34 ust. 1 ). Z wymogiem tym koresponduje przy tym treść art. 35 ust. 1 pkt 1 b i c Prawa budowlanego ( według stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji ), nakładającego na organ wydający pozwolenie na budowę obowiązek sprawdzenia przed wydaniem takiego pozwolenia zgodności projektu zagospodarowania działki z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi. W przypadku stwierdzenia naruszeń tych zgodności organ powinien wezwać inwestora do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości pod rygorem odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Organ architektoniczno – budowlany miał zatem obowiązek m.in. sprawdzić czy część opisowa projektu zagospodarowania działki zawiera zestawienie powierzchni terenu niezbędnych do sprawdzenia zgodności z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w związku z § 8 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego ( Dz. U. Nr 140 poz. 906 ). Nadto zgodnie z treścią § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Ich liczba i sposób urządzenia powinny być dostosowane do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Zdaniem Sądu z przedstawionych akt administracyjnych nie wynika aby wymogi powyższych przepisów zostały przez organy orzekające spełnione. W szczególności nie wynika to z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, która w tym względzie nie spełnia wymogów z art. 107 § 3 kpa. Ustalenia, że został spełniony wymóg zabezpieczenia co najmniej 75 % potrzeb parkingowych dla planowanej funkcji obiektu, wynikający w jednoznaczny sposób z § [...] pkt [...] w zw. z § [...] pkt [...] wydanej dla spornej inwestycji decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu tj. decyzji Burmistrza Miasta R. z dnia [...] r. ( utrzymanej w mocy decyzją SKO w K. z dnia [...] r.), organ odwoławczy dokonał przy tym z oczywistym naruszeniem również art. 80 kpa. Nie zostało ono bowiem przez ten organ w jakikolwiek sposób omówione. Nie znajduje też żadnego potwierdzenia w projekcie budowlanym, który w tym zakresie został sporządzony z naruszeniem § 8 ust. 2 pkt 7 w/w rozporządzenia z dnia 3 listopada 1998 r. Ani w tym projekcie ani w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie przeprowadzono jakiejkolwiek analizy potrzeb parkingowych dla funkcji jaką ma spełniać budynek. Tylko bowiem po przeprowadzeniu takiej analizy uwzględniającej potrzeby parkingowe mieszkańców budynku, osób w nim zatrudnionych oraz przypuszczalnej ilości petentów korzystających z obiektów handlowych i usługowych, które mają w budynku funkcjonować, można stwierdzić wielkość potrzeb parkingowych. Należy wziąć też pod uwagę ciągle wzrastające w tym względzie potrzeby wynikające ze wzrastającej liczby użytkowanych samochodów. Wyliczeń takich powinien dokonać autor projektu budowlanego, zaś organ powinien te wyliczenia skontrolować pod kątem wymogu wynikającego z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Z żadnego przepisu obowiązującego prawa nie wynika aby ustaleń w tym względzie miał czy też w ogóle mógł dokonywać sąd administracyjny. Z uwagi na treść art. 106 § 3 ustawy p.p.s.a. poczynienie takich ustaleń w postępowaniu sądowym nie jest możliwe, gdy nie wynikają one z dokumentów, a takich strony w tym postępowaniu nie przedłożyły. Nadto zgodnie z treścią art. 133 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd wydaje co do zasady wyrok (pomijając wymienioną wyżej możliwość przeprowadzenia dowodu z dokumentów) na podstawie akt sprawy przekazanych przez organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Nie można też przyjąć, że ilość wymaganych w niniejszej sprawie miejsc postojowych jest faktem powszechnie znanym w rozumieniu art. 106 § 4 ustawy p.p.s.a. Dla Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą skargę nie ulega jednak żadnych wątpliwości, iż potrzeb tych nie zaspokoi przewidzianych w projekcie zagospodarowania łącznie [...] miejsc parkingowych, [...] dla kondygnacji mieszkalnych ( dla [...] mieszkań w tym mieszkania o powierzchni [...] m2) i [...] dla osób niepełnosprawnych korzystających z usług, a to biorąc pod uwagę, że już w samym pubie w budynku ( nie licząc ogródka na zewnątrz ) przewidziano salę konsumpcyjną z [...]– toma miejscami siedzącymi przy stolikach oraz [...] –cioma przy bufecie.
Zdaniem Sądu sprawa nie została wyjaśniona też należycie w odniesieniu do wymogu zabudowy działki która nie powinna przekraczać 30 %. Nie zostało bowiem bliżej uzasadnione stanowisko organu odwoławczego, że do zabudowy tej nie wlicza się "ogródka letniego pubu" gdyż nie jest on obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 Prawa budowlanego. Ustalenie to z obrazą treści art. 107 § 3 i art. 80 kpa nie zostało bowiem poparte żadnymi uzasadniającymi go wywodami i rozważaniami. Należy zważyć, że jak wynika z projektu budowlanego ogródek ten ma być usytuowany na poziomie piwnic, tj. prawie [...] m poniżej poziomu terenu. Ma on być ograniczony murami oporowymi usytuowanymi na fundamentach identycznych jak fundamenty budynku. Do murów tych mają przylegać skarpy. Jego wykonanie będzie zatem związane dodatkowo z pewnymi robotami ziemnymi wymagającymi zachowania szczególnej ostrożności. Będzie on funkcjonować i będzie nierozerwanie związany z działalnością pubu wewnątrz budynku ( na poziomie piwnic ). Od jego strony, w ścianie północnej budynku ( na poziomie piwnic ) przewidziano [...] drzwi i [...] okna ( vide elewacja zachodnia ). Jego wykonanie będzie zatem możliwe po przeprowadzeniu poważnych i specjalistycznych robót budowlanych, zaś jego istnienie ( pomijając fakt korzystania ) będzie funkcjonalnie i konstrukcyjnie (poprzez w/w okna i drzwi wykorzystywane przecież nie tylko latem) związane z lokalem w budynku. W żadnym wypadku nie można zatem przyjąć, że nie jest to obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 Prawa budowlanego. Należy nadto podnieść, że z projektu budowlanego nie wynika w dostateczny sposób czy w ogródku letnim będzie wykonana posadzka, jak i z czego. W tym zakresie projekt ten nie spełnia zatem wymogów o jakich mowa chociażby w art. 34 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego.
Z powyższych względów ze skarg G. G., B. R., I. R., T. K. i A. M. ( jako wykazanych współwłaścicieli sąsiednich działek ) decyzje organów obu instancji podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c, art. 134 § 1 i art. 135 ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa. Wobec niedostatecznego wyjaśnienia i rozważenia sprawy, które to uchybienie proceduralne mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, uzasadnione jest też zdaniem Sądu stwierdzenie, że decyzje te zostały wydane z naruszeniem powołanych wyżej przepisów Prawa budowlanego i przepisów wykonawczych. Decyzje te podlegały zatem uchyleniu również na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a ustawy p.p.s.a.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy rozważy organ orzekający w pierwszej kolejności co należy rozumieć przez "zabudowę działki" w rozumieniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] r. Następnie ustali czy do tej powierzchni powinna być zaliczona powierzchnia "ogródka letniego – pubu". Przyjmie przy tym, że ogródek ten jest obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. W razie potrzeby nałoży na inwestorów obowiązek uzupełnienia w tym względzie projektu budowlanego – w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. W tym też trybie nałoży na inwestorów obowiązek uzupełnienia tego projektu analizą potrzeb parkingowych pozwalającą na ocenę zgodności projektu zagospodarowania działki z wymogiem sformułowanym w § [...] pkt [...] i pkt [...] decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Oceny tej dokona z uwzględnieniem powyższych rozważań Sądu oraz treści art. 107 § 3 kpa.
W przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 ustawy p.p.s.a.
Nie zasługują natomiast zdaniem Sądu na uwzględnienie zarzuty skargi kwestionujące możliwość wydania spornego pozwolenia na budowę z uwagi na mogące wystąpić uciążliwości w korzystaniu z działek sąsiednich, związane z potencjalnym występowaniem hałasu. Wystąpienie takiej uciążliwości nie zostało bowiem w żaden sposób wykazane, zwłaszcza w sytuacji, gdy jak już stwierdzono wyżej, ogródek letni ma być usytuowany w zagłębieniu na poziomie piwnic ( prawie [...] m poniżej poziomu terenu działek sąsiednich ). Tym bardziej nie zostało wykazane, a nawet uprawdopodobnione, aby był to hałas przekraczający dopuszczalne normy. Tym samym brak jest zdaniem Sądu podstawy prawnej do żądania uzupełnienia w tym względzie projektu budowlanego zgodnie z wnioskiem skarżących.