II SA/Gl 147/19

II SA/Gl 147/19 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2021-06-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-02-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Andrzej Matan /sprawozdawca/
Artur Żurawik
Stanisław Nitecki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 41/22 - Wyrok NSA z 2023-02-27
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1202
art.  35 ust. 1, art. 32 ust. 4.
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Sędzia WSA Artur Żurawik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi A.S. i S.S. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Wojewoda Śląski decyzją nr [...] z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] Nr [...] z [...] r. znak: [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla "A" S.A. Oddział w C., obejmującego: budowę kontenerowej stacji transformatorowej 15/0,4 kV, budowę linii kablowych nn 15 kV, przebudowę napowietrznej sieci niskiego napięcia przy ul. [...] w miejscowości K., gm. R., oraz budowę linii kablowej 15 kv wraz ze i złączem kablowym ZK-SN przy ul. [...] i [...] w miejscowości L. (obręb C.) gm. M. oraz budowę zjazdu indywidualnego z drogi gminnej ul. [...] w K. Lokalizacja: K. , Dz. Nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, K., Dz. I Nr 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 31 gm. R., C.: Dz. Nr 32 i 33 gm. M. (dalej: inwestycja).
Decyzja organu II instancji zapadła następującym stanie faktycznym i prawnym.
Starosta [...] ww. decyzją, po stwierdzeniu, że zostały spełnione wymogi wynikające z art. 35 ust. 1 pkt. 1-4 Prawa budowlanego, zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla "A" S.A. Oddział w C. (dalej: "A") na przedmiotową inwestycję.
Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1-4 powołanej wyżej ustawy właściwy organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza:
1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi;
3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
Jeśli chodzi o pierwszy z tych wymogów, to projektowana inwestycja jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: MPZP). Z § 31 ust. 2 pkt 4 MPZP miejscowości K. w gminie R. wynika, że dla obsługi istniejącej i projektowanej zabudowy ustalono następujące zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej: zaopatrzenie w energię elektryczną poprzez rozbudowę istniejącej sieci i realizację niezbędnych urządzeń elektroenergetycznych, zgodnie z zasadami określonymi w Prawie energetycznym. Z koli zgodnie z § 5 ust. 3 pkt 5 lit. c) MPZP gminy M. w granicach sołectwa L., w granicach obszaru objętego planem dopuszcza się lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej w zakresie sieci elektroenergetycznych do 15 kV (włącznie).
Od decyzji odwołali się: A. i S. S. (dalej: Skarżący)- właściciele działki nr 18 i 19 w K. oraz A. S. (dalej: A.S.)- właścicielka działki nr 24 w K., wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu podnoszą w szczególności, że "wyrazili zgodę wyłącznie na przebudowę modernizacyjną napowietrznej linii niskiego napięcia - wymianę linii z przewodami gołymi AL na linię z przewodami izolowanymi AsXSn, demontaż słupów drewnianych wraz z przewodami, budowę nowych słupów betonowych w nowej lokalizacji, bliżej drogi. Nie wyrazili natomiast zgody na wskazany w decyzji zakres prac, na które zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę",
W toku postępowania odwoławczego pełnomocnik inwestora w piśmie z dnia 27.09.2018r. odniósł się do podnoszonych zarzutów. Jak wyjaśnił w szczególności, określenie zgodnie z którym inwestycja dotyczy "budowy kontenerowej stacji transformatorowej 15/0,4 kV, budowy linii kablowej nn 2! I 15 kV, przebudowy napowietrznej sieci niskiego napięcia przy ul. [...] w miejscowości K., gm. R. oraz budowy zjazdu indywidualnego z drogi gminnej 2 ul. [...] w K." jest nazwą (tytułem) projektu budowlanego i nie określa zakresu robót budowlanych na działkach należących do Skarżących o nr: 18, 19 i 24. Natomiast zakres projektowanych robót budowlanych na działkach Skarżących nr 18 i 19 (obręb K.) pokazany został na projekcie zagospodarowania terenu - rysunek nr 1 (strona nr 77 projektu budowlanego). Zgodnie z porozumieniem spisanym przez "A" ze Skarżącymi, na działkach nr 18 i 19 zaprojektowano przebudowę linii napowietrznej niskiego napięcia polegającą na demontażu linii z przewodami gołymi AL na słupach drewnianych (nr 44 i 45) i budowie nowej linii z przewodami izolowanymi AsXSn na słupach betonowych (nr 44 i. 45) zlokalizowanych bliżej drogi;
Także zgodnie z porozumieniem spisanym przez "A" z A. S., na działce nr 24 zaprojektowano przebudowę linii napowietrznej niskiego napięcia polegającą na demontażu linii z przewodami gołymi AL i słupa rozkracznego (nr [...]) i budowie nowej linii z przewodami izolowanymi AsXSn na słupie betonowym (nr [...]) zlokalizowanym bliżej drogi.
Dodał, że inne elementy projektowanej infrastruktury technicznej sieci elektroenergetycznej, tj.: budowa kontenerowej stacji transformatorowej 15/0,4 kV, budowa linii kablowej nn i 15 kV oraz budowa zjazdu indywidualnego z drogi gminnej ul. [...] w K. będą realizowane na innych działkach, nie będących własnością odwołujących się.
Wraz z pismem Starosty [...] z dnia [...]., przekazane zostało uzupełnienie odwołania sporządzonego przez Skarżących z dnia 2.10.2018r., a także wraz z odpowiedzią pełnomocnika inwestora z dnia 27.09.2018r. Jak podnoszą w tym piśmie Skarżący, wiedza o miejscu budowy transformatora została przed nimi zatajona, zaś informację, że zostanie wybudowany na działce nr 34 w bezpośrednim sąsiedztwie ich działki nr 18 i w odległości jednego metra od granicy, uzyskali od pełnomocnika inwestora na etapie postępowania odwoławczego. Tym samym, jak twierdzą, decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana wbrew przepisom nakładającym obowiązek uzyskania zgody właścicieli działek sąsiednich i bez uwzględnienia uwarunkowań dotyczących odległości budynków od granic działki wynikających z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania. Nadto podnieśli, że budowa stacji transformatorowej i ogrodzenia w bezpośrednim sąsiedztwie zmniejszy znacznie wartość działki przeznaczonej pod zabudowę. Dodatkowo wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie o stwierdzenie jej nieważności.
Wojewoda utrzymując decyzję organu I instancji w mocy podzielił jego stanowisko co do spełnienia wymogów koniecznych do uzyskania pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu swoje decyzji organ odwoławczy podkreślił m.in., że objęta wnioskiem inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2016r. poz. 71). Zgodnie z § 2 ust.1 pkt 6 tego rozporządzenia, tylko stacje elektroenergetyczne lub napowietrzne linie elektroenergetyczne o napięciu znamionowym wynoszącym nie mniej niż 220 kV, o długości nie mniejszej niż 15 km, zaliczone zostały do mogących znacząco oddziaływać na środowisko i wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Z kolei stosownie do § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia, sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać pozostałe stacje elektroenergetyczne lub napowietrzne linie elektroenergetyczne, ale o napięciu znamionowym nie niższym niż 110 kV.
Odniósł się także do zarzutu zlokalizowania stacji transformatorowej w odległościach niezgodnych z warunkami techniczno-budowlanymi wyjaśniając, że stacja transformatorowa jako "wolno stojące urządzenie techniczne" jest niewątpliwie budowlą w rozumieniu art. 3 ust 3 ustawy Prawo budowlanego, jednak nie jest "budynkiem". Z tego względu do stacji transformatorowej nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015r. poz. 1422 z późn. zm.).
W kontekście zarzutów dotyczących spadku wartości działki wyjaśnił, że przepisy Prawa budowlanego nie regulują kwestii związanych z utratą wartości działki na skutek zabudowy na działce sąsiedniej. Wartość nieruchomości nie korzysta bowiem z ochrony prawnej na gruncie Prawa budowlanego.
Odnośnie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Wojewoda wskazał na brak możliwości jego rozpatrzenia w trakcie postępowania odwoławczego.
W skardze z dnia 25 stycznia 2019 r. Skarżący podnoszą zarzuty dotyczące:
naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
1/ art. 61 § 4 k.p.a., poprzez niezawiadomienie Skarżących o wszczęciu postępowania;
2/ art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie Skarżącym udziału w każdym stadium postępowania i uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, w tym np. powołanie się na istnienie "stosunku zobowiązaniowego", o którym strony Skarżące nie wiedziały czy też o wszczęciu postępowania, o którym Skarżący nie zostali poinformowani- wbrew twierdzeniom organu II instancji;
3/ art. 11 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie, a w tym konkretnym przypadku zaniechanie poinformowania Skarżących o budowie transformatora na działce bezpośrednio sąsiadującej z działką Skarżących;
4/ art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, w tym w szczególności dowolną jego ocenę polegającą na nieuprawnionym przyjęciu zarówno przez organ I jak i II instancji, że w niniejszej sprawie nie znajdują zastosowania przepisy ustawy prawo budowlanego zakresie wymaganych zezwoleń właścicieli działek sąsiadujących, jak i przepisy stanowiące podstawę działania "A" S.A. i Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - w szczególności w kwestii dotyczącej zachowania odpowiednich odległości budynków od granic działki uwzględniając uwarunkowania wynikające z warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich sytuowanie [U 14] oraz norm, a w szczególności dotyczących odległości od aparatury WN i SN [NE1];
5/ art. 7 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a poprzez dowolne przyjęcie, że w tym konkretnym przypadku stacja transformatorowa nie podlega przepisom ustawy prawo budowlane, podczas gdy nie zostało ustalone jakiej jest wielkości, czy ma fundamenty;
6/ art. 7 k.p.a, art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewyczerpujące zebranie i zgromadzenie materiału dowodowego wbrew obowiązkowi ciążącemu na mocy ustawy na organie II Instancji i w konsekwencji nie podjęcie czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i sporządzenia uzasadnienia decyzji niezgodnie z wymogami art. 107 k.p.a.;
7/ dowolne przyjęcie, że do stacji transformatorowej nie znajdują zastosowania przepisy Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w sytuacji kiedy nie zostało ustalone ani jaka to jest stacja transformatorowa, jakie jest jej oddziaływanie na środowisko;
8/ zaniechanie ustalenia czy stacja transformatorowa jest budynkiem w myśl przepisów ustawy prawo budowlane, w sytuacji kiedy spełnia warunki budynku i z tego powodu zastosowanie znajdują tutaj przepisy nakładające obowiązek uzyskania zezwolenia od właścicieli działek sąsiednich;
9/ dowolne przyjęcie, że inwestycja objęta wnioskiem nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu Rozporządzenia Rady Ministrów z 9.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w sytuacji kiedy przepisy przywołanego Rozporządzenia wyraźnie stanowią, że stacje elektroenergetyczne lub napowietrzne linie elektroenergetyczne, o napięciu znamionowym nie mniejszym niż 220kV, o długości nie mniejszej niż 15 km, należą do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
Podnoszą ponadto zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, w tym:
1/ art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego niezasadne niezastosowanie z pominięciem Skarżących jako stron w postępowaniu objętym wnioskiem inwestora z 28.06.2018 r. o pozwoleniu na budowę;
2/ art. 49 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na niezawiadomieniu Skarżących o wszczętym i toczącym się postępowaniu w tym przez niezastosowanie formy publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętego w danej miejscowości;
3/ § 11, 12 i 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zakresie zachowania odległości budynku od granicy działki;
4/ art. 3 ust. 2 ustawy prawo budowlane poprzez niezasadne jego niezastosowanie w sytuacji kiedy stacja transformatorowa jest budynkiem.
Skarżący wnoszą o:
- uwzględnienie skargi i uchylenie skarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej jej decyzji Starosty [...] Nr [...] z [...] r.
- wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji, na wypadek nieuwzględnienia tegoż wniosku wnoszę na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. o wstrzymanie przez Sąd wykonania w całości skarżonej decyzji.
- nieobciążanie Skarżących kosztami wywołanymi wniesieniem niniejszego postępowania.
- zasądzenie na podstawie art. 200 p.p.s.a. na rzecz Skarżących kosztów niniejszego postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi ponownie podniesiono, że Skarżący, będący właścicielami działek o nr 18 i 19 w K., nie byli powiadomieni o wszczęciu ani prowadzeniu postępowania z wniosku "A", którego przedmiotem było wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę wskazanego zamierzenia inwestycyjnego. Na tablicy ogłoszeń we wsi K. takie informacje nie znajdowały się, co tym samym narusza art. 49 k.p.a. Dnia [...] r. pomiędzy inwestorem a Skarżącymi, zawarte zostało porozumienie, zgodnie z którym wyrażają oni zgodę na wejście na ich działki: w celu: demontażu inst. słupa rozkracznego oraz budowę nowego słupa bliżej drogi, przy ogrodzeniu. Przez "osobę zbierającą podpisy" zostali poinformowani, że zgoda jakiej udzielili dotyczy wyłącznie takich działań. W § 4 porozumienia inwestor wykreślił z treści porozumienia wszelkie kwestie związane z wybudowaniem, poprzez fizyczne przekreślenie słowa "wybudowania", co wyraźnie wskazuje i podkreśla w jakim jedynie zakresie wyrażona została zgoda. Natomiast, w ich ocenie stacja transformatorowa zlokalizowana na sąsiedniej działce, w odległości ok. metra od granicy, ma charakter budynku, na budowę którego wymagane jest uzyskanie zezwolenia właścicieli działek sąsiadujących.
Skarżących kwestionują stanowisko organów, że istnieje "stosunek zobowiązaniowy, przewidujący uprawnienia do wykonywania robót budowlanych". Dowiadują się tym dopiero z uzasadnienia skarżonej decyzji.
Organy prowadzące postępowanie nie zapewniły Skarżącym czynnego udziału w postępowaniu, ani nie umożliwiły wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów jak również zgłoszonych żądań. Tym samym naruszono przepisy art. 61 § 4 k.p.a, art. 10 k.p.a i art. 11 k.p.a. oraz art. 28 ust.2 ustawy prawo budowlane.
Skarżący stoją na stanowisku, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajdują przepisy ustawy Prawo budowlane, przepisy Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przepisy Rozporządzenia Rady Ministrów z 9.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
Przedsięwzięcie polegające na budowie kontenerowej stacji transformatorowej wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, co z kolei wiąże się m. in. z koniecznością zachowania warunków określonych w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie dotyczących m.in. odległości stawianego budynku od granicy działki oraz ograniczeniami dotyczącymi "uciążliwości", o których mowa w § 11 ust. 1 tego aktu.
Organ II instancji przyjął w sposób zupełnie dowolny, wbrew materiałowi dowodowemu oraz zastrzeżeniom Skarżących, że przepisy przywołanego rozporządzenia, ani ustawy Prawo budowlane nie znajdują zastosowania w tejże sprawie.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymują swoje stanowisko wyrażone w decyzji oraz odnosząc się do zarzutów Skarżących.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem organ odwoławczy, podobnie jak organ I instancji, nie dopuścił się naruszeń prawa procesowego ani materialnego, wskazanych w skardze jak i innych, które miałyby wpływ na rozstrzygnięcie.
Stosowanie do art. 35 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. aktualny na datę wydania decyzji przez organ odwoławczy: Dz. U. z 2018 r., poz. 2069z późn. zmian., dalej: pr. bud.), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:
a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,
b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:
a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b,
c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,
d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;
4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
W razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia (art. 35 ust. 3 pr. bud.)
W razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 pr. bud.).
Zgodnie z art. 32 ust. 4 pr. bud. pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto:
1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;
1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art.23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 2169 oraz z 2020 r. poz. 284), jeżeli są one wymagane;
2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Jak wynika z przytoczonych przepisów, jeśli spełnione są wymogi z nich wynikające, to właściwy organ jest zobowiązany do wydania pozwolenia na budowę. Pozwolenie ma zatem charakter aktu związanego.
W rozpatrywanej sprawie organ I instancji dokonał sprawdzenia wniosku inwestora w zakresie wskazanych wymagań i jego ustalenia były pozytywne, co obligowało go do wydania pozwolenia na budowę dotyczącego projektowanej inwestycji.
Zdaniem skarżących jednak weryfikacja dokonana przez organ I instancji, a w ślad za tym i organ odwoławczy, była wadliwa z tej racji, że jeden z elementów przedsięwzięcia tj. kontenerowa stacja transformatorowej 15/0,4 kV, która ma powstać na działce nr 34, sąsiadującej z działką Skarżących nr 18, ma charakter budynku i w związku z tym powinna spełniać warunki określone w rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019r. poz. 1065, dalej: rozporządzenie). Chodzi zwłaszcza o wymogi dotyczące usytuowania budynku wobec granicy z działką sąsiednią.
Zdaniem organów orzekających w sprawie kontenerowa stacja transformatorowa jest "wolno stojącym urządzeniem technicznym", a więc obiektem budowlanym, do którego nie stosuje się rozporządzenia.
Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 5 marca 2019 r., II SA/Rz 55/19 ( CBOSA; LEX nr 2645822), zdaniem którego: "Kontenerowa stacja transformatorowa powiązana z istniejącą siecią elektroenergetyczną oraz nowymi liniami kablowymi służącymi do przyłączenia nowych odbiorców energii elektrycznej musi być uznana za element linii elektroenergetycznej, która zgodnie z art. 3 pkt 3a p.b. jest obiektem liniowym, który z kolei zgodnie z art. 3 pkt 3 p.b. stanowi element budowli, a nie samodzielny budynek." Zatem nie tylko nie jest budynkiem, ale nie jest także samodzielną budowlą. Stanowi część budowli - urządzenie techniczne, które nie znajduje się wewnątrz budynku, a więc tym samym ma charakter wolnostojący.
Na potwierdzenie takiej kwalifikacji należy przytoczyć informacje wynikające z projektu technicznego oraz rysunkami stanowiącymi jego część. Projekt nie przewiduje posadowienia stacji kontenerowej na fundamencie. Jedynie teren pod stację ma zostać podniesiony przez nasypanie warstwy ziemi do poziomu projektowanej drogi dojazdowej (s. 81 Projektu budowlanego w administracyjnych aktach sprawy i Rysunek nr 9 na s. 137). Brak fundamentów, co oznacza brak trwałego związania z gruntem, wyklucza traktowanie stacji jako budynku stosownie do definicji zawartej w art. 3 pkt. 2 pr. bud.
Wobec tego nie znajdują do stacji zastosowania przepisy rozporządzenia, odnoszące się do budynków i ich usytuowania, w tym dotyczące odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną (§ 12 rozporządzenia).
W tej sytuacji podstawowy zarzut skargi, na którym opierały się zarzuty pozostałe, tak materialne (§ 11, § 12 i § 13 rozporządzenia, jak i procesowe (art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 oraz art. 11 k.p.a.)
Skoro kontenerowa stacja transformatorowa nie jest budynkiem i nie znajdują do niej zastosowania przepisy rozporządzenia dotyczące odległości od granicy z działką budowlaną sąsiednią, to stacja nie musiała być lokalizowana w przewidzianych przez ten akt odległości.
Nie znajduje uzasadnienia zarzut Skarżących dotyczący braku powiadomienia o wszczęciu postępowania. Stosownie bowiem do art. 5a ust. 1 pr. bud. 1 w przypadku budowy obiektu liniowego, którego przebieg został ustalony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a także wykonywania innych robót budowlanych dotyczących obiektu liniowego, gdy liczba stron w postępowaniu przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 k.p.a., a więc zawiadamianie poprzez publiczne obwieszczenie. Jak wynika z akt sprawy, byli o tym informowaniu w trybie określonym w art. 49 k.p.a. Obwieszczenie zawiadomienia z dnia [...]. znak: [...] o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie zostało umieszczone na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy R. na okres czasu od [...]r. do [...]r., na stronie internetowej od dnia [...]r., ponadto rozwieszone na tablicach ogłoszeń w miejscowości K. od dnia [...] r. Ponadto, z pieczęci znajdujących się na egzemplarzu przedmiotowego obwieszczenia przewidzianego do wywieszenia na tablicy ogłoszeń Starostwa Powiatowego w C. wynika, że zostało ono tam wywieszone w dniu [...]. i zdjęte w dniu [...]r. Przedmiotowe obwieszczenie zostało również umieszczone na stronie BIP Starostwa Powiatowego w C..
Nietrafny jest w tym kontekście zarzut dotyczący pozbawienia Skarżących czynnego udziału w postępowaniu, skoro zarzut ten wywodzą z braku powiadomienia o jego wszczęciu postępowania.
Nie zasługuje na aprobatę zarzut dotyczący ewentualnego wpływu projektowanej kontenerowej stacji transformatorowej na uzyskanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na ich działce nr ewid. 18, przeznaczonej w całości pod zabudowę, Powtórzyć trzeba za organem odwoławczym, że przedmiotowa stacja kontenerowa (prefebrykowana) w obudowie betonowej, bez fundamentów, usytuowana w odległości 1.5 m od działki skarżących, o gabarytach: długość - 4.30 m. szerokość - 2.60 m i wysokość - 2.60±0.30 m. nie wpłynie na naruszenie przepisów zawartych w § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie wymaganego (nasłonecznienia i naturalnego oświetlenia zaprojektowanego w przyszłości budynku mieszkalnego na ww. działce, jak i regulacji zawartych w § 271-273 ww. rozporządzenia w zakresie bezpieczeństwa pożarowego - obiekt posiada ściany oddzielenia pożarowego o klasie odporności ogniowej REI-120.
W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.