II SA/Gl 1295/21

II SA/Gl 1295/21 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2023-10-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-10-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Artur Żurawik /przewodniczący/
Rafał Wolnik /sprawozdawca/
Stanisław Nitecki
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 35 ust. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), Protokolant referent Renata Pacewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2023 r. sprawy ze skargi T. S. i J. S. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 20 sierpnia 2021 r. nr IFXIV.7840.12.62.2021 w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 28 września 2020 r. B. i Z. U., wspólnicy B. s.c. Z. U. i S-ka, wystąpili do Prezydenta Miasta C. z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na:
• rozbudowę i nadbudowę części obiektu usługowego - warsztatu samochodowego (budynek nr [...]) wraz z niezbędną przebudową,
• budowę budynku handlowo-usługowego (hurtowni części samochodowych - budynek nr [...]),
• budowę zbiornika p.poż. o poj. 100 m3,
• budowę zbiornika na wody opadowe o poj. 10,0 m3,
wraz z instalacjami: wodociągową, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, gazu, wentylacji mechanicznej, c.o., elektryczną, oświetleniową oraz pozostałymi elementami infrastruktury technicznej niezbędnej do funkcjonowania inwestycji, w tym układu komunikacji wewnętrznej, do realizacji na działkach nr ewid. [...], [...], [...] obręb [...] oraz działce nr ewid. [...] obręb [...], położonych w C. , ul. [...].
Prezydent Miasta C. decyzją z dnia 29 stycznia 2021 r. zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił inwestorom pozwolenia na realizację przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego.
Obecnie skarżący T. S. i J. S. wnieśli odwołanie od powyższej decyzji, w wyniku którego Wojewoda Śląski uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
W ponownie prowadzonym postępowaniu organ I instancji w dniu 8 lipca 2021 r. wydał decyzję, która na skutek odwołania skarżących, została utrzymała w mocy obecnie zaskarżoną decyzją Wojewody Śląskiego.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że w sprawie spełnione zostały wymogi określone w art. 35 ust 1 i art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1333, ze zm. – dalej zwanej p.b.), zatem brak było podstaw do wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę.
Odnosząc się do zarzutów odwołania skarżących organ odwoławczy stwierdził, że inwestycja jest zgodna z wymaganiami zawartymi w decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia 15 listopada 2018 r., nr [...], o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest właściwy natomiast do oceny poprawności zawartych w tej decyzji wymagań. Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że brak było podstaw do zawieszenia postępowania do czasu wydania rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny, na skutek skargi kasacyjnej skarżących od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 885/19, którym oddalono skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. utrzymującą w mocy ww. decyzję o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Nadto organ nie był zobowiązany do uwzględnienia treści wyroku NSA z dnia 16 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 395/17, dotyczącego innej niż ww. decyzji wydanej w sprawie warunków zabudowy dla innej inwestycji.
Powołując się na regulację art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. Wojewoda zwrócił uwagę, że weryfikacji pod kątem zgodności z przepisami techniczno-budowalnymi nie podlegają rozwiązania architektoniczno-budowalne lub konstrukcyjne zawarte w dokumentacji projektowej, gdyż odpowiada za nie projektant. Wskazał również, że przepis § 206 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1065, ze zm. – dalej zwanego rozporządzeniem), nie nakłada na inwestora obowiązku wykonania ekspertyzy technicznej dotyczącej stanu obiektu istniejącego jeszcze przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. Z kolei zarzuty dotyczące ewentualnych immisji związanych ze zwiększeniem drgań i pojawieniem się pyłów związanych z użytkowaniem projektowanej inwestycji, nie mogą stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Ochronie przed tego rodzaju immisjami służą przepisy prawa cywilnego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach podniesione zostały tożsame co w odwołaniu zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego:
- art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. e) p.b. przez zapewnienie niedostatecznej ochrony przed hałasem nieruchomości sąsiednich, opartej na niepopartym opinią biegłego pasie zieleni w wymiarze 2m x 2m. Zdaniem skarżących niedostatecznym, zarówno jeżeli chodzi o wzrost jak i szerokość pasa, a nadto bez zaprojektowania systemu pielęgnacji roślin, co uzależnia pielęgnację roślin przez inwestora, a co może wiązać się de facto z pozbawieniem tej ochrony;
- art. 68 ust. 3, art. 69 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 113, art. 183a, art. 94 pkt 2 b, w związku z § 12 ust. 6, § 16, § 18 ust. 1, § 42 ust. 2, § 55 ust. 2, § 85 ust. 2 pkt 3, § 299 ust. 5, § 302 ust. 3 rozporządzenia przez niedostosowanie projektowanego budynku stanowiącego zakład pracy do potrzeb osób niepełnosprawnych, w tym w szczególności pracowników niepełnosprawnych, a same wyjaśnienia inwestora, że w budynku nie będą pracować osoby niepełnosprawne, należy uznać za nieakceptowalne, jako przejaw daleko idącej dyskryminacji tychże osób;
- art. 5 ust. 1 pkt 1a, pkt 3 i pkt 8 p.b. w zw. z § 206 ust. 1 i 2 rozporządzenia, przez umiejscowienie budynku usługowego przeznaczonego na obsługę pojazdów ciężkich w bezpośredniej styczności z budynkiem mieszkalnym położonym w granicy działki sąsiedniej poprzez uniemożliwienie kontroli nośności i stateczności konstrukcji owego budynku, narażenie go na drgania wywołane pracą ciężkiego sprzętu, zagrażające stabilności konstrukcji, jak również nieprzeprowadzenie analizy drgań generowanych przez ciężki sprzęt - pojazdy ciężarowe na nieruchomości sąsiednie - w tym w zakresie analizy zachowania norm w zakresie zdrowia i bezpieczeństwa sanitarnego.
Zarzucono również naruszenie przepisów postępowania:
- art. 7 w zw. z art. 77, art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez brak oceny sprawy na podstawie całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, skutkującego przyjęciem realizacji przesłanek warunkujących wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i pozwalającej na budowę oraz nieprzeprowadzenie dowodu z wnioskowanych opinii biegłych;
- art. 7, art. 77, art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a przez pominięcie przesłanek do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę, ze względu na prawomocne ustalenie braku podstaw do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku inwestycji położonej w obrębie tożsamych działek ([...] obr. [...]oraz [...] obr. [...]), niemniej nieco mniej uciążliwej niż planowana w niniejszej sprawie - (wnioskodawca rozszerzył zakres planowanej inwestycji na działki [...] oraz [...]), w związku z wyrokiem NSA z dnia 16 stycznia 2019 r., sygn. akt. II OSK 395/17;
- art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez brak zawieszenia postępowania w sprawie do momentu rozstrzygnięcia kwestii wstępnej, tj. prawomocności wyroku WSA w Gliwicach z dnia 6 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/GI 885/19.
W związku z tymi zarzutami skarżący wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, ponawiając argumentację prezentowaną w postępowaniu administracyjnym.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Do stanowiska organu odwoławczego przychylili się uczestnicy postępowania: M. B. oraz B.U. i Z.U., składając odpowiednio pisma z dnia 16 i 30 listopada 2021 r.
Postanowieniem z dnia 1 marca 2022 r. Sąd zawiesił w niniejszej sprawie postępowanie sądowe do czasu prawomocnego zakończenia postępowania o sygn. akt II SA/Gl 885/19. Postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2023 r. postępowanie to zostało podjęte.
Dodać jeszcze dla porządku przyjdzie, że ostateczną decyzją Prezydenta Miasta C. z dnia 30 września 2021 r., nr [...], przedmiotowe pozwolenie na budowę zostało przeniesione na rzecz P.P..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Sądowoadministracyjna kontrola legalności działalności organów administracji publicznej odbywa się pod względem zgodności z prawem, z tym że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), zwanej dalej p.p.s.a. Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę i uchyla decyzję administracyjną, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).
W rozpatrywanej sprawie ocenie Sądu podlegała decyzja udzielająca pozwolenia na budowę. Decyzja ta ma charakter związany. Wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na budowę nie może być nieuwzględniony z powodów innych, niż wyraźnie wskazane w przepisach. Organ nie dokonuje zatem oceny tego wniosku w granicach własnego uznania, lecz w granicach ściśle wyznaczonych konkretnymi normami. Zasada ta wynika z art. 35 ust. 4 w zw. z ust. 1 p.b.
Przepis art. 35 ust. 1 p.b. zakreśla ramy badania przez organy administracji architektoniczno-budowlanej projektu budowlanego wskazując, że organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu (pkt 1 lit. a) oraz wymaganiami ochrony środowiska (pkt 1 lit. b), zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (pkt 2), kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 oraz oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10 (pkt 3). Organ sprawdza również, czy projekt został wykonany - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, także czy został sprawdzony - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i czy posiada ona zaświadczenie o aktualnej przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego (pkt 4).
Dokonując analizy zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją postępowania Sąd doszedł do wniosku, że były one prawidłowe. Organ dokonał oceny przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego pod kątem spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 p.b. i ustalił, że projektowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami zawartymi w wydanej dla przedmiotowej inwestycji decyzji o warunkach zabudowy (decyzja Prezydenta Miasta C. z dnia 15 listopada 2018 r., nr [...]), projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, projekt budowlany jest kompletny oraz został sporządzony i sprawdzony przez osobę, posiadającą stosowne uprawnienia, legitymujące się aktualnym na dzień opracowania i sprawdzenia projektu architektoniczno-budowlanego zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Do projektu dołączono wymagane prawem dokumenty: oświadczenie projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu architektoniczno-budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, oświadczenie projektanta o braku możliwości podłączenia projektowanego obiektu budowlanego do istniejącej sieci ciepłowniczej oraz pismo z dnia 22 lipca 2020 r. Miejskiego Zarządu Dróg i Transportu w C. stanowiące uzgodnienie sposobu odprowadzania wód opadowych i roztopowych. Organ wskazał również na dołączenie do wniosku prawidłowo wypełnionego oświadczenia inwestorów o prawie do dysponowania przedmiotową nieruchomością inwestycyjną na cele budowlane (art. 32 ust. 4 p.b.) oraz informacji do planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia sporządzonej dla tej inwestycji.
Odnosząc się z kolei do zarzutów skargi wskazać na wstępie należy, że wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2023 r., sygn. akt II OSK 1574/20, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną wniesioną od powołanego przez skarżących wyroku tut. Sądu z dnia 6 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 885/19. Oznacza to, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia 22 maja 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia 15 listopada 2018 r., nr [...], ustalającą warunki zabudowy na przedmiotowej inwestycji, ma walor prawomocności. Tym samym bezprzedmiotowy stał się zarzut naruszenia przez organ art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.
W skardze powołano się też na postępowanie w sprawie warunków zabudowy zakończone ostatecznie wyrokiem NSA z dnia 16 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 395/17. Co istotne, postępowanie to dotyczyło ustalenia warunków zabudowy dla realizacji zamierzenia inwestycyjnego innego niż będące przedmiotem niniejszej sprawy. Odwoływanie się zatem do uwarunkowań tejże inwestycji, akcentując, iż odmówiono ustalenia warunków zabudowy, nie jest uzasadnione i pozostaje bez wpływu na wynik sprawy.
Jako niezasadne Sąd ocenił również pozostałe zarzuty skargi.
Ponownie wskazać należy, że sprawdzenie zgodności z przepisami techniczno-budowalnymi jest ograniczone tylko do projektu zagospodarowania działki lub terenu. Organ architektoniczno-budowlany nie ma uprawnień do merytorycznego badania projektu budowlanego i zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi – uzyskanie wymaganych opinii, uzgodnień i sprawdzeń rozwiązań projektowych w zakresie wynikającym z przepisów, należy do obowiązków projektanta. W orzecznictwie wskazuje się na zasadę wyłącznej odpowiedzialności projektanta i osoby sprawdzającej za projekt architektoniczno-budowlany. Odpowiedzialność projektanta stanowi gwarancje dla inwestora i dla organu, że projekt jest opracowany zgodnie z przepisami, co zwalnia organy architektoniczno-budowlane z jego szczegółowego badania, poza przypadkami opisanymi w art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 p.b. (por. wyrok NSA z dnia 27 września 2023 r., sygn. akt II OSK 3309/20).
Powyższe odnieść należy także do obowiązku sporządzenia ekspertyzy technicznej, o której mowa w § 206 rozporządzenia. Jak wynika z treści tej regulacji ekspertyza techniczna nie jest wymagana w każdym przypadku – jej sporządzenie jest konieczne, gdy wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego powoduje zagrożenia dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenie jego przydatności do użytkowania. Jeżeli osoba sporządzająca projekt budowlany, posiadająca stosowne uprawnienia, nie stwierdzi tego rodzaju zagrożeń, ekspertyza jest zbędna (por. wyroki NSA z dnia 3 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1323/15, oraz z dnia 18 września 2013 r., sygn. akt II OSK 906/12).
W konsekwencji, organy nie miały kompetencji do negowania ustaleń projektanta w tym zakresie ani podstaw, by prowadzić dalsze czynności w tym przedmiocie.
Nadto, jak słusznie wskazał organ odwoławczy, decyzja o warunkach zabudowy jest wiążąca dla organu administracji architektoniczno-budowalnej przy wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę i ocenie dokumentacji projektowej (art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. – o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 293). Oznacza to, że organ ten nie jest uprawniony do weryfikacji poprawności ustalonych tą decyzją warunków zabudowy. W postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę organ sprawdza bowiem, czy projekt architektoniczno-budowlany jest wykonany zgodnie z zawartymi w takiej decyzji wymaganiami. Prawidłowo zatem organ nie uwzględnił wniosku skarżących o powołanie biegłego w celu weryfikacji dostatecznej ochrony przed hałasem nieruchomości sąsiednich, gdyż wymóg realizacji pasa zieleni o wskazanych w skardze wymiarach ustalony zostały prawomocną decyzją określającą warunki zabudowy dla planowej inwestycji. Zasadnie także organ stwierdził, że poza jego kompetencją w niniejszym postępowaniu pozostaje kwestia przyszłej pielęgnacji ww. zieleni.
Odnosząc się wreszcie do kwestii braku zabezpieczenia w zatwierdzonym projekcie budowlanym interesów osób z niepełnosprawnościami, to wskazać wypadnie, że powoływane przez skarżących przepisy prawa pracy nie znajdują zastosowania w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego. Z kolei kwestia zgodności projektu z warunkami technicznymi pozostaje w kompetencji autorów tego projektu, o czym już wyżej była mowa.
Reasumując Sąd stwierdził, że brak było podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, która została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego i w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania, w szczególności zgodnie z art. 7, art. 77 i art. 80 oraz 107 § 3 k.p.a., co skutkować musiało oddaleniem skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Dodać jeszcze wypadnie, że powołane wyżej orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl