II SA/GL 1406/21

II SA/Gl 1406/21 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2022-04-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-11-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Beata Kalaga-Gajewska /przewodniczący sprawozdawca/
Krzysztof Nowak
Renata Siudyka
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 2181/22 - Wyrok NSA z 2025-04-10
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 35 ust. 3
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Sędzia WSA Renata Siudyka, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 5 czerwca 2020 r. "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej w skrócie: "skarżąca") wystąpiła do Starosty [...] z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] o numerze [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą, na działce nr ewidencyjnej 1., obręb M., w gminie M..
Pismem z dnia 17.06.2020 r. Starosta [...] zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego.
Postanowieniami z dnia 17 i 19 czerwca 2020 r. Starosta [...], jako organ administracji architektoniczno-budowlanej stopnia podstawowego, działając w oparciu o art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r. poz. 2351, w skrócie: "P.b."), nałożył na skarżącą obowiązek uzupełnienia złożonej dokumentacji projektowej między innymi poprzez doprowadzenie do zgodności projektowanej inwestycji z zapisem § 25 ust. 2 pkt 7 lit. b) uchwały Nr [...] Rady Miasta w M. z dnia 29 czerwca 2017 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M. w rejonie dzielnic [...] i [...], opublikowanej jako akt prawa miejscowego w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z [...] r. poz. [...] (dalej w skrócie: "mpzp" lub "uchwała"), gdzie na terenie o symbolu 1U/P wprowadzono wymóg budowania obiektów budowalnych o wysokości do 15 m, a także nałożył obowiązek przedstawienia sposobu spełnienia wymogu posiadania dostępu do drogi publicznej, poprzez przedłożenie posiadanej służebności drogowej na działkach nr ewid.: 1., 2., 3., 4., 5., 6., 7., 8., oraz wyznaczył termin realizacji wymienionych zadań do dnia 30 października 2020 r.
Skarżąca, w odpowiedzi złożyła pismo z dnia 15 września 2020 r., w którym przekazała opracowanie pn. "Analiza rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej Instalacja radiokomunikacyjna "[...]" [...]" oraz pismo z dnia 18.09.2020 r., uzupełnione w dniu 23.09.2021 r., w którym podała, że wezwanie do doprowadzenia przedmiotowej inwestycji do zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest bezzasadne z uwagi na treść art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 777, w skrócie: "u.w.r.u."), jak też złożyła wyjaśnienia i dokumenty świadczące o posiadaniu prawa przejazdu przez działki nr ewid.: 1., 2., 3., 4., 5., 6., 7., 8., co stanowi o spełnieniu obowiązku zapewnienia dostępu do drogi publicznej. Jednocześnie poinformowała, że w odniesieniu do pozostałych uchybień dokumentacja projektowa została uzupełniona zgodnie z postanowieniem Starosty [...] z dnia 17 czerwca 2020 r.
Starosta [...], decyzją z dnia 29 września 2020 r., nr [...] , działając na podstawie art. 35 ust. 3 P.b., odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia skarżącej pozwolenia na budowę opisanej powyżej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] o numerze [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą, na działce nr ewidencyjnej 1., obręb M., w gminie M.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, iż pomimo złożenia uzupełnienia wniosku dokumentacja projektowa nie została poprawiona w zakresie nieprawidłowości wymienionych w postanowieniach Starosty [...] z dnia 17 i 19 czerwca 2020 r. Nie został spełniony wymóg mpzp odnośnie wysokości zabudowy dla obiektów budowlanych do 15 m określony w § 25 ust. 2 pkt 7 lit. b) uchwały dla terenu 1U/P. Ponadto, działka nr ewid. 1. obręb M., na której projektuje się stację bazową telefonii komórkowej nie posiada zarówno prawnego, jak i faktycznego dostępu do drogi publicznej, dlatego nie został spełniony wymóg bezpośredniego dostępu do drogi publicznej ani też wymóg pośredniego dostępu do drogi publicznej przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej lub poprzez drogę wewnętrzną, co w związku z bezskutecznym upływem terminu wskazanego w postanowieniu z dnia 17 czerwca 2020 r. stanowi podstawę do negatywnego rozpatrzenia wniosku skarżącej o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji.
Skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji, w którym zarzuciła naruszenie: przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r. poz. 735, w skrócie: "k.p.a."), jak również art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 6 i 8 k.p.a., oraz przepisów prawa materialnego zawartych w art. 35 ust. 3 i art. 4 P.b. oraz art. 46 ust. 1 i ust. 1a u.w.r.u.
Wojewoda Śląski decyzją z dnia 8 września 2021 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 P.b. w związku z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471), utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 29.09.2020 r. Podzielił przyjęte w decyzji Starosty [...] stanowisko, jednakże tylko w zakresie niezgodności przedmiotowej inwestycji z ustaleniami zawartymi w § 25 ust. 2 pkt 7 lit. b) uchwały. Jak wynika z dokumentacji projektowej przedmiotem niniejszego postępowania jest stacja bazowa, w skład której wchodzi stalowa wieża kratowa o całkowitej wysokości 55,95 m, na której zamontowany zostanie zestaw 6 anten sektorowych oraz 4 anten radioliniowych. Powyższe zamierzenie inwestycyjne ma powstać na obszarze, na którym obowiązuje mpzp. Przedmiotowa działka inwestycyjna nr ewid. 1. znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 1U/P, dla którego, jako przeznaczenie podstawowe, wskazano: tereny zabudowy usługowo-produkcyjnej, a jako dopuszczalne: zieleń urządzona, zieleń izolacyjna (§ 25 ust. 1 mpzp). Dokonując dalszej analizy § 25 uchwały dla terenu 1U/P w ustępie 2 w punkcie 7 określono wymogi z zakresu dopuszczalnej wysokości zabudowy w następujący sposób:
a) wysokość całkowita budynku do 15 m,
b) wysokość obiektów budowlanych do 15 m,
c) wysokość ogrodzenia do 2,2 m.
w § 4 ust. 1 uchwały zawarto definicję pojęć użytych przy uchwalaniu miejscowego planu. Zgodnie z pkt 15 wymienionego przepisu przez ogólne pojęcie "wysokość zabudowy" należy rozumieć:
a) wysokość budynków zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie,
b) wysokość obiektów budowlanych mierzoną od średniego poziomu terenu na obrysie obiektu do najwyżej położonej części tego obiektu,
c) wysokość całkowitą budynku obejmującą wysokość budynku wraz z instalacjami i urządzeniami na dachu.
Uwzględniając powyższe zapisy uchwały oraz rodzaj inwestycji i jej parametry (tj. wieża kratowa o wysokości 55,95 m) planowane zamierzenie inwestycje stoi z nimi w sprzeczności, co - jak słusznie stwierdził organ I instancji - stanowi podstawę do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zawartego w odwołaniu stanowiska skarżącej, że na gruncie niniejszej sprawy znajduje zastosowanie przepis art. 46 ust. 1 u.w.r.u., Wojewoda Śląski wyjaśnił, że zgodnie z jej art. 46 ust. 1 mpzp nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Stosownie do art. 46 ust. 2 u.w.r.u., jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Dokonując zestawienia treści powyższych przepisów z prezentowanym w orzecznictwie sądowo-administracyjnym poglądem wywiódł, że oceny możliwości zastosowania w danej sprawie art. 46 u.w.r.u. (pozwolenia na realizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej), należy dokonać indywidualnie poprzez dokładną analizę zapisów prawa miejscowe obowiązującego na badanym obszarze (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 11.05.2021 r. sygn. akt II SA/Gd 858/20). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28.04.2020 r., sygn. akt II OSK 1935/19 (cytat): "Poza treścią art. 46 ust. 1 i 2 ustawy telekomunikacyjnej należy także uwzględnić treść planu miejscowego i łącznie o te przepisy dokonać ustalenia, czy rzeczywiście w konkretnej sprawie plan miejscowy nie stanowi przeszkody (bariery) do zapewnienia ludności dostępu do usług telekomunikacyjnych. Dopiero wtedy można skutecznie powoływać się na ogólną zasadę interpretacyjną wynikającą z art. 46 ust. 1 ww. ustawy, zgodnie z którą plan miejscowy nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi ". W kolejnym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego czytamy: "plan miejscowy nie może wprowadzać na całym obszarze objętym planem zakazu lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych, uniemożliwiającego lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Nie oznacza to jednak, że plan miejscowy nie może wprowadzać pewnych ograniczeń, czy to w zakresie lokalizacji inwestycji, ich rozmieszczenia w terenie, czy też ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsca, w których będą zlokalizowane, bądź ograniczeń z uwagi na ochronę innych wartości istotnych z punktu widzenia gospodarowania przestrzenią" (wyrok NSA z dnia 18.12.2019 r. sygn. akt II OSK 3131/18). Tożsame stanowisko zajął również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 07.12.2017 r., sygn. akt II SA/Gd 437/17. Powyższe oznacza, że fakt, iż na określonym terenie gmina wprowadziła takiego typu ograniczenia, które pośrednio mogą wpływać na realizację jednego rodzaju inwestycji, np. masztu, o parametrach przekraczających parametry ustalone w planie, nie oznacza, że spełniona została przesłanka art. 46 ust. 1 u.w.r.u., tj. uniemożliwienie lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności (por. wyrok NSA z dnia 12.06.2019 r. sygn. akt II OSK 1954/17 i wyrok WSA w Gdańsku z dnia 05.02.2020 r. sygn. akt II SA/Gd 541/19). W orzecznictwie wskazuje się, że z treści art. 46 ust. 1 i 2 u.w.r.u. nie można wyprowadzać normy prawnej, która całkowicie pozbawia organy gmin prawa kształtowania przestrzeni poprzez wprowadzanie zakazów, czy ograniczeń zabudowy urządzeniami telekomunikacyjnymi obszaru objętego planem, co decyduje o tym, że inwestor na podstawie ww. przepisów nie może żądać, aby obszar objęty miejscowym planem był bezwarunkowo otwarty na inwestycje przez niego realizowane. Przepisy te nie przyznają bowiem przedsiębiorcom telekomunikacyjnym autonomicznego uprawnienia do kształtowania polityki przestrzennej (por. wyrok WSA w Lulinie z dnia 30.06.2020 r. sygn. akt II SA/Lu 703/19 oraz wyrok WSA w Lodzi z dnia 12.02.2021 r. sygn. akt II SA/Łd 338/20). Powyższe prowadzi do wniosku, że art. 46 ust. 1 i 2 u.w.r.u. mógłby zostać uznany za naruszony tylko w takich warunkach, w których mpzp pozbawiłby przedsiębiorstwo telekomunikacyjne jakichkolwiek możliwości inwestycyjnych w zakresie lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej na całym terenie objętym planem. Powyższe przepisy bowiem nie dają podstawy do przyjęcia, że lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, może nastąpić w sposób dowolny, niezależnie od treści planu miejscowego. Brak jest bowiem podstaw prawnych do uznania, że w tym zakresie omawiany przepis wprowadza dowolność, uzależnioną tylko od inwestora woli zrealizowania inwestycji w określonym miejscu (por. wyrok NSA z dnia 28.04.2020 r. sygn. akt II OSK 1935/19, wyrok NSA z dnia 01.06.2016 r. sygn. akt II OSK 2359/14 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 22.09.2020 r. sygn. akt VII Sa/Wa 2970/19). Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 05.03.2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 1037/20: "Z art. 46 ust. 1 i 2 ustawy szerokopasmowej nie można wyprowadzać normy prawnej, która całkowicie pozbawia organy gmin prawa kształtowania przestrzeni poprzez wprowadzenie zakazów czy ograniczeń zabudowy. Inwestor powołując te przepisy nie może żądać, aby obszar objęty planem był bezwarunkowo otwarty na jego inwestycje" (zob. także wyrok WSA w Warszawie z 04.06.2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 2666/18). W wyroku z dnia 28.04.2020 r., sygn. akt II OSK 1935/19 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał: "Po pierwsze, art. 46 ust. 1 ustawy telekomunikacyjnej, nie daje podstawy do przyjęcia, że inwestycje celu publicznego z zakresu łączności publicznej mogą być realizowane na danym terenie niezależnie od treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W zasadzie aktualnie taki wniosek potwierdza nowelizacja ww. ustawy z 2012 r. Przepisy planu miejscowego są obowiązujące jednak wymagają interpretacji z punktu widzenia zasady wynikającej z art. 46 ust. 1 (patrz: uzasadnienie projektu ustawy z dnia 12 października 2012 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw; Sejm RP VII kadencji. Nr druku: 541). Jednak możliwość zastosowania tej zasady w konkretnej sprawie wymaga spełnienia określonych warunków. Natomiast brak jest podstaw prawnych do uznania, że w tym zakresie przepis ten wprowadza dowolność, uzależnioną tylko od woli inwestora zrealizowania inwestycji w określonym miejscu. Oczywiście przepis ten został wprowadzony do porządku prawnego celem usunięcia barier prawnych, które m.in. przez liczne zakazy i ograniczenia w planach miejscowych, często nieuzasadnionych merytorycznie, prowadziły do tworzenia obszarów niedostępnych dla rozwoju sieci bezprzewodowych. Dlatego jako zasadę zaproponowano regułę, że żaden plan miejscowy nie może na jakimkolwiek obszarze zakazywać ani uniemożliwiać świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, w szczególności poprzez zakazy lub ograniczenia w lokalizowaniu infrastruktury telekomunikacyjnej, o ile nie jest to konieczne dla ochrony bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego bądź dla ochrony środowiska, przyrody, zdrowia, zabytków albo ze względu na inny ważny interes publiczny. Inwestycja celu publicznego z zakresu łączności publicznej musi być bowiem zgodna z przepisami odrębnymi. Omawiany przepis obejmuje zatem swoją treścią także inne wartości, które w obowiązującym systemie prawa są chronione, a więc wymagają uwzględnienia. To wyraz uwzględnienia zasady proporcjonalności - wyważania różnych, często sprzecznych grup interesów. A zatem niejako z założenia omawiany przepis stanowi punkt oparcia dla weryfikacji tego, czy ograniczenia i zakazy w planach miejscowych mają merytoryczne uzasadnienie i są konieczne w demokratycznym państwie prawa. Takie wskazania wynikają z uzasadnienia projektu ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Sejm RP VI kadencji. Nr druku: 2546). Plan miejscowy nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznie z zakresu łączności publicznej, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi (por. wyrok NSA z 29 sierpnia 2018 r. sygn. akt II OSK 1632/16). Po drugie, także art. 46 ust. 2 u.w.r.u. nie stanowi podstawy prawnej do stwierdzenia, że lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej może nastąpić w sposób dowolny, niezależnie od treści planu miejscowego. Chodzi bowiem o to czy określone przepisy planu miejscowego stanowią gwarancję dla ludności celem zagwarantowania im dostępu do tego rodzaju usług telekomunikacyjnych. Taki zaś wymóg "niejako" wymusza w procedurze uzyskiwania pozwolenia na budowę poszukiwania, w pierwszej kolejności, takich obszarów terenu, na których plan miejscowy przewiduje możliwość realizacji tego rodzaju zabudowy". Zgodnie z § 7 ust. 2 pkt 5 mpzp w rejonie dzielnic [...] i [...], w granicach obszaru objętego planem dopuszcza się lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. Oznacza to, że nie wprowadza się zakazów z zakresu łączności publicznej na obszarze jego obowiązywania. Dokonując natomiast oceny czy w przedmiotowej sprawie zachodzi przypadek opisany w drugiej części przepisu art. 46 ust. 1 u.w.r.u., tj. miejscowy plan wprowadza rozwiązania uniemożliwiające lokalizowania inwestycji z zakresu łączności publicznej w kontekście podniesionego w odwołaniu zarzutu (cytat): "na 24 z 27 obszarów objętych wyznaczonym planem, na którym teoretycznie mogłaby powstać jakaś zabudowa, są zapisy o ograniczeniu wysokości od 2,5 m do 15 m, a jedynie na dwóch kolejnych terenach do 18 m i 20 m" Wojewoda Śląski wyjaśnił, że z treści analizowanej uchwały na całym obszarze objętym miejscowym planem wyznaczano 33 grupy terenów, dla których w rozdziale 2 określono ustalenia szczegółowe, takie jak: przeznaczenie terenu oraz wskaźniki zagospodarowania terenu i gabaryty. Po zapoznaniu się z treścią tego rozdziału wynika, że z powyższych 33 grup dla 18 grup ustalono wysokość obiektów budowlanych w przedziale 2,5-9 m, dla 12 grup wysokość tą ustalono w granicach 15-20 m, dla 2 grup wysokość tą ustanowiono na poziomie do 30 m, a wysokość do 45 m wyznaczano dla 1 grupy. Powyższe zestawienie wszystkich grup dokonane w oparciu o wymóg z zakresu wysokości obiektu budowanego prowadzi do wniosku, że na terenie obowiązywania mpzp, poza wybranym przez inwestora ternem 1U/P dla którego ustalono wysokość obiektów budowlanych do 15 m, znajdują się tereny, które umożliwiają realizację wyższych obiektów, np. tereny o symbolu 1P/U, 3P/U, 5P/U, 6P/U, 7P/U, gdzie wysokość obiektów budowlanych może wynosić do 45 m, czy tereny o symbolu 2P/U, 4P/U, 1TE, gdzie dopuszczalna wysokość obiektów budowlanych wynosi 30 m. A zatem, w ocenie Wojewody Śląskiego nie można stwierdzić, aby mpzp, obowiązującego na przedmiotowym terenie, wprowadzały rozwiązania uniemożliwiające lokalizowanie inwestycji z zakresu łączności publicznej, poprzez wprowadzenie na całym jego obszarze ograniczenia wysokości obiektów budowlanych wynoszącą kilka metrów. Nie ma bowiem przeszkód, aby na terenie objętym mpzp w rejonie dzielnic [...] i [...] zlokalizować inwestycję z zakresu łączności publicznej, poprzez wybranie terenów lub zrealizowanie innej infrastruktury z zakresu inwestycji telekomunikacyjnych o mniejszej wysokości (por. str. 6 uzasadnienia zaskarżonej decyzji, karta akt administracyjnych bez numeru). Ustalenia mpzp nie wprowadzają zakazów ani rozwiązań uniemożliwiających lokalizowania inwestycji z zakresu łączności publicznej na całym obszarze jego obowiązywania, a ponadto zapisy te dotyczą planu, który był wydany po wejściu w życie ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, dlatego brak jest podstaw do zastosowania zasady opisanej w art. 46 ust. 1 u.w.r.u. W myśl art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r. poz. 741 z późn. zm., w skrócie: "u.p.z.p.") świadczy to o zgodności mpzp z przepisami prawa, w tym z przepisami u.w.r.u. W związku z powyższym, Starosta [...] słusznie wezwał skarżącą, na podstawie art. 35 ust. 3 P.b., do usunięcia w przedłożonym projekcie budowlanym nieprawidłowości polegających na doprowadzeniu przedmiotowej inwestycji do zgodności z ustaleniami mpzp zawartymi w § 25 ust. 2 pkt 7 lit. b), a następnie, po bezskutecznym upływie terminu do ich uzupełnienia, prawidłowo odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Nie jest też prawidłowe zawarte w odwołaniu twierdzenie, że art. 46 ust. 1a u.w.r.u., który został dodany w związku z nowelizacją tej ustawy, świadczy o obowiązku pomijania w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę inwestycji z zakresu łączności publicznej ustaleń prawa miejscowego, jeżeli inwestycja przedsiębiorcy telekomunikacyjnego jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 11.05.2021 r. sygn. akt II SA/Gd 858/20: Wprowadzenie tej regulacji było odpowiedzią na przeważającą praktykę sądów dotyczącą wykładni postanowień planów zagospodarowania przestrzennego w kontekście inwestycji telekomunikacyjnych, zgodnie z którą dyspozycja istniejącego art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług telekomunikacyjnych w związku z uchyleniem przepisu przejściowego w art. 75 ust. 2 ustawy nie ma zastosowania do planów miejscowych uchwalonych przed dniem wejścia w życie ustawy w 2010 r. Sądy, zdaniem ustawodawcy, zdawały się nie dostrzegać, że wciąż obowiązującym przepisem ustawy jest przepis przejściowy art. 75 ust. 1, zgodnie z którym art. 46 ust. 1 stosuje się także do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie tej ustawy. Uzasadnionym było zatem dookreślenie poprzez art. 46 ust. 1a u.w.r.u., że ewentualne istniejące zakazy telekomunikacyjne w planach zagospodarowania przestrzennego z mocy prawa są nieważne i nie podlegają stosowaniu. Regulacja ta ma więc zapewnić, iż ewentualnie istniejące jeszcze w niektórych miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zakazy czy ograniczenia w zakresie lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej z mocy prawa nie mają zastosowania (zob. s. 52 uzasadnienia projektu ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw, druk sejmowy nr 3484, Sejm VIII kadencji). W konsekwencji, wprowadzony do art. 46 ust. 1a u.w.r.u., nie zmienił sytuacji planów uchwalonych po dniu wejścia w życie ustawy o wspieraniu rozwoju usług telekomunikacyjnych, gdyż w tym zakresie nie było wątpliwości co do stosowania do nich art. 46 ust. 1 i 2 u.w.r.u. Taka wykładania ust. 1a ma również uzasadnienie logiczne. Skoro, ust. 1 zakazuje uchwalania rozwiązań, które mogłyby uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a naruszenie tego zakazu wiąże się z nieważnością takich zapisów aktu planistycznego, to pozbawionym racjonalnego uzasadnienia byłoby wprowadzenie kolejnej regulacji, która przewidywałaby dodatkowo jeszcze rygor braku stosowania zapisów planistycznych prowadzających zakazy uniemożliwiające realizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności. Mając zatem na względzie racjonalność działania prawodawcy trzeba przyjąć, że art. 46 ust. 1a u.w.r.u. odnosi się do niestosowania zapisów planów obowiązujących przed rokiem 2010, które zawierałyby tego rodzaju zakazy, natomiast do uchwalanych po tej dacie planów kluczowe są regulacje art. 46 ust. 1 i 2 u.w.r.u. Przechodząc do drugiej przesłanki, jaką kierował się Starosta [...] wydając własną decyzję, Wojewoda Śląski nie podzielił stanowiska co do konieczności przedłożenia dokumentów świadczących o ustanowieniu służebności przejścia i przejazdu przez działki nr ewid.: 1., 2., 3., 4., 5., 6., 7., 8. na rzecz każdoczesnego właściciela działki inwestycyjnej nr ewid. 1., oraz nie zgadza się z twierdzeniem, że nie został spełniony wymóg zapewnienia dostępu do drogi publicznej w sposób pośredni poprzez drogę wewnętrzną. Jak wynika z przedłożonych przez skarżącą przy piśmie z dnia 15.09.2020 r., dokumentów inwestor zawarł w dniu 09.03.2020 r. umowę najmu z W.K., współwłaścicielem działek nr ewid.: 1. (działka inwestycyjna), 1., 2., 3., 4., 5., 6., 7., 8. (działki stanowiące dojazd do działki inwestycyjnej). W tej umowie w § 5 zawarta został informacja, że (cytat): "Wynajmujący wyraża zgodę na dokonanie w Przedmiocie Najmu inwestycji, o której mowa w ust. 1, wraz z przyłączem energii elektrycznej i odpowiedniego okablowania przez Nieruchomość służącego połączeniu urządzeń zlokalizowanych w Przedmiocie Najmu z siecią telekomunikacyjną Najemcy, w tym na ułożenie kabla światłowodowego oraz na wykorzystanie istniejących dróg dojazdowych do Przedmiotu Najmu lub ewentualne wykonanie nowych dróg dojazdowych do Przedmiotu Najmu przez Nieruchomości’’. A w § 6 umowy wskazano, że (cytat): "Wynajmujący wyraża zgodę na przeniesienie praw i obowiązków wynikających z Umowy przez Najemcę na inna spółkę dominującą, zależną lub powiązaną z Najemcą zgodnie z art. 4 § 1 pkt 4 i 5 kodeksu spółek handlowych". Do pisma z dnia 15.09.2020 r. skarżąca załączyła także oświadczenia pozostałych współwłaścicieli ww. działek, tj. B.K. oraz Przedsiębiorstwa Usługowo-Handlowego "[...]" I.N i R.R. Sp.j. z siedzibą w M. przy ul. [...], w których to oświadczeniach ww. współwłaściciele wyrazili zgodę, aby W.K. wynajął ww. działki skarżącej w celu budowy/instalacji i eksploatacji infrastruktury telekomunikacyjnej. Z tego powodu, dla działki inwestycyjnej dostęp do drogi publicznej będzie zapewniony w sposób pośredni poprzez drogę wewnętrzną wyznaczoną na działkach nr ewid.: 1., 2., 3., 4., 5., 6., 7., 8., tym samym spełniony został przez skarżącą obowiązek zapewnienia dostępu do drogi publicznej. Za błędne należy uznać również stwierdzenie, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajduje przepis § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Stosownie do jego § 2 ust. 1 przepisy tego rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2 warunków technicznych. Z tego powodu przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę stacji bazowych nie mogą mieć w przedmiotowej sprawie zastosowania.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca domagała się uchylenia w całości decyzji Wojewody Śląskiego z dnia 8 września 2021 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia 29 września 2020 r., a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zarzuciła wymienionym rozstrzygnięciom naruszenie przepisów postępowania, które miało istoty wpływ na wynik sprawy, a to: art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a., podczas gdy nie było podstaw do odmowy udzielenia skarżącej pozwolenia na budowę planowanej inwestycji; art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 w związku z art. 11 k.p.a. z uwagi na brak wyjaśnienia, dlaczego w sprawie nie ma zastosowania art. 46 § 1 i 1a u.w.r.u., co skutkowało niezgodnością z mpzp; art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów polegającej na uznaniu, iż inwestycja nie jest zgodna z mpzp; art. 6 i art. 8 k.p.a. w związku z art. 7 Konstytucji RP, poprzez nie działanie na podstawie i w granicach prawa, co dodatkowo narusza zasadę zaufania do władzy publicznej oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, zwłaszcza art. 35 ust. ust. 1 pkt 1 w związku z art. 35 ust. 4 P.b. poprzez ich zastosowanie w sytuacji, gdy zakres prac objętych niniejszym postępowaniem nie będzie naruszał mpzp; § 25 ust. 2 pkt 7 mpzp, poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji nieprawidłowe zastosowanie w sprawie poprzez uznanie, iż planowany do realizacji zakres inwestycji nie może być posadowiony na obszarze oznaczonym 1U/P, gdyż obejmuje wieżę kratową o wysokości 55,95 m, a tym samym nie może w sprawie mieć zastosowania art. 46 ust. 1 u.w.r.u. W uzasadnieniu skargi zaznaczono, iż organy administracji obydwu instancji nie podjęły wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia i prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, dlatego wnioskowano o przeprowadzenie dowodu z dokumentu, czyli ekspertyzy technicznej z dnia 11 października 2021 r. na okoliczność zgodności planowanej inwestycji z mpzp. Zdaniem skarżącej błędne ustalenia co do stanu faktycznego sprawy doprowadziły do wadliwych wniosków, to jest rzekomej niezgodności z mpzp, czym naruszono art. 6 i art. 7 k.p.a. uniemożliwiając urzeczywistnienie art. 46 ust. 1 u.w.r.u. W tym zakresie zacytowane zostały stanowiska zaprezentowane w wyrokach sądów administracyjnych I i II instancji.
W odpowiedzi na skargę, Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (obecnie tekst jednolity: Dz.U. z 2021 r. poz. 137) nie wykazała, aby decyzja ta naruszała wymogi prawa.
Zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz. 329, w skrócie: "p.p.s.a.") sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Oznacza to, że nie każde uchybienie ze strony organu administracji uzasadnia uwzględnienie skargi, a jedynie takie, które miało lub mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy.
Wojewoda Śląski, wydając zaskarżoną decyzję prawidłowo oparł się na normie zawartej w art. 35 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 35 ust. 3 P.b. i zapisach § 25 ust. 2 pkt 7 lit. b) uchwały Nr [...] Rady Miasta w M. z dnia 29 czerwca 2017 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M. w rejonie dzielnic [...] i [...], opublikowanej jako akt prawa miejscowego w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z [...]r. poz. [...] (dalej oznaczonej w skrócie, jak dotychczas: "mpzp" lub "uchwała"), gdzie na terenie o symbolu 1U/P wprowadzono wymóg budowania obiektów budowalnych o wysokości do 15 m.
Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza między innymi zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z kolei w myśl pkt 3 tego przepisu sprawdza kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Z kolei zgodnie z art. 35 ust. 5 P.b. w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia.
W niemniejszej sprawie organ pierwszej instancji korzystając tego ostatniego przepisu, działając właśnie w trybie art. 35 ust. 3 P.b. nałożył na skarżącą obowiązek usunięcia występujących w projekcie budowlanym nieprawidłowości oraz wskazał termin jego wykonania.
W myśl art. 14 ust. 8 u.p.z.p. plan miejscowy jest przepisem gminnym powszechnie obowiązującym, który określa w sposób wiążący przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenów objętych planem (prawem miejscowym). Dlatego organ związany tymi przepisami musi badać i analizować treść zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tak aby przedłożony projekt budowlany ocenić w aspekcie zgodności z regulacjami prawnymi.
Skarżąca domagała się zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] o numerze [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą, na działce nr ewidencyjnej 1., obręb M., w gminie M..
Kwestią sporną stała się sprawa interpretacji zapisów mpzp i zgodności z nim zamierzenia inwestycyjnego skarżącej.
Przywołana powyżej działka znajduje się w granicach terenu oznaczonego symbolem 1U/P z podstawowym przeznaczeniem na tereny zabudowy usługowo-produkcyjnej oraz dopuszczalnym przeznaczeniem na tereny zieleni urządzonej i izolacyjnej, przy czym na tym terenie ustalając zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu przyjęto m.in. wysokość obiektów budowlanych do 15 m. Ustalenia te nie są kwestionowane i nie zostały poważone, czego dowodzi treść strony 11 skargi (karta nr 7 akt sądowoadministracyjnych).
Zdaniem skarżącej, ustalając stan faktyczny sprawy organy pominęły istotną okoliczność, iż planowana inwestycja zalicza się do inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej i realizuje cel publiczny, dlatego powinny mieć do niej zastosowanie przepisy u.w.r.u. Dokonana przez organy obu instancji błędna interpretacja art. 46 ust. 1, ust. 1a i ust. 2 u.w.r.u., które wprowadziły generalny zakaz uniemożliwiania lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, skutkował tym, że nie uwzględniono woli ustawodawcy polegającej na dopuszczeniu lokalizacji nawet na terenach zabudowy usługowo-produkcyjnej. Zgodnie z art. 46 u.w.r.u. przyjęte rozwiązania w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego nie mają zastosowania i nie mogą być podstawą odmowy udzielenia decyzji pozwolenia na budowę dla inwestycji z zakresu łączności publicznej w przypadku gdy inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Oznacza to, w opinii skarżącej, że wszelkie ograniczenia, które nie zezwalają na realizacje inwestycji celu publicznego, jakim jest obiekt stacji bazowej telefonii komórkowej, nie mogą stanowić o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. Zapis obowiązującego mpzp uniemożliwia budowę obiektów telekomunikacyjnych na wskazanym terenie i w związku z tym zawarte w nim ograniczenia nie mają w niniejszej sprawie zastosowania.
Podkreślić należy w tym miejscu, że obowiązujący plan dopuszcza realizację przedsięwzięć polegających na budowie sieci i urządzeń infrastruktury technicznej na innych terenach objętych mpzp (por. str. 7 uzasadnienia zaskarżonej decyzji szczegółowo opisanej na str. 7 i 8 niniejszego uzasadnienia).
Nie ulega wątpliwości, że ograniczenia wykonywania m.in. prawa własności, czy swobody lokalizowania inwestycji wynikają z przepisów wielu ustaw.
W niniejszej sprawie wynika z przepisów wymienionej już wcześniej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.). Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (...), należy do zadań własnych gminy. Na mocy u.p.z.p. organy gminy zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów, w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Wynika to wprost z treści art. 6 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości.
Zgodnie z art. 46 ust. 1 u.w.r.u., miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Z kolei, według art. 46 ust. 2 u.w.r.u., jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego w zakresie łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeśli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Powyższa regulacja odnosi się jednak tylko do stanów faktycznych, gdy w planie miejscowym brak jest specjalnie wyznaczonego terenu lub terenów pod inwestycję z zakresu łączności publicznej.
W orzecznictwie sądowym wyraźnie wskazuje się, że unormowania zawarte w art. 46 u.w.r.u. nie zapewniają inwestorom (operatorom sieci telefonii komórkowej) nieograniczonej możliwości sytuowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej zawsze tam, gdzie z powodów technicznych bądź finansowych byłoby to najdogodniejsze. Przeciwnie, z treści art. 46 ust. 1 i 2 u.w.r.u. nie można wyprowadzać normy prawnej, która całkowicie pozbawia organy gmin prawa kształtowania przestrzeni poprzez wprowadzanie zakazów, czy ograniczeń zabudowy urządzeniami telekomunikacyjnymi obszaru objętego planem, które decydowałyby o tym, że inwestor na podstawie ww. przepisów nie może żądać, aby obszar objęty miejscowym planem był bezwarunkowo otwarty na inwestycje przez niego realizowane. Przepisy te nie przyznają bowiem przedsiębiorcom telekomunikacyjnym autonomicznego uprawnienia do kształtowania polityki przestrzennej. Organy gminy mogą w sposób władczy, przy zachowaniu przepisów ustawy, określać warunki zagospodarowania terenu, a ich władztwo zostało omawianą regulacją ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych jedynie ograniczone, a nie zupełnie wykluczone, w zakresie decydowania o lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej i jej warunkach (patrz m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2016 r. sygn. akt II OSK 2359/14, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 1263/17). Sąd w pełni podziela zaprezentowaną powyżej interpretację art. 46 ust. 1 i 2 u.w.r.u.
W odniesieniu do okoliczności rozpatrywanej sprawy należy przy tym podkreślić kilka kluczowych składników omawianego uregulowania.
Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, art. 46 ust. 1 u.w.r.u. jest kierowany do lokalnych prawodawców i wyraża zasadę nieprzeszkadzania inwestorom pod warunkiem jednak, że "taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi". Przepis ten zawiera dyrektywę interpretacyjną co do sposobów wykładni przepisów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, która jednak nie zapewnia inwestorom prawa (uprawnienia) do nieskrępowanego czy nieograniczonego decydowania o lokalizacji inwestycji telekomunikacyjnych.
Ustawodawca zamieścił istotne zastrzeżenie, że pierwszeństwo planów inwestycyjnych przed regulacjami prawa miejscowego jest uznawane, jeśli dana inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W tym kontekście skarżąca nie może powoływać się na brzmienie art. 46 ust. 1 u.w.r.u., gdyż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego właściwy dla działki inwestycyjnej zawierał zakazy i ograniczenia inwestycyjne.
Jednocześnie plan miejscowy nie może wprowadzać zakazu lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych na całym obszarze objętym planem, tak aby uniemożliwić realizację takiego celu publicznego.
Nie oznacza to jednak, jak zdaje się wskazywać skarżąca, że organ uchwałodawczy gminy w akcie prawa miejscowego nie może korzystać ze swego władztwa planistycznego w zakresie lokalizowania na jego terenie urządzeń telekomunikacyjnych.
Nie oznacza to również, że plan miejscowy nie może wprowadzać pewnych ograniczeń, czy to w zakresie lokalizacji inwestycji, ich rozmieszczenia w terenie, czy też ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsce, w którym będą zlokalizowane, czy też ograniczeń z uwagi na ochronę wartości innych i jakże istotnych z punktu widzenia zagospodarowania przestrzennego.
W kontekście zapisów wymienionej powyżej u.w.r.u. należy przyjąć, iż z treści mpzp wynika, że wskazane zostały tereny, gdzie istnieje możliwość lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej (por. uzasadnienie zaskarżonej decyzji).
Należy podzielić stanowisko zaprezentowane w sprawie, że obowiązek uwzględniania przez organy administracji publicznej zapisu przepisu art. 46 u.w.r.u. nie może prowadzić do pominięcia zapisów planu, których treść jest jasna, precyzyjna i nie wymagająca jakichkolwiek interpretacji. Organy te są bowiem obowiązane do stosowania przepisów prawa miejscowego powszechnie obowiązującego na obszarze konkretnej gminy.
Uwzględniając powyższe należy przyznać, że w tym zakresie organ pierwszej instancji prawidłowo wezwał skarżącą, na podstawie art. 35 ust. 3 P.b. do usunięcia stwierdzonej nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym w celu doprowadzenia planowanej inwestycji do zgodności z zapisami mpzp, a następnie po upływie wyznaczonego terminu i braku wymaganego uzupełniania, zasadnie odmówił jego zatwierdzenia i udzielenia pozwolenia.
Zdaniem Sądu, decyzja Wojewody Śląskiego rzeczowo odnosi się do kwestii istotnych dla sprawy i zawiera zindywidualizowane odniesienie się do całokształtu materiału dowodowego. Nie można zatem uznać zasadności zarzutu naruszenia art. 107 § 3 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.
Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, jak i procesowego. Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący po podjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (por. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.).
Z tych wszystkich względów, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił, o czym orzeczono w sentencji, oraz orzekł na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów, w trybie przewidzianym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 z późn. zm.), albowiem w związku intensyfikacją rozwoju epidemii przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.
Powołane w wyroku orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.