II SA/KR 401/05

II SA/Kr 401/05 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2006-03-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-03-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Grażyna Firek /przewodniczący/
Mariusz Kotulski
Wojciech Jakimowicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Sygn. powiązane
II OSK 896/06 - Wyrok NSA z 2006-10-18
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Firek Sędziowie WSA Mariusz Kotulski AWSA Wojciech Jakimowicz (spr) Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2006 r. sprawy ze skargi L. U. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia 20 października 2004 r., Nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego I stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części § 37 II zasądza od Rady Miasta [...] na rzecz skarżącego L. U. kwotę 300 zł (trzysta złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Na podstawie uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 26 maja 1999 r., Nr XXI/155/99 przystąpiono do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Strzelnica na Woli Justowskiej w Krakowie.
Projekt tego planu został wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 1 lipca 2002 r. do dnia 29 lipca 2002 r.
Zarzuty do w/w projektu wniósł w ustawowym terminie L. U. właściciel działki nr [...] oraz współwłaściciel działki nr [...] obręb [...] położonej w [...] podnosząc, że:
-przedstawiony w projekcie obszar zieleni parkowej winien kończyć się na granicy działki nr [...] z działką nr [...] i nie obejmować działki składającego zarzut. Objęcie działki składającego zarzut obszarem zieleni parkowej spowoduje, że utraci ona w części charakter budowlany, co narusza prawo własności i nie znajduje uzasadnienia merytorycznego,
- planowany na obszarze działki nr [...] pas pieszy powinien mieć również charakter pasa pieszo-drogowego, pozwalając na dojazd do działki nr [...] , gdyż działka ta została przystosowana do takiego sposobu korzystania zgodnie z wydanym poprzednio pozwoleniem na budowę (obecnie dojazd realizowany jest poprzez działkę nr [...]
- planowana droga dojazdowa w granicach działek nr [...] , [...] i [...] nie powinna powstać, gdyż nie jest to prawnie i ekonomicznie uzasadnione. Ponadto przyjęcie proponowanego rozwiązania wiązałoby się z niepotrzebnymi zmianami granic działek oraz dużymi kosztami budowy.
Rada Miasta Krakowa w § 37 uchwały z dnia 20 października 2004 r., Nr [...]odrzuciła w części powyższe zarzuty. Uzasadnienie tej uchwały zostało podzielone na "faktyczne" i "prawne".
W części obejmującej uzasadnienie faktyczne w pierwszej kolejności wskazano, że zarzut wniesiony przez L. U. został szczegółowo zbadany w oparciu o materiał dowodowy, który stanowiły m.in.: dokumenty formalno-prawne obrazujące przebieg procesu planistycznego (Uchwała Rady Miasta Krakowa o przystąpieniu do sporządzania planu, komunikaty, obwieszczenia i zawiadomienia), dowodowe materiały merytoryczne (inwentaryzacja urbanistyczna, wnioski do planu, koncepcja planu, wykaz protestów i zarzutów wraz ze sposobem ich rozpatrzenia przez Zarząd Miasta Krakowa, prognoza oddziaływania na środowisko, wypisy i wyrysy z ewidencji gruntów, studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa, informacja o zbadaniu spójności rozwiązań omawianego projektu planu z polityką przestrzenną Miasta określoną w w/w Studium.
Wskazano również, że Miasto Kraków przystąpiło do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Strzelnica na Woli Justowskiej w Krakowie w oparciu o uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 26 maja 1999 r., Nr ,XXI/155/99 określającą zasięg opracowania planu oraz ogólną problematykę opracowania. Sporządzony projekt planu został zaopiniowany i uzgodniony z właściwymi organami, a następnie wyłożony do publicznego wglądu. Wniesione zarzuty zostały rozpatrzone przez Zarząd Miasta Krakowa, wśród nich zarzut wniesiony przez L. U. - właściciela działek nr [...] i [...] obręb obręb [...] . L. U. wniósł zarzut dotyczący włączenia części działek będących jego własnością do terenów [...] oraz wyznaczenia drogi [...] jako drogi pieszej zamiast pieszo-jezdnej i wnioskuje o likwidacje drogi dojazdowej do działek nr [...] , [...] i [...] .
Podniesiono, że teren objęty zarzutem położony jest przy ulicy [...] . W projekcie planu teren przeznaczony jest jako obszar mieszkaniowy ([...]) oraz częściowo pod zieleń urządzoną ([...]).
W wyniku rozpatrzenia Zarząd Miasta Krakowa częściowo uwzględnił zarzut, poprzez likwidację dojazdów od strony południowej oraz zawężenie pasa zieleni przez zaznaczenie linii zabudowy w miejscu linii rozgraniczającej. Natomiast w części dotyczącej przedłużenia ciągu pieszo-jezdnego zarzut rozpatrzono negatywnie (gdyż właściciel posiada warunki zapewniające dostępność do działek od strony północnej) postanawiając o jego nieuwzględnieniu.
Rada Miasta Krakowa rozpatrując treść nieuwzględnionej części zarzutu wzięła pod uwagę kilka okoliczności. Wskazano, że:
- w związku z treścią zarzutu wskazującą naruszenie interesu prawnego właściciela Rada Miasta odniosła się do rozwiązań planistycznych dotyczących nie tylko przedmiotowej działki, ale całokształtu ustaleń projektu planu. Zarzut, mimo że jest indywidualnym środkiem prawnym przysługującym określonym podmiotom w trakcie procesu planistycznego winien być rozpatrywany w nawiązaniu do projektu planu, jego celów i założeń oraz całościowych rozwiązań, a także w nawiązaniu do obowiązujących przepisów szczególnych,
- w świetle złożonego zarzutu konflikt interesu właściciela z interesem publicznym jest w pierwszym rzędzie konfliktem z powszechnie obowiązującym prawem, które jest nadrzędne do tworzonego prawa lokalnego, jakim jest plan miejscowy. Projekt planu nie narusza praw nabytych, nie powoduje zmiany przeznaczenia terenu budowlanego na niebudowlany.
W części dotyczącej przedłużenia ciągu pieszo-jezdnego zarzut rozpatrzono negatywnie z uwagi na:
- brak zainteresowania składającego zarzut uzyskaniem warunków stworzonych dla intensyfikacji wykorzystania działek przez oprotestowanie rozwiązania zapewniającego dodatkową ich dostępność od strony północnej,
- zapewnienie dostępności komunikacyjnej działek składającego zarzut od strony północnej (z ul. [...] ),
- zagrożenie związane z sugerowanym przedłużeniem projektowanej ulicy pieszo-jezdnej w kierunku południowym, które w praktyce prowadziłoby do jej powiązania z jezdnią ul. [...]. W konsekwencji spowodowałoby to zwiększenie ruchu kołowego i kolizje na ulicy pieszo-jezdnej, która nie posiada warunków do rozbudowy ze względu na istniejącą zieleń i stan zagospodarowania sąsiednich terenów.
W uzasadnieniu prawnym uchwały o odrzuceniu nieuwzględnionej części zarzutu wniesionego przez L. U. wskazano, że generalną podstawą prawną odrzucenia złożonego zarzutu (w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Dz. U. Nr 80, poz. 717) jest przepis art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lippa 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) stanowiący, że "o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne".
Podniesiono, że sposób rozstrzygnięcia zarzutu znajduje także uzasadnienie w przepisach ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), które wśród wielu zadań własnych gminy wyliczają sprawy ładu przestrzennego, ochrony środowiska i przyrody (art. 7 ust. 1 pkt 1) oraz sprawy gminny dróg, ulic i organizacji ruchu drogowego (art. 7 ust. 1 pkt 2), a jednym z podstawowych sposobów realizacji tych zadań jest sporządzanie l uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., |sjr 15, póz. 139 z późn. zm.), w szczególności art. 1 ust. 2 pkt 1 nakazującego uwzględnienie w zagospodarowaniu przestrzennym wymogów ładu przestrzennego, urbanistyki, art. 10 ust. 1 pkt 2 nakazującego w zależności od potrzeb ustalanie w planie miejscowym linii rozgraniczających ulice, place oraz drogi publiczne wraz z urządzeniami pomocniczymi oraz w przepisach ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych i rozporządzenia Ministar Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie. Zaznaczono, że Rada Miasta Krakowa rozważała sposób rozstrzygnięcia zarzutu także i w aspekcie wymogów wynikających z art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, który mówi o walorach ekonomicznych przestrzeni i prawie własności oraz art. 3 ustawy stanowiącego, że "w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego, każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny"
Organ planistyczny wyjaśnił, że przepis art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zobowiązuje radę gminy do rozpatrzenia zarzutu, nie obliguje natomiast rady do jego uwzględnienia. Rada gminy ma więc prawo do odrzucenia zarzutu, a tym samym naruszenia w przypadkach uznanych za konieczne interesu prawnego zainteresowanej osoby, jeżeli takim rozstrzygnięciem nie narusza prawa. Podkreślono także, iż plan miejscowy kształtuje wraz z innymi przepisami prawa sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym) - może więc wprowadzać ograniczenia w tym zakresie, jeżeli tak jak w rozpatrywanym przypadku zachodzi niesprzeczność takich rozstrzygnięć z Konstytucją RP, kodeksem cywilnym oraz innymi ustawami. Poprzez opis stanu faktycznego i prawnego oraz związków między nimi wykazano w ocenie organu, że rozstrzygnięcie zostało podjęte w zgodzie z obowiązującym prawem materialnym, przez właściwy organ w ramach prawidłowo prowadzonej procedury planistycznej - może zatem być skutecznie wprowadzone do ustaleń planu. Rada Miasta Krakowa odrzucając zarzut nie działała jej zdaniem w sposób dowolny ani nie nadużyła przysługującego jej na mocy przepisu art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym "władztwa planistycznego". Rozważana była również ewentualność uwzględnienia przedmiotowego zarzutu. Uznano jednak, że jego uwzględnienie wiązałoby się z przekreśleniem celu, dla którego postanowiono o potrzebie sporządzenia planu.
W ustawowym terminie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 20 października 2004 r., Nr [...]w części § 37 o odrzuceniu wskazanych wyżej zarzutów złożył L. U. wnosząc o stwierdzenie nieważności tej uchwały bądź jej uchylenie w części objętej § 37.
Skarżący podniósł, że Rada Miasta Krakowa zaskarżoną uchwałą odrzuciła zgłoszony zarzut dotyczący przekształcenia planowanego na obszarze działki [...] pasa pieszego w pas pieszo drogowy i jego przedłużenia w sposób pozwalający na dojazd do działki [...] . Uzasadniając odrzucenie zarzutu wskazano na brak zainteresowania składającego zarzut uzyskaniem intensyfikacji wykorzystania działek przez oprotestowanie dodatkową ich dostępność od strony północnej. Skarżący potwierdza, że oprotestował wraz z sąsiadami próbę jak to stworzenia "warunków dla intensyfikacji wykorzystania działek" ponieważ pod wskazanym stwierdzeniem kryła się próba przeprowadzenia nowej drogi wyznaczonej od strony północnej m.in. w granicach działki skarżącego i działek sąsiadujących, co wiązałoby się z niepotrzebnymi zmianami granic, wysokimi kosztami inwestycji dla osiągnięcia celu, Który można osiągnąć bez żadnych dodatkowych prac i ingerowania w prawo własności ograniczając się wyłącznie do ustanowienia na obszarze działki [...] pasa pieszo-drogowego, o co bezskutecznie ubiega się skarżący. W ocenie skarżącego, oprotestowanie niecelowego rozwiązania proponowanego przez Radę Miasta nie może skutkować odrzuceniem racjonalnych argumentów dotyczących utworzenia pasa pieszo-drogowego.
W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały wskazano także na zapewnienie dostępności komunikacyjnej działek składającego zarzut od strony ul. [...] oraz zagrożenie związane z sugerowanym przedłużeniem projektowanej ulicy pieszo - jezdnej, co w konsekwencji spowodowałoby zwiększenie ruchu kołowego i kolizje na ulicy pieszo jezdnej. Ustosunkowując się do wskazanych wyżej argumentów skarżący wskazuje, że odrzucenie zarzutów narusza jego prawa nabyte, bowiem w oparciu o decyzję [...] z dnia [...] września 1992 r. dotyczącą pozwolenia na budowę oraz w oparciu o decyzję z dnia [...] lutego 1992 r. [...] dotyczącą zatwierdzenia pod względem urbanistycznym planu zagospodarowania działki, skarżący wybudował na działce [...] budynek gospodarczy. Zgodnie z treścią powołanej decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę prace należało wykonać zgodnie z dokumentacją techniczną stanowiącą integralną część decyzji. Częścią projektu technicznego był plan sytuacyjny wskazujący zaplanowany przebieg drogi dojazdowej na posesji. Omawiana droga została wytyczona w ten sposób, że dochodziła do drogi publicznej w miejscu w którym obecnie planuje się jedynie ciąg pieszy. Wskazać należy, że omawiane wytyczne zostały w przeszłości uwzględnione przez skarżącego, który wyznaczył, utwardził i oświetlił drogę na własnej posesji w sposób zgodny z wymogami określonymi w powołanych decyzjach. Uniemożliwienie obecnie skarżącemu korzystania z dojazdu stworzonego w oparciu o wydane w przeszłości decyzje administracyjne narusza sferę praw nabytych i jest niedopuszczalne, zwłaszcza że zrealizowanie ciągu pieszo-jezdnego nie prowadzi do żadnych negatywnych konsekwencji dla jakichkolwiek podmiotów. Żądanie, aby skarżący dokonywał obecnie istotnych zmian na własnej posesji i wytyczał oraz dokonywał uzbrojenia nowej drogi, która prowadziłaby do ul. [...] , jest w świetle przedstawionych wyżej faktów nieracjonalne i bezprawne.
Odnosząc się do zarzutu zwiększenia ruchu kołowego i możliwego zwiększenia ryzyka kolizji skarżący podnosi, że przedłużony ciąg pieszo-drogowy miałby służyć jedynie potrzebom dojazdu przez skarżącego z drogi publicznej do posesji będącej przedmiotem własności skarżącego, co wyklucza postawioną w uzasadnieniu uchwały tezę o hipotetycznym ponadnormatywnym zwiększeniu ruchu drogowego i ryzyka kolizji.
W odpowiedzi na skargę organ planistyczny podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Zaznaczono, że po uchwaleniu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa (uchwała Nr XII/87/03 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 kwietnia 2003 r.) zbadano i stwierdzono spójność rozwiązań projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Strzelnica" w Krakowie z polityką przestrzenną miasta określoną w studium.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Na gruncie spraw ze skarg na uchwały o odrzuceniu zarzutów do projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oznacza to, że sąd administracyjny ma kompetencje do zbadania, czy zaskarżona uchwała zawiera prawidłowe - faktyczne i prawne uzasadnienie, pozwalające stwierdzić brak dowolności w działaniach organów planistycznych oraz ustalić prawidłowość trybu podjęcia zaskarżonej uchwały. Wskazać przy tym należy, na treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) regulując kolejne etapy procesu planistycznego, zawiera szczególne rozwiązania w zakresie konfrontacji projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z interesami indywidualnymi. Rozwiązania te polegają na możliwości zgłaszania wobec tego projektu zarzutów i protestów. Jak stanowi art. 24 ust. 3 cytowanej ustawy o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. Oznacza to, że w uzasadnieniu uchwały powinna znaleźć się analiza złożonego zarzutu wraz z jej wynikami oraz wyjaśnienie podjętego rozstrzygnięcia w odniesieniu do sytuacji faktycznej nieruchomości osoby wnoszącej zarzut oraz przytoczenie i wyjaśnienie przepisów prawnych, które mają zastosowanie w sprawie, a także przedstawienie sposobu interpretacji tych przepisów. Uzasadnienie uchwały nabiera szczególnego znaczenia, gdyż pozwala skontrolować sposób korzystania przez organy gminy z przysługującego im władztwa planistycznego, chociaż sama uchwała nie wywiera skutków prawnych w obrębie planu zagospodarowania przestrzennego.
Podkreślenia wymaga okoliczność, że skarga na uchwałę o odrzuceniu zarzutu do projektu planu nie może z istoty rzeczy dotyczyć rozwiązań planu (na uchwałę o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego służy odrębna skarga do sądu administracyjnego), skoro na etapie jej wnoszenia istnieje dopiero projekt planu. Skarga ta - jak wynika z powyższych uwag - może dotyczyć jedynie prawidłowości odpowiedzi na wniesiony zarzut.
W art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ustawodawca wskazał na kolejność poszczególnych etapów procedury planistycznej przewidując ich chronologiczny porządek po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rozpatrzenie protestów i zarzutów składanych do projektu planu może mieć miejsce dopiero po m.in. zbadaniu spójności rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (obowiązek zbadania spójności rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy ciąży na organie planistycznym od dnia 24 grudnia 1997 r., tj. od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw (Dz. U. z 1997 r., nr 111, poz. 726) oraz po etapie uzgodnień z właściwymi organami. Oznacza to, że ustalenia projektu planu muszą uwzględniać rezultaty dotychczasowego postępowania i w ich kontekście można dopiero przystępować do udzielania odpowiedzi na zarzuty i protesty złożone do projektu planu. Nie chodzi w tym wypadku o ocenę prawidłowości trybu postępowania poprzedzającego uchwalenie planu, która ma miejsce dopiero na etapie kontroli uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ze skutkami przewidzianymi w art. 27 ust. 1 ustawy, lecz o ocenę prawidłowości odpowiedzi na złożone zarzuty lub protesty. Odpowiedź ta nie może być dowolna i musi nawiązywać do treści projektu planu, a tym samym również do elementów mających na tę treść wpływ. Niewątpliwie zatem musi odnosić się nie tylko do obowiązujących w zakresie procedury planistycznej przepisów prawa powszechnie obowiązującego, lecz również do ustaleń w zakresie spójności rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz wyników uzgodnień przeprowadzonych z właściwymi organami. Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem, rada gminy, rozpoznając zarzut do projektu planu, nie tylko musi wyrazić wobec niego swe stanowisko przez jego uwzględnienie bądź odrzucenie, ale w podejmowanej uchwale winna zawrzeć uzasadnienie faktyczne i prawne swego rozstrzygnięcia, co oznacza, że gmina musi wskazać przesłanki, jakimi się kierowała, przyjmując dane rozwiązanie planistyczne (zob. wyrok NSA z dnia 3 listopada 1999 r., IV SA 1638/98, publ.: LEX nr 48261). Skoro ustawodawca zagwarantował obywatelom możliwość kwestionowania treści projektu planu dopiero w momencie, w którym musi ona obejmować rezultaty poszczególnych etapów procedury planistycznej, to konieczne jest przyjęcie, że odpowiedź na składane zarzuty lub protesty musi być nie tylko poprzedzona prawidłowo przeprowadzoną procedurą planistyczną, lecz jest również zdeterminowana dotychczasowymi rezultatami tej procedury. Oznacza to, że udzielenie odpowiedzi na złożone zarzuty lub protesty do projektu planu, którego treść została ustalona w następstwie uchybień organu planistycznego w toku prowadzonej procedury, nie może być odpowiedzią prawidłową, a uchwała zawierająca taką odpowiedź uznana za zgodną z prawem.
W okresie od podjęcia uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 26 maja 1999 r., Nr XXI/155/99, na mocy której przystąpiono do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Strzelnica na Woli Justowskiej w Krakowie, aż do wyłożenia projektu tego planu do publicznego wglądu na obszarze Krakowa nie obowiązywało studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa zostało bowiem uchwalone dopiero uchwałą Rady Miasta Krakowa Nr XCVI/910/01 z dnia 28 grudnia 2001 r., a następnie Wojewoda Małopolski rozstrzygnięciem nadzorczym nr PR II 911/19/2002 z dnia 1 lutego 2002 r. stwierdził nieważność powyższej uchwały powodując tym samym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego ze skutkiem wstecznym. Kolejne studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa zostało uchwalone uchwałą Rady Miasta Krakowa Nr XII/87/03 z dnia 16 kwietnia 2003 r.
W zaistniałej sytuacji należy stwierdzić, że zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały odpowiedź na złożony zarzut wykazująca prawidłowość i zasadność ustaleń przyjętych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Strzelnica na Woli Justowskiej w Krakowie nie może być uznana za odpowiedź opartą na należycie ustalonym stanie rzeczy i spełniającą swoją zasadniczą funkcję, jaką jest dążenie do przekonania adresatów uchwały o słuszności i prawidłowości jej podjęcia, a w konsekwencji również i uchwała o odrzuceniu zarzutu złożonego do projektu planu nie spełnia wymogu zgodności z prawem. Niezależnie więc od trafności argumentacji zaprezentowanej w treści uzasadnienia zaskarżonej uchwały i niezależnie od trafności zarzutów podnoszonych w skardze należy stwierdzić, że zaskarżona uchwała (§ 37) jest sprzeczna z art. 24 ust. 3 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a co za tym idzie podlega ona stwierdzeniu nieważności na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153 poz. 1270).
Fakt, iż zbadano i stwierdzono spójność rozwiązań projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Strzelnica na Woli Justowskiej w Krakowie z polityką przestrzenną Miasta określoną w studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa uchwalonym uchwałą z dnia 16 kwietnia 2003 r., nie ma w przedmiotowej sprawie znaczenia, albowiem treść studium nie mogła determinować treści sporządzonego wcześniej projektu planu wyłożonego do publicznego wglądu. Fakt ten będzie natomiast podlegał ocenie poprawności zachowania trybu postępowania planistycznego na etapie kontroli uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270).
Art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie znajduje zastosowania, gdyż rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonej uchwały jest zbędne.