II SA/Gl 1306/22

II SA/Gl 1306/22 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2022-12-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-09-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Aneta Majowska
Grzegorz Dobrowolski
Stanisław Nitecki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 855/23 - Wyrok NSA z 2025-10-07
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 503
art. 61
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 329
art. 33 par. 1a,  art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Asesor WSA Aneta Majowska, Protokolant specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi M.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 20 czerwca 2022 r. nr SKO.4103.55.2022 w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta C. decyzją z 28 marca 2022 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 4, art. 53 ust. 3 i ust. 4, art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego ustalił sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu na rzecz G. Sp. z o.o. w C. (dalej jako inwestor) dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych z częścią usługową (do 6 obiektów) oraz realizację obiektów infrastruktury i urządzeń technicznych niezbędnych dla funkcjonowania powyższych obiektów oraz elementów zagospodarowania terenu, w tym drogę wewnętrzną w zakresie zapewniającym powiązania funkcjonalne w granicach terenu inwestycji. W części poświęconej ustaleniom dotyczącym warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego wskazał, że w przypadku inwestycji tej linia zabudowy zgodnie z załącznikiem graficznym; wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu do 27,5%; udział powierzchni biologicznie czynnej min. 30% nadto wskazano, że inwestycja powinna przewidywać plac zabaw dla dzieci oraz miejsce rekreacji dla starszych. W zakresie kształtowania zabudowy wskazano na szerokość elewacji frontowej - do 50 m; wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej mierzona od powierzchni do gzymsu lub okapu – 16 m; geometria dachu – dach płaski do 40º i całkowita wysokość budynku do 16 m. W kolejnych punktach określono wymogi stawiane przewidzianej inwestycji w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, w zakresie ochrony środowiska, a także w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich wskazano, że projektowana inwestycja nie może powodować naruszenia interesów osób trzecich, w tym pozbawiać dostępu do drogi publicznej oraz możliwości korzystania z urządzeń infrastruktury technicznej, pozbawiać dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, powodować uciążliwości powodowane przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, powodować zanieczyszczenie powietrza, wody i gleby. W uzasadnieniu tej decyzji przybliżono postanowienia wniosku co do projektowanej wielkości inwestycji (ilości lokali mieszkalnych i usługowych oraz powierzchni lokali usługowych). Przeprowadzono analizę funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu i podkreślono, że działka może być zagospodarowana z zachowaniem warunków ustalonych w rozstrzygnięciu decyzji. Wśród załączników decyzji znajduje się analiza funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu wraz ze stosowną mapą.
Z powyższą decyzją nie zgodził się K. K., który wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium odwoławczego w Częstochowie. W odwołaniu tym wyraził swoje niezadowolenie z otrzymanej decyzji i podniósł, że analiza zacienienia, przesłaniania czy nasłonecznienia przeprowadzona została w sposób wadliwy. W szczególności podkreślono, że projektowane budynki mają być o wysokości 16 m, przy czym odległość od granicy wynosić ma 4 m i tym samym spowoduje to możliwość ograniczenia wykorzystania posiadanej nieruchomości. Ponadto zwrócił uwagę na warunku dobrego sąsiedztwa, a mianowicie budowa przewidzianych budynków zlikwiduje możliwość wykorzystania posiadanej nieruchomości na cele rekreacyjne, a w konsekwencji spowoduje naruszenie interesów osób trzecich. Jako odrębny zarzut podniesione zostały kwestie o charakterze proceduralnym, a w szczególności związane z przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego.
Drugie odwołanie do przywoływanego organu, od powyższej decyzji wniósł E. M., który zarzucił wskazanej decyzji naruszenie postanowień art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie postępowania dowodowego, a w szczególności wyznaczenia obszaru oddziaływania. Ponadto podniesiono zarzut naruszenia powyższego Kodeksu w zakresie sporządzenia uzasadnienia powyższej decyzji. W zakresie naruszeń przepisów prawa materialnego podniesiono zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności funkcję kontynuacji zabudowy, co uzasadnia wydanie odmownej. Dodatkowo wskazano, że w ramach prowadzonego postępowania nie zweryfikowano szerokości frontu działki i nadmierne wyznaczenie obszaru analizowanego, a także nie miano w polu widzenia ochrony praw osób trzecich. Wśród sformułowanych zarzutów wskazano na ustalenie wskaźnika wielkości powierzchni inwestycji i nieuzasadnione odstąpienie od jego wyznaczenia na średnim poziomie. W analogiczny sposób odniesiono się do nieuzasadnionego zwiększenia ponad średnią szerokości frontowej inwestycji i do zwiększenia ponad średnią wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej w sytuacji, gdy w sprawie tej nie zaktualizowały się jakiekolwiek przesłanki uzasadniające podjęcie takiego działania.
Kolejne odwołanie od przywołanej powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie wniósł M. Z. (dalej jako strona lub skarżący) reprezentowany przez radcę prawnego A. J.. W odwołaniu tym podniesiono zarzuty tożsame z tymi, które sformułowane zostały w powyższym odwołaniu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie decyzją z 20 czerwca 2022 r. nr SKO.4103.55.2022 wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tej decyzji przedstawiono wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, w tym kluczowe ustalenia zamieszczone w decyzji organu pierwszej instancji. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy odniósł się do zarzutów sformułowanych we wniesionych odwołaniach od decyzji organu pierwszej instancji. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy przywołał treść obowiązujących regulacji prawnych dotyczących podejmowania decyzji o warunkach zabudowy, a następnie podkreślono, że projektowana inwestycja przewidywana jest na terenach, dla których nie jest opracowany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu decyzji podkreślono, że w sąsiedztwie projektowanej zabudowy występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i wielorodzinna, a to oznacza, że planowana inwestycja jest możliwa do pogodzenia z istniejącą funkcją zabudowy. Podkreślono, że pozostałe wymagania dla zabudowy zostały spełnione. Projektowana inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej oraz inwestor dysponuje odpowiednimi zezwoleniami na korzystanie z sieci. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy odniósł się do zarzutów podniesionych w poszczególnych odwołaniach i nie stwierdził, aby podnoszone zarzuty były zasadne i uzasadniały uwzględnienie wniesionych odwołań. W konkluzji decyzji podkreślono trafność wydanego rozstrzygnięcia i brak występowania przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniesionego odwołania.
Z powyższa decyzją nie zgodziła się strona, która reprezentowana przez radcę prawnego A. J. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej podniesiono zarzuty związane z naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak samodzielnego ustalenia przez organ odwoławczy wszystkich okoliczności sprawy. Pomimo ciążącego na nim takiego obowiązku. Wskazano na naruszenie postanowień art. 7, art. 77 § 1 w związku z art. 80 powyższego Kodeksu poprzez niedostrzeżenie ułomności w rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji do wychwycenia, których organ odwoławczy był zobowiązany. W skardze tej podniesiono zarzut naruszenia art. 107 § 3 w związku z art. 11 przywoływanego Kodeksu polegający na braku odniesienia się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu. W kontekście naruszeń prawa materialnego podniesiono zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 2 pkt. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że wystąpiły łącznie wszystkie przesłanki umożliwiające wydanie pozytywnej decyzji, w sytuacji gdy brak jest spełnienia przesłanki kontynuacji funkcji. Ponadto podniesiono zarzut naruszenia § 2 pkt. 4 i 5 w związku z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. poprzez nieprawidłowe określenie granic obszaru analizowanego wynikające z wadliwie ustalonym frontem przedmiotowej działki. W skardze tej podniesiono zarzut naruszenie przepisów powyższego rozporządzenia w zakresie ustalenia wskaźnika wielkości powierzchni inwestycji i nieuzasadnione odstąpienie od jego wyznaczenia na średnim poziomie. Nadto podniesiono zarzut bezzasadnego zwiększenia ponad średnią szerokość elewacji frontowej inwestycji, czym naruszono postanowienia § 6 ust. 1 i 2 przedmiotowego rozporządzenia. W analogiczny sposób dopuszczono się naruszenia postanowień § 7 cytowanego aktu w zakresie wymagań nowej zabudowy , poprzez nieuzasadnione zwiększenie ponad średnią wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Jako ostatni zarzut podniesiono brak ochrony interesów osób trzecich, w tym prawa własności i możliwości wykorzystania posiadanych nieruchomości. W motywach skargi przedstawiono argumentacje przemawiającą za uwzględnieniem wniesionej skargi i w tym zakresie odwołano się do orzecznictwa sądów administracyjnych.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie wniosło o jej oddalenie i przywołało analogiczną argumentację do tej, którą zamieściło w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów nie podzielono ich zasadności i uznano trafność podjętego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje;
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, to jest nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 przywoływanej ustawy tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Oznacza to zatem, że nie każde uchybienie ze strony organu administracji publicznej uzasadniało będzie uwzględnienie wniesionej skargi.
Na wstępie niniejszych rozważań rozpatrzeć należy zakres podmiotowy rozpoznawanej sprawy. Stosownie do postanowień art. 33 § 1a. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jeżeli przepis szczególny przewiduje, że strony postępowania przed organem administracji publicznej są zawiadamiane o aktach lub innych czynnościach tego organu przez obwieszczenie lub w inny sposób publicznego ogłaszania, osoba, która brała udział w postępowaniu i nie wniosła skargi, a wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony, jeżeli przed rozpoczęciem rozprawy złoży wniosek o przystąpienie do postępowania. W rozpoznawanej sprawie wystąpiła tego typu sytuacja, albowiem organ pierwszej instancji jak również organ odwoławczy o poszczególnych czynnościach procesowych informował strony w formie obwieszczenia. Oznacza to, że dla wyznaczenia katalogu stron rozpoznawanej sprawy przywołany przepis będzie miał zastosowanie. W sprawie tej do momentu rozpoczęcia rozprawy nie zgłosiły się inne osoby, którym w ramach postępowania administracyjnego przysługiwał status strony. W tej sytuacji rozpoznano jedynie skargę skarżącego i w ramach tego postępowania uczestniczył wnioskodawca, albowiem jego udział w tym postępowaniu jest niezbędny, gdyż przesądza o zasadności prowadzenia postępowania administracyjnego i sądowo-administracyjnego.
Po ustalenia zakresu podmiotowego rozpoznawanej sprawy przywołać należy stan prawny leżący u podstaw podejmowanej decyzji. Zgodnie z art 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; teren ma dostęp do drogi publicznej; istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 tej ustawy; decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt. 1 tej ustawy; b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu; c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.
Równocześnie w polu widzenia należy mieć to, że warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Zgodnie natomiast z art. 61 ust. 5a powoływanej ustawy w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę. Obok przywołanych regulacji zamieszczonych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odnieść należy się do unormowań zawartych w przepisach wykonawczych do tej ustawy. Zgodnie z § 5 ust. 1 tego rozporządzenia wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Przy czym dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a powyższej ustawy. Stosownie do postanowień § 6 tego rozporządzenia szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu terenu, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Analogicznie jak zostało to powyżej zaznaczone dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a przedmiotowej ustawy. Według § 7 powyższego rozporządzenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Wysokość, o której mowa powyżej mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym. Podobnie jak miało to miejsce przy wcześniejszych wymogach dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której tu mowa, jeżeli wynika to z przeprowadzonej analizy. Po myśli § 8 tego rozporządzenia geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu terenu) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym.
Po przedstawieniu stanu normatywnego obowiązującego w rozpoznawanej sprawie, przejść należy do zarzutów podniesionych w skardze. Jako pierwszy zarzut uczyniono naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak samodzielnego ustalenia przez organ odwoławczy wszystkich okoliczności sprawy. Tak sformułowany zarzut nie jest trafny, albowiem organ wyższego stopnia przeprowadził własną analizę przedłożonych akt administracyjnych w kontekście obowiązujących regulacji prawnych. Analiza ta zawiera wszystkie podstawowe elementy, a tym samym brak jest podstaw dla uznania, że w tym zakresie organ odwoławczy dopuścił się naruszenia przywołanej powyżej zasady.
Jako kolejny zarzut wskazano na naruszenie postanowień art. 7, art. 77 § 1 w związku z art. 80 powyższego Kodeksu poprzez niedostrzeżenie ułomności w rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji do wychwycenia, których organ odwoławczy był zobowiązany. Tak zbudowany zarzut nie zawiera konkretnych nieprawidłowości stawianych przedmiotowej decyzji, lecz opiera się o stanowiska prezentowane w literaturze, jak również na szerokim odwołaniu do orzeczenia sadu administracyjnego. Tak skonstruowany zarzut nie ma przymiotu konkretności, ponieważ brak w nim wskazania, które elementy rozstrzygnięć organów administracji publicznej obarczone są ułomnościami. W konsekwencji tak skonstruowany zarzut nie może uzasadniać uwzględnienia wniesionej skargi.
W skardze tej podniesiono zarzut naruszenia art. 107 § 3 w związku z art. 11 przywoływanego Kodeksu polegający na braku odniesienia się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu. Tak sformułowany zarzut w realiach rozpoznawanej sprawy nie daje podstaw dla jego uwzględnienia. Wskazuje się w nim na brak odniesienia się przez organ odwoławczy do zarzutów podnoszonych odwołaniu. Taki zarzut w świetle treści kontrolowanej decyzji nie jest uprawniony, ponieważ organ ten w zasadzie znaczną część własnych rozważań na temat rozpoznawanej sprawy oparł o ustosunkowanie się do argumentacji podniesionej w odwołaniu. Zarzut taki wynika zapewne z tego, że organ odwoławczy nie podzielił stanowiska odwołującego się i tym samym podtrzymał argumentację zamieszczoną w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji. Odmienność ocen nie może być utożsamiana z brakiem odniesienia się do zarzutów podniesionych w odwołaniu.
W kontekście naruszeń prawa materialnego podniesiono zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 2 pkt. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że wystąpiły łącznie wszystkie przesłanki umożliwiające wydanie pozytywnej decyzji, w sytuacji gdy brak jest spełnienia przesłanki kontynuacji funkcji. Tak ujęty zarzut w kontekście analizy funkcji nie może być uwzględniony, ponieważ kontynuacja funkcji występuje. Tym samym zarzut ten jako bezzasadny nie mógł stanowić podstawy uwzględnienia wniesionej skargi.
Jako kolejny podniesiono zarzut naruszenia § 2 pkt. 4 i 5 w związku z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. poprzez nieprawidłowe określenie granic obszaru analizowanego wynikające z wadliwie ustalonym frontem przedmiotowej działki. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zamieszczono szczegółowe rozważania w tym zakresie i podkreślono, że brak jest podstaw dla kwestionowania prawidłowości ustalenia obszaru analizowane z uwagi na front działki, z której będzie odbywał się główny wjazd na teren inwestycji. Skład orzekający podziela stanowisko organu odwoławczego i nie znajduje podstaw dla uwzględnienia wniesionego zarzutu.
W skardze tej podniesiono zarzut naruszenie przepisów powyższego rozporządzenia w zakresie ustalenia wskaźnika wielkości powierzchni inwestycji i nieuzasadnione odstąpienie od jego wyznaczenia na średnim poziomie. Nadto podniesiono zarzut bezzasadnego zwiększenia ponad średnią szerokość elewacji frontowej inwestycji, czym naruszono postanowienia § 6 ust. 1 i 2 przedmiotowego rozporządzenia. W analogiczny sposób dopuszczono się naruszenia postanowień § 7 cytowanego aktu w zakresie wymagań nowej zabudowy , poprzez nieuzasadnione zwiększenie ponad średnią wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Jako ostatni zarzut podniesiono brak ochrony interesów osób trzecich, w tym prawa własności i możliwości wykorzystania posiadanych nieruchomości. Tak ujęte zarzuty sprowadzają się do konkretnych elementów wydanej decyzji związanych z odwołaniem się do ustaleń wynikających z ustaleń poczynionych w ramach badania obszaru analizowanego. Zauważyć należy, że organ odwoławczy w motywach swojego rozstrzygnięcia dostrzegł fakt przekroczenia średnich wielkości, jednakże dostrzec trzeba, że nie przekraczają one maksymalnych wielkości dopuszczonych przez obowiązujące regulacje prawne. W tej sytuacji uznać należy, że organy administracji publicznej wypowiadające się w tej sprawie nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie wniesionej skargi.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.