II SA/Gl 1422/24

II SA/Gl 1422/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-02-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-10-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Beata Kalaga-Gajewska
Edyta Kędzierska /sprawozdawca/
Tomasz Dziuk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 725
art. 29,  art. 48 ust. 1, 5
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Dziuk, Sędziowie, Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia WSA Edyta Kędzierska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 lutego 2025 r. sprawy ze skargi W. H. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 16 września 2024 r. nr WINB-WOA.7722.236.2024.ZS w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 września 2024 r. Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej również ŚWINB) w wyniku rozpoznania zażalenia wniesionego przez skarżącą W. H. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia 19 sierpnia 2024 r., którym organ I instancji wstrzymał budowę budynku hali nr [...] o funkcji magazynowej, wybudowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę na działce nr [...] w T. przy ul. [...], stanowiącej własność W. H. oraz poinformował ją o możliwości złożenia, w terminie 30 dni od daty otrzymania postanowienia, wniosku o legalizację oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w dniu 26 czerwca 2024 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. (dalej; PINB) przeprowadził czynności kontrolne na działkach nr [...] i [...] w T.. Ustalił, że na nieruchomości znajduje się 5 hal namiotowych. Będąca przedmiotem niniejszego postępowania hala oznaczona jako nr [...] zlokalizowana jest na działce nr [...] i wykonana jest w konstrukcji z profili aluminiowych z dachem dwuspadowym pokrytym tkaniną poliestrową. Ściany są obłożone blachą trapezową. Obiekt posiada wymiary; 10 m x 20,1 m, wysokość w kalenicy 4,6 m. Konstrukcja hali przytwierdzona jest do płyty fundamentowej. W protokole wskazano, że obiekt został wzniesiony w 2017 roku i pełni funkcję magazynową. Na podstawie rejestru gruntów organ ustalił, że właścicielem działki nr [...] w T. jest W. H., a właścicielem działki sąsiedniej nr [...] jest S. W.. Do akt sprawy dołączono wydruki ortofotomap dla działki nr [...], z 2015, 2018 i 2019 r., 2021 i 2023 roku. Organ pierwszej instancji wydał postanowienie na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym, organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę. Przesłanką wydania przez PINB postanowienia było ustalenie, że skarżąca wybudowała na działce nr [...] w T. halę magazynową w warunkach samowoli budowlanej. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, budowę stanowi wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Zamknięty katalog robót budowlanych, nie wymagających pozwolenia na budowę, natomiast wymagających zgłoszenia, został określony w art. 29 Prawa budowlanego.
ŚWINB dodał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie wskazuje się, iż naruszenia Prawa budowlanego powinny być oceniane według przepisów obowiązujących w dacie popełnienia samowoli, natomiast zastosowanie przepisów dotyczących usuwania skutków samowoli uzależnione jest od okoliczności konkretnej sprawy, z zachowaniem zasady, że organy wydają decyzje według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie rozstrzygania sprawy.
Organ podniósł, że ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika, iż przedmiotowa hala została wybudowana w okresie, w którym na jej budowę wymagane było uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, której skarżąca nie miała, a tym samym w niniejszej sprawie niewątpliwie doszło do samowoli budowlanej.
Ponadto organ podkreślił, że zgodnie z definicją z art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, budynkiem jest obiekt budowlany trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadający fundamenty i dach. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie stwierdził, że wyznacznikami tego, czy obiekt wolnostojący jest trwale związany z gruntem są: wielkość obiektu, jego masa i względy bezpieczeństwa. O tym, czy dany obiekt budowlany jest trwale połączony z gruntem czy nie, decyduje nie tyle sposób i metoda związania z gruntem, technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia tego obiektu budowlanego w inne miejsce, ale to czy wielkość obiektu budowlanego, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Sposób połączenia z gruntem, technika czy technologia z tym związane nie mogą świadczyć o tym, czy jest to w rozumieniu ustawy z 7 lipca 1994 roku prawo budowlane, trwałe czy też nietrwałe połączenie z gruntem (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 23 czerwca 2006 roku, sygn. akt II OSK 923/05, z dnia 25 maja 2007 roku, sygn. akt II OSK 1509/06, z 12 października 2011 roku, sygn. akt II OSK 1433/10, z 1 czerwca 2017 roku, sygn. akt II OSK 2471/15).
Ponadto ŚWINB podniósł, że nie ma możliwości uznania przedmiotowej hali za obiekt tymczasowy z uwagi na rozwiązania konstrukcyjne. Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 1 pkt 7 Prawa budowlanego, tymczasowym obiektem budowlanym jest obiekt niepołączony trwale z gruntem i przewidziany do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce - w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Według art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, przez tymczasowy obiekt budowlany należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przykrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe, przenośne wolno stojące maszty antenowe. Ze zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę mogą korzystać jedynie obiekty wyliczone w definicji z art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego pod warunkiem, że okres ich użytkowania nie przekracza 180 dni. Cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. To, że dany obiekt przystosowany jest do wielokrotnego montażu w różnych miejscach nie oznacza jeszcze, że nie można przyjąć, że jest on trwale związany z gruntem. O tym, czy obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem czy też nie, nie decyduje sposób i metoda związania z gruntem ani technologia wykonania fundamentu czy możliwości techniczne przeniesienia obiektu w inne miejsce, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, przedmiotowa hala to obiekt wykonany na konstrukcji z profili aluminiowych osadzonych na płycie fundamentowej o konstrukcji żelbetowej w taki sposób, że ma zapewnioną stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącymi go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy swobodne przemieszczenie w inne miejsce. Wielkość konstrukcji i jej parametry techniczne determinujące trwałość obiektu budowlanego przesądzają o tym, że obiekt ten należy traktować jako trwale związany z gruntem. Przedmiotowa hala jest trwale związana z gruntem, gdyż jej posadowienie na gruncie jest stabilne i odporne na działanie czynników atmosferycznych.
W skardze wniesionej od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca podniosła zarzut naruszenia przez organ art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane poprzez uznanie, że hala (błędnie określona w skardze nr 1, zamiast nr 2) o funkcji magazynowej jest budynkiem. Ponadto zarzuciła naruszenie przez organ art. 77 k.p.a. przez brak wyjaśnienia, czy sposób mocowania hali z podłożem wskazuje na jego trwałe związanie z gruntem, a także brak ustaleń co do stabilności i odporności konstrukcji na warunki pogodowe. Podniosła również zarzut naruszenia w sprawie art. 81 c ust. 1 Prawa budowlanego poprzez skierowanie postanowienia do niewłaściwej osoby oraz art. 81c ust. 2 prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie i art. 28 k.p.a. poprzez ustalenie, że stroną postępowania jest także S. W..
Wskazując na powyższe zarzuty wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu wskazała, że organy obydwu instancji nie wyjaśniły sposobu połączenia obiektu z podłożem (płytą fundamentową), co uzasadnia zarzut naruszenia art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Ponadto brak jest ustaleń dotyczących wytrzymałości obiektu na warunki atmosferyczne. Organ II instancji nie zbadał względów bezpieczeństwa, a zatem doszło do naruszenia także art. 77 k.p.a. Skarżąca wskazała, że "zgodnie z art. 81 c ust. 1 Prawa budowlanego, organy administracji architektoniczno - budowlanej i nadzoru budowlanego przy wykonywaniu zadań określonych przepisami prawa budowlanego mogą żądać od uczestników procesu budowlanego, właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego". Tymczasem, organ odwoławczy, w ślad za organem I instancji niezasadnie ustalił, że właścicielem obiektu budowlanego jest skarżąca. Skarżąca podniosła, że nie jest właścicielem, lecz jest nim osoba trzecia. Ponadto dodała, że w jej ocenie S. W. nie ma interesu prawnego w dalszym postępowaniu.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym (art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 P.p.s.a.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), zwanej dalej P.p.s.a. określa, jakie naruszenia prawa stanowią podstawę uwzględnienia skargi.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 września 2024 r. utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia 19 sierpnia 2024 roku, którym organ I instancji wstrzymał budowę budynku hali nr [...] o funkcji magazynowej, wybudowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę na działce nr [...] w T., stanowiącej własność W. H. oraz poinformował ją o możliwości złożenia, w terminie 30 dni od daty otrzymania postanowienia, wniosku o legalizację oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego.
Z materiału dokumentacyjnego zawartego w aktach administracyjnych wynika, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte przez organ nadzoru w dniu 26 czerwca 2024 r. Zgodnie z ustaleniami organu, będąca przedmiotem niniejszego postępowania hala oznaczona nr [...], zlokalizowana na działce nr [...] w T., została zbudowana we wskazanym w decyzji okresie. Potwierdzeniem powyższego są dołączone do akt sprawy wydruki ortofotomap dla wymienionej działki, z 2015, 2018, 2019, 2021 i 2023 roku.
Według zaś utrwalonej linii orzecznictwa sądowoadministracyjnego, naruszenia Prawa budowlanego powinny być oceniane według przepisów obowiązujących w dacie popełnienia samowoli, natomiast zastosowanie przepisów dotyczących usuwania skutków samowoli uzależnione jest od okoliczności konkretnej sprawy, z zachowaniem zasady, że organy wydają decyzje według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie rozstrzygania sprawy. Istotne jest bowiem rozróżnienie samego zdarzenia prawnego, jakim jest samowola budowlana, od jej likwidacji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2010 roku, sygn. akt II OSK 1974/10, uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2013 roku, sygn. akt II OPS 2/13).
Natomiast na podstawie art. 48 ust. 2 w zw. z ust. 1 ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w okresie budowy przedmiotowej hali - organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych w przypadku obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia.
Przepis art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego określa, że budynkiem jest obiekt budowlany, trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadający fundamenty i dach.
Istota zarzutów skargi sprowadza się do twierdzenia skarżącej, że przedmiotowa hala o funkcji magazynowej nie jest budynkiem z uwagi na brak trwałego związania z gruntem.
Podkreślenia zatem wymagało, że według utrwalonej linii orzecznictwa, wyznacznikami tego, czy obiekt wolnostojący jest trwale związany z gruntem są: wielkość obiektu, jego masa i względy bezpieczeństwa. O tym, czy dany obiekt budowlany jest trwale połączony z gruntem, nie decyduje sposób i metoda związania z gruntem, technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia tego obiektu budowlanego w inne miejsce, ale to czy wielkość obiektu budowlanego, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania.
Jak zatem zasadnie podkreślił organ odwoławczy - cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce.
Ze zgromadzonego w aktach administracyjnych materiału dowodowego wynika, że przedmiotowa hala to obiekt wykonany na konstrukcji z profili aluminiowych osadzonych na płycie fundamentowej o konstrukcji żelbetowej w taki sposób, że ma zapewnioną stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy swobodne przemieszczenie w inne miejsce. Zasadnie zatem stwierdził organ odwoławczy, że wielkość konstrukcji i jej parametry techniczne determinujące trwałość obiektu budowlanego przesądzają o tym, że obiekt ten należy traktować jako trwale związany z gruntem. Przedmiotowa hala jest trwale związana z gruntem, gdyż jej posadowienie na gruncie jest stabilne i odporne na działanie czynników atmosferycznych.
Bezzasadny jest więc zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 77 k.p.a. przez brak wyjaśnienia, czy sposób mocowania hali z podłożem wskazuje na jego trwałe związanie z gruntem, a także przez brak ustaleń co do stabilności i odporności konstrukcji na warunki pogodowe. Akta zawierają bowiem materiał dokumentacyjny, będący podstawą ustaleń dokonanych w niniejszej sprawie, według których przedmiotowa hala to obiekt osadzony na płycie fundamentowej o konstrukcji żelbetowej.
W świetle ustaleń organu, nie zasługiwały zatem na uwzględnienie twierdzenia zawarte w skardze, że przedmiotowa hala o funkcji magazynowej nie jest budynkiem z uwagi na brak trwałego związania z gruntem.
Podkreślenia wymagało, że prawidłowo również organ odwoławczy wskazał, że okoliczność, iż dany obiekt przystosowany jest do wielokrotnego montażu w różnych miejscach nie oznacza jeszcze, że nie można stwierdzić, iż jest on trwale związany z gruntem.
W konsekwencji - zasadnie organ dodał również, że nie ma możliwości uznania przedmiotowej hali za obiekt tymczasowy. Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 1 pkt 7 Prawa budowlanego, tymczasowym obiektem budowlanym jest obiekt niepołączony trwale z gruntem i przewidziany do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce - w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu.
Nie zasługiwał również na uwzględnienie zawarty w skardze zarzut, że organ odwoławczy, w ślad za organem I instancji niezasadnie ustalił, iż właścicielem obiektu budowlanego jest skarżąca. Skarżąca podniosła w skardze, że nie jest właścicielem, lecz jest nim osoba trzecia.
W tym zakresie podkreślić należało, że kwestia ta została podniesiona dopiero na etapie skargi, pomimo tego, że skarżąca brała udział w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, od pierwszych czynności organu nadzoru. Przede wszystkim doręczono skarżącej zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 26 lipca 2024 r., w aktach znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru tego zawiadomienia. W piśmie tym organ zawiadomił skarżącą, że zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie samowolnej budowy hali nr [...] o funkcji magazynowej na parceli nr [...] w T., której właścicielem jest skarżąca. Jednocześnie organ poinformował skarżącą, że może zapoznać się z aktami sprawy, a także uzyskać wyjaśnienia, składać wnioski i zastrzeżenia. Skarżąca nie dokonała żadnej z tych czynności, a w zażaleniu na postanowienie organu I instancji kwestionowała przede wszystkim ustalenia organu dotyczące trwałego związania przedmiotowej hali z gruntem i podniosła, że jest dwóch współwłaścicieli działki nr [...] – w osobach W. H. i W. H..
Z akt postępowania przed organem I instancji wynika, że organ ten ustalił, iż jedynym właścicielem działki nr [...] w T. jest skarżąca, a podstawę tego stwierdzenia stanowiła informacja z rejestru gruntów.
Organ odwoławczy potwierdził powyższe ustalenia na podstawie danych z treści księgi wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w W. – stan na 12 września 2024 r.
Według zapisów w księdze wieczystej, skarżąca jest jedynym właścicielem wymienionej działki – a zatem niezgodnie z prawdą podniosła w zażaleniu, że jest dwóch współwłaścicieli działki nr [...].
W związku z tym - w świetle okoliczności ustalonych w sprawie, prawidłowo organy obydwu instancji skierowały postanowienia do skarżącej, zatem zarzut skargi w tym zakresie był bezzasadny. Nie mógł też odnieść skutku – podniesiony dopiero na etapie skargi argument, że właścicielem przedmiotowego obiektu budowlanego nie jest skarżąca, lecz jest nim osoba trzecia. Kwestii tej skarżąca nie podniosła w postępowaniu prowadzonym przez organy obydwu instancji, pomimo tego, że – jak już była o tym mowa – brała udział w tym postępowaniu od pierwszych czynności w sprawie, w tym uczestniczyła w czynnościach kontrolnych przed wszczęciem postępowania. Przez cały czas postępowania administracyjnego skarżąca podejmowała działania jako właścicielka przedmiotowego obiektu i znajduje to potwierdzenie w treści jej pism w niniejszej sprawie, a zatem organ nie miał podstaw by przyjąć, że właścicielem obiektu jest osoba trzecia. Skarżąca nie podniosła tej okoliczności - ani po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania, ani też po doręczeniu jej postanowienia organu I instancji, w których to pismach została określona jako strona postępowania. Podobnie jak i w pismach tych jako stronę postępowania wymieniono S. W., który – według materiału dokumentacyjnego sprawy, jest właścicielem sąsiedniej działki nr [...]. Kwestionowanie zasadności jego udziału w sprawie w charakterze strony postępowania – dopiero na etapie skargi – spowodowało, że organy nie mogły odnieść się do tego w wydanych postanowieniach – skarżąca nie poruszyła tej kwestii nawet w zażaleniu od postanowienia organu I instancji.
Mając na uwadze przedstawiony stan sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego i w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania, w szczególności spełniającego warunki określone w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., a także w art. 6 K.p.a.
W tych okolicznościach brak było podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem postanowień organów obydwu instancji, wydanych na skutek wyczerpującego wyjaśnienia sprawy, na podstawie zgromadzonych w sposób kompletny dowodów, właściwej ich oceny oraz prawidłowych rozważań faktycznych i prawnych, zawartych w ich uzasadnieniu, jak tego wymaga art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a.
Wobec powyższego, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., skargę należało oddalić.