II SA/Gl 1434/24

II SA/Gl 1434/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-04-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-10-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Artur Żurawik
Krzysztof Nowak /sprawozdawca/
Stanisław Nitecki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1112
art. 72 ust. 5
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Nowak (spr.), Sędzia WSA Artur Żurawik, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi C. sp. z o. o. z siedzibą w S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 2 września 2024 r. nr SKO.4102.39.2024 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta Z. z dnia 21 czerwca 2024 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie na rzecz strony skarżącej 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 2 września 2024 r. nr SKO.4102.39.2024, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie (dalej "Kolegium" lub "organ odwoławczy") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt.1 w związku z art. 123 i art. 144 oraz art. 61a § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.) – dalej "k.p.a." oraz art. 72 ust. 5 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1112 ze zm.) – dalej "u.u.i.o.ś.", utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Z. (dalej "organ I instancji") z dnia 21 czerwca 2024 r., nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa zakładu przetwarzania odpadów w Z. dz. nr [...], [...] i [...] obręb Z.".
Przedmiotowe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu 4 czerwca 2024 r. do organu I instancji wpłynął wniosek C. Sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej "strona" lub "skarżąca") o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą; "Budowa zakładu przetwarzania odpadów w Z. dz. nr [...], [...] i [...] obręb Z.".
Badając wniosek strony organ I instancji doszedł do wniosku, że wskazana we wniosku kwalifikacja przedsięwzięcia w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839 z późn. zm.) – dalej "rozporządzenie RM", jest taka sama jak przedsięwzięcia pn. "Budowa zakładu biologicznego i mechanicznego przetwarzania odpadów w Z., dz. nr [...], [...] i [...] obręb Z.", dla którego w organie tym toczyło się postępowanie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na wniosek C. zakończyło się wydaniem przez organ I instancji decyzji z dnia 24 stycznia 2024 r., nr [...] (w sprawie nr [...]) odmawiającą zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa zakładu biologicznego i mechanicznego przetwarzania odpadów w Z., dz. nr [...], [...] i [...] obręb Z.". Wymieniona decyzja została zaskarżona przez wnioskodawcę do Kolegium. W wyniku rozpatrzenia odwołania Kolegium podjęło w dniu 19 kwietnia 2024 r. decyzję nr [...] utrzymaniu decyzji organu I instancji w mocy. Decyzja ta stała się ostateczna, ale strona wniosła na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.
Z uwagi na powyższe ustalenia organ I instancji uznał, że nie znajduje podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą; "Budowa zakładu przetwarzania odpadów w Z., dz. nr [...], [...] i [...] obręb Z." z uwagi na toczące się postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiocie uwarunkowań środowiskowych dla przedsięwzięcia pn. "Budowa zakładu biologicznego i mechanicznego przetwarzania odpadów w Z., dz. nr [...], [...] i [...] obręb Z.". Oba przedsięwzięcia zostały zaplanowane w tej samej lokalizacji i zakwalifikowane do tego samego rodzaju przedsięwzięć w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
Zażalenie na postanowienie organu I instancji wywiodła strona wskazując na przedmiotowe różnice w zakresie planowanej inwestycji w stosunku do poprzedniego wniosku, który został negatywnie załatwiony przez oba organy. Różnice te dotyczyły eliminacji z zakresu planowanej inwestycji tych elementów, które zostały zakwestionowane przez organy przy rozpatrywaniu wcześniejszego wniosku strony.
Przywołanym na wstępie postanowieniem Kolegium utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy.
W motywach rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że w pełni podziela stanowisko zaprezentowane przez organ I instancji i jednocześnie nie podziela sformułowanych na tym tle zarzutów strony. Organ odwoławczy uzasadniając swoje stanowisko wskazał na orzecznictwo sądowe dotyczące treści art. 61 § 1 i § 2 k.p.a. w szczególności dotyczące odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego "z innych uzasadnionych przyczyn". Ponadto Kolegium przywołało treść art. 75 ust. 5 u.u.i.o.ś. W ocenie organu odwoławczego organ Instancji słusznie wskazał, że nie znajduje podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa zakładu przetwarzania odpadów w Z. dz. nr [...], [...] i [...] obręb Z." z uwagi na toczące się postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiocie odmowy zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą "Budowa zakładu biologicznego i mechanicznego przetwarzania odpadów w Z. dz. nr [...], [...] i [...] obręb Z.". Organ I instancji, zdaniem Kolegium, również słusznie zauważył, że oba przedsięwzięcia zostały zaplanowane w tej samej lokalizacji i zakwalifikowane do tego samego rodzaju przedsięwzięć w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
W skardze do Sądu skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika zarzuciła postanowieniu Kolegium naruszenie:
1. art. 61a § 1 k.p.a., art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 72 ust. 5 u.u.i.o.ś., poprzez niezasadną odmowę wszczęcia postępowania administracyjnego dotyczącego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z uwagi na toczące się postępowanie sądowoadministracyjne dotyczące skargi na decyzję Kolegium z dnia 19 kwietnia 2024 r. znak [...] (utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia 24 stycznia 2024 r. znak [...]), podczas gdy obie sprawy nie są tożsame (wnioskodawca miał prawo do złożenia innego wniosku o wydanie decyzji środowiskowej, choćby dotyczył on lokalizacji objętej uprzednia decyzją z dnia 24 stycznia 2024 r.). Organ I instancji, a w ślad za nim Kolegium, nie zapoznało się z "nowym" wnioskiem wszechstronnie w celu oceny, czy obie ww. sprawy są tożsame, stwierdzono arbitralnie, że wnioski dotyczą tego samego przedsięwzięcia tylko z uwagi na jego lokalizację (na tych samych działkach) oraz zakwalifikowanie do tego samego rodzaju przedsięwzięć w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Organy nie wzięły jednak pod uwagę zakresu (treści) "nowego" wniosku z dnia 4 czerwca 2024 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, który wskazuje na istotne różnice w stosunku do sprawy prowadzonej poprzednio. Wnioskodawca usunął z zakresu przedsięwzięcia elementy sporne, to znaczy te, które poprzednio doprowadziły organ I instancji do wydania decyzji odmownej z dnia 24 stycznia 2024 r.
2. art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 15 k.p.a., poprzez nieprawidłowe uzasadnienie postanowienia przez Kolegium oraz brak powtórnego merytorycznego rozpoznania sprawy, co narusza istotę zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Kolegium w uzasadnieniu postanowienia powieliło większość fragmentów z uzasadnienia postanowienia organu I instancji. Treść zaskarżonego rozstrzygnięcia nie wskazuje na to, by Kolegium poczyniło własne ustalenia i dokonywało własnych interpretacji stanu faktycznego i prawnego. W ocenie strony Kolegium bezrefleksyjnie powieliło stanowisko organu I instancji, nie uwzględniając w żaden sposób treści zażalenia. Uzasadnienie postanowienia stanowi de facto kompilację stanowiska organu I instancji wraz z przytoczeniem przepisów prawnych oraz nie wnoszącego nic do sprawy orzecznictwa (bazującego na wykładni art. 61a k.p.a., który w tym przypadku nie budzi wątpliwości, kwestią sporną jest ocena, czy mamy do czynienia z tożsamością przedsięwzięć - to natomiast organ skwitował w kilku zdaniach, odwołując się jedynie do tożsamości działki i zakwalifikowania do tego samego typu przedsięwzięć z rozporządzenia). Samo przytoczenie (zacytowanie) przepisu, bez interpretacji prawnej i odniesienia do danego stanu faktycznego sprawy, nie spełnia wymogów prawidłowego i przekonywującego uzasadnienia postanowienia.
Z uwagi na podniesione zarzuty skarżąca wniosła o:
1. uchylenie zaskarżonego postanowienia Kolegium z dnia 2 września 2024 r. oraz uchylenie poprzedzającego go postanowienia organu I instancji z dnia 21 czerwca 2024 r.,
2. rozpatrzenie skargi na rozprawie,
3. zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła argumenty uzasadniające przedstawione zarzuty. Podniosła, że skoro z treści wniosku wynika, że zakres przedsięwzięcia jest inny niż pierwotnie wnioskowany i zakończony decyzją odmowną, a jedynie lokalizacja przedsięwzięcia i klasyfikacja do danego rodzaju przedsięwzięć są zbieżne, to nie mamy w istocie do czynienia z tożsamością przedsięwzięć i nie istnieje tym samym przesłanka do odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącej stanowisko Kolegium nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na brak istnienia tożsamości obu spraw. W przypadku decyzji środowiskowej konieczne jest by poszczególne przedsięwzięcia objęte wnioskiem/decyzją różniły się od siebie - wtedy nie mamy do czynienia z tożsamością. Skarżąca podniosła, że w rozpatrywanej sprawie zmienił się zakres wniosku o wydanie decyzji (treść i zakres raportu o oddziaływaniu na środowisko różni się od raportu przedłożonego w sprawie prowadzonej pod znakiem [...]). Zmienione elementy są prawnie istotne, ponieważ dotyczą tych okoliczności, które legły u podstaw wydania poprzednio decyzji odmownej (tj. decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia 24 stycznia 2024 r.). Skarżąca opisała różnice w zakresie wnioskowanych przedsięwzięć w przedmiocie realizowanych procesów i rodzajów odpadów - w poprzedniej sprawie i obecnej. Stwierdziła, że sama zmiana nazwy przedsięwzięcia nie przesądza o braku bądź istnieniu tożsamości spraw. Natomiast jeśli towarzyszy jej zmiana stanu faktycznego i zmiana przedmiotu wniosku, należy uznać, że mamy do czynienia z innym, nowym przedsięwzięciem. Na potwierdzenie swojego stanowiska przywołała przykłady z orzecznictwa sądów administracyjnych. Ponadto skarżąca wskazała na niedostatki uzasadnienia zaskarżonego postanowienia stanowiące naruszenie art. 107 § 3 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoje stanowisko zwarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz.1267) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) – dalej "p.p.s.a."
Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1).
W rozpoznawanej sprawie zaskarżonym postanowieniem Kolegium utrzymało w mocy w postanowienie organu I instancji z dnia 21 czerwca 2024 r. o odmowie wszczęcia postępowania dotyczącego wniosku skarżącej o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa zakładu przetwarzania odpadów w Z., dz. nr [...], [...] i [...] obręb Z.".
W literaturze wskazuje się, że postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, którego zwieńczeniem jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, służy ocenie na wstępnym etapie wszystkich potencjalnych zagrożeń dla środowiska oraz podjęciu próby wypracowania rozwiązań eliminujących lub maksymalnie minimalizujących negatywne oddziaływania na środowisko, które następnie powinny być wykorzystane na dalszych etapach postępowania administracyjnego. Co do zasady także wprowadzono regulację, iż dla danego przedsięwzięcia wydaje się jedną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji. Z art. 72 ust. 5 ustawy o udostępnianiu informacji wynika bowiem, że w okresie, o którym mowa w ust. 3, 4 i 4b tej ustawy, dla danego przedsięwzięcia wydaje się jedną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie zaś z treścią art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy o udostępnianiu informacji, przez pojęcie "przedsięwzięcie" rozumie się "zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty". Intencją ustawodawcy było zatem aby inwestor nie był przed każdym kolejnym etapem inwestycyjnym obarczany koniecznością przedkładania kolejnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, chyba, że wynika to z regulacji szczególnych.
Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia (art. 73 ust. 1 u.u.i.o.ś.).
W rozpoznawanej sprawie skarżąca złożyła po raz drugi wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu przetwarzania odpadów w Z., dz. nr [...], [...] i [...] obręb Z.. Pierwotny wniosek skarżącej został negatywnie załatwiony poprzez wydanie decyzji przez organ I instancji z dnia 24 stycznia 2024 r. utrzymanej następnie przez Kolegium decyzją z dnia 19 kwietnia 2024 r. Ostateczna decyzja Kolegium została zaskarżona przez skarżącą do tut. Sądu, który wyrokiem z dnia 13 grudnia 2024 r., sygn. akt II SA/Gl 790/24 uchylił decyzje obu instancji.
Zasadniczą kwestią konieczną do ustalenia przy ocenie legalności zaskarżonego postanowienia stanowi odpowiedź na pytanie czy skarżąca, która zaskarżyła do sądu administracyjnego decyzję organu odwoławczego z 19 kwietnia 2024 r. mogła złożyć ponowny wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia co do tego samego z nazwy przedsięwzięcia, ale w innym przedmiotowo zakresie. Brak jest przepisów prawa, który zakazywałby stronie takiego postępowania w sytuacji, gdy składając wniosek o realizację tożsamego z samej nazwy przedsięwzięcia wprowadza do swojego wniosku modyfikacje wynikające z zastrzeżeń organów w sprawie jej pierwszego wniosku. Należy zwrócić uwagę, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia jest bowiem aktem wydawanym na początku procesu inwestycyjnego, poprzedza ona decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego), jak też decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Stanowi ona informację prawną dla potencjalnego inwestora o tym jakie zamierzenie inwestycyjne - z punktu widzenia ochrony środowiska naturalnego - może być realizowane na terenie działki objętej wnioskiem (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 17 listopada 2011 r., II SA/Go 700/11, CBOSA).
Niewątpliwie rację ma skarżąca, że organy poza ustaleniem tożsamości podmiotu wnioskującego, nazwy i rodzaju planowanego przedsięwzięcia oraz miejsca realizacji inwestycji (przedsięwzięcia) nie zbadały różnić w zakresie planowanych procesów przetwarzania odpadów i rodzajów odpadów podlegających przetwarzaniu. Tego typu zmiany należy uznać za istotną zmianę zakresu przedmiotowego wniosku (żądania), która powinna zostać uwzględniona przez organ administracji przy ocenie czy wnioskodawca składa nowy wniosek (żądanie) tożsamy pod każdym względem z wnioskiem poprzednim, który jest lub był procedowany przez ten organ. Tylko wtedy organ będzie mógł ustalić czy w sprawie zachodzi przypadek uniemożliwiający wszczęcie postępowania.
Stosownie do treści art. 61a k.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a., zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Brzmienie art. 61a § 1 kpa oznacza, że ustawodawca wprowadził dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jedną z nich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną. Drugą jest zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Przyczyny te nie zostały jednak w ustawie skonkretyzowane co oznacza, że należy przez nie rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy, gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym lub gdy w sprawie zapadło już rozstrzygnięcie (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 września 2012 r. sygn. akt IV SA/Po 332/12, wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 marca 2012 sygn. akt VIII SA/Wa 1127/11, dostępne CBOSA).
W rozpoznawanej sprawie organ I instancji uznał, że skoro z treści art. 72 ust. 5 u.u.i.o.ś. wynika, że wydaje się jedną decyzję dla danego przedsięwzięcia, a taka decyzja już została wydana dla skarżącej to brak jest podstawy do wydania ponownej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia o takiej samej nazwie, rodzaju, realizowanego na tych samych nieruchomościach (działkach). Jednak w ocenie Sądu organy orzekające w sprawie nie dokonały dokładnego ustalenia zakresu wniosku skarżącej co do przedmiotu planowanego przedsięwzięcia i nie skonfrontowały tego wniosku z przedsięwzięciem, dla którego wydana już została decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach (uchylona prawomocnie przez Sąd). W sytuacji, kiedy organy nie poczyniły niezbędnych ustaleń również i Sąd nie może merytorycznie odnosić się do zarzutów skargi w tym zakresie. Nie może bowiem czynić ustaleń za organy. Sąd kontroluje rozstrzygnięcia organów, a nie prowadzi za nie postępowań. W tym okolicznościach, skoro w tej sprawie brak było podstaw do zastosowania normy art. 61a § 1 k.p.a., gdyż należało najpierw dokonać w toku postępowania ustaleń, czy faktycznie złożony wniosek dotyczył danego przedsięwzięcia, dla którego została już wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zaskarżone postanowienia nie mogą pozostać w obiegu prawnym.
Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a orzekł jak w sentencji.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ powinien mieć na uwadze powyższe ustalenia, uważając by nie naruszono reguł postępowania oraz by rozstrzygnięcie odpowiadało prawu materialnemu.