II SA/Gl 1410/13

II SA/Gl 1410/13 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2014-02-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2013-08-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Elżbieta Kaznowska
Iwona Bogucka
Maria Taniewska-Banacka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Sygn. powiązane
I OSK 1657/14 - Wyrok NSA z 2016-03-31
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2011 nr 30 poz 151
art. 11
Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka,, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant specjalista Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2014 r. sprawy ze skargi D. E. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę.
Uzasadnienie
W dniu [...] r. pełnomocnik D.E., S.V. złożyła w jego imieniu wniosek o wydanie prawa jazdy, orzeczenie [...] z dnia [...] r. o braku przeciwwskazań lekarskich do kierowania pojazdami kat. B, kserokopię zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela Unii Europejskiej, kserokopię potwierdzenia zameldowania na pobyt czasowy pod adresem B. ul. [...] od dnia [...] r. do dnia [...] r. oraz kserokopię niemieckiego dowodu osobistego.
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta B [...] odmówił wydania D.E., obywatelowi [...] , prawa jazdy [...] . Decyzja wydana została na podstawie art. 11 ust. 1 pkt. 5 i art. 12 ust.1 pkt. 2, 3, 4, 5, art. 22 ust. 1 pkt. 2, 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30, poz. 151 z późn. zm.) oraz § 6 ust. 1 pkt. 1 lit. d, e, ust. 3 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 31 lipca 2012 r., w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. 2012, poz. 1005).
W uzasadnieniu organ I Instancji wskazał, że zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt. 5 ustawy o kierujących pojazdami, prawo jazdy jest wydawane osobie, która przebywa na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej co najmniej przez 185 dni w każdym roku kalendarzowym ze względu na swoje więzi osobiste lub zawodowe albo przedstawi zaświadczenie, że studiuje co najmniej od 6 miesięcy. D.E. nie spełnił warunku przebywania na terytorium RP, nie wskazał również jakiego rodzaju więzi łączą go z naszym krajem. Nadto oświadczył w pkt. D wniosku o wydanie prawa jazdy, że nie został orzeczony w stosunku do niego zakaz prowadzenia pojazdów samochodowych, nie ma zatrzymanego prawa jazdy; nie ma cofniętego uprawnienia do kierowania pojazdami. Z dokumentów, które przekazał Centralny Urząd Komunikacji we [...] wynika jednak, że D.F. posiadający stałe miejsce zameldowania w [...] , miał już wydane niemieckie prawo jazdy, które zostało mu odebrane w związku z jazdą pod wpływem alkoholu. Strona niemiecka poinformowała również, że D.F. posiada prawo [...] , nr [...] , które zostało mu wydane z naruszeniem przepisów Dyrektywy Rady w sprawie praw jazdy (91/439/EWG). Zgodnie zaś z art. 11 ust. 4 Dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia [...] r., w sprawie praw jazdy (przekształcenia) (Dz. Urz. UR. L. 06.403.18), państwo członkowskie zobowiązane jest odmówić wydania prawa jazdy osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu w innym państwie członkowskim.
Od wydanej przez organ I instancji decyzji odwołanie wniósł D.E, reprezentowany przez pełnomocnika S.V.. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego, a to:
- art. 11 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami polegające na błędnym zastosowaniu tego przepisu wbrew art. 7 ust. 1 lit. e) w związku z art. 12 Dyrektywy 2006/126/WE, które pozwalają osobie ubiegającej się o wydanie prawa jazdy na przebywanie w różnych miejscach pod warunkiem, że regularnie powraca do miejsca, z którym łączą ją więzi osobiste;
- art. 12 ust. 1 pkt 2 - 5 ustawy o kierujących pojazdami, polegające na wadliwym zastosowaniu tych przepisów i odmowie wydania skarżącemu prawa jazdy w wyniku przyjęcia, iż skarżący "miał również wydane niemieckie prawo jazdy, które zostało mu odebrane w związku z jazdą pod wpływem alkoholu" - w sytuacji, gdy skarżący w [...] nie posiada ważnego prawa jazdy i ma możliwość uzyskania prawa jazdy w Niemczech jedynie pod warunkiem pozytywnego zaliczenia badań lekarskich i psychologicznych;
- art. 11 ust. 4 ww. Dyrektywy 2006/126/WE polegające na błędnym zastosowaniu tego przepisu w przedmiotowej sprawie - w sytuacji, gdy przepisy wskazanej Dyrektywy nie wywierają bezpośredniego skutku w Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie kompetencji przyznawanych organom administracji publicznej i nie stanowią podstawy wydania decyzji administracyjnej odmawiającej przyznania stronie indywidualnych uprawnień wynikających z przepisów prawa;
- przepisów § 6 ust. 3 w związku z § 9 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 31 lipca 2012 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami poprzez dokonanie negatywnej weryfikacji złożonych dokumentów w zakresie spełnienia przesłanek określonych w ustawie koniecznych do wydania prawa jazdy, w wyniku wadliwego przyjęcia, iż nie zostały przez skarżącego spełnione te przesłanki, jak również poprzez odmówienie skarżącemu wydania prawa jazdy;
- art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 224 ze zm.), poprzez brak dokonania w prowadzonym postępowaniu administracyjnym tłumaczenia na język polski dokumentu z dnia [...] r. sporządzonego w języku [...] ;
Zarzucono także naruszenie przepisów postępowania, a to:
- art. 6 i 7 k.p.a. w związku z art. 75 § 1 k.p.a., poprzez dopuszczenie jako dowodu w prowadzonym postępowaniu administracyjnym dokumentu z dnia [...] r. sporządzonego w języku niemieckim i angielskim, który nie został przetłumaczony na język polski - w sytuacji, gdy obowiązek prowadzenia postępowania w języku polskim wynika z przepisów ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim;
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanej decyzji, mający wpływ na jej treść, a polegający na wadliwym przyjęciu, iż:
-skarżący nie przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez co najmniej 185 dni w każdym roku kalendarzowym ze względu na swoje więzi osobiste - w sytuacji, gdy skarżący złożył oświadczenie i dokumenty, z których wynika, iż ma miejsce zamieszkania w Rzeczypospolitej Polskiej, których wiarygodność nie została w żaden sposób zakwestionowana;
-skarżącemu zostało cofnięte uprawnienia do kierowania pojazdami, a okres cofnięcia wciąż obowiązuje - w sytuacji, gdy skarżący ma możliwość uzyskania w Niemczech prawa jazdy jedynie pod warunkiem pozytywnego zaliczenia badań lekarskich i psychologicznych;
- skarżący posiada angielskie prawo jazdy wydane mu z naruszeniem przepisów Dyrektywy 2006/126/WE - w sytuacji, gdy okoliczność ta nie została ustalona w wyniku wystąpienia do odpowiednich organów brytyjskich.
W konsekwencji pełnomocnik wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania i wydania skarżącemu prawa jazdy kategorii "B".
Po rozpoznaniu wniesionego odwołania decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy zrelacjonował dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego, po czym wskazał, że jego zdaniem odmowa wydania prawa jazdy D.E. jest co do istoty zasadna i konieczna, a argumentacja odwołania w większości nietrafna.
Organ II instancji podkreślił w tej mierze, iż nieprawdziwe jest twierdzenie odwołania, że w aktach figuruje jedynie dokument po niemiecku i angielsku bez tłumaczenia, takie tłumaczenie w aktach jest bowiem zawarte, a oprócz niego - co jest oczywiste - znajdują się w aktach oryginały dokumentów nadesłanych z [...]. Chybiony jest też zarzut o nie wywieraniu przez przepisy wspólnotowe bezpośrednich skutków w Polsce.
Kluczowe jednak, zdaniem Kolegium, jest to, iż organ I instancji odmówił wydania prawa jazdy albowiem D.E. w Polsce nie przebywał "ponad [...] dni". Brak dowodów - nawet pośrednich tj. np. zameldowania, na przebywanie w Polsce w takim wymaganym okresie w [...] r., także zresztą w roku [...] D.E. w dacie wydawania decyzji nie był jeszcze na terenie Powiatu [...] i w Polsce zameldowany przez taki okres. Zdaniem Kolegium postępowanie I instancji dowiodło, iż strona nie przebywała w Polsce ponad [...] dni, nie posiadał też D.E. na terytorium RP więzi osobistych, nie mieszkał w Polsce w roku [...] w rozumieniu prawa wspólnotowego, nie jest z B. i jakimkolwiek innym miejscem w Polsce powiązany w sposób świadczący o istnieniu tu ścisłych powiązań osobistych bądź zawodowych. Przeciwnie posiada stałe miejsce zamieszkania i pobytu w [...] h, a przeciwne oświadczenia wnioskodawcy (a właściwie jego pełnomocniczki) są niewiarygodne tak poprzez zestawienie z innymi dowodami. Tym samym nie została spełniona przesłanka z art. 11 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami.
Organ podkreślił, odnosząc się z kolei do dyrektywy unijnej, że "miejsce zamieszkania" oznacza miejsce, w którym osoba fizyczna mieszka zwykle, to znaczy przez co najmniej [...] dni w każdym roku kalendarzowym, ze względu na swoje więzi osobiste i zawodowe, lub - w przypadku osoby niezwiązanej z tym miejscem zawodowo - ze względu na więzi osobiste, które wskazują na istnienie ścisłych powiązań między tą osobą a miejscem, w którym mieszka. Jednak w przypadku osoby związanej zawodowo z miejscem innym niż miejsce, z którym łączą ją więzi osobiste i z tego względu mieszkającej kolejno w różnych miejscach w co najmniej dwu państwach członkowskich, za nowe miejsce zamieszkania uważa się miejsce, z którym łączą ją więzi osobiste, pod warunkiem że regularnie do niego powraca. Ten ostatni warunek nie musi być spełniony, jeśli osoba ta mieszka w państwie członkowskim w celu wypełnienia zadania o określonym czasie trwania. Jednakowoż Strona nawet blankietowo na wniosku nie zakreśliła oświadczenia o miejscu zamieszkania (pkt 8 części G) , a załączony dowód zameldowania opiewa na okres od [...] r. Nie mijałby więc wymagany okres przebywania w Polsce nawet gdyby pokrywał się z rzeczywistym pobytem, w co należy wątpić poprzez treść pism nadesłanych z Niemiec w ramach "Międzynarodowej wymiany informacji". Kolejnym wymogiem ustawowym jest powiązanie tego "przebywania" z wymogiem posiadania w Polsce więzi osobistych lub zawodowych co na zasadzie wyjątku nie dotyczy osób "przedstawiających zaświadczenia że studiują co najmniej 6 miesięcy". D.E. nie wskazał jednak żadnego rodzaju więzi łączącego go z miejscem zameldowania. Po przyjęciu, iż strona nie przebywała w Polsce przez wymagane [...] dni drugorzędne jest wystąpienie drugiej przesłanki odmowy tj. posiadania prawa jazdy angielskiego. Nie ma przy tym znaczenia czy wydano je z naruszeniem prawa wspólnotowego, lecz to, iż w ogóle je wydano co wskazał organ niemiecki w ramach międzynarodowej wymiany informacji przewidzianej przez przepisy wspólnotowe. Ponieważ [...] podaje nawet numer tego "angielskiego" prawa jazdy, a strona nawet nie proponuje przeciwdowodu to wiarygodny jest dokument niemiecki, a nie zaprzeczenia pełnomocnik.
Pismem z dnia [...] r. reprezentowany przez MS. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na wydane przez SKO rozstrzygnięcie domagając się jego uchylenia, a także uchylenia poprzedzającej je decyzji pierwszoinstancyjnej. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzucił naruszenie:
1) prawa materialnego, a to:
a) art. 11 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, polegające na błędnym zastosowaniu tego przepisu wbrew art. 7 ust. 1 lit. e) w związku z art. 12 Dyrektywy 2006/126/WE, które dla zachowania więzi osobistej z miejscem zamieszkania pozwalają osobie ubiegającej się o wydanie prawa jazdy na przebywanie w różnych miejscach pod warunkiem, że regularnie powraca do miejsca, z którym łączą ją więzi osobiste;
przepisów § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 31 lipca 2012 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż w celu wygenerowania profilu kandydata na kierowcę konieczne jest spełnienie warunku koniecznego wydania prawa jazdy, wynikającego z art. 11 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami, a to przebywania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej przez 185 dni w każdym roku kalendarzowym ze względu na swoje więzi osobiste lub zawodowe już w momencie wygenerowania profilu kandydata na kierowcę, nie zaś otrzymania prawa jazdy;
przepisów § 6 ust. 3 w związku z § 9 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 31 lipca 2012 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami poprzez dokonanie negatywnej weryfikacji złożonych dokumentów w zakresie spełnienia przesłanek określonych w ustawie koniecznych do wydania prawa jazdy, w wyniku wadliwego przyjęcia, iż nie zostały przez skarżącego spełnione te przesłanki, jak również poprzez odmówienie skarżącemu wydania prawa jazdy;
art. 11 ust. 4 Dyrektywy 2006/126/WE, polegające na błędnym zastosowaniu tego przepisu w przedmiotowej sprawie - w sytuacji, gdy przepisy wskazanej Dyrektywy nie wywierają bezpośredniego skutku w Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie kompetencji przyznawanych organom administracji publicznej i nie stanowią podstawy wydania decyzji administracyjnej odmawiającej przyznania stronie indywidualnych uprawnień wynikających z przepisów prawa;
2) naruszenie przepisów postępowania, a to: art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 i § 4 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. - polegające na braku rozważenia całości materiału dowodowego zebranego w sprawie i poczynieniu błędnych ustaleń w oparciu o niepełny i wybiórczo oceniany materiał dowodowy, skutkujące bezzasadnym, wbrew faktom znanym organowi I instancji z urzędu oraz dokumentom przyjęciem, iż:
a) skarżący nie przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez co najmniej 185 dni w każdym roku kalendarzowym ze względu na swoje więzi osobiste - w sytuacji, gdy skarżący złożył oświadczenie i dokumenty, z których wynika, iż ma miejsce zamieszkania w Rzeczypospolitej Polskiej, których wiarygodność nie została w żaden sposób zakwestionowana;
b) skarżący posiada angielskie prawo jazdy wydane mu z naruszeniem przepisów Dyrektywy 2006/126/WE - w sytuacji, gdy okoliczność ta nie została ustalona w wyniku wystąpienia do odpowiednich organów brytyjskich.
Skarga została wniesiona w terminie.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które uprzednio sformułował był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.
Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, odpowiada obowiązującemu prawu, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem składu orzekającego, nie może zostać uwzględniona.
W pierwszej kolejności wskazać w tym miejscu należy, że stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami prawo jazdy jest wydawane osobie, która:
1) osiągnęła minimalny wiek wymagany do kierowania pojazdami odpowiedniej kategorii;
2) uzyskała orzeczenie:
a) lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem,
b) psychologiczne o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem - nie dotyczy prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E lub T;
3) odbyła szkolenie wymagane do uzyskania prawa jazdy danej kategorii;
4) zdała egzamin państwowy wymagany do uzyskania prawa jazdy odpowiedniej kategorii;
5) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej przez 185 dni w każdym roku kalendarzowym ze względu na swoje więzi osobiste lub zawodowe albo przedstawi zaświadczenie, że studiuje co najmniej od 6 miesięcy.
Składając poprzez pełnomocnika wniosek o wydanie prawa jazdy D. E. zaznaczając odpowiednie rubryki formularza podał, pod rygorem odpowiedzialności karnej, iż nie stwierdzono u niego aktywnej formy uzależnienia od alkoholu, nie został w stosunku do niego orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, nie ma zatrzymanego prawa jazdy, nie ma cofniętego uprawnienia, nie posiada innego dokumentu stwierdzającego uprawnienie do kierowania pojazdami. Do wniosku dołączył orzeczenie lekarskie nr [...] o braku przeciwwskazań lekarskich do kierowania pojazdami kat. B, kserokopię zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela Unii Europejskiej, kserokopię potwierdzenia zameldowania na pobyt czasowy pod adresem [...] od dnia [...] r. oraz kserokopię niemieckiego dowodu osobistego. Nie wykazał natomiast faktu odbycia szkolenia i zdania egzaminu.
W trakcie podjętego przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego wyszło na jaw, iż sytuacja wnioskodawcy jest w dużym stopniu odmienna niż sugerowałaby to treść wniosku. Jak bowiem wskazał w piśmie z dnia [...] r. (wbrew twierdzeniu sformułowanemu w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej w aktach widnieje tłumaczenie pisma) Centralny Urząd Komunikacji we [...] D. E. posiada stałe miejsce zameldowania w [...] pod adresem [...] [...] 1, miał również wydane niemieckie prawo jazdy, które zostało mu odebrane w związku z jazdą pod wpływem alkoholu. Strona niemiecka poinformowała również, że D. E. posiada prawo jazdy angielskie, nr [...], które zostało mu wydane z naruszeniem przepisów Dyrektywy Rady w sprawie praw jazd (91/439/EWG).
Kluczową jednak kwestią, która w wyniku jej rozpatrzenia zadecydowała o tym, że zaskarżoną decyzją organ II instancji utrzymał w mocy pierwszoinstancyjną decyzję odmawiającą wydania prawa jazdy jest niespełnienie przez skarżącego przesłanki w postaci przebywania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej przez [...] dni w każdym roku kalendarzowym ze względu na swoje więzi osobiste lub zawodowe albo przedstawienia zaświadczenia, że studiuje co najmniej od 6 miesięcy. D. E. zaświadczenia o odbywaniu studiów nie przedstawił, w konsekwencji rozpoznaniu podlegało czy istotnie w każdym roku kalendarzowym przebywa on na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej przez 185 dni w każdym roku kalendarzowym ze względu na swoje więzi osobiste lub zawodowe, pomimo stałego zameldowania w Niemczech. Wbrew twierdzeniom skargi strona przesłanki tej ewidentnie nie wykazała. Z akt sprawy nie wynika bowiem by w jakimkolwiek innym roku kalendarzowym niż [...] D. E. przyjeżdżał na terytorium RP, w oczywisty sposób nie wynika też ani w dacie złożenia wniosku, ani w dacie wydania zaskarżonej decyzji by przebywał [...] dni w roku [...]. Jedyne dokumenty jakie w tej mierze przedstawiono to kserokopia zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela Unii Europejskiej i potwierdzenie zameldowania na pobyt czasowy pod adresem [...], w którym przewidywany czas pobytu określono od dnia [...] r. do dnia [...] r. Dokumenty te w dacie złożenia wniosku, a także wydania zaskarżonej decyzji świadczyły zatem jedynie o tym, iż strona w roku 2013 "być może" spędzi w Polsce 8 miesięcy, nie zaś że w każdym roku kalendarzowym przez wymagany okres czasu przebywa, jak wymaga tego art. 11 ustawy. Nadto ani w trakcie postępowania przed organem I instancji, ani w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, ani w trakcie postępowania odwoławczego, ani też w skardze D. E. bądź jego kolejni pełnomocnicy nie wskazali jakie więzy osobiste bądź zawodowe stanowią przyczynę pobytu. Wskazać w tym miejscu należy, że miejsce przebywania w rozumieniu tego przepisu to miejsce, w którym koncentrują się życiowo ważne dla ubiegającego się o wydanie prawa jazdy sprawy. O ile zaś zainteresowany przebywa w różnych miejscach chodzi o wykazanie, że do tego miejsca, w którym skupiają się sprawy osobiste lub zawodowe albo związane ze studiami lub nauką, w sposób regularny powraca i tamże przebywa (normalnie zamieszkuje) przez co najmniej [...] dni w każdym roku kalendarzowym. Jak podkreśla się w orzecznictwie nie można więc warunku "przebywania" utożsamiać z zameldowaniem określonej osoby pod oznaczonym adresem. Zameldowanie, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz. U. 2006, Nr 139, poz. 993 z późn. zm.), to jedynie rejestracja faktu pobytu danej osoby. Osoba przebywająca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana wykonywać obowiązek meldunkowy określony w ustawie, a obowiązek ten dotyczy także cudzoziemców, w tym obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej (art. 23). Jeżeli zaś pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej trwa przez okres dłuższy niż 3 miesiące, obywatel Unii Europejskiej obowiązany jest zarejestrować swój pobyt (art. 20 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin – Dz. U. Nr 144, poz. 1043 z późn. zm.). Zatem ani wykazanie faktu zameldowania pod oznaczonym adresem na pobyt stały lub czasowy przekraczający 185 dni w roku kalendarzowym, ani legitymowanie się przez obywateli Unii Europejskiej zaświadczeniem o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE nie oznacza jeszcze, że osoba ubiegająca się o wydanie prawa jazdy spełnia warunek, o którym mowa w art. 11 ustawy o kierujących pojazdami. Podkreślenia wymaga, że to na ubiegającym się o wydanie prawa jazdy spoczywa obowiązek wykazania, że spełnia ustawowy warunek przebywania w określonym miejscu przez oznaczony czas z właśnie takich powodów, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami.
Jak wskazano powyżej żadnych powodów takich skarżący nie wskazał. Podkreślić w tym miejscu należy, iż w skardze pełnomocnik skarżącego adw. M. S. wyraził stanowcze przekonanie, notabene nie poparte żadną konkretną informacją, iż skarżący spełnia w jego odczuciu wymóg przebywania w Polsce przez 185 dni z powodu więzów osobistych bądź zawodowych. W rzeczywistości jednak na pytanie Sądu o naturę tychże więzi adw. M. S. w trakcie rozprawy sądowej w dniu 26 lutego 2013 r. wyjaśnił, że w istocie nie wie czy i jakie więzy łączą skarżącego z miejscem czasowego zameldowania w Polsce.
Trafnie organ II instancji zauważa, że wobec niewykazania przesłanki, o której mowa powyżej, drugorzędne jest wystąpienie kolejnej okoliczności uzasadniającej odmowę wydania prawa jazdy tj. posiadanie brytyjskiego prawa jazdy co potwierdził organ niemiecki w ramach międzynarodowej wymiany informacji przewidzianej przez przepisy wspólnotowe podając numer posiadanego przez D. E. dokumentu. Zauważyć w tym miejscu należy, iż w skardze zarzucono, że organy nie zbadały w Wielkiej Brytanii czy istotnie dokument taki został skarżącemu wydany. Jednocześnie pełnomocnik faktowi temu nie zaprzeczył, nie przedstawił żadnych przeciwdowodów, zaś w trakcie rozprawy przed tut. Sądem adw. M. S. zapytany o kwestię brytyjskiego prawa jazdy przyznał, że nie posiada w tym zakresie wiedzy i nie potrafi odpowiedzieć na pytanie. W konsekwencji fakty wskazane przez organ niemiecki uznać należy za wiarygodne.
Wobec oczywistego niespełnienia przesłanki z art. 11 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami (skarżący nie wykazał by kiedykolwiek przed 2013 r. przyjechał do Polski, by w jakimkolwiek roku przebywał w Polsce ponad 185 dni i by przebywał w Polsce z uwagi na konkretne więzi osobiste bądź zawodowe) organ I instancji poprawnie odmówił wydania wnioskowanego prawa jazdy, a organ odwoławczy prawidłowo decyzję tę utrzymał w mocy, zwracając uwagę jedynie na pewne nieścisłości uzasadnienia. W konsekwencji pozbawione znaczenia dla rozstrzygnięcia są rozważania pełnomocnika skarżącego dotyczące pojęcia miejsca zamieszkania czy regulacji unijnych. Rozważania te zakładają bowiem, iż skarżący ze względu na więzi osobiste bądź zawodowe przebywał w Polsce wymagany okres czasu co w niniejszej sprawie, jak wskazano powyżej nie zostało wykazane. Z tych samych przyczyn nietrafne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7, 77 i 80 k.p.a.
Absolutnie niezrozumiały jest natomiast sformułowany w skardze zarzut, iż w istocie skarżący nie wnioskował o wydanie mu prawa jazdy lecz o cyt. "wygenerowanie profilu kandydata na kierowcę w trybie § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami". Sformułowana przez pełnomocnika D. E. teza nie znajduje bowiem żadnego potwierdzenia w dokumentach przedłożonych przez skarżącego organowi I instancji, stoi nadto w kolizji z pozostałymi zarzutami skargi, polemizującymi z przyjęciem przez organy, że skarżący nie spełnia wymogów do wydania mu prawa jazdy, podczas gdy zdaniem pełnomocnika wymogi te spełnia. Nadto zarzut ten pozostaje w rażącej sprzeczności z wniesionym odwołaniem od decyzji pierwszoinstancyjnej, w którym to odwołaniu ówczesna pełnomocnik skarżącego jednoznacznie podkreślała, że skarżący domaga się wydania mu prawa jazdy. W konsekwencji wniosła o cyt. "uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania i wydania skarżącemu prawa jazdy kategorii B".
W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów uznających poprawność przyjętego przez organ II instancji rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.