II SA/Gl 1288/24

II SA/Gl 1288/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-02-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-09-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Aneta Majowska
Rafał Wolnik /przewodniczący sprawozdawca/
Wojciech Gapiński
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 725
art. 66 ust. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Asesor WSA Aneta Majowska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 lutego 2025 r. sprawy ze skargi W. H. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 22 lipca 2024 r. nr WINB-WOA.7721.148.2024.KZ w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 13 marca 2024 r., Nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej [...]- jako właścicielowi budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w T., usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego elementów odwodnienia tarasu na 2 piętrze od strony południowej poprzez uszczelnienie łącznika łączącego elementy rynny (lub wymianę rynny), które powodują zalewanie elewacji południowej i stolarki okiennej, m.in. w mieszkaniu nr [...] na parterze przy wejściu na taras, a następnie wyczyszczenie (umycie) elewacji budynku, ze szczególnym uwzględnieniem usunięcia zabrudzeń z chemii budowlanej izolacji balkonów oraz zacieków występujących na stolarce okiennej, deskach elewacyjnych, nawierzchniach tarasów, pokrycie ubytków farb elewacyjnych trwałą, odporną na warunki atmosferyczne powłoką malarską oraz wyczyszczenie i pomalowanie od zewnątrz uszkodzonej stolarki okiennej/drzwiowej w terminie do 30 września 2024 r. oraz postanowił umorzyć postępowanie administracyjne w pozostałej części, dotyczącej stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w T., w aspekcie zawilgocenia ściany zewnętrznej od strony mieszkania nr [...].
Jako materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organ wskazał przepisy art. 66 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 61 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (obecnie: Dz. U. z 2024 r., poz. 725).
Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją, Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania obecnie skarżącej W. H. od powyższej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T., uchylił decyzję organu I instancji w zakresie terminu, i w tym zakresie wyznaczył nowy termin realizacji zobowiązania do dnia 30 listopada 2024 r. oraz utrzymał decyzję organu I instancji w mocy w pozostałym zakresie.
Powyższe rozstrzygnięcia wydane zostały po przeprowadzeniu postępowania, którego przebieg, po krótce, wyglądał następująco:
Wnioskiem z dnia 19 listopada 2021 r. skarżąca zwróciła się do organu I instancji o dokonanie kontroli stanu technicznego budynku wielorodzinnego przy ul. [...] w T., przeprowadzenie kontroli lokalu mieszkalnego numer [...] i budynku oraz o wydanie decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Wskazała na wady izolacji ścian, uszkodzenie stolarki okiennej i drzwiowej, uszkodzenia podłogi tarasu oraz stwierdziła, że wady budynku uniemożliwiają korzystanie z lokalu numer [...], będącego jej własnością.
Organ w dniu 15 grudnia 2021 r. przeprowadził pierwsze czynności kontrolne w przedmiotowym lokalu i ustalił m.in., że lokal znajduje się na parterze budynku, składa się z dwóch pokoi, przedpokoju, salonu z aneksem kuchennym, łazienki oraz WC. Mieszkanie nie jest zamieszkałe. Do mieszkania od strony południowej przynależy taras drewniany wraz z terenem gruntu porośniętym trawą. Szczegółowo też opisany został stan techniczny lokalu.
Pismem z 20 grudnia 2021 r. organ zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie stanu technicznego przedmiotowego budynku mieszkalnego w aspekcie zawilgocenia ściany zewnętrznej (od strony mieszkania nr [...]) oraz elementów tarasu na 2 piętrze, które powodują zalewanie elewacji i stolarki okiennej w mieszkaniu numer [...] przy wejściu na taras.
W sprawie, zanim doszło do wydania ostatecznej decyzji kończącej postępowanie, organ I instancji dwukrotnie wydawał decyzje. Pierwszą w dniu 2 marca 2022 r., mocą której nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej [...] usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości oraz umorzył postępowanie w aspekcie zawilgocenia ściany zewnętrznej od strony mieszkania nr [...]. Decyzja ta została uchylona przez organ odwoławczy w dniu 27 kwietnia 2022 r. Drugą decyzją, wydaną w dniu 27 lipca 2022 r., organ I instancji ponownie nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego przedmiotowego budynku w zakresie szczegółowo określonym w tej decyzji. W dniu 21 grudnia 2022 r. również i ta decyzja została uchylona przez organ odwoławczy, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia.
Obie wymienione decyzje organu I instancji były poprzedzone intensywnie prowadzonym postępowaniem i zebraniem obszernego materiału dowodowego dotyczącego stanu technicznego przedmiotowego budynku.
Rozpoznając sprawę po raz kolejny, po decyzji kasacyjnej z dnia 21 grudnia 2022 r., organ I instancji nałożył na Wspólnotę Mieszkaniową obowiązek przedstawienia ekspertyzy technicznej budynku. Ze sporządzonej w czerwcu 2023 r. ekspertyzy wynikało m.in., że głównym czynnikiem mającym wpływ na uszkodzenia stolarki tarasowej, ościeży od strony wewnętrznej mieszkania oraz desek tarasowych była woda rozbryzgowa powstała w wyniku nieszczelnego odwodnienia tarasu z drugiego pietra. Dodatkowym czynnikiem mającym wpływ na uszkodzenie jest niewłaściwa eksploatacja mieszkania. Ponadto przyczyną uszkodzenia ścian może być błąd wykonawczy na poziomie przygotowania ścian, bądź samego wykonywania tynków. Powodem powstania zabrudzeń oraz zniszczenia parapetu zewnętrznego jest ściekająca po powierzchni elewacji woda z nieszczelnego odwodnienia tarasu drugiego piętra. Długotrwałe działanie wody spowodowało najprawdopodobniej wypłukiwanie związków chemii budowlanej i izolacji tarasów, a następnie osiadanie jej na powierzchni elewacji tworząc nieestetyczne zacieki i korodowanie obróbki blacharskiej. W czasie oględzin budynku stwierdzono uszkodzenie odwodnienia tarasu, silne zabrudzenia elewacji zewnętrznej, zniszczenie parapetu okna na drugim piętrze, sfałdowanie farby i zawilgocenie w dolnej części ościeży, zniszczenia stolarki tarasowej, zniszczenie desek tarasowych, odpadający fragment tynku oraz pęcherze pod powłoką malarską w okolicy uszkodzenia powierzchni ściany. Zalecono, aby wymienić fragment nieszczelnego odwodnienia, a następnie wykonać naprawę wszystkich powstałych uszkodzeń zgodnie z ekspertyzą.
W toku dalszych czynności autorzy powyższego opracowania oraz strony postępowania składali kolejne wyjaśnienia, wśród których obecnie skarżąca zakwestionowała sporządzoną ekspertyzę i domagała się nowej. Dodatkowo przeprowadzone zostały w dniu 19 grudnia 2023 r. kolejne czynności kontrole części wspólnych przedmiotowej nieruchomości, podczas których stwierdzono, iż stan ściany zewnętrznej nie uległ zasadniczej zmianie od czasu poprzedniej kontroli. Na elewacji południowej widoczne są miejscowo zacieki. Na deskach elewacyjnych miejscowo widać złuszczone powłoki malarskie. Na pozostałych elewacjach budynku nie zauważono widocznych poważniejszych uszkodzeń. Donica w posadzce parteru, usytuowana przy ścianie mieszkania nr [...] we wnętrzu budynku za szklanymi drzwiami wejściowymi do klatki schodowej, została zlikwidowana. Obecnie istniejący otwór w posadzce wyłożony jest czarną folią i wypełniony suchymi kamieniami. Na kamieniach stoi na podstawce ceramiczna doniczka z rośliną. W pomieszczeniach znajdujących się na poziomie garażu podziemnego pod mieszkaniem nr [...], nie stwierdzono zalań ani zawilgoceń, zarówno na stropach, przegrodach pionowych, jak i na posadzkach. Do protokołu dołączona została dokumentacja fotograficzna.
W dniu 13 marca 2024 r. organ I instancji wydał opisaną na wstępie decyzję, a na skutek odwołania skarżącej od tej decyzji, organ odwoławczy wydał decyzję będącą przedmiotem skargi w niniejszej sprawie.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił istotę, cel i charakter decyzji wydawanych w oparciu o art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, posiłkując się przy tym stanowiskiem doktryny i orzecznictwa. Odniósł się do przeprowadzonych przez organ I instancji czynności i dowodów. Wyjaśnił też, z jakich powodów uznał, że właściwym adresatem decyzji uczyniono Wspólnotę Mieszkaniową.
Odnosząc się do zarzutów skarżącej w kwestii nieprawidłowości wewnątrz lokalu nr [...] wskazał, że obowiązki w tym zakresie ciążą na właścicielu lokalu. Wyjaśnił, że postępowanie w trybie art. 66 Prawa budowlanego dotyczy wyłącznie stanu technicznego obiektu, a nie lokali znajdujących się w tym obiekcie. Jak podkreśla się w orzecznictwie, wyodrębniony lokal mieszkalny w budynku wielorodzinnym, nie jest obiektem budowlanym i dlatego na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane organ nie może nałożyć obowiązków w nim wymienionych na właściciela tego lokalu. Jednocześnie nie jest wykluczone nałożenie na podstawie art. 66 Prawa budowlanego obowiązku wykonania określonych robót, również w lokalu lub lokalach, znajdujących się w budynku wielorodzinnym w sytuacji, gdy zły stan techniczny lokalu oddziałuje na cały obiekt. Ewentualne roszczenia związane z wpływem niewłaściwego stanu technicznego obiektu na wyodrębniony lokal stanowiący własność skarżącej, należy w ocenie organu kierować do sądu powszechnego w trybie przepisów kodeksu cywilnego.
W skardze na powyższą decyzję skarżąca zarzuciła pominięcie zmiany stanu faktycznego w stosunku do poprzedniego (pierwotnego), która ujawniła się przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Wskazała, że nowe okoliczności faktyczne nabrały nowego znaczenia, zaś strona skarżąca wnioskowała aby organ odwoławczy przed wydaniem decyzji przeprowadził dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia materiału dowodowego. Zarzuciła wydanie zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa konstytucyjnego, a to art. 2, art. 7 i art. 51 ust. 3 Konstytucji RP poprzez niedziałanie organu władzy publicznej na podstawie i w granicy prawa, a także z rażącym naruszeniem prawa procesowego poprzez niedopełnienie obowiązku spoczywającego na organie odwoławczym, wynikającego z art. 6, art. 7, art. 7b, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 84 § 1 i art. 136 k.p.a., przez brak ustalenia prawidłowego stanu faktycznego sprawy i brak przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. Zarzuciła też organowi II instancji dowolną wybiórczość oceny materiału dowodowego, nie uwzględniającą zasady prawdy obiektywnej i słusznego interesu skarżącej. Zakwestionowała skuteczność i wiarygodność przeprowadzonego postępowania dowodowego oraz nieuzasadnioną ocenę w świetle istnienia faktycznego i zgromadzonego materiału dowodowego. Zdaniem skarżącej nie wyjaśniono wszelkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy i w konsekwencji przekroczono granicę swobodnej oceny. Na dodatek naruszono art. 78 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie i nieuwzględnienie wniosku dowodowego skarżącej na okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Poza tym skarżąca zakwestionowała termin wykonania zobowiązania tj. 30 listopada 2024 r., ponieważ przedłużanie czasu co do usunięcia wad wpływa niekorzystnie na nieruchomość powiększając obecne szkody. Brak niezwłocznego usunięcia wad powoduje bezpośrednie przedostawanie się wody do mieszkania nr [...].
Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania, o przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do skargi, rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. W szczególności wskazała na brak reakcji organu odwoławczego w związku z jej wnioskami i dowodami składanymi bezpośrednio przed wydaniem zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Wyjaśnić przyjdzie na wstępie, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Zakres kontroli sądu wyznacza przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowiący, że sąd administracyjny orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem dotyczącym art. 57a (który nie znajduje zastosowania w rozpatrywanej sprawie).
Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądów administracyjnych oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, zarówno materialnego jak i procesowego, co powoduje, iż brak jest podstaw do ich wyeliminowania z obrotu prawnego.
Przypomnieć przyjdzie, że materialnoprawną podstawę kontrolowanych decyzji stanowił art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Przepis ten przyznaje organom nadzoru budowlanego uprawnienie do wydania decyzji nakładającej obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w wyznaczonym przez organ terminie. Zauważyć przyjdzie, że regulacja ta jest skorelowana z art. 61 Prawa budowlanego, który na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego nakłada obowiązek utrzymania i użytkowania obiektu budowlanego, zgodnie z zasadami zawartymi w art. 5 ust. 2 ustawy oraz zapewnienia, przy dochowaniu należytej staranności, bezpiecznego użytkowania obiektu w razie wystąpienia czynników zewnętrznych oddziaływujących na obiekt, związanych z działaniem człowieka lub sił natury. Należy również zwrócić uwagę na usytuowanie art. 66 Prawa budowlanego, który znalazł się w rozdziale 6 ustawy zatytułowanym "utrzymanie obiektów budowlanych". Przez pojęcie "utrzymanie obiektów budowlanych" należy rozumieć zachowanie budynku w stanie niepogorszonym i niestwarzającym zagrożenia dla otoczenia. Obowiązki nakładane na podstawie art. 66 ustawy obejmują zatem sytuacje związane z nieprawidłową eksploatacją obiektu budowlanego, polegającą na zaniechaniu wykonywania powinności określonych w art. 61 oraz w dalszych przepisach tego rozdziału ustawy. Oznacza to, że usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w trybie art. 66 ust. 1 ustawy może dotyczyć jedynie takich nieprawidłowości, które powstały podczas użytkowania obiektu budowlanego, a więc związanych zazwyczaj z niewłaściwym jego użytkowaniem, doprowadzeniem do znacznego zużycia technicznego poprzez brak remontów i konserwacji spowodowanych m.in. biernością, niedbalstwem oraz brakiem należytego nadzoru właściciela lub zarządcy (por. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 1100/10 oraz wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 26 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 58/14).
Powyższe prowadzi też do wniosku, że przepis art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego nie znajduje zastosowania, kiedy obiekt nie utracił jeszcze swoich właściwości a wymaga jedynie konserwacji czy zabezpieczenia przed degradacją. Przy czym w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że bez znaczenia pozostaje przyczyna i czas powstania stanu, który określa się jako nieodpowiedni, a więc czy degradacja określonych części budynku jest skutkiem działalności człowieka, zaniedbań będących na przykład konsekwencją braku konserwacji, czy efektem działania sił natury.
W niniejszej sprawie organ I instancji, prawidłowo stosując opisany wyżej tryb interwencji, skierował do właściciela przedmiotowego obiektu budowlanego nakaz usunięcia określonych nieprawidłowości stanu technicznego budynku. Nie sposób przy tym nie zauważyć, że nakazu tego nie kwestionuje jego adresat, co pozwala na przyjęcie, że w zakresie określonym w decyzji uznaje nałożone na niego obowiązki za uzasadnione.
Analiza zarzutów i twierdzeń skargi prowadzić musi do wniosku, że istota sporu zaistniałego w niniejszej sprawie sprowadza się do zakresu działań jakie ma podjąć właściciel nieruchomości. Skarżąca domaga się bowiem nałożenia na Wspólnotę Mieszkaniową obowiązków usunięcia nieprawidłowości w szerszym zakresie aniżeli został orzeczony. Swoje stanowisko skarżąca opiera przede wszystkim na zarzucie pominięcia przez organ odwoławczy zgłoszonych przez nią przed wydaniem zaskarżonej decyzji nowych wad lokalu. Przypomnieć wypadnie, że te "nowe wady" to w ocenie skarżącej brak izolacji zewnętrznej w części wspólnej (dotyczy wilgoci w salonie), brak odpływu, nieszczelna rynna na wyższej kondygnacji (co uniemożliwia otwarcie drzwi w celu ewentualnej ewakuacji), brak izolacji wewnętrznej w klatce schodowej (co doprowadziło do uniemożliwienia komunikacji przez drzwi wejściowe). Odnosząc się do tak sformułowanych postulatów skarżącej stwierdzić przyjdzie, że pozostają one bez wpływu na legalność kontrolowanych decyzji. Granice czynności nadzorczych i wydanych rozstrzygnięć w kontrolowanym postępowaniu wyznaczone zostały w postępowaniu przed organem I instancji i w tym zakresie organ ten prowadził postępowanie wyjaśniające i dowodowe. Oczywiście, zgodnie z art. 136 k.p.a. organ odwoławczy, rozpoznając odwołanie od decyzji organu I instancji ma możliwość, a niekiedy wręcz obowiązek uzupełnienia materiału dowodowego, jednak nie może w tym trybie orzekać poza granicami sprawy jaka była przedmiotem postępowania. Doszłoby bowiem wówczas do naruszenia jednej z fundamentalnych zasad postępowania administracyjnego, mianowicie zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.). Zgłoszone przez skarżącą "nowe wady" lokalu mogą ewentualnie stanowić podstawę do wszczęcia odrębnego postępowania. Przeciwne stanowisko, czyli przyznanie racji skarżącej w świetle podniesionych przez nią zarzutów, prowadziłoby do absurdalnego wniosku, że na skutek kolejnych "nowych" okoliczności podnoszonych przez stronę na etapie postępowania odwoławczego, sprawą miałby ponownie zająć się organ I instancji, co w istocie spowodowałoby dalszą zwłokę w ostatecznym zakończeniu postępowania.
Zauważyć też wypadnie, na co zresztą zwrócił uwagę organ odwoławczy, że zgłaszane przez skarżącą nieprawidłowości, w zakresie wykraczającym poza nałożone na Wspólnotę Mieszkaniową obowiązki, zasadniczo dotyczą stanu technicznego jej lokalu stanowiącego odrębną własność. Obowiązek utrzymania odrębnego lokalu w należytym stanie technicznym spoczywa na właścicielu tego lokalu i to bez względu na fakt, czy lokal ten jest użytkowany, czy też nie (jak ma to miejsce w niniejszej sprawie). Kontrolowane postępowanie dotyczyło wyłącznie stanu technicznego obiektu, a nie lokali znajdujących się w tym obiekcie. Wyodrębniony lokal mieszkalny w budynku wielorodzinnym, nie jest obiektem budowlanym i dlatego na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego organ nie może nałożyć obowiązków w nim wymienionych na właściciela tego lokalu. Jednocześnie nie jest wykluczone nałożenie na podstawie tego przepisu obowiązku wykonania określonych robót, również w lokalu lub lokalach, znajdujących się w budynku wielorodzinnym w sytuacji, gdy zły stan techniczny lokalu oddziałuje na cały obiekt (por. wyrok NSA z dnia 5 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 985/08), co również strona skarżąca winna mieć na uwadze.
Zebrany w sprawie materiał wskazuje w ocenie Sądu, że w sposób prawidłowy zostały określone w niniejszej sprawie czynności naprawcze w przedmiotowym budynku mieszkalnym, szczegółowo wskazane w decyzji organu I instancji z dnia 13 marca 2024 r. W decyzji tej określono konkretny zakres robót, który jest adekwatny do poczynionych przez organy ustaleń a zarazem konieczny do doprowadzenia budynku do odpowiedniego stanu technicznego. Zawarty w decyzji katalog nakazanych robót znajduje potwierdzenie w ustaleniach kontroli, protokołach oględzin oraz sporządzonej ekspertyzie. W tej sytuacji brak było podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja bądź też poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, naruszają przepisy prawa.
Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a. – na wniosek skarżącej i przy braku żądania przeprowadzenia rozprawy przez pozostałe strony.
Wskazać jeszcze wypadnie, że powołane wyżej orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl