II SA/Gl 1359/10

II SA/Gl 1359/10 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2011-04-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2010-12-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Iwona Bogucka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Drogi publiczne
Sygn. powiązane
II OSK 1932/11 - Wyrok NSA z 2011-10-28
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2008 nr 193 poz 1194
art. 16 ust. 2, art. 11f ust. 1 pkt 8. lit. g, art. 12
Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - tekst jednolity.
Dz.U. 1998 nr 133 poz 872
art. 73 ust. 1
Ustawa z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant St. sekretarz Małgorzata Orman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty C. z dnia [...] r. nr [...], 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Na wniosek Powiatowego Zarządu Dróg w C. z dnia [...] r. wszczęte zostało postępowanie w sprawie realizacji inwestycji drogowej "Obwodnica drogi [...] na odcinku P.-W.", polegającej na przebudowie drogi powiatowej [...] P.-S.-W. Do wniosku dołączony został projekt budowlany oraz mapa zasadnicza z przebiegiem inwestycji a także opiniujące inwestycję uchwały Zarządu Województwa [...]
i Zarządu Powiatu w C. oraz Wójta Gminy P. Złożono również decyzję Wójta Gminy P. z dnia [...] r., określającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację inwestycji. O wszczęciu postępowania zawiadomiono właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem na adres wskazany w ewidencji gruntów oraz zawiadomiono pozostałe strony poprzez obwieszczenia publiczne i prasowe.
Zastrzeżenia do inwestycji wniosła Z. P., która sprzeciwiła się realizacji inwestycji na jej działce. Podała, że jest właścicielką działki nr "A" przy ul. [...] we W. Zarzuciła, że wykazana w zawiadomieniu działka nr "B" została wyodrębniona bez jej wiedzy i zgody. Planowana na tej działce zatoka autobusowa jest zbędna, od lat funkcjonuje przystanek w innym miejscu. Realizacja planowanej zatoki uniemożliwi wykonanie bezpośredniego wyjazdu na drogę z ogrodzonej części jej nieruchomości i oznacza wycinkę dwóch drzew. W odpowiedzi organ poinformował stronę, że lokalizacja zatoki jest podyktowana względami bezpieczeństwa ruchu a działka nr "B" powstała z podziału działki "A" i została zakwalifikowana do regulacji w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. nr 133, poz. 872 ze zm.). Z. P. zwróciła się wobec powyższego o doręczenie jej decyzji Wojewody wydanej w trybie art. 73 powołanej ustawy oraz doręczenie jej opinii kompetentnego organu z zakresu bezpieczeństwa ruchu drogowego, orzekającej o prawidłowości lokalizacji zatoki autobusowej.
Decyzją z dnia [...] r. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i zezwolił na realizację inwestycji objętej wnioskiem na działkach wymienionych w decyzji. Równocześnie decyzją zatwierdzono podział nieruchomości, w tym działki "A" na działkę nr "B", znajdującą się w liniach rozgraniczających teren inwestycji i działkę nr "C", leżącą poza terenem inwestycji. Ograniczono także korzystanie z określonych w decyzji działek celem przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia i przebudowy dróg innych kategorii. Decyzji nadano także rygor natychmiastowej wykonalności a jako załączniki do niej określono projekt budowlany, mapy z projektami podziału nieruchomości wraz z tabelarycznym wykazem zmian gruntowych i decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Równocześnie jednak w pkt 1.2 i 2.2 podano, że nie występuje ani konieczność określenia ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości w związku z koniecznością przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia tereniu, ani konieczność określenia ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości w związku z koniecznością przebudowy innych dróg. W pkt 3 decyzji wskazano, że inwestycja jest planowana do realizacji na działkach znajdujących się w liniach rozgraniczających teren przedsięwzięcia. Nieruchomości wydzielone liniami rozgraniczającymi teren stają się z mocy prawa własnością Powiatu C. z dniem ostateczności decyzji, za odszkodowaniem ustalonym w odrębnej decyzji, o ile przejście na własność tych działek nie nastąpiło w trybie art. 73 i 60 ustawy z 13 października 1998 r. W tym fragmencie decyzji wymieniono numery działek przeznaczonych do regulacji w trybie art. 73 i art. 60 powołanej ustawy, w tym działkę nr "B". Jednocześnie w pkt 8 decyzji stwierdzono, że linie rozgraniczające teren inwestycji ustalone decyzją, stanowią linie podziału nieruchomości i zatwierdzono podział nieruchomości zgodnie z mapami projektu podziału i tabelarycznym wykazem zmian. Orzeczono, że działki położone w liniach rozgraniczających, w tym powstałe w wyniku zatwierdzonego podziału, stają się na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, z mocy prawa własnością Powiatu C., za odszkodowaniem określonym w odrębnej decyzji. Stwierdzono też, że działki, które stały się własnością Powiatu mogą być użytkowane nieodpłatnie przez dotychczasowych właścicieli lub użytkowników wieczystych do czasu upływu terminu określonego decyzją, na wydanie nieruchomości i opróżnienie lokali i innych pomieszczeń. W decyzji nie określono jednak takiego terminu.
Odwołanie od decyzji wniosła Z. P., domagając się jej uchylenia i umorzenia postępowania w sprawie. Wskazała w szczególności, że planowana zatoka autobusowa ciągnie się aż do istniejącego zjazdu na jej działkę, wobec czego naruszone zostały przepisy § 110 ust. 4 i § 113 ust. 7 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne (Dz. U. nr 43, poz. 430), zatoka będzie ograniczała widoczność i wjazd będzie zagrażał bezpieczeństwu ruchu. Podała, że działka nr "B" nigdy nie była w posiadaniu Powiatu, była użytkowana przez jej właścicieli a Wojewoda nie wydał decyzji z art. 73 ustawy Przepisy wprowadzające (...). Zatoka jest zbędna ze względu na nikłe natężenie ruchu na drodze a zgodnie z przepisami technicznymi zatoki tego rodzaju należy wykonywać na drogach klasy Z o natężeniu co najmniej 400 P/h. W końcu zarzuciła, że wykonanie zatoki uniemożliwia jej wykonanie w tym miejscu drugiego zjazdu na tę części działki, która aktualnie nie jest zabudowana. Oznacza to, że ta część działki nie będzie mogła zostać zabudowana.
Po otrzymaniu odwołania organ II instancji zwrócił się do projektanta o ustosunkowanie się do zarzutów związanych z naruszeniem warunków technicznych oraz wyjaśnienie, czy działka skarżącej o nr "A" posiadała zjazd na ulicę [...] i wyjaśnienie celowości przeniesienia zatoki autobusowej z sąsiedniej działki niezabudowanej na działkę skarżącej. Zwrócono się także do inwestora o rozważenie zmiany lokalizacji zatoki autobusowej. Projektant podał, że zjazd na ulicę [...] istnieje i nie pozostaje w kolizji z naniesieniami objętymi projektem budowlanym a lokalizacja zatoki jest uzasadniona względami bezpieczeństwa, istniejący przystanek jest położony w obszarze oddziaływania skrzyżowania z drogą gminną – ulicą [...]. Wykonanie pełnowymiarowej zatoki w miejscu przystanku spowoduje, że w jej obrębie wypadną zjazdy na działki nr "D" i "E".
Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] uchylił rygor natychmiastowej wykonalności nadany przez organ I instancji i utrzymał decyzję w mocy. W uzasadnieniu podkreślono, że podstawą prawną udzielonego zezwolenia były przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r., nr 193, poz. 1194 ze zm.). Wyjaśniono, że kontroli poddano wniosek złożony przez zarządcę drogi, dokumentację zgromadzoną w trakcie postępowania oraz wydaną decyzję. Wniosek oceniono jako kompletny i spełniający wymogi art. 11d ustawy. Wskazano, że projekt budowlany podlega kontroli przez organ administracji architektoniczno-budowlanej jedynie pod względem formalno-prawnym, nie merytorycznym. W tym ostatnim zakresie kompetencje posiada i odpowiedzialność za prawidłowość projektu ponosi projektant. Projekt zawiera wymagane oświadczenia o wykonaniu zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Jako kompletną i posiadającą wymagane treści oceniono także decyzję organu I instancji. Nie naruszono praw procesowych strony, albowiem udzielono jej odpowiedzi na zgłaszane wątpliwości a w uzasadnieniu decyzji odnotowano fakt wniesienia uwag. Wojewoda zwrócił uwagę, że w sprawie nie miał zastosowania przepis art. 73 ustawy Przepisy wprowadzające (...), zatem nie mógł zostać naruszony. Informacje zawarte w decyzji Starosty o zakwalifikowaniu wybranych działek do regulacji w trybie tego przepisu nie są prawnie skuteczne i nie wywołują skutków prawnych dla skarżącej. Do czasu wydania decyzji przez Wojewodę nie można domniemywać skutku z art. 73 ustawy Przepisy wprowadzające (...) i organ wydający zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie może orzec, że właściciel działki został w tym trybie wywłaszczony. Wskazano także, że organ udzielający zezwolenia na realizację drogi nie jest uprawniony do oceny celowości jej budowy i przebiegu. Projekt budowlany został przez projektanta wykonany zgodnie z umową zawartą z inwestorem, uzyskał wymagane opinie i uzgodnienia. Także projekt stałej i czasowej organizacji ruchu, zawierający elementy niezbędne dla określenia projektowanego poziomu bezpieczeństwa przeszedł etapy postępowania zatwierdzającego i uzyskał pozytywną opinię Starosty jako organu zarządzającego ruchem na drodze powiatowej. Odnosząc się do zarzutów naruszenia warunków technicznych dotyczących dróg, Wojewoda stwierdził, że nie są one zasadne. Nie naruszono § 119 ust. 5 rozporządzenia, albowiem nie istnieje zakaz lokalizowania zatok autobusowych na drogach o mniejszym natężeniu ruchu. Natężenie ruchu o określonych parametrach może jedynie stanowić czynnik obligujący do wykonania takiej zatoki. Za przekonujące uznano także wyjaśnienia projektanta, dotyczące przesłanek lokalizacji zatoki w wybranym miejscu, podkreślając, że w tym zakresie służy inwestorowi i projektantowi uprawnienie do wyboru realizowanych urządzeń a projektant ponosi odpowiedzialność za zgodność projektu z przepisami prawa i normami technicznymi.
W skardze do sądu administracyjnego Z. P. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji w części dotyczącej planowanej zatoki autobusowej i umorzenie postępowania w tym zakresie, o przeprowadzenie dowodu z wizji lokalnej z udziałem biegłych z zakresu geodezji oraz budownictwa na okoliczność, że użyte w postępowaniu mapy nie są aktualne, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kwoty 60 zł uiszczonej w dniu 15 lipca 2010 r. tytułem opłaty kancelaryjnej w organie administracji za wydanie odpisu decyzji z niezbędnymi załącznikami. Zarzuciła naruszenie art. 6, 7 i 8 k.p.a. w związku z art. 77 k.p.a. poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego, w szczególności zaniechanie wizji lokalnej i weryfikacji aktualności map oraz naruszenie art. 7 Konstytucji, art. 6 k.p.a poprzez sprzeczną z nimi wykładnię § 119 ust. 5 rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, polegającą na uznaniu, że skoro w tym przepisie nie sformułowano zakazu umieszczania zatok na drogach o mniejszych parametrach natężenia ruchu, to jest to dozwolone. Skarżąca podtrzymała jednocześnie zarzuty zgłoszone na etapie postępowania odwoławczego. Dodała, że teza o braku negatywnego wpływu na warunki bezpieczeństwa w użytkowaniu istniejącego wjazdu na jej działkę jest zasadna jedynie w sytuacji, gdy w zatoce nie zostanie wybudowana wiata przystankowa. O budowę takiej wiaty, wedle jej wiedzy, stara się już wójt. Projektant nie uwzględnił także faktu, że po przeciwnej stronie drogi, na wysokości planowanej zatoki, istnieje przystanek z niewymiarową zatoką, co także narusza przepisy warunków technicznych. Jest to skutkiem posłużenia się nieaktualnymi mapami. Zarzuciła, że nie brała udziału w postępowaniu skutkującym podziałem jej działki.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na pytanie Sądu o to, czy roboty związane z realizacją inwestycji zostały już rozpoczęte, Powiatowy Zarząd Dróg w C. pismem z [...] r. podał, że rozpoczęcie robót zostało wyznaczone na dzień [...] r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozważył, co następuje:
Podstawą prawną wydanych w sprawie decyzji była ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r., nr 193, poz. 1194 ze zm.) Zgodnie z art. 11g ust. 2 tej ustawy, skargę do sądu administracyjnego na decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rozpatruje się w ciągu dwóch miesięcy. Odmiennie jednak, niż w przypadku powołanej ustawy, przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), nie przewidują uproszczonych procedur w zakresie doręczania przez sąd pism procesowych. Sąd zobowiązany jest prawidłowo doręczać pisma procesowe wszystkim stronom i uczestnikom postępowania, ustaliwszy w razie wątpliwości ich adres i następców prawnych, a także doręczać wszystkim uczestnikom odpisy składanych przez strony pism, wzywając strony do usunięcia ewentualnych braków, związanych z niedostateczną ilością odpisów tych pism. Ze względu na konieczność dokonania wskazanych czynności, które dokumentują akta sądowe sprawy, skarga wniesiona do sądu [...] r., została skierowana na rozprawę zarządzeniem z 21 lutego 2011 r.
Należy również wyjaśnić skarżącej, że przedmiotem kontroli sądu administracyjnego, jest legalność zaskarżonego aktu. Katalog rozstrzygnięć, możliwych do podjęcia przez sąd administracyjny w stosunku do zaskarżonej decyzji, precyzuje przepis art. 145 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uwzględniając skargę, sąd może, w zależności od rodzaju stwierdzonego naruszenia, uchylić, stwierdzić nieważność lub wydanie decyzji z naruszeniem prawa. Do kompetencji sądu administracyjnego nie należy natomiast rozstrzyganie o kwestiach należących do właściwości organów administracji, w tym o zasadności prowadzenia postępowania administracyjnego w danej sprawie i rozstrzyganie o jej meritum. Z tych względów nie podlegał rozpoznaniu wniosek skargi o umorzenie postępowania w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji w zakresie przedmiotowej zatoki autobusowej, o tym, czy zatoka ta ma być realizowana nie może bowiem decydować sąd administracyjny. Podobnie nie mógł zostać uwzględniony wniosek dowodowy zawarty w skardze, dotyczący przeprowadzenia dowodów z oględzin i biegłych. Zgodnie z art. 106 § 3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd może przeprowadzić dowody uzupełniające wyłącznie z dokumentów, jeśli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Co do zasady zatem nie jest możliwe prowadzenie na etapie postępowania sądowego dowodów z oględzin i biegłych. Niedostateczne wyjaśnienie okoliczności istotnych dla sprawy przez organy administracji nie stanowi podstawy do aktywności sądu w tym zakresie, lecz jest uchybieniem procedurze administracyjnej i, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, uzasadnia uchylenie decyzji przez sąd. Z tego powodu wniosek dowodowy strony skarżącej podlegał oddaleniu.
Rozstrzygając w sprawie Sąd wziął pod rozwagę w pierwszej kolejności ograniczenia w dopuszczalności uchylenia decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, wynikające z art. 11g i 31 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach (...). Zgodnie z art. 31 ust. 2 ustawy, w przypadku uwzględnienia skargi na decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, sąd administracyjny po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy może stwierdzić jedynie, że decyzja narusza prawo z przyczyn określonych w art. 145 lub 156 k.p.a. Przepis ten znacznie ogranicza zatem możliwość uchylenia decyzji. Sąd uznał jednak, że ograniczenie to nie ma zastosowania w sprawie z tego powodu, że organ II instancji uchylił nadany zezwoleniu rygor natychmiastowej wykonalności. Aby ograniczenie z art. 31 ust. 2 było wiążące, winny zostać spełnione obie przesłanki: rozpoczęcie robót i nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Brak choćby jednej z nich nie pozbawia Sądu możliwości uchylenia decyzji.
Natomiast przepis art. 11g ustawy stanowi, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie można uchylić decyzji w całości, jeżeli wadą dotknięta jest część decyzji dotycząca odcinka drogi, nieruchomości, działki. Jakkolwiek skarżąca domagała się uchylenia decyzji w części dotyczącej przedmiotowej zatoki autobusowej, to zgodnie z art. 134 § 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ta samodzielność sądu oznacza, że zobowiązany jest z urzędu uwzględniać wady kontrolowanej decyzji. W niniejszej sprawie naruszenie prawa stwierdzone przez Sąd uzasadnia uchylenie decyzji w całości, albowiem związane jest z brakiem rozstrzygnięcia o obligatoryjnym charakterze, odnoszącym się do wszystkich nieruchomości, podlegających wydaniu, czyli wydzielonych z działek stanowiących własność poszczególnych podmiotów i przechodzących na własność Powiatu.
W ocenie Sądu okolicznością uzasadniającą uchylenie decyzji organów obu instancji jest naruszenie art. 16 ust. 2 ustawy o szczególnych warunkach (...). Przepis ten przewiduje, że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej określa termin odpowiednio wydania nieruchomości lub wydania nieruchomości i opróżnienia lokali oraz innych pomieszczeń. Termin ten nie może być krótszy niż 120 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna. Określenie tego terminu jest wobec brzmienia przepisu obligatoryjne. Sąd wziął pod rozwagę, że mimo takiej treści art. 16 ust. 2 ustawy można ewentualnie założyć, że w przypadku braku nieruchomości podlegających wydaniu (np. gdy wszystkie znajdują się już w posiadaniu inwestora), rozstrzygnięcie o terminie wydania nieruchomości można uznać za zbędne. Okoliczności takiej w niniejszej sprawie organy jednak nie stwierdziły. Wręcz odwrotnie, w pkt 8 decyzji organu I instancji orzeczono, że nieruchomości stające się z mocy prawa własnością Powiatu, mogą być użytkowane nieodpłatnie przez dotychczasowych właścicieli lub użytkowników wieczystych do czasu upływu terminu określonego decyzją na wydanie nieruchomości i opróżnienie lokali, zgodnie z art. 12 ust. 6 ustawy. Przepis art. 12 ust. 6 ustawy przewiduje właśnie możliwość nieodpłatnego użytkowania nieruchomości przez dotychczasowych właścicieli do upływu terminu określonego w art. 16 ust. 2 ustawy. W tym stanie rzeczy należało uznać, że w sprawie istnieje kategoria nieruchomości pozostających w posiadaniu dotychczasowych właścicieli i użytkowników wieczystych, które podlegają wydaniu, terminu do tego wydania jednak w decyzji nie oznaczono, mimo że jego wyznaczenie w tej sytuacji jest obligatoryjne i jednocześnie limitowane w zakresie dolnej granicy przez ustawę.
Ustawa o szczególnych zasadach (...) w art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. g przewiduje, że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej winna w szczególności, w razie potrzeby zawierać m. in. określenie ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji obowiązków, o jakich mowa w lit. e (przebudowa istniejącej sieci uzbrojenia) i w lit. f (przebudowa dróg innych kategorii). W decyzji organu I instancji zwraca uwagę, że jakkolwiek orzeczono o ograniczeniu korzystania z sześciu nieruchomości wymienionych na stronie 12 decyzji celem przebudowy istniejącej sieci i innych dróg, to wbrew art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. g ustawy, nie określono tych ograniczeń, stwierdzając w pkt 1.2 i 2.2, że nie występują. Ta sprzeczność wymaga rozstrzygnięcia i usunięcia. Jeśli ograniczenia w korzystaniu działek zostały przewidziane, to obligatoryjnie w decyzji muszą zostać określone. Decyzja organu I instancji nie zawiera żadnych postanowień, pozwalających rodzaj i zakres tych ograniczeń zidentyfikować, co pozbawia decyzję kolejnego, obligatoryjnego rozstrzygnięcia.
Wskazane uchybienia przepisom ustawy o szczególnych zasadach (...) w przekonaniu Sądu stanowią dostateczną podstawę do uchylenia obu wydanych w sprawie decyzji, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Należy także zwrócić uwagę, że wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu decyzji Starosty, zatwierdzony projekt budowlany, nie spełnia wymagań określonych w przepisach rozporządzenia MI z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. nr 120, poz. 1133). Znajdujący się w aktach administracyjnych egzemplarz projektu nie został oprawiony w sposób uniemożliwiający dekompletację projektu, lecz jedynie spięty w sposób umożliwiający usuwanie poszczególnych kart, a jego strony nie są ponumerowane, co narusza przepisy § 5 i 6 ust. 1 rozporządzenia. W tym zakresie projekt niewątpliwie podlegał kontroli, jednak organ żadnego stopnia nie zwrócił uwagi na istniejącą wadliwość.
Rozważenia w sprawie wymagała także kwestia dopuszczalności wpisania w decyzji zastrzeżenia, że stan prawny niektórych działek został przewidziany do regulacji w trybie innych przepisów, ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. nr 133, poz. 872 ze zm.). Zgodnie z art. 73 ust. 1 powołanej ustawy, nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stały się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Podstawą do ujawnienia w księdze wieczystej przejścia na własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego tych nieruchomości, jest ostateczna decyzja wojewody. Jest bezsporne, że w stosunku do działki skarżącej taka decyzja nie została wydana. Należy zgodzić się ze stanowiskiem Wojewody [...], że organ orzekający w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie ma podstaw do orzekania, czy i jaka działka w trybie art. 73 przepisów wprowadzających (...) stała się z mocy prawa własnością jednostki samorządu terytorialnego. Nie ma żadnych podstaw, aby zakładać, że ewentualnie wydana przez wojewodę decyzja w trybie art. 73 ustawy przepisy wprowadzające (...) będzie dotyczyła gruntu o określonej powierzchni i położeniu. Jednocześnie nie ma także podstaw do wyłączania części działek objętych decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej spod skutków, jakie ta decyzja rodzi w sferze stosunków własnościowych. Zgodnie z art. 11f ust. 1 pkt 6 ustawy o szczególnych zasadach (...), decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji zawiera m. in. oznaczenie nieruchomości lub ich części, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Jak przewiduje art. 12 ustawy, decyzją tą zatwierdza się podział nieruchomości a linie rozgraniczające teren ustalone decyzją stanowią linie podziału. Decyzja jest jednocześnie podstawą do dokonania wpisów w księdze wieczystej i katastrze nieruchomości. Nieruchomości, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 6 ustawy stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego za odszkodowaniem, z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu stała się ostateczna. Odszkodowanie przysługuje dotychczasowym właścicielom i jest ustalane w terminie 30 dni od dnia prawomocności decyzji przez organ, który wydał decyzję o zezwoleniu. Decyzja o zezwoleniu prowadzi zatem do uregulowania stosunków własnościowych działek zajętych pod drogi. W ocenie Sądu istnieje oczywiście możliwość uprzedniego uregulowania stanu prawnego nieruchomości, w tym w trybie art. 73 przepisów wprowadzających (...), ale wówczas winno to prowadzić do zawieszenia postępowania do czasu wydania stosownych rozstrzygnięć. Nie ma jednak również przeszkód, aby działki, których stan prawny nie został jeszcze uporządkowany, stanowiły przedmiot rozstrzygnięcia w trybie ustawy o szczególnych zasadach (...). Wówczas decyzja zezwalająca na realizację inwestycji prowadzi do uporządkowania stanu prawnego i wskazuje, jakie działki, o jakiej powierzchni i położeniu, stały się własnością SP lub jednostki samorządu. Należy powtórnie podkreślić, że nie można domniemywać, że ewentualne skutki wywołane art. 73 ust. 1 przepisów wprowadzających (...) dotyczą działek o takich samych parametrach. Praktyka zastosowana przez Starostę C. jest wadliwa, albowiem prowadzi do skutku niweczącego cele, dla których ustawodawca w przypadku realizacji inwestycji drogowej przewidział wydawanie jednej decyzji rozstrzygającej także o stanie własnościowym gruntów zajętych pod drogę. Poczynione w decyzji organu I instancji zastrzeżenie, że status własnościowy części wydzielonych działek znajdujących się w liniach rozgraniczających drogi, zostanie uregulowany w przyszłości, poprzez wydanie odrębnych aktów, nie jest dopuszczalne. Jest ono również sprzeczne z kolejnym postanowieniem zawartym w pkt 8 decyzji, gdzie Starosta orzekł, iż działki położone w liniach rozgraniczających teren inwestycji, w tym powstałe w wyniku podziału zatwierdzonego decyzją, stają się z mocy prawa własnością Powiatu C., z dniem ostateczności decyzji.
Należy zgodzić się ze stanowiskiem Wojewody, że o przebiegu drogi i jej parametrach decyduje wnioskodawca, a organy udzielające zezwolenia, nie mogą w tym zakresie wniosku weryfikować. Podobnie organ udzielający zezwolenia nie może oceniać części architektoniczno-budowlanej projektu budowlanego, co wynika z art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm.). To czy zostanie zatem za drodze wykonana zatoka autobusowa , zależy od inwestora. Nie ma racji skarżąca twierdząc, że wykonywanie takich zatok jest dopuszczalne jedynie na drogach o określonym natężeniu ruchu. Na tego rodzaju drogach są one, w przypadku projektowania przystanków, obligatoryjne. Ta okoliczność nie powoduje jednak, że na drogach o mniejszym natężeniu ruchu są one niedopuszczalne. Ich realizacja nie stanowi naruszenia zasady legalności działania organów, nie dotyczy bowiem kompetencji organu, lecz uprawnienia inwestora do wykonywania przewidzianego przez siebie obiektu. Warunki techniczne nie dotyczą kwestii kompetencji organów, lecz minimalnych standardów technicznych obiektów budowlanych a swoboda w ich projektowaniu nie jest aktem uznania administracyjnego. Nie mogą zostać także uznane za skuteczne zarzut skarżącej dotyczące pozbawienia ja możliwości wykonania drugiego zjazdu na działkę i kolizji zatoki w istniejącym przystankiem po drugiej stronie ulicy. Nieruchomość skarżącej stanowi jedną działkę i posiada urządzony zjazd. Planowany ewentualnie podział jej działki celem wyodrębnienia niezabudowanej części jako odrębnej działki (co jak się wydaje jest przedmiotem zarzutu), nie stanowi w kontrolowanym przypadku okoliczności istotnej. Podobnie projekt budowlany nie przewiduje równoległego urządzenia po obu stronach drogi zatok autobusowych, zarzut naruszenia warunków technicznych w tym zakresie nie jest zatem zasadny, kontroli podlega stan planowany i docelowy, a nie aktualnie istniejący.
Natomiast należy zauważyć, że podlegający kontroli organów z punktu widzenia zgodności z warunkami technicznymi projekt budowlany winien uwzględniać istniejący na działkę skarżącej wjazd i zawierać graficzne przedstawienie zarówno usytuowania wjazdu jaki i planowanej zatoki, tak aby twierdzenia o zachowaniu warunków bezpieczeństwa poddawały się weryfikacji. Należy jednak zauważyć, że powoływany prze skarżącą przepis § 77 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi, stanowi jedynie o konieczności zaprojektowania zjazdu w sposób odpowiadający wymaganiom bezpieczeństwa, nie wyznaczając w sposób konkretny odległości między zjazdem a zatoką autobusową.
Mając na względzie podane argumenty, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 i 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania postanowiono na podstawie art. 200, 205 § 2 i 209 powołanej ustawy. Na koszty te złożyły się uiszczony wpis od skargi oraz koszty zastępstwa procesowego świadczonego przez kwalifikowanego pełnomocnika w ustawowej wysokości. Zgodnie z art. 200 powołanej ustawy, w razie uwzględnienia skargi stronie służy zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia sprawy. Katalog tych kosztów wymienia art. 205 , nie należą do nich koszty postępowania administracyjnego. Z tego względu nie mógł zostać uwzględniony wniosek skarżącej o zasądzenie od Wojewody zwrotu kosztów poniesionych na etapie postępowania administracyjnego. Zasady rozliczania kosztów postępowania administracyjnego regulują przepisy działu IX k.p.a.