II SA/Gl 1342/24

II SA/Gl 1342/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-03-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-10-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Artur Żurawik /przewodniczący sprawozdawca/
Edyta Kędzierska
Krzysztof Nowak
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 122f par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Edyta Kędzierska, Sędzia WSA Krzysztof Nowak, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 marca 2025 r. sprawy ze skargi A. S.A. w D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 29 lipca 2024 r. nr SKO.OŚ/41.9/400/2024/10719/AK w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy dotyczącej interpretacji indywidualnej co do zakresu i sposobu stosowania przepisów o ochronie środowiska 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Marszałka Województwa Śląskiego z dnia 23 maja 2024 r. [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz strony skarżącej 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Marszałek Województwa Śląskiego postanowieniem z dnia 23 maja 2024 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 122f ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej - k.p.a.), po rozpoznaniu wniosku A. S.A. z siedzibą w D. z dnia 3 listopada 2022 r. o wydanie zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy dotyczącej interpretacji indywidualnej (wniosek z 25 lipca 2022 r.) co do zakresu i sposobu stosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej w sprawie indywidualnej (wydanie interpretacji indywidualnej), postanowił odmówić wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy.
W uzasadnieniu wskazano m. in., że zawiadomieniem z dnia 16 maja 2024 roku do Urzędu, w oparciu o art. 65 § 1 k.p.a., Minister Klimatu i Środowiska, zgodnie z właściwością przekazał Marszałkowi Województwa Śląskiego wniosek spółki A. S.A. z siedzibą w D. z dnia 3 listopada 2022 r. o wydanie zaświadczenia o milczącym zakończeniu postępowania w sprawie z wniosku Spółki z dnia 25 lipca 2022 r. o wydanie interpretacji indywidualnej co do zakresu i sposobu stosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej w sprawie indywidualnej. Powyższa czynność Ministra Klimatu i Środowiska poprzedzona została wydaniem przez tenże organ postanowienia z dnia 15 maja 2024 r. o stwierdzeniu nieważności w całości postanowienia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 29 września 2023 r. w sprawie wydania zaświadczenia stwierdzającego prawidłowość stanowiska A. S.A. z siedzibą w D., przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia 25 lipca 2022 r., dotyczącym rozliczania emisji gazów. Wraz z postanowieniem Ministra Klimatu i Środowiska został przekazany zgodnie z właściwością wniosek z dnia 3 listopada 2022 r. o wydanie zaświadczenia o milczącym zakończeniu postępowania. Marszałek Województwa Śląskiego prowadzi postępowanie administracyjne w sprawie wydania interpretacji indywidulanej z wniosku A. S.A. z dnia 25 lipca 2022 r. Z uwagi na fakt, iż wniosek był niekompletny oraz nieopłacony organ wystąpił o uzupełnienie braków. Wniosek o wydanie zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy jest przedwczesny, a co za tym idzie bezprzedmiotowy. Adresatem wniosku o wydanie zaświadczenia z art. 122f k.p.a. jest organ, który załatwił sprawę milcząco, nie zaś dowolny organ. Skoro organem właściwym do wydania interpretacji w sprawie wniosku Spółki z dnia 25 lipca 2022 r. o wydanie interpretacji indywidualnej jest marszałek województwa właściwy ze względu na miejsce korzystania ze środowiska, to jednocześnie (wyłącznie hipotetycznie) jest też właściwy do rozpatrzenia wniosku o wydanie zaświadczenia o milczącym zakończeniu w sprawie tego wniosku pod tym wszak warunkiem, że taki sposób załatwienia sprawy miałby miejsce. Właściwy do wydania interpretacji organ (tu: Marszałek Województwa Śląskiego) nie rozstrzygnął wniosku w drodze milczącego załatwienia sprawy. Tym samym wydanie przez Marszałka żądanego przez Spółkę zaświadczenia nie jest możliwe na tym etapie postępowania.
Od postanowienia organu I instancji strona poprzez pełnomocnika wniosła zażalenie, zaskarżając je w całości. Zarzucono m. in. naruszenie:
1) art. 65 § 1 k.p.a. w zw. z art. 122f § 1 k.p.a. w zw. z art. 122g k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 34 ust. 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców'* (j.t. Dz. U. z 2024 r., poz. 236 z późn. zm. – dalej: PP), poprzez bezpodstawną odmowę wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu obecnie rozpatrywanej przez Marszałka sprawy, wszczętej wnioskiem o interpretację przekazanym do Marszałka przez Ministra Klimatu i Środowiska, wobec braku wniosku inicjującego to postępowanie przed Marszałkiem, podczas gdy Spółka nie złożyła do Marszałka wniosku o wydanie zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy prowadzonej obecnie przez Marszałka, a wniosek Spółki z dnia 3 listopada 2022 r. o wydanie zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy byt złożony do Ministra Klimatu i Środowiska, a dotyczył konkretnej sprawy prowadzonej przez Ministra, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;
2) art. 65 § 1 k.p.a. w zw. z art. 218 § 1 k.p.a. w zw. z art. 122f § 1 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z 156 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 34 ust. 12 PP;
3) art. 65 § 1 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 122f § 1 k.p.a. w zw. z art. 34 ust. 12 PP;
4) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej SKO), postanowieniem z dnia 29 lipca 2024 r., znak SKO.OŚ/41.9/400/2024/10719/AK, działając na podstawie art. 138 §1 pkt 1 i 144 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu SKO stwierdziło m. in., że organ, któremu przekazano podanie, jest związany przekazaniem, gdyż istnieje domniemanie, że organ przekazujący prawidłowo ustalił organ właściwy. Minister Klimatu i Środowiska uznał się za organ niewłaściwy do załatwienia wniosku strony z 3 listopada 2022 r., podobnie jak i wniosku z 25 lipca 2022 r., dlatego też postąpił stosownie do art. 65 k.p.a., przekazując je do organu właściwego. Marszałek Województwa nie zakwestionował swojej właściwości w tym przedmiocie. Z akt sprawy wynika, że Marszałek prowadził postępowanie w sprawie z wniosku strony z 25 lipca 2022 r., wzywając do usunięcia braków formalnych. W sprawie tej zapadła decyzja stwierdzająca nieprawidłowość interpretacji przedstawionej przez stronę we wniosku z 25 lipca 2022 r., od której strona wniosła odwołanie do Kolegium.
Od powyższej go postanowienia strona, działając przez pełnomocnika, wniosła skargę, zaskarżając je w całości. Zarzucono m. in. naruszenie przepisów postępowania:
1) art. 65 § 1 k.p.a. w zw. z art. 122f § 1 k.p.a. w zw. z art. 122g k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 34 ust. 12 PP w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., poprzez utrzymanie przez SKO w mocy postanowienia Marszałka, mimo że zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa wobec braku wniosku inicjującego to postępowanie przed Marszałkiem, gdyż Spółka nie złożyła do Marszałka wniosku o wydanie zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy prowadzonej przez Marszałka, a wniosek Spółki z dnia 3 listopada 2022 r. o wydanie zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy był złożony do Ministra Klimatu i Środowiska i dotyczył milczącego załatwienia sprawy z wniosku o interpretację prowadzonej przez Ministra Klimatu i Środowiska, co wypełnia przesłankę nieważności, o której mowa wart. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.;
2) art. 65 § 1 k.p.a. w zw. z art. 218 § 1 k.p.a. w zw. z art. 122f § 1 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z 156 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 34 ust. 12 PP w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że wniosek o zaświadczenie powinien zostać rozpoznany przez Marszałka wskutek wydania przez Ministra Klimatu i Środowiska decyzji z dnia 11 kwietnia 2024 r., stwierdzającej nieważność milczącego załatwienia sprawy, wszczętej wnioskiem o interpretację oraz wydania przez Ministra Klimatu i Środowiska postanowienia z dnia 15 maja 2024 r., stwierdzającego nieważność zaświadczenia Ministra Klimatu i Środowiska o milczącym załatwieniu sprawy (postanowienie Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 29 września 2023 r.), podczas gdy z uwagi na fakt, że wniosek o zaświadczenie dotyczył konkretnego postępowania prowadzonego przez Ministra Klimatu i Środowiska organem właściwym do rozpoznania wniosku o zaświadczenie pozostawał Minister Klimatu i Środowiska, niezależnie od powyższych rozstrzygnięć;
3) art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 122f § 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a., poprzez utrzymanie przez SKO w mocy postanowienia Marszałka, mimo że sprawa wniosku o zaświadczenie została rozpoznana w dniu 23 maja 2024 r. (a więc w tym samym dniu) przez Marszałka Województwa [...] (postanowienie Marszałka Województwa [...] z dnia 23 maja 2024 r.) oraz przez Marszałka Województwa [...] (postanowienie Marszałka Województwa [...] z dnia 23 maja 2024 r.), co skutkowało rozstrzygnięciem przez Marszałka sprawy już wcześniej rozstrzygniętej, podczas gdy Spółka złożyła wyłącznie jeden wniosek o zaświadczenie i wniosek ten został skierowany do Ministra Klimatu i Środowiska, w związku z czym - jeżeli przyjąć, że przekazanie sprawy wniosku o zaświadczenie było dopuszczalne, z czym Spółka się nie zgadza - to Marszałkowie Województwa Śląskiego, [...] i [...] w tym samym dniu wydali rozstrzygnięcia w dokładnie tej samej sprawie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, co narusza zasadę powagi rzeczy osądzonej i stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia i postanowienia Marszałka na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.;
4) art. 98 § 1 k.p.a. w zw. z art. 101 k.p.a. w zw. z art. 122f k.p.a. w zw. z art. 217 k.p.a., poprzez odmowę zawieszenia postępowania odwoławczego na wniosek Spółki postanowieniem SKO z dnia 29 lipca 2024 r. wskutek błędnego stwierdzenia przez SKO, że instytucja zawieszenia postępowania nie ma zastosowania do postępowania w sprawie wydania zaświadczenia, podczas gdy przepisy k.p.a. takiego ograniczenia nie przewidują, a zaświadczenie wydawane na podstawie art. 122f k.p.a. jest szczególnym rodzajem zaświadczenia, do którego przepisy działu VII k.p.a. są stosowane w braku odmiennych regulacji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowało odmową zawieszenia postępowania przed SKO mimo spełnienia przesłanek;
5) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 101 k.p.a. w zw. z art. 122f k.p.a. w zw. z art. 217 k.p.a., poprzez uznanie przez SKO i Marszałka (z czym Spółka się nie zgadza), że wydanie decyzji przez Ministra o nieważności milczącego załatwienia sprawy oraz postanowienia o nieważności zaświadczenia skutkowało koniecznością natychmiastowego rozpoznania przez SKO zażalenia na postanowienie Marszałka, a wcześniej rozpoznania przez Marszałka wniosku o zaświadczenie przez Marszałka i zaniechanie zawieszenia tego postępowania z urzędu, podczas gdy rozstrzygnięcia te nie są prawomocne, a jednocześnie (co de facto przyznaje sam Marszałek uzasadniając swoją właściwość z powołaniem na te rozstrzygnięcia) mają charakter zagadnienia wstępnego względem niniejszego postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowało wydaniem zaskarżonego postanowienia, mimo nierozstrzygnięcia prawomocnie zagadnienia wstępnego, jakim jest kwestia właściwości organu w sprawie wniosku o interpretację oraz właściwości organu w sprawie wniosku o zaświadczenie i związanego z tym obowiązku zawieszenia niniejszego postępowania;
6) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., poprzez nierozpatrzenie zarzutów zażalenia Spółki z dnia 29 maja 2024 r. oraz oparcie zaskarżonego postanowienia wyłącznie na założeniu, że skoro organem właściwym w sprawie wniosku o interpretację jest Marszałek, to również Marszałek jest właściwy w sprawie wniosku o zaświadczenie, podczas gdy Spółka w zażaleniu podniosła szereg różnych zarzutów, do których SKO w ogóle się nie odniosło w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, w szczególności zarzut dotyczący braku wniosku o wydanie przez Marszałka zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy oraz zarzut braku prawnej możliwości a także zasadności przekazania sprawy wniosku o zaświadczenie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowało wydaniem zaskarżonego postanowienia.
W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując twierdzenia zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2024 roku, poz. 935 – dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.
Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego aktu wykazało, że jest on dotknięty uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie. Zaskarżone rozstrzygnięcie narusza bowiem przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. skutkuje jego uchyleniem.
Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Prowadzą też postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 §1 k.p.a.) i powinny działać w sprawie wnikliwie (art. 12 §1 k.p.a.).
Zgodnie z art. 34 ust. 1 PP przedsiębiorca może złożyć do właściwego organu lub właściwej państwowej jednostki organizacyjnej wniosek o wydanie wyjaśnienia co do zakresu i sposobu stosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej lub składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne, w jego indywidualnej sprawie (interpretacja indywidualna).
Interpretację indywidualną wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 30 dni od dnia wpływu do organu lub państwowej jednostki organizacyjnej kompletnego i opłaconego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. W razie niewydania interpretacji indywidualnej w terminie uznaje się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji indywidualnej, została wydana interpretacja indywidualna stwierdzająca prawidłowość stanowiska przedsiębiorcy przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Przepisy działu II rozdziału 8a Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się (art. 34 ust. 12 p.p.).
Na wniosek strony organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, wydaje zaświadczenie o milczącym załatwieniu sprawy albo odmawia wydania takiego zaświadczenia (art. 122f § 1 k.p.a.).
Z regulacji tych wynika, że postępowanie w tym zakresie prowadzone jest na wniosek, a nie z urzędu i to przedsiębiorca jest jego dysponentem.
Skarżąca Spółka złożyła wniosek w trybie art. 122f § 1 k.p.a., jednak nie do Marszałka Województwa, ale do Ministra. O tyle został on zrealizowany, że przeprowadzono niezbędne czynności i załatwiono go (choć sposób załatwienia został następnie zakwestionowany prawnie). W kwestiach merytorycznych, będących przedmiotem odrębnych procedur, Sąd nie może tu wypowiadać się. Wszczęcie na późniejszych etapach sprawy postępowań nadzwyczajnych i wyeliminowanie z obrotu zapadłych rozstrzygnięć nie zmienia faktu, że adresatem wniosku był inny organ, czyli Minister, a załatwiony ówcześnie wniosek dotyczył kwestii wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy prowadzonej przez Ministra.
Jeśli zatem po przeprowadzeniu postępowań nadzwyczajnych wniosek Spółki z dnia 3 listopada 2022 r. trafił do Marszałka Województwa, to nie miał on uprawnień, by jego treść interpretować w sposób dowolny, a w szczególności irracjonalny. Zapewne nie było wolą strony, by w sprawie rozstrzygał inny organ niż wskazany we wniosku z 2022 r. i to w sytuacji, kiedy postępowanie merytoryczne o wydanie interpretacji indywidualnej było w 2024 r. ponownie w toku. Jak pisze organ nie zaistniał jeszcze nawet skutek milczącego załatwienia sprawy, o którym mowa w art. 34 ust. 12 PP, bowiem sprawa była w toku, a wniosek potraktowano jako "przedwczesny".
Zatem, całkowicie zmodyfikowano wolę dysponenta wniosku i wydano postanowienie w trybie art. 122f § 1 k.p.a. dla niego niekorzystne.
Art. 65 § 1 k.p.a. z całą pewnością nie dawał Marszałkowi prawa do odczytywania treści wniosku wbrew literalnemu brzmieniu oraz nie dawał prawa do modyfikowania woli wnioskodawcy.
Jeśli już pojawiły się ww. problemy proceduralne nie było przeszkód, by zwrócić się do wnioskodawcy z zapytaniem, czy na ówczesnym etapie sprawy prowadzonej w 2024 r. przed Marszałkiem Województwa podtrzymywał wniosek z 2022 r. o wydanie zaświadczenia (informując szczegółowo o sytuacji procesowej) i czy organ miałby go rozpoznać, a jeśli tak, to według pierwotnej, czy zmodyfikowanej treści. Nie było podstaw by działać tu arbitralnie, wbrew treści dokumentu, z naruszeniem art. 7 i 9 k.p.a.
W tym kontekście odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi, np. co do braku zastosowania art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. jest zbędne, są to bowiem zagadnienia wtórne. Co więcej, skarga w tym zakresie nie jest spójna, bowiem skoro jej Autorka twierdzi, że w ogóle nie było podstaw do prowadzenia postępowania przed Marszałkiem Województwa w przedmiocie wniosku o wydanie zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy, to tym bardziej nie było podstaw do zawieszania postępowania.
Organ odwoławczy podjął próbę wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, jednak i on nie dostrzegł wadliwości aktu, który utrzymał w mocy, przez co należy uznać i jego rozstrzygnięcie za nieodpowiadające prawu.
Wszystkie te uchybienia przepisom postępowania, w tym art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającego go rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a., przy odstąpieniu od dalej idącej kontroli prawa materialnego, która następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu. Zatem kontrola przestrzegania przez organy administracyjne norm prawa materialnego może być przeprowadzona dopiero w ostatniej kolejności (zob. wyrok NSA z 10 lutego 1981 r., sygn. SA 910/80, ONSA 1981, nr 1, poz. 7; T. Woś [red.], Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 757 – 757).
Sąd nie podzielił tu zarzutu nieważności postępowania (art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a.), bowiem Marszałek Województwa zastosował przywołane wyżej regulacje prawne, w tym art. 65 § 1 k.p.a. oraz 122f § 1 k.p.a., choć w sposób wadliwy. Sąd uznał, że wystarczające będzie uchylenie rozstrzygnięć obu instancji.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy powinny mieć na uwadze powyższe ustalenia, bacząc by nie naruszono reguł postępowania oraz by rozstrzygnięcia odpowiadały prawu materialnemu.
W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, obejmujących wpis od skargi (100 zł) i koszty zastępstwa procesowego (497 zł, wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa), Sąd rozstrzygał w oparciu o przepisy art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a.
Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nastąpiło zgodnie z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a.
Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.