II SA/GL 1452/24

II SA/Gl 1452/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-09-15
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-11-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Tomasz Dziuk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OZ 527/25 - Postanowienie NSA z 2025-04-15
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 418
art. 35 ust. 1, 3, 4, art. 36
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane
Dz.U. 2024 poz 1112
art. 90 ust. 8, art. 93 ust. 3 pkt 2, art. 95 ust. 2,
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Dziuk (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Artur Żurawik, Asesor WSA Aneta Majowska, Protokolant Specjalista Ewa Bojarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2025 r. sprawy ze skarg Fundacji [...] w W., Stowarzyszenia [...] w B., Towarzystwa [...] w O. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 5 września 2024 r. nr IFXIV.7840.9.13.2024 w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargi.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 5 września 2024 r. Wojewoda Śląski po rozpatrzeniu odwołań: Fundacji [...] z siedzibą w W. (dalej "Fundacja"), Towarzystwa [...] z siedzibą w O. (dalej ("Towarzystwo"), Stowarzyszenia [...] z siedzibą w B. (dalej "Stowarzyszenie") utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia 12 marca 2024 r. nr [...], zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę: "Nowego bloku gazowo-parowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą" w R. przy ulicy [...] na działkach o nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb [...]".
W uzasadnieniu Wojewoda, przybliżając decyzję organu I instancji, wskazał, że została ona wydana na wniosek inwestora, którym jest R. Sp. z o.o. z siedzibą w R. (dalej "inwestor"). Według zaś organu I instancji inwestor dołączył do wniosku wymagane dokumenty, w szczególności decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia 28 lutego 2023 r. nr [...] r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji planowanego przedsięwzięcia, w której stwierdzono konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Uwzględniając powyższe Prezydent Miasta R., właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. (dalej RDOŚ), właściwy do uzgodnienia realizacji inwestycji, wszczęły procedurę ponownej oceny oddziaływania na środowisko przewidzianą w art. 88 i nast. ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (obecnie t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1112 - dalej u.o.o.ś.), zakończoną wydaniem postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 16 lutego 2024 r. znak [...] uzgadniającego realizację przedmiotowego przedsięwzięcia.
Wskazano ponadto, że organ I instancji na podstawie art. 44 ust. 1 u.o.o.ś. dopuścił do udziału na prawach strony: Fundację (postanowieniem z dnia 2.10.2023 r.) oraz Stowarzyszenie (postanowieniem z dnia 17.01.2024 r.). Po przeprowadzeniu postępowania z udziałem tych organizacji społecznych organ I instancji stwierdził, że projektowane przedsięwzięcie jest zgodne z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 28 lutego 2023 r., a także z postanowieniem uzgadniającym RDOŚ z dnia 16 lutego 2024 r. oraz spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, co oznacza, że nie może on odmówić wydania pozwolenia na budowę projektowanej inwestycji.
Od powyższej decyzji zostały wniesione trzy odwołania.
Pierwsze odwołanie wniosła Fundacja, zaskarżając w nim także postanowienie RDOŚ z 16 lutego 2024 r. i zarzucając pominięcie analizy dotyczącej zwiększenia się zasolenia JCWP [...] od zbiornika [...] do jej ujścia. Zaskarżono również uzasadnienie decyzji organu I instancji ze względu na brak odniesienia się do uwag organizacji wobec ww. postanowienia wniesionych pismem z dnia 29 lutego 2024 r., a także rygor natychmiastowej wykonalności nadany zaskarżonej decyzji, ze względu na brak interesu społecznego w realizacji inwestycji gazowej.
Drugie odwołanie wniosło Towarzystwo [...] również zaskarżając postanowienie RDOŚ z 16 lutego 2024 r. oraz zarzucając decyzji organu I instancji naruszenie: art. 36 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez zawarcie w decyzji niekonkretnych i nieegzekwowalnych warunków, art. 93 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 pkt 2 u.o.o.ś poprzez pominięcie warunków realizacji przedsięwzięcia określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz postanowieniu RDOŚ, oraz obowiązku zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w zakresie wynikającym z przeprowadzonej oceny oddziaływania na środowisko, art. 95 ust. 2 u.o.o.ś poprzez pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji informacji o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i uwzględnione warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz postanowieniu RDOŚ w K..
Trzecie odwołanie zostało wniesione przez Stowarzyszenie [...], w którym także zaskarżono postanowienie RDOŚ z 16 lutego 2024 r. a także rygor natychmiastowej wykonalności nadany zaskarżonej decyzji, ze względu na brak interesu społecznego.
Ponadto Wojewoda wskazał na pisma, które w toku postępowania odwoławczego wpłynęło od inwestora oraz od odwołujących.
Uzasadniając zaś utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji Wojewoda stwierdził, że w jego ocenie opracowany dla przedmiotowej inwestycji projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 28 lutego 2023 r., w szczególności w zakresie jej lokalizacji, parametrów technicznych, wymagań dotyczących ochrony środowiska.
Wojewoda odniósł się przy tym do nałożonego w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obowiązku ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, która miała zostać przeprowadzona w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, a która miała dotyczyć oddziaływania akustycznego oraz gospodarki wodnej.
Ponadto organ odwoławczy przywołał postanowienie RDOŚ z 16 lutego 2024r. Wskazał przy tym, że powodem przeprowadzenia ponownej oceny ponadto była zmiana założeń zawartych w dokumentacji projektowej, w oparciu o którą została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 28 lutego 2023 r. Zmiana ta dotyczy parametrów emitorów, którymi spaliny będą odprowadzane do powietrza, mocy paliwa kotłów i agregatów Diesla oraz parametrów i liczby urządzeń emitujących hałas. Między innymi przewidziano zmianę wysokości głównego emitora z 60 m do 74 m przy zachowaniu średnicy wylotu 9 m, co spowoduje zmniejszenie stężenia zanieczyszczeń emitowanych przez to źródło w powietrzu. Oceniono przy tym, że pozostałe projektowane zmiany również nie wpłyną - w sposób istotny - negatywnie na jakość powietrza w stosunku do pierwotnego projektu. Nie nastąpi również negatywny wzrost zanieczyszczenia powietrza w związku z usytuowaniem planowanego przedsięwzięcia w bezpośrednim sąsiedztwie instalacji tego samego rodzaju, tj. Zakład [...] S.A. Oddział [...] R., ponieważ z dniem 16 sierpnia 2021 r. wyłączone zostały z eksploatacji dwa bloki węglowe (nr [...] i nr [...]), a z dniem 31 grudnia 2023 r. kolejne dwa bloki węglowe (nr [...] i nr [...]).
Odnosząc się do ochrony przed hałasem Wojewoda wskazał na przeprowadzone w raporcie obliczenia modelowe na podstawie danych z projektu budowlanego. Wynika z nich że inwestycja nie będzie powodować przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu na terenach zabudowanych w odległości 120 m od terenu inwestycji. Skumulowany poziom hałasu z terenu [...] R. i planowanego bloku parowo-gazowego również nie będzie przekraczał dopuszczalnych poziomów hałasu na tych terenach.
Wojewoda wskazał także, że w bloku gazowo-parowym zostanie zastosowany otwarty obieg wody chłodzącej z wykorzystaniem wód powierzchniowych Zbiornika [...]. Zgodnie ze wskazaniami decyzji środowiskowej z dnia 28 lutego 2023 r. doprecyzowano i zaprojektowano rozwiązania w zakresie projektowanego systemu chłodzenia wody i odprowadzenia wody do Zbiornika [...].
Wojewoda odnotował także, że w postanowieniu wskazano na konieczność uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na budowę urządzenia wodnego - ujęcia wody chłodzącej oraz pobór wody powierzchniowej oraz pozwolenia wodnoprawnego na budowę urządzeń wodnych - wylotów ścieków i wód opadowych oraz wylotu kolektora zrzutowego do Zbiornika [...] wraz z odprowadzeniem ścieków oraz wód opadowych do środowiska.
Z uwagi na powyższe Wojewoda stwierdził, że przeprowadzona ponowna ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wykazała, że nie spowoduje ono znacząco negatywnego oddziaływania na poszczególne elementy środowiska. Wojewoda nie dopatrzył się także błędów w postępowaniu, które zakończyło się wydaniem ww. postanowienia uzgadniającego. Wojewoda oceniły przy tym, że RDOŚ wydając postanowienie, uzgadniające ocenił całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz prawidłowo uzasadnił wydane rozstrzygnięcie, wskazując przesłanki, które wziął pod rozwagę.
Wojewoda odniósł się także do zarzutów podniesionych w odwołaniach. Wskazał, że nie jest organem uprawionym do oceny postanowienia uzgadniającego wydanego na podstawie art. 90 oraz art. 91 u.o.o.ś. pod kątem szczegółowych uregulowań merytorycznych w nim zawartych. Cytując zaś fragment uzasadnienia wyroku NSA z dnia 5 października 2023 r. sygn. II OSK 2723/22, zaakcentował, że w pełni podziela zaprezentowane w tym wyroku stanowisko, co do braku kompetencji do prowadzenia "polemiki" z wyspecjalizowanym organem ochrony środowiska jakim jest RDOŚ.
Wojewoda nie podzielił także zarzutu Towarzystwa dotyczącego naruszenia przez RDOŚ przepisów art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 67 i 66 ust. 1 pkt 2) u.o.o.ś. poprzez oparcie postanowienia RDOŚ z dnia 16 lutego 2024 r. na wadliwym raporcie i błędnie ustalonym stanie faktycznym co do struktury ichtiofauny i wpływu planowej inwestycji na ten element przyrodniczy. Akcentując, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko został sporządzony prawidłowo Wojewoda wskazał, że przedłożona przez odwołującą organizację "opinia" autorstwa specjalisty ichtiologa nie stanowi dowodu lecz powinna być rozpatrywana w kategorii recenzji (bądź krytyki) pracy innego specjalisty. Wojewoda przywołał przy tym wyjaśnienia przedstawione w odpowiedzi na przedłożoną przez odwołującą organizację "opinię", wskazując m.in., że nowy blok gazowy zastąpi cztery bloki węglowe, które są już wygaszane. Pobór wody, skala jej podgrzewania oraz obiegu będzie więc mniejsza niż przy czterech blokach węglowych. Ponadto Rzeka [...] od lat już należy do grupy najbardziej zdegradowanych i zanieczyszczonych cieków analizowanego obszaru i w niektórych fragmentach, ciek ten był (i najprawdopodobniej nadal jest) wręcz bezrybny, a obecność ryb obserwowano dopiero bezpośrednio powyżej i poniżej zbiornika zaporowego. Ichtiofauna obu tych odcinków nadal pozostaje jednak pod wyraźnym wpływem zbiornika - występują tam gatunki należące do ichtiofauny tego akwenu, których listę zamieszczono w raporcie. Rzeka [...] również dawno zatraciła charakter naturalny, była i nadal jest zanieczyszczona ściekami komunalnymi i przemysłowymi. Głównym zaś celem budowy Zbiornika [...] było właśnie dostarczanie wody chłodniczej do [...] "R.". Wojewoda zauważył także, że w uzasadnieniu postanowienia na stronach od 9 do 12 postanowienia z dnia 16 lutego 2024 r. RDOŚ rzeczowo odnosi się do wszystkich zarzutów skarżących organizacji zawartych w złożonych do akt postępowania pismach, w tym do zarzutów podnoszonych przez Fundację dotyczących konieczności uzupełnienia raportu w zakresie skumulowanego oddziaływania, stwierdzając przy tym, że brak jest ryzyka kumulowania się oddziaływań.
Ponadto Wojewoda podniósł, że wbrew zarzutowi Fundacji RDOŚ w postanowieniu z dnia 16 lutego 2024 r. odniósł się do twierdzeń, wedle których uruchomienie nowego strumienia ścieków przemysłowych z bloku gazowo-parowego zrzucanych do Zbiornika [...] spowoduje zagrożenie celów określonych dla cieków zawartych w Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza [...] z 2022 r. Odniesiono się również do kwestii podnoszonego przez Fundację zwiększenia zasolenia Zbiornika i pogorszenia stanu rzeki [...] za Zbiornikiem, przy czym Wojewoda przytoczył zawarte w tym zakresie w postanowieniu RDOŚ wyjaśnienia, w tym m.in. że ograniczenie zrzutu ścieków przemysłowych z wyłączonych bloków węglowych istniejącej [...] R. do Zbiornika [...] w ilości aż 2000 m3/h i wprowadzenie w to miejsce maksymalnie nie więcej niż 61 m3/h ścieków (co stanowi 3,05% strumienia wycofanego przez [...] R.), o takim samym dopuszczalnym stężeniu chlorków i siarczanów, nie może powodować wzrostu zasolenia Zbiornika [...] Wojewoda zwrócił uwagę też, że w postanowieniu RDOŚ na stronach od 25 do 26 szczegółowo opisano strumienie ścieków i procesy ich oczyszczania, a także wskazano, że będą one spełniać parametry określone w Rozporządzeniu Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 12 lipca 2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub do ziemi ścieków, a także przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 1311).
W podsumowaniu Wojewoda stwierdził, że postanowienie RDOŚ z dnia 16 lutego 2024 r. zawiera wszelkie niezbędne informacje i nie wymaga dodatkowego uzupełnienia.
Organ odwoławczy odniósł się także do zarzutu dotyczącego braku interesu społecznego uzasadniającego nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W tym zakresie uznał, że organ I instancji wykazał wystąpienie interesu społecznego związanego z koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego Państwa.
Na zakończenie Wojewoda zaś wskazał, że sprawdził również zgodność wydanej decyzji z pozostałymi wymogami art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Ustalił, że projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązujących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego miasta R., zatwierdzonych: uchwałą Rady Miasta R. nr [...] z dnia [...] r. (Dz. Urz. Woj. Śl. z 2005 r. nr [...], poz. [...]) i uchwałą Rady Miasta R. nr [...] z dnia [...] r. (Dz. Urz. Woj. Śl, z 2009 r. nr [...], poz. [...]). Spełnia ona wymogi planu dla terenu oznaczonego symbolem 1P - tereny działalności produkcyjnych, składów i magazynów (uchwała z 2005 r.) oraz dla terenu 1P - tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów, obiektów elektroenergetycznych (uchwała z 2009 r.). Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, w tym przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1225 ze zm.).
Wojewoda stwierdził także, że projekt budowlany zawiera projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektów budowlanych, jego charakterystykę energetyczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. W projekcie znajduje się informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Ponadto projekt ten został sporządzony i sprawdzony przez osoby uprawnione, legitymujące się wymaganymi uprawnieniami budowlanymi i aktualnymi na dzień sporządzenia i sprawdzenia projektu zaświadczeniami o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Ponadto projektanci dołączyli do projektu budowlanego oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Dokumentacja projektowa zawiera wymagane opinie i uzgodnienia związane z planowaną inwestycją. Dołączono do niej m.in. decyzje Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w K. z dnia 14 grudnia 2023 r. nr [...] i nr [...] zezwalające na trwałe wyłączenie z produkcji gruntów leśnych oraz decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. z dnia 30 listopada 2023 r. udzielającą pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych dla potrzeb projektowanego bloku gazowo-parowego. Ponadto w projekcie znajduje się: opinia geotechniczna opracowana w lipcu 2023 r. na potrzeby projektowanego posadowienia bloku gazowo-parowego.
Wojewoda zaznaczył również, iż inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i uzyskaniu, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień i opinii. Ponadto do wniosku załączone zostało prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Odpowiada to dyspozycji art. 32 ust. 1 pkt 1-2 i ust. 4 pkt 4 oraz art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane.
Na powyższą decyzję Wojewody zostały wniesione 3 skargi: Towarzystwa, Fundacji i Stowarzyszenia.
W skardze Towarzystwa zarzucono mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie:
1) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieodniesienie się w zaskarżonej decyzji do większości zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu;
2) art. 36 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, która zawiera niekonkretne i nieegzekwowalne warunki;
3) art. 93 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 pkt 2 u.o.o.ś. poprzez utrzymanie w mocy decyzji, która pomija warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz postanowieniu RDOŚ z dnia 16 lutego 2024 r. oraz obowiązek zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w zakresie wynikającym z przeprowadzonej oceny oddziaływania na środowisko;
4) art. 95 ust. 2 u.o.o.ś. poprzez utrzymanie w mocy decyzji, której uzasadnienie pomija informacje o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i uwzględnione warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz postanowieniu RDOŚ w K.;
5) art. 15 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uchylenie się od szczegółowej merytorycznej oceny zaskarżonego postanowienia RDOŚ w K.;
6) art. 67 w zw. z art. 66 ust.1 pkt 2a U.O.O.Ś. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na ocenie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadzonej na podstawie raportu dotkniętego istotnymi brakami w zakresie inwentaryzacji przyrodniczej ichtiofauny, co prowadzi do niewłaściwego rozpoznania oddziaływań inwestycji na środowisko.
W związku z podniesionym zarzutami strona skarżąca domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego.
W uzasadnieniu skargi strona skarżąca przedstawiła rozwinięcie zarzutów oraz wywód zmierzający do wykazania ich zasadności.
W skardze Fundacji zarzucono:
1. naruszenie art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. w związku z art. 11 k.p.a. w związku z art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 81 k.p.a - poprzez brak weryfikacji postanowienia RDOŚ z dnia 16 lutego 2024 r. pod kątem zarzutów Fundacji w tym zakresie i poprzestanie jedynie na wyjaśnieniach inwestora;
2. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 67 u.o.o.ś. w związku z art. 66 ust. 1 pkt 2 lit. b oraz pkt 6a lit. a u.o.o.ś. - poprzez oparcie Postanowienia RDOŚ na raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wadliwym w zakresie opisu właściwości hydromorfologicznych, fizykochemicznych, biologicznych i chemicznych wód oraz oddziaływania na wodę;
3. naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. - poprzez brak uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, podczas gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.
W skardze zawarty został wniosek o przeprowadzenie dowodu z następujących dokumentów:
- decyzji Wojewody Śląskiego z dnia 30 czerwca 2006 r. o udzieleniu [...] R. S.A. pozwolenia zintegrowanego dla instalacji spalania paliw zlokalizowanej przy ul. [...] w R. i decyzje zmieniające ww. pozwolenie zintegrowane, a to decyzje Marszałka Województwa Śląskiego z dnia 8 lipca 2008 r., 31 lipca 2009 r., 28 września 2010 r., 28 grudnia 2011 r., 21 stycznia 2013 r., 30 czerwca 2014 r., 4 grudnia 2014 r., 31 sierpnia 2015 r., 30 grudnia 2015 r., 22 listopada 2017 r., 17 stycznia 2018 r., 5 kwietnia 2018 r., 19 grudnia 2019 r., 21 kwietnia 2020 r. i 10 sierpnia 2021 r. - na okoliczność wadliwości Postanowienia RDOŚ.
Skarżąca Fundacja wniosła jednocześnie o wystąpienie do ww. organów o udostępnienie odpisów tychże decyzji.
Fundacja wniosła także o przeprowadzenie dowodu z emaila z dnia 6 września 2024 r, wraz z pismem R. Sp. z o.o. z siedzibą: [...] R., ul. [...] z dnia 5 września 2024 roku - na okoliczność niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w postaci pogorszenia stanu ekologicznego JCWP [...] od zbiornika [...] do ujścia.
W związku z podniesionymi zarzutami skarżąca wniosła o uchylenie skarżonej decyzji w całości, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa.
W skardze zawarty został także wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji w całości.
W uzasadnieniu skargi skarżąca Fundacja przedstawiła rozwinięcie zarzutów oraz wywód zmierzający do wykazania ich zasadności.
W skardze wniesionej przez Stowarzyszenie zarzucono naruszenie:
1. art. 88 ust. 1 pkt 2 u.o.o.ś. i art. 61 ust. 1 pkt 112 u.o.o.ś. w zw. z art. w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 u.o.o.ś. i art. 86 pkt 2 u.o.o.ś.- poprzez brak uzyskania przez inwestora nowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (ewentualnie - zmiany dotychczasowej decyzji środowiskowej), pomimo zmiany założeń projektu (w zakresie: parametrów emitorów, którymi spaliny będą odprowadzane do powietrza, mocy paliwa kotłów i agregatów Diesla oraz parametrów i liczby urządzeń emitujących hałas) w stosunku do tych, na podstawie których wydana została decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, co skutkowało tym, że ponowna ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie stanowiła tylko uzupełnienia oceny przeprowadzonej na etapie uzyskiwania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ale - wadliwie - zastąpiła decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach;
2. art. 90 ust. 1 i ust. 8 u.o.o.ś.- poprzez niewłaściwą interpretację, a w konsekwencji przyjęcie, że postanowienie w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia nie może być merytorycznie kontrolowane przez organ odwoławczy ze względu na ograniczoną kompetencję kontrolną organu odwoławczego;
3. art. 88 ust. 1 pkt 2, ust. 1a-2 u.o.o.ś.- w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 1) - 20) u.o.o.ś. - w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez zaakceptowanie raportu ponownej oceny, pomimo iż zawiera braki, uchybienia i błędy merytoryczne, które powodują, że raport nie mógł stanowić podstawy merytorycznej do wydania postanowienia uzgadniającego, a w konsekwencji również decyzji, co wynika z braku podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, i związane było z zaniechaniem wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a czego skutkiem jest nieprawidłowa decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji;
4. art. 90 ust. 1 u.o.o.ś w zw. z art. 61 ust. 3 w zw. z art 62 ust. 1 i 2 u.o.o.ś - poprzez zaakceptowanie postanowienia uzgadniającego, które wydane zostało z pominięciem prawidłowej analizy i oceny wpływu przedsięwzięcia na środowisko, w konsekwencji prowadzącej do błędnego uzgodnienia warunków realizacji przedmiotowej inwestycji;
5. art. 7 w związku z art. 77 § 1 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez brak dokładnego i wyczerpującego zbadania okoliczności przedmiotowej sprawy oraz zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, zwłaszcza nieuwzględnienia dokumentu prywatnego tj. Opinii dotyczącej dokumentu pt.: "Inwentaryzacja przyrodnicza na potrzeby rozbudowy i modernizacji mocy wytwórczych w P. S.A. oddział [...] R." autorstwa specjalisty ichtiologa prof. dra hab. T. M., jak również brak samodzielnego uzasadnienia decyzji, co miało związek z przywoływaniem w treści uzasadnienia jedynie stanowiska Inwestora, a w związku z tym wydanie rozstrzygnięcia sprzecznego z ustaleniami faktycznymi sprawy, wynikającymi z przedstawionych dokumentów, opinii i ekspertyz, co również skutkowało wadliwym uzasadnieniem zaskarżonej decyzji;
6. art. 75 § 1 k.p.a. w związku z art. 78 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. - poprzez wadliwe uznanie, że dokument prywatny tj. Opinia dotycząca dokumentu pt.: "Inwentaryzacja przyrodnicza na potrzeby rozbudowy i modernizacji mocy wytwórczych w P. S.A. oddział [...] R." autorstwa specjalisty ichtiologa prof. dr hab. T. M. nie stanowi dowodu w sprawie, podczas gdy w postępowaniu administracyjnym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, a dokument ten dotyczył okoliczności mającej znaczenie dla sprawy;
7. art. 107 § 2 k.p.a. w związku z art. 95 ust. 1 i 2 u.o.o.ś w związku. z art. 86 pkt 1 u.o.o.ś w związku z art. 90 ust. 1 u.o.o.ś, w związku z art. 92 o.o.ś. w związku z art. 93 ust. 1 pkt 1 i 2 u.o.o.ś - poprzez sporządzenie wadliwego - lakonicznego i niewyczerpującego - uzasadnienia zaskarżonej decyzji, przede wszystkim w związku z brakiem wskazania w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i uwzględnione warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i postanowieniu uzgadniającym, a tym samym wydanie decyzji sprzecznej z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach;
8. art. 108 § 1 k.p.a. - poprzez uznanie, że prawidłowym było nadanie decyzji pierwszoinstancyjnej rygoru natychmiastowej wykonalności, podczas gdy z akt sprawy nie wynika, że jest to niezbędne z uwagi na ważny interes społeczny;
9. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, podczas gdy Wojewoda powinien był zaskarżoną decyzję uchylić w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
W związku z podniesionymi zarzutami strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o uchylenie w całości postanowienia RDOŚ z dnia 16 lutego 2024 r., a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.
W skardze zawarty został także wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji w całości.
W uzasadnieniu skargi strona skarżąca przedstawiła rozwinięcie zarzutów oraz wywód zmierzający do wykazania ich zasadności.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:
Kontrola legalności, przeprowadzona w oparciu o art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) oraz art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., wykazała, że zaskarżona decyzja Wojewody jest zgodna z prawem, a tym samym wniesione w sprawie skargi nie mogły zostać uwzględnione. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.
Materialnoprawną podstawę kontrolowanej decyzji stanowił przepis art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (obecnie: t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418 z późn. zm.), zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:
a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,
b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,
3a) dołączenie: wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;
4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: (a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, (b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru;
4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie:
a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru.
W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, zgodnie z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego.
Natomiast, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Z treści przywołanych przepisów wynika, że decyzja o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego nie ma charakteru uznaniowego, lecz związany. Oznacza to, że jej wydanie w żadnej mierze nie jest uzależnione od woli organu, a od spełnienia ściśle określonych przepisami prawa warunków. Rolą organu administracji architektoniczno-budowlanej jest sprawdzenie przedłożonej przez inwestora dokumentacji przez pryzmat zgodności z brzmieniem przywołanych wyżej przepisów Prawa budowlanego, przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1225), czy też przepisów obowiązującego dla terenu inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy.
W ocenie Sądu, orzekające w sprawie organy słusznie uznały, że zaplanowana inwestycja spełnia wymogi określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Stosownie zaś do treści art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w przypadku spełnienia wymogów wynikających z ustawy, organ nie ma możliwości, aby odmówić wnioskowanego pozwolenia
Przede wszystkim nie ulega wątpliwości, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego na terenie działek inwestycyjnych miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonych: uchwałą Rady Miasta R. nr [...] z dnia [...] r. (Dz. Urz. Woj. Śl. z 2005 r. nr [...], poz. [...]) i uchwałą Rady Miasta R. nr [...] z dnia [...] r. (Dz. Urz. Woj. Śl, z 2009 r. nr [...], poz. [...]). Spełnia ona wymogi planu dla terenu oznaczonego symbolem 1P - tereny działalności produkcyjnych, składów i magazynów (uchwała z 2005 r.) oraz dla terenu 1P - tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów, obiektów elektroenergetycznych (uchwała z 2009 r.).
W ocenie Sądu Wojewoda, a wcześniej organ I instancji zasadnie stwierdził, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, w tym przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1225 ze zm.).
Prawidłowym było także stwierdzenie przez organy, że projekt budowlany zawiera projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektów budowlanych, jego charakterystykę energetyczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. W projekcie znajduje się stosowna informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Ponadto projekt ten został sporządzony i sprawdzony przez osoby uprawnione, a projektanci dołączyli do projektu budowlanego oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Nie budzi też zastrzeżeń Sądu stwierdzenie, przez organy, że dokumentacja projektowa zawiera wymagane opinie i uzgodnienia związane z planowaną inwestycją.
W ocenie Sądu organy prawidłowo wywiązały się również z obowiązku oceny zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 u.o.o.ś. W uzasadnieniu decyzji w akapicie 4 na str. 12 Wojewoda w sposób jednoznaczny stwierdził zgodność tych projektów ze znajdującą się w aktach sprawy decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia z dnia 28 lutego 2023 r. W realiach rozpoznawanej sprawy istotne znaczenie ma to, że we wspomnianej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nałożony został obowiązek przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. W ramach tej ponownej oceny RDOŚ wydał postanowienie z dnia 16 lutego 2024 r. uzgadniające realizacje przedmiotowego przedsięwzięcia.
Wokół tego postanowienia oraz poprzedzającej je ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko skupiona została większość zarzutów skarżących. W związku z tym należy odnotować, że zgodnie z art. 90 ust. 8 u.o.o.ś. do postanowienia, o którym mowa w ust. 1 nie stosuje się przepisów art. 106 § 3, 5 i 6 k.p.a. Nie budzi zatem wątpliwości, iż postanowienie to - z uwagi na wyłączenie stosowania wobec niego trybu z art. 106 § 3, 5 i 6 k.p.a. jest niezaskarżalne w toku instancji i wiążące dla organu wydającego w I instancji decyzję o pozwoleniu na budowę przedsięwzięcia wymagającego przeprowadzenia postępowania środowiskowego. Możliwość zaskarżenia przez stronę takiego postanowienia powstaje dopiero - zgodnie z przepisem art. 142 k.p.a. - w odwołaniu od decyzji wydanej w postępowaniu głównym. Warto w tym miejscu przypomnieć pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 stycznia 2011 r., (sygn. akt II OSK 2365/10), że w sytuacji gdy ustawodawca, regulując procedurę ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stanowiącą współdziałanie organów administracji publicznej, o którym mowa w art. 106 § 1 k.p.a. wyłączył możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie wydane w tym trybie, oznacza to, że postanowienie w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia może zostać zaskarżone dopiero w odwołaniu od decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Nie budzi więc wątpliwości, że obowiązkiem organu odwoławczego było poddanie kontroli również tego postanowienia.
W ocenie Sądu z analizy uzasadnienia decyzji Wojewody wynika, że organ ten zrealizował ciążący na nim obowiązek ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie, a w szczególności uczynił to w odniesieniu do postanowienia RDOŚ z dnia 16 lutego 2024 r. Zaakcentować przy tym należy, że zakres ponownej oceny był zdeterminowany stanowiskiem zawartym na str. 38 uzasadnienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdzie Prezydent Miasta G. wskazał na potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w zakresie oddziaływania akustycznego oraz gospodarki wodnej.
W odniesieniu do oddziaływania akustycznego Wojewoda odwołując się do przeprowadzonych w raporcie obliczeń modelowych na podstawie danych z projektu budowlanego prawidłowo przyjął, że planowana inwestycja, nie będzie powodować przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu na terenach zabudowanych w odległości 120 m od terenu inwestycji. Wojewoda prawidłowo stwierdził przy tym, że skumulowany poziom hałasu z terenu [...] R. i planowanego bloku parowo-gazowego również nie będzie przekraczał dopuszczalnych poziomów hałasu na tych terenach. Odnosząc się zaś do oddziaływania na środowisko w zakresie gospodarki wodnej Wojewoda odnotował, że w bloku gazowo-parowym zostanie zastosowany otwarty obieg wody chłodzącej z wykorzystaniem wód powierzchniowych Zbiornik [...]. Stwierdził jednocześnie, że czyniąc zadość decyzji środowiskowej z dnia 28 lutego 2023 r. doprecyzowano i zaprojektowano rozwiązania w zakresie projektowanego systemu chłodzenia wody i odprowadzenia wody do Zbiornika [...]. Wojewoda odnotował przy tym, że w postanowieniu wskazano na konieczność uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na budowę urządzenia wodnego - ujęcia wody chłodzącej oraz pobór wody powierzchniowej oraz pozwolenia wodnoprawnego na budowę urządzeń wodnych - wylotów ścieków i wód opadowych oraz wylotu kolektora zrzutowego do Zbiornika [...] wraz z odprowadzeniem ścieków oraz wód opadowych do środowiska.
We wszystkich trzech skargach wyraźnie wybrzmiewa, że konsekwencją niezaskarżalności postanowienia RDOŚ z dnia 16 lutego 2024 r. jest to, że jego kontrola powinna zostać przeprowadzona w ramach postępowania odwoławczego. Według skarżących w realiach rozpoznawanej sprawy rodziło to po stronie Wojewody, jako organu odwoławczego, obowiązek sprawdzenia prawidłowości postanowienia RDOŚ z dnia 16 lutego 2024 r., w tym prawidłowości raportu z ponownej oceny oddziaływania na środowisko, w oparciu o który postanowienie to zostało wydane. Zgadzając się co do zasady z tym stanowiskiem, Sąd nie może jednak podzielić stanowiska skarżących dotyczącego zakresu, w jakim Wojewoda w ramach postępowania odwoławczego weryfikować powinien to postanowienie; przede wszystkim nie podziela ani zarzutów skarg zmierzających do wykazania wadliwości postanowienia RDOŚ z dnia 16 lutego 2024 r. ani zarzutów skarg zmierzających do wykazania wadliwości raportu, w oparciu o który postanowienie to zostało wydane.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji nie można bowiem tracić z pola widzenia tego, że Wojewoda jest organem administracji architektoniczno-budowlanej, a RDOŚ, wydając postanowienie z dnia 16 lutego 2024 r., działał jako wysoce wyspecjalizowany organ ochrony środowiska, sam zaś raport o oddziaływaniu na środowisko, stanowiący podstawę dokonanego przez RDOŚ uzgodnienia został sporządzony przez specjalistę powołującego się na posiadane wiadomości specjalne. Z tych względów uwaga Wojewody zasadnie skupiła się na aspektach proceduralnych dotyczących wydania przez RDOŚ postanowienia z dnia 16 lutego 2024 r., a także na tym, czy faktycznie organ ten oparł się na wspomnianym raporcie, prawidłowo odczytał jego treść, jak i czy zasadnie doszedł do zbieżnych z nim wniosków. W odniesieniu zaś do samego raportu rolą organu odwoławczego była przede wszystkim jego ocena pod względem kompletności, rzetelności, logiczności i spójności, a także pod względem tego, czy jego autor w sposób przekonujący odniósł się do stanowisk skarżących podważających prawidłowość tego raportu.
Formułowane w skargach zarzuty dotyczące stanowiska przedstawionego w raporcie, a koncentrujące się przede wszystkim na aspektach dotyczących poziomu zasolenia wody w fazie eksploatacji przedsięwzięcia, w istocie sprowadzają się do akademickiego dyskursu między specjalistą zaangażowanym do sporządzenia raportu a specjalistą zaangażowanym przez skarżącą Fundację. Wobec rozbieżności tych stanowisk organ odwoławczy zobligowany był zdecydować, któremu z nich dać pierwszeństwo oraz wyjaśnić motywy takiej decyzji. Zdaniem Sądu nie można było jednak w tym zakresie oczekiwać od Wojewody, aby w celu wykazania zasadności dokonanego przez siebie wyboru organ ten przedstawił własny, ściśle autorski i wysoce wyspecjalizowany wywód, spełniający wymagania stawiane pracy naukowej, czy aby w ten sam, wysoce wyspecjalizowany i oparty o przyjętą w danej dziedzinie nauki metodologię badawczą, sposób dokonać szczegółowej weryfikacji raportu, w oparciu o który wydane zostało postanowienie RDOŚ z dnia 16 lutego 2024 r. i aby jej wyniki zaprezentować w rozbudowanych rozważaniach. Zdaniem Sądu wystarczającym w tym zakresie było przywołanie przez Wojewodę tych fragmentów zawartych w raporcie, czy bezpośrednio w postanowieniu RDOŚ, które jako szczególnie przekonujące skłoniły organ odwoławczy do przyjęcia, że RDOŚ zasadnie dokonał przedmiotowego uzgodnienia, a sam raport pozwalał uznać za prawidłowy i wystarczający. Przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uzasadnienia wbrew zarzutom skarg nie dyskwalifikuje także i to, że Wojewoda posłużył się w nim fragmentami wypowiedzi inwestora. W sytuacji, w której strony prezentowały odmienne stanowiska, organ motywując swoją ocenę tych stanowisk mógł bowiem posłużyć się wprost argumentacją jednej ze stron, skoro uznał ją jako przekonującą.
Niezależnie od powyższej argumentacji w sprawie należało wziąć pod uwagę także szczególną wartość dowodową raportu o oddziaływaniu na środowisko. Podważanie ustaleń tego raportu wymagałoby sporządzenia kontr-raportu, czyli analizy równie kompleksowej, co sam raport. Tymczasem choć skarżący podważając raport i wydane na jego podstawie postanowienie RDOŚ wspierają się wiedzą ekspercką, w szczególności przygotowaną przez specjalistę ichtiologa "Inwentaryzacją przyrodniczą ...", to jednak to ostanie opracowanie jest w istocie recenzją stanowiska autora raportu, nie ma przy tym charakteru tak kompleksowego jak sam raport.
W ocenie Sądu w całej sprawie nie można tracić z pola widzenia także i tego, że przedmiotowa inwestycja polega na zastąpieniu dotychczasowej [...] opalanej węglem kamiennym i tym samym znacząco zmniejszy emisję gazów cieplarnianych, nie powoduje emisji pyłów do powietrza, w jej ramach nie będą powstawać ścieki technologiczne z systemu oczyszczania spalin. Zatem bez wątpienia jej realizacja pozwoli ograniczyć negatywny wpływ dotychczas stosowanych technologii wytwarzania energii na środowisko.
Sąd nie podzielił zarzutu Towarzystwa dotyczącego naruszenia art. 36 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Przepis ten stanowi, że w decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej, w razie potrzeby określa szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych. Przepis ten określa przywołane w art. 107 § 2 k.p.a. dodatkowe elementy decyzji o pozwoleniu na budowę, podczas gdy elementy każdej decyzji administracyjnej określa art. 107 § 1 k.p.a. Wykładnia literalna art. 36 ust. 1 Prawa budowlanego wskazuje, że ustawodawca uzależnia zamieszczenie w pozwoleniu na budowę określonych wymogów od zaistniałej w konkretnej sprawie potrzeby. Jak jednak akcentuje się w piśmiennictwie, o zamieszczeniu tych obowiązków każdorazowo decyduje właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej przed rozpoczęciem robót budowlanych (zob. Plucińska-Filipowicz Alicja Wierzbowski Marek, Prawo budowlane. Komentarz aktualizowany, opublikowano: LEX/el. 2024). Właściwy organ rozstrzyga nie tylko o zamieszczeniu w decyzji tych obowiązków ale także o szczegółowości ich sformułowania. W ocenie Sądu w przypadku decyzji o pozwoleniu na budowę nic nie stoi na przeszkodzie, aby określenie omawianych tutaj dodatkowych wymagań odbyło się poprzez odesłanie do uzgodnień, opinii i pozwoleń zawartych w projekcie. Zatwierdzony decyzją projekt staje się w istocie częścią decyzji o pozwoleniu na budowę. Zawarte w nim rozwiązania stają się obowiązującymi przy realizacji danego zamierzenia budowlanego, bez konieczności powtarzania ich w sentencji decyzji. Nie wpływa to ani na czytelność ani na egzekwowalność pozwolenia na budowę, które już z samej zasady jest rozstrzygnięciem wysoce wyspecjalizowanym, a poprzez odesłanie do projektu – szczegółowym i rozbudowanym (zwłaszcza w przypadku większych zamierzeń budowlanych). Rekonstruowanie treści poszczególnych szczegółowych praw i obowiązków wynikających z decyzji o pozwoleniu na budowę na etapie jej realizacji dokonywane jest przez uczestników procesu budowalnego posiadających stosowne uprawnienia budowle i dysponujących wiedzą fachową, zaś prawidłowość ich wykonania podlega ocenie wyspecjalizowanych organów architektoniczno-budowlanych, czy też w zależności od okoliczności organów nadzoru budowlanego. Dlatego kwestionowane przez skarżące Towarzystwo odesłanie do uzgodnień, opinii i pozwoleń zawartych w projekcie było w ocenie Sądu dopuszczalne. Brak zaś odrębnego odniesienia przez organ odwoławczy do sformułowanego w powyższym zakresie zarzutu naruszenia art. 36 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego pozostaje bez żadnego istotnego wpływu na wynik sprawy.
Nie mógł również odnieść skutku zarzut naruszenia art. 93 ust. 1 u.o.o.ś. Przepis ten stanowi, że właściwy organ wydaje decyzje, o których mowa m.in. w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18, oraz pozwolenia, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 4b, uwzględniając warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz postanowieniu, o którym mowa w art. 90 ust. 1. W realiach rozpoznawanej spawy przepis ten jest bez wątpienia adresowany do organu I instancji, a na skutek wniesienia odwołania także do Wojewody. Jednak wbrew stanowisku skarżącego Towarzystwa z przepisu tego nie wynika wprost obowiązek, aby organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę zamieszczał w niej określone postanowienia czy klauzule zawarte w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, czy w treści postanowienia uzgodnieniowego, którym w niniejszej sprawie jest postanowienie RDOŚ z 16 lutego 2024 r.
Wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę nie niweczy obowiązywania wydanej w odniesieniu do danej inwestycji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Tym samym nie ma potrzeby, aby w decyzji o pozwoleniu na budowę powtarzać postanowienia zawarte w decyzji środowiskowej. Obowiązek uwzględnienia przez organ decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oznacza w istocie, że wydanie pozwolenia na budowę jest możliwe po stwierdzeniu zgodności z tą decyzją. Zgodność ta dotyczyć ma przede wszystkim projektu budowlanego, podlegającego zatwierdzeniu w ramach decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę. W realiach rozpoznawanej sprawy Wojewoda wyraźnie stwierdził, że opracowany dla przedmiotowej inwestycji projekt budowlany jest zgodny z ustalaniami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach tj. decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia 28 lutego 2023 r. nr [...] (akapit 2 na stronie 4 decyzji). Nie sposób także przyjąć, że Wojewoda nie uwzględnił postanowienia RDOŚ z dnia 16 lutego 2024 r. O uwzględnieniu tego postanowienia świadczą dalsze rozważania Wojewody przeprowadzone w kolejnych akapitach zawartych na stronie 4 zaskarżonej decyzji. Obowiązek zaś przestrzegania warunków realizacji przedsięwzięcia zawartych w postanowieniu RDOŚ z dnia 16 lutego 2024 r. został wystarczająco wyartykułowany w punkcie 1 tiret 2 na stronie 6 decyzji organu I instancji. Dotyczy on przy tym wszystkich warunków zawartych w postanowieniu RDOŚ a nie tylko zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych. Nie sposób bowiem przyjąć, że użyte przez organ I instancji słowo "wszystkich" dotyczy jedynie "wymagań określonych w uzgodnieniach, opiniach i pozwoleniach zawartych w projekcie". Nie ma też wystarczających podstaw do przyjęcia – tak jakby chciała strona skarżąca - że wynikający z art. 93 ust. 1 pkt 1 u.o.o.ś. obowiązek uwzględnienia warunków realizacji przedsięwzięcia oznacza automatycznie konieczność przenoszenia do sentencji decyzji o pozwoleniu na budowę warunków określonych w postanowieniu, o którym mowa w art. 90 ust. 1 u.o.o.ś. Jak już wskazano wcześniej wystarczające jest tutaj odesłane zawarte w pkt 1 tiret 2. Na marginesie zauważyć należy, że zamieszczanie w decyzji o pozwoleniu na budowę dodatkowych obowiązków zostało natomiast przewidziane przez ustawodawcę w art. 93 ust. 2 u.o.o.ś. Jednak jest to inna sytuacja, od dotychczas omawianych. Chodzi w niej o wykreowanie w decyzji o pozwoleniu na budowę nowych obowiązków, przy czym poprzez posłużenie się przez ustawodawcę stwierdzeniem, że organ "może", działanie organu w tym zakresie ma charakter fakultatywny.
Strona skarżąca słusznie dostrzegła, że organ I instancji nie zamieścił w sentencji decyzji "stanowczych enumeratywnie wymienionych warunków realizacji inwestycji", gdy tymczasem postanowienie RDOŚ w K. zawiera warunki dotyczące zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Według strony skarżącej w ten sposób organ I instancji nie wypełnił dyspozycji wynikającej z art. 93 ust. 3 pkt 2 u.o.o.ś. Jednak w ocenie Sądu również w tym zakresie wystarczające jest nałożenie obowiązku przestrzegania wszystkich warunków realizacji przedsięwzięcia określonych w postanowieniu RDOŚ z dnia 16 lutego 2024 r.
Nie mógł również odnieść skutku zarzut dotyczący naruszenia art. 95 ust. 2 u.o.o.ś. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie decyzji powinno również zawierać informacje o tym w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i uwzględnione warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz postanowieniu, o którym mowa w art. 90 ust. 1 u.o.o.ś. Według strony skarżącej organy obu instancji zupełnie pominęły obowiązek wynikający z tego przepisu i nie wyjaśniły dlaczego i w jaki sposób wydana decyzja o pozwoleniu na budowę jest zgodna z decyzją środowiskową oraz postanowieniem RDOŚ. Nie chodzi przy tym o to, że organy w ogóle pominęły te zagadnienia, lecz o to, że zawarte w tym zakresie sformułowania są lakoniczne i lapidarne.
Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że przywołany tutaj art. 95 ust. 2 u.o.o.ś. statuuje dodatkowe wymagania dotyczące uzasadnienia decyzji wykraczające ponad te, które wynikają z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Przepis art. 95 ust. 2 u.o.o.ś., choć umieszczony w ustawie regulującej przede wszystkim zagadnienia materialnoprawne, ma jednak charakter proceduralny. Ma to ten skutek, że stwierdzenie naruszenia tego przepisu może prowadzić do uchylenia decyzji jedynie wtedy, gdy naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem strona skarżąca możliwości takiego istotnego wpływu na wynik sprawy nie wykazała. Rolą regulacji zawartej w art. 95 ust. 2 u.o.o.ś. jest dążenie do uniknięcia sprzeczności pomiędzy decyzją o udzieleniu pozwolenia na budowę a decyzją środowiskową, czy postanowieniem, o którym mowa w art. 90 ust. 1 u.o.o.ś. W decyzjach organów obu instancji zawarte są kategoryczne stwierdzenia o zgodności zatwierdzonych projektów zarówno z wymaganiami określonymi zarówno w decyzji środowiskowej, jak i z postanowieniem RDOŚ. W ocenie Sądu zestawienie kontrolowanej obecnie decyzji oraz decyzji organu I Instancji, a przede wszystkim z zatwierdzonymi w wyniku ich wydania projektami nie wskazuje na żadne sprzeczności, czy to z decyzją środowiskową, czy to z postanowieniem RDOŚ. Nie sposób zatem przyjąć, że zarzucona zbyt duża ogólnikowość uzasadnienia decyzji Wojewody w zakresie wymagań wynikających z art. 95 ust 2 u.o.o.ś. miała wpływ na wynik postępowania.
Za niezasadne należało również uznać zarzuty Stowarzyszenia. Nie mógł odnieść przy tym zarzut dotyczący braku uzyskania nowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Za koniecznością uzyskania takiej nowej decyzji zdaniem skarżącego stowarzyszenia przemawiać miała zmiana założeń projektu w stosunku do tych założeń, na podstawie których wydana została decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Jednak zdaniem Sądu zarzut ten opiera się na błędnym założeniu jakoby każda zmiana projektu skutkować miała koniecznością uzyskania nowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jedynie bowiem zmiany istotne, powodujące zwiększenie negatywnego oddziaływania zamierzonej inwestycji na środowisko będą powodowały konieczność uzyskania nowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W realiach zaś rozpoznawanej sprawy, w ocenie Sądu, organy prawidłowo przyjęły, że zmiana dokumentacji projektowej będzie miała jedynie nieistotny charakter. W tym zakresie Wojewoda przeprowadził w uzasadnieniu decyzji wystarczające rozważania prawidłowo wskazując na te zmiany wprowadzone w dokumentacji projektowej, które zmniejszą stężenie zanieczyszczeń w powietrzu, oraz prawidłowo przyjmując, że pozostałe projektowane zmiany w porównaniu do projektu pierwotnego również nie wpłyną negatywnie na jakość powietrza.
W świetle dotychczasowych rozważań niezasadne były także zarzuty skarżącej Fundacji, a to z powodów, które przedstawiono powyżej przy omawianiu zarzutów pozostałych skarżących.
W ocenie Sądu postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób właściwy i organy uwzględniły niezbędną, dostępną dokumentację. Oparły się na zgromadzonych dowodach i oceniły je w sposób uprawniony, nienaruszający zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Nie można więc twierdzić, że postępowanie przeprowadzono wybiórczo, pomijając część dowodów bądź argumentów. Skarga stanowi jedynie polemikę stron niezadowolonych z oceną dokonaną w ww. decyzji, należycie, szeroko i merytorycznie uzasadnionej (art. 107 §3 k.p.a.). Nie doszło zatem do naruszenia art. 7, 8, 77 § 1, 80, 107 § 1 i 3, 138 § 1 pkt 1 k.p.a., wskazanych w skargach przepisów prawa materialnego, ani też innych przepisów, w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi.
Skoro zatem podniesione w skargach zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.