II SA/Gl 1273/22

II SA/Gl 1273/22 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2022-11-22
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-09-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Edyta Kędzierska
Krzysztof Nowak /sprawozdawca/
Stanisław Nitecki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Przywrócenie terminu
Sygn. powiązane
II GSK 475/23 - Postanowienie NSA z 2023-04-18
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 44,  art. 58,  art. 59
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Edyta Kędzierska, Sędzia WSA Krzysztof Nowak (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 listopada 2022 r. sprawy ze skargi L. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 6 lipca 2022 r. nr SKO.K/41.3/256/2022/3625/EŚ w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 lipca 2022 r. nr SKO.K/41.3/256/2022/3625/EŚ Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: "Kolegium"), na podstawie art. 58 i 59 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) – dalej: "k.p.a.", art. 1 ust. 1, art. 2, art. 17 oraz art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r. poz. 570), w zw. z art. 15 zzzzzn² ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. poz. 1842 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku L. B. (dalej: "strona" lub "skarżący") reprezentowanego, reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta M. (dalej: "Prezydent" lub "organ") z dnia 19 listopada 2022 r. nr [...] w przedmiocie skierowania L. B. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego w zakresie prawa jazdy kategorii B odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Postanowienie Kolegium zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Decyzją z dnia 19 listopada 2022 r. nr [...] Prezydent skierował stronę na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego w zakresie prawa jazdy kategorii B. Odwołanie od ww. decyzji pismem oznaczonym datą "28 grudnia 2021 r." nadanym w placówce pocztowej w dniu 28 grudnia 2021 r. (dowód: data stempla pocztowego na kopercie, w której wniesiono odwołanie, nr przesyłki R [...]) wniosła strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika.
Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2022 r. nr [...] Kolegium stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta M. z dnia 19 listopada 2022 r., nr [...]. Kolegium przyjęło, że zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona w dniu 8 grudnia 2021 r. w trybie art. 44 § 4 k.p.a. Kolegium wskazało, że z akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja została wysłana do strony na prawidłowy adres, listem poleconym (nr przesyłki:[...]). Wobec nie podjęcia przesyłki przez adresata w terminie, Kolegium przyjęło, że decyzja została doręczona w dniu 8 grudnia 2021 r. Zdaniem Kolegium data ta jest zatem prawną datą doręczenia przedmiotowej decyzji i od tej daty rozpoczął bieg 14-dniowy termin do wniesienia odwołania. Najpóźniej odwołanie mogło być zatem wniesione (nadane) w dniu 22 grudnia 2021 r. (wtorek). Natomiast odwołanie od ww. decyzji oznaczone datą "28 grudnia 2021 r." zostało nadane w placówce pocztowej w dniu 28 grudnia 2021 r. (dowód: data stempla pocztowego na kopercie, w której wniesiono odwołanie, nr przesyłki, [...]). Kolegium zauważyło przy tym, że z akt sprawy wynika, że organ I instancji pomimo skutecznego doręczenia Stronie decyzji z dnia 19 listopada 2022 r., nr [...] w dniu 08 grudnia 2021 r. - ponownie wysłał do Strony ww. decyzję. Przesyłka zawierająca ponownie wysłaną decyzję została odebrana w dniu 17 grudnia 2021 r. przez P. B. Kolegium wyjaśniło, że ponowne wysłanie decyzji pocztą - wobec skutecznego doręczenia przedmiotowej decyzji w dniu 08 grudnia 2021 r. miało charakter wyłącznie informacyjny i nie rodzi żadnych skutków prawnych. Z uwagi na powyższe ustalenia Kolegium na podstawie art. 15zzzzzn² ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.) wyznaczyło stronie termin 30 dni od daty otrzymania postanowienia na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia ww. odwołania. Kolegium wskazało, że wnosząc o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania należy podać powody wniesienia odwołania po terminie, zgodnie bowiem z art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Postanowienie nr [...] z dnia 31 stycznia 2022 r. zostało doręczone 3 lutego 2022 r.
Pismem z dnia 4 marca 2022 r. (data nadania) strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta M. z dnia 19 listopada 2022 r. nr [...]. Wskazała, że składając odwołanie działała w usprawiedliwionym przeświadczeniu, że pismo zostało jej doręczone dnia 16 grudnia 2021 r. Podniosła, że 23 listopada 2021 r. usługa pocztowa została wykonana w sposób nienależyty. Wyjaśniła, że złożyła pismo reklamacyjne, dotyczące nienależytego wykonania usługi pocztowej. Do wniosku dołączyła kopię pisma (reklamacji) adresowaną do Centrali Poczty Polskiej S.A. w Warszawie z dnia 4 marca 2022 r. dot. przesyłki [...].
Pismem z dnia 4 maja 2022 r. Kolegium wezwało pełnomocnika Strony do złożenia w terminie 7 dni wyjaśnień w sprawie rozpatrzenia wniesionej do Centrali Poczty Polskiej S.A. w Warszawie reklamacji w sprawie nienależytego wykonania usługi pocztowej o nr [...] pod rygorem uznania, że brak winy strony w niezachowaniu terminu do wniesienia ww. odwołania nie został uprawdopodobniony. W szczególności Kolegium wezwało do przedłożenia dowodu wniesienia reklamacji tj. pisma z dnia 4 marca 2022 r., którego kopia została dołączona do wniosku o przywrócenie terminu oraz przedłożenia pisma w sprawie rozpatrzenia tej reklamacji przez Pocztę Polską.
Pismem z dnia 12 maja 2022 r. pełnomocnik strony oświadczył, że Centrala Poczty Polskiej S.A. w Warszawie, do której wniesiono reklamację jeszcze się do niej nie odniosła. Wskazał również, że stronie nie doręczono żadnego pisma zawierającego informacje dotyczące przedmiotowego postępowania reklamacyjnego prowadzonego przez Pocztę Polską S.A. i poprosił o zwrócenie się do Centrali Poczty Polskiej S.A. z prośbą o przyspieszenie rzeczonego postępowania reklamacyjnego i przedłożenie pisma w sprawie rozstrzygnięcia reklamacji. Do pisma dołączył dowód nadania reklamacji.
Pismem z dnia 10 czerwca 2022 r. Kolegium zwróciło się do Centrali Poczty Polskiej S.A. w Warszawie o udzielenie w terminie 7 dni informacji dotyczącej rozpatrzenia reklamacji wniesionej w dniu 4 marca 2022 r. (nr [...]) przez pełnomocnika strony w sprawie nienależytego wykonania usługi pocztowej nr [...].
Pismem z dnia 14 czerwca 2022r. Centrala Poczty Polskiej S.A. w Warszawie poinformowała, że w rejestrach reklamacyjnych nie odnotowano zarejestrowania reklamacji przesyłki nr [...]. W dniu 9 marca 2022r. wpłynęła skarga adresata dot. nieprawidłowości w doręczeniu ww. przesyłki i zgodnie z posiadaną przez Pocztę Polską dokumentacją w dniu 16 marca 2022 r. została skarżącemu udzielona odpowiedź, że skarga została uznana za nieuzasadnioną.
Mając na uwadze tak ustalony stan faktyczny Kolegium uznało, powołując się na art. 58 i 59 k.p.a., że dla przywrócenia terminu konieczne jest spełnienie przesłanek: 1/ wniesienie prośby o przywrócenie terminu, 2/ uprawdopodobnienie przez wnoszącego prośbę (zainteresowanego), że uchybienie nastąpiło bez jego winy, 3/ prośba musi być wniesiona w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, 4/ dokonanie czynności, dla której przewidziany był uchybiony termin. W przypadku łącznego spełnienia przywołanych przesłanek organ ma obowiązek pozytywnie załatwić podanie i przywrócić termin. Brak spełnienia choć jednej przesłanki uniemożliwia przywrócenie terminu.
Kolegium stwierdziło, że w rozpatrywanej sprawie przywrócenie terminu nie jest możliwe, gdyż wnioskodawca nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy.
Kolegium przyjęło, że zaskarżona decyzja Prezydenta została skutecznie doręczona stronie w dniu 8 grudnia 2021 r. w trybie art. 44 § 4 k.p.a. W ocenie Kolegium działania strony w celu podważenia skutecznego doręczenia decyzji w dniu 8 grudnia 2021r. okazały się nieskuteczne bowiem z pisma Centrali Poczty Polskiej S.A. w Warszawie z dnia 14 czerwca 2022r. wynika, że w rejestrach reklamacyjnych nie odnotowano zarejestrowania reklamacji przesyłki nr [...]. Skarga z dnia 9 marca 2022 r. dot. nieprawidłowości w doręczeniu i awizowaniu ww. przesyłki - została uznana przez Pocztę Polską za nieuzasadnioną. Kolegium podniosło, że wobec regulacji art. 44 k.p.a. nakazującej wiązać skutek doręczenia przesyłki z nieodebraniem przesyłki w placówce pocztowej przez określony prawem okres czasu - sam fakt pozostawaniu przez Stronę w przekonaniu, że pismo zostało jej doręczone dopiero w dniu 16 grudnia 2021 r. nie stanowi okoliczności pozwalającej na przywrócenie uchybionego terminu. W ocenie Kolegium strona nie uprawdopodobniła, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.
Skargę na postanowienie Kolegium wywiódł skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika i zarzucił
1. naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść orzeczenia, a to art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez błędne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, skutkujące uznaniem, iż decyzja została skarżącemu skutecznie doręczona dnia 8 grudnia 2021 r., podczas gdy prawidłowo poczynione ustalenia dają podstawy do uznania, iż było to doręczenie wadliwe, z błędnym wykonaniem obowiązku informacyjnego względem strony, w tym przede wszystkim brakiem poinformowania strony, iż doręczenie z dnia 1 grudnia 2021 r. jest doręczeniem powtórnym, jak też doręczenie z dnia 17 grudnia 2021 r. jest doręczeniem jedynie "informacyjnym";
2. naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść orzeczenia, a to art. 44 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż doszło do prawidłowego doręczenia w trybie określonym tym przepisem, podczas gdy prawidłowo poczynione ustalenia dają podstawy do uznania, iż było to doręczenie wadliwe, z błędnym wykonaniem obowiązku informacyjnego względem strony, w tym przede wszystkim braku poinformowania strony, iż doręczenie z dnia 1 grudnia 2021 r. jest doręczeniem powtórnym, jak też doręczenie z dnia 17 grudnia 2021 r. jest doręczeniem jedynie "informacyjnym";
3. naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść orzeczenia, a to art. 58 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, iż brak winy zachodzi tylko w sytuacji, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, podczas gdy brak zawinienia jest miernikiem obiektywnej staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy;
4. naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść orzeczenia, a to art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 44 § 4 k.p.a. poprzez uznanie, iż doręczenie pisma dnia 17 grudnia 2021 r. miało charakter jedynie "informacyjny", bez przekazania takiej informacji, podczas gdy pismo to powinno zostać w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia.
W konsekwencji zgłoszonych zarzutów wniosła o:
1. uchylenie - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a."- zaskarżonego postanowienia w całości;
2. zasądzenie - na podstawie art. 200 p.p.s.a. - kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że drugie zawiadomienie pozostawiono jej dnia 1 grudnia 2021 r. Skarżący, działając w zaufaniu do Poczty Polskiej S.A. uważał to zawiadomienie - za pierwsze zawiadomienie w sprawie. Strona podniosła, że jak podkreśla się w orzecznictwie, zasady i procedury odnoszące się do stosowania instytucji doręczenia zastępczego powinny być przestrzegane ściśle. Uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje, iż nie można skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia. W jego ocenie nie został prawidłowo poinformowany, że pozostawione je w dniu 1 grudnia 2021 r. zawiadomienie było drugim powiadomieniem. Gdyby było to doręczenie powtórne, w treści awizo znalazłaby się odpowiednia adnotacja o tym fakcie. W ocenie skarżącego również doręczenie osobiste z dnia 17 grudnia 2021 r. pozbawione było jakiejkolwiek informacji, czy jest to doręczenie prawidłowe, wywołujące skutki prawne, czy też jedynie informacyjne. W ocenie skarżącego fakt ten jest niezwykle istotny, biorąc pod uwagę okoliczność, iż jedynie doręczenie prawidłowe wywiera skutki prawne związane z doręczeniem stronie przesyłki.
W jego ocenie uchybiono jednemu z elementów procedury doręczenia zastępczego, tj. obowiązkowi informacyjnemu w zakresie czy zawiadomienie jest pierwszym zawiadomieniem, czy też zawiadomieniem powtórnym. W związku z powyższym, nie istnieje pewność co do tego, że nastąpiło prawidłowe zawiadomienie adresata, wobec wystąpienia powyższego uchybienia.
Następnie skarżący podniósł argumenty dotyczące samej decyzji, której dotyczyło odwołanie i ustalonego w trakcie tego postępowania stanu faktycznego i wskazał że jego zachowanie na drodze, odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołania uniemożliwi mu osiągnięcie naczelnych zasad każdego procesu, tj. sprawiedliwości oraz prawdy materialnej. Dlatego też również i ta okoliczność uprawdopodabnia tezę, iż brak jest winy skarżącego w niedochowaniu terminu do złożenia odwołania. Zdaniem skarżącego zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. uprawdopodobnił brak swojej winy w uchybieniu terminu. Wskazał, iż biorąc pod uwagę zasady doświadczenia życiowego, w swoim odwołaniu z dnia 28 grudnia 2021 roku nie powoływałaby się na datę 16 grudnia 2021 r. doręczenia jej pisma. Stronie pozostawiono zawiadomienie dnia 1 grudnia 2021 r., bez zaznaczenia, iż jest to powtórne zawiadomienie, natomiast kolejne doręczenie nie zawierało informacji, iż jest to doręczenie jedynie informacyjne, nie wpływające na bieg terminu wniesienia odwołania. Co więcej, strona działała w zaufaniu do brzmienia art. 44 § 4 k.p.a. zgodnie z którym po upływie 14 dni od pierwszego zawiadomienia, decyzja winna być pozostawiona w aktach sprawy, a nie ponownie "informacyjnie" doręczona stronie. Strona nie została powiadomiona, iż jest to jedynie doręczenie "informacyjne", natomiast prawidłowe doręczenie miało miejsce wcześniej, tj. dnia 8 grudnia 2021 roku.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia przeprowadzona w oparciu o art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) wykazała, że zaskarżone postanowienie odpowiada wymogom prawa. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że nie każde naruszenie przepisów prawa będzie uzasadniało uwzględnienie wniesionej skargi do sądu administracyjnego, a jedynie takie, które będzie miało znaczenie dla kontrolowanego rozstrzygnięcia. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tą regulacją sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. W świetle przywołanych regulacji sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego rozstrzygnięć organów administracji publicznej. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że złożona w tej sprawie skarga została rozpoznana przez sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie. Oznacza to, że w przypadku skargi na takie postanowienie organu administracji publicznej skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony.
Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy dotyczącej postanowienia Kolegium z 1 lipca 2022 r., mocą którego odmówiono skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta M., należy odwołać się w pierwszym rzędzie do treści 127 § 1 w zw. z art. 129 § 1 i 2 k.p.a. Z przywołanych przepisów wynika, że od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie, które wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Zachowanie ustawowego terminu jest zatem jednym z warunków skuteczności wniesienia odwołania.
Z kolei przepis art. 58 k.p.a. przewiduje możliwość przywrócenia terminu, w tym terminu do wniesienia odwołania. Przepis ten stanowi bowiem, że w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1). Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2).
Organ administracji publicznej jest obowiązany przywrócić termin, gdy zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki:
a) uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego i brak winy zostanie uprawdopodobniony,
b) zainteresowany złożył wniosek o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu,
c) zainteresowany dopełnił czynności, dla której określony był termin, jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu (zob. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 4. Wydanie, Warszawa 2011, str. 411).
Podkreślić przy tym należy, że w przypadku wniosku, którego przedmiotem jest przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, organem właściwym do jego rozpatrzenia jest organ właściwy do rozpatrzenia odwołania, który wydaje w tym zakresie ostateczne postanowienie (art. 59 § 2 k.p.a.).
W tym miejscu wskazać należy, iż stan faktyczny sprawy został zaprezentowany przy okazji prezentowania dotychczasowego przebiegu objętego skargą postępowania. W ocenie Sądu brak jest zatem uzasadnionych podstaw do jego ponownego przedstawiania w tej części uzasadniania. Ponieważ stan faktyczny ustalony w postępowaniu administracyjnym nie jest sporny, kwestionowana jest jego ocena, toteż Sąd poczytuje te ustalenia jako własne.
Jak już wyżej wskazano, podstawową przesłanką uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu jest uprawdopodobnienie przez stronę, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Z dorobku orzecznictwa wynika, że do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą lub obłożną chorobę zainteresowanego, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 lutego 2000 r., sygn. I SA 1072/2000; z 13 października 1999 r., sygn. akt I SA 459/99, CBOSA). W orzecznictwie wskazuje się również, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy największym w danych warunkach wysiłku. Należy przy tym brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 lipca 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 1014/22, LEX nr 3403754). Ze stanowiska WSA w Łodzi zawartego w wyroku z dnia 24 sierpnia 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 299/22 wynika, że "Organ administracji, analizując przesłankę braku winy w uchybieniu terminu do dokonania określonej czynności procesowej, powinien kierować się okolicznościami sprawy w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy, oraz brać pod uwagę uchybienia spowodowane nawet lekkim niedbalstwem. Uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu nie jest wprawdzie równoznaczne z udowodnieniem tej okoliczność, niemniej jednak wymaga wiarygodnej argumentacji wskazującej na fakt istnienia niedającej się usunąć przeszkody w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej."
Podkreślić przy tym trzeba, że ciężar uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniającej brak winy w uchybieniu terminu spoczywa na stronie postępowania, która występuje z prośbą o jego przywrócenie. Organ powinien jedynie przedstawione przez nią okoliczności ocenić w świetle przesłanek z art. 58 § 1 k.p.a. Trudno jest bowiem wymagać od organu, aby prowadził postępowanie wyjaśniające przyczyny uchybienia terminu przez stronę (por. wyrok NSA z 8 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 1806/06, CBOSA).
W ocenie Sądu, za przeszkodę uprawdopodabniającą brak winy w uchybieniu terminu nie sposób uznać okoliczności powołanych przez skarżącego i jego pełnomocnika. Kolegium przeprowadziło wnikliwe postępowanie dotyczące kwestionowanego przez skarżącego doręczenia mu decyzji Prezydenta Miasta M. w dniu 8 grudnia 2021 r. Strona wiedziała, że Prezydent Miasta M. prowadzi postępowanie administracyjne w przedmiocie skierowania go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego w zakresie prawa jazdy kategorii B i mogła się spodziewać otrzymania takiej decyzji. Sam fakt, iż skarżący nie zareagował na drugie zawiadomienie urzędu pocztowego z dnia 1 grudnia 2021 r. o oczekującej przesyłce świadczy o braku należytej staranności w dbałości o własne interesy. Sam skarżący podniósł w skardze, że "Strona, działając w zaufaniu do Poczty Polskiej S.A. uważała to zawiadomienie - za pierwsze zawiadomienie w sprawie."
Kolegium, w celu wyjaśnienia wątpliwości związanych z doręczeniem zastępczym decyzji Prezydenta Miasta M., na wniosek skarżącego, wystąpił do Centrali Poczty Polskiej S.A. w Warszawie z prośbą o wyjaśnienie czy wpłynęła do Centrali reklamacja skarżącego i czy została rozpatrzona. Z odpowiedzi Poczty Polskiej wynika, że skarga skarżącego rozpatrzona została negatywnie.
Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego powtórnego doręczenia decyzji w dniu 17 grudnia 2021 r. Sąd zgadza się z Kolegium, że drugie doręczenie miało charakter informacyjny nie mający wpływu na ocenę prawidłowej daty jej doręczenia w dniu 8 grudnia 2021 r. w drodze doręczenia zastępczego zgodnie z art. 44 k.p.a. W ocenie Sądu Prezydent Miasta prawidłowo przesłał drugi raz swoją decyzję przede wszystkim z uwagi na jej przedmiot, który dotyczy przecież skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego w zakresie prawa jazdy kategorii B. Brak skutecznego doręczenia tej decyzji w dniu 8 grudnia 2022 r. wskazywał, że z nieustalonych dla organu przyczyn decyzja ta nie dotarła do adresata tj. skarżącego a dotyczyła nałożonego na niego istotnego obowiązku.
W ocenie Sądu, Kolegium dokonało właściwych ustaleń faktycznych w sprawie i prawidłowo przeanalizowało przyczyny uchybienia terminu podane przez skarżącego, zasadnie oceniając je jako nieuprawdopodabniające braku winy w złożeniu odwołania po terminie.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako pozbawioną uzasadnionych podstaw.