II SA/GL 1250/22

II SA/Gl 1250/22 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2023-02-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-08-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Beata Kalaga-Gajewska
Krzysztof Nowak
Renata Siudyka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 138 par. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151 i  art. 153
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia WSA Krzysztof Nowak, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 lutego 2023 r. sprawy ze skarg S. K. (K.), T. W. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 13 czerwca 2022 r. nr IFXIV.7840.9.40.2019 w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargi.
Uzasadnienie
Wojewoda Śląski decyzją z dnia 13 czerwca 2022 r. nr IFXlV.7840.9.40.2019, po ponownym rozpatrzeniu odwołania T. W. (strona skarżąca) od wydanej po wznowieniu postępowania decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia 26 czerwca 2019 r., nr [...] , odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia 20 marca 2019 r., nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynków mieszkalnych jednorodzinnych (oznaczonych symbolami B1-B11) wraz z instalacjami gazowymi przy ul. [...] w R. •na działkach nr [...] i [...] , wydanej na rzecz S. K. (K. ) (inwestor, skarżący) - uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia 26 czerwca 2019 r. nr [...] w całości oraz stwierdził, że decyzja Prezydenta Miasta R. z dnia 26 czerwca 2019 r. nr [...] została wydana z naruszeniem prawa lecz nie można jej uchylić, ponieważ w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Decyzja Wojewody Śląskiego z dnia 13 czerwca 2022 r. została sprostowana postanowieniem tego organu z dnia 12 lipca 2022 r. w ten sposób, że na stronie 1 w wersie 16 (licząc od dołu strony) zamiast wyrażenia: "z dnia 26.06.2019 r. nr [...] " powinno być: "z dnia 20.03.2019 r. nr [...]".
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu 14 lutego 2019 r, S. K. (inwestor) złożył w Urzędzie Miasta R. wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynków mieszkalnych jednorodzinnych (oznaczonych symbolami BI-BI I) wraz z instalacjami gazowymi przy ul. [...] w R. na działkach nr [...] i [...] .
Decyzją z dnia 20 marca 2019r. nr [...] Prezydent Miasta R. (organ I instancji) udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę ww. inwestycji. Decyzja ta stała się ostateczna.
W dniu 30 maja 2019 r. strona, będąca właścicielem działki nr [...], sąsiadującej bezpośrednio z nieruchomością, na której realizowana jest przedmiotowa inwestycja, wniósł do organu I instancji podanie o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją o pozwoleniu na budowę z uwagi na fakt, że mimo, iż była stroną postępowania, bez własnej winy nie brała w nim udziału. Wywodziła, że decyzja udzielająca pozwolenia na budowę zapadła z naruszeniem przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązujących na terenie, na którym realizowana jest inwestycja, ponieważ obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje zakaz realizacji zabudowy szeregowej. Dodatkowo podniosła, że realizacja przedmiotowej inwestycji spowoduje zacienianie nieruchomości strony.
Organ I instancji postanowieniem z dnia 7 czerwca 2019 r. wznowił postępowanie zakończone decyzją z dnia 20 marca 2019 r. o pozwoleniu na budowę. Następnie decyzją z dnia 26 czerwca 2019 r., odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej z 20 marca 2019 r. stwierdzając, że realizowana inwestycja nie powoduje ograniczeń w zagospodarowaniu działki strony, wobec czego działka ta nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu, co oznacza, że nie przysługiwał jej przymiot strony postępowania.
W wyniku rozpoznania odwołania strony skarżącej od powyższej decyzji, Wojewoda Śląski decyzją z dnia 11 października 2019 r. znak: IFXlV.7840.9.40.2019 uchylił decyzję organu I instancji oraz uchylił decyzję o pozwoleniu na budowę i odmówił inwestorowi zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Uznał, że realizacja inwestycji może wpłynąć na możliwość zabudowania działki strony skarżącej i zakres ewentualnej przyszłej zabudowy, z czego wynika, że stronie skarżącej w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę przysługiwał przymiot strony postępowania. Podkreślił, że w przypadku stwierdzenia zaistnienia przesłanki wznowienia orzekając o uchyleniu dotychczasowej decyzji jest zobligowany równocześnie orzec co do istoty sprawy. Wskazał jednocześnie, że nie jest możliwe udzielenie pozwolenia na budowę w sytuacji, w której roboty zostały już rozpoczęte, a zatem jedynym rozstrzygnięciem jakie może zapaść w rozpatrywanej sprawie po wznowieniu postępowania i uchyleniu w tym postępowaniu decyzji, jest decyzja o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. Ponadto wskazał, że przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą Rady Miasta R. nr [...] z [...]r. ([...]), która weszła w życie w dniu 3 kwietnia 2019 r., albowiem dla terenów, oznaczonych symbolem 4/1 MN, na których znajdują się przedmiotowe budynki, nakazuje się realizację zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w formie wolnostojącej lub bliźniaczej, zaś planowana inwestycja obejmuje budowę 11 budynków w formie zabudowy szeregowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozparzeniu skargi inwestora na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 11 października 2019 r. IFXlV.7840.9.40.2019, wyrokiem z dnia 26 listopada 2020 r. sygn. akt Il SA/GI 1672/19 uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że organ odwoławczy zasadnie uznał stronę skarżącą za stronę postępowania zakończonego wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 20 marca 2019 r. nr [...], co oznacza, że w sprawie zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania, określona w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Jednakże, zdaniem Sądu, brak udziału strony skarżącej w postępowaniu nie miał wpływu na podjęte rozstrzygnięcie, w związku z czym w sprawie wystąpiły przesłanki negatywne uchylenia decyzji dotychczasowej określone w art. 146 § 2 Kpa. Sąd uznał za nieuprawnione stanowisko organu odwoławczego, dotyczące niezgodności projektowanej inwestycji z [...], wskazując, że plan ten wszedł w życie po złożeniu wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę oraz po wydaniu pozwolenia na budowę. Ponadto Sąd wskazał, że w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ odwoławczy winien wydać decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, uchylającą decyzję organu I instancji i orzekającą co do istoty sprawy wznowieniowej w oparciu o art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 Kpa.
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 grudnia 2021r. sygn. akt Il OSK 498/21 oddalił wniesioną przez stronę skarżącą skargę kasacyjną.
Wojewoda Śląski ponownie rozpatrzył odwołanie strony skarżącej w zgodnie z uwzględnieniem poglądów prawnych zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2021 r. sygn. akt Il OSK 498/21 oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 listopada 2020 r. sygn. akt Il SA/GI 1672/19, stosownie do art. 153 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329-).
Wojewoda Śląski zaskarżoną obecnie decyzją z dnia 13 czerwca 2022 r. uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia 26 czerwca 1019 r. nr [...] w całości oraz stwierdził, że decyzja organu I instancji z dnia 26 czerwca 2019 r. nr [...] została wydana z naruszeniem prawa lecz nie można jej uchylić, ponieważ w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
Stwierdził, że zostało przesądzone ww. wyrokami iż strona skarżąca jest stroną postępowania zakończonego decyzją o pozwoleniu na budowę tej inwestycji oraz bez własnej winy nie brała udziału w tym postępowaniu. W przedmiotowej sprawie wystąpiła więc przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, co skutkuje uchyleniem decyzji dotychczasowej i wydaniem nowej decyzji, rozstrzygającej o istocie sprawy. Wyjaśnił, że w sytuacji stwierdzenia zaistnienia przesłanki wznowienia, badaniu podlegają także przesłanki negatywne do uchylenia decyzji dotychczasowej, określone w art. 146 § 1 i 2 Kpa. Wykluczył przesłankę z art. 146 § 1 Kpa, ponieważ nie upłynęło 5 lat od daty doręczenia decyzji. Wojewoda Śląski przeanalizował zatem czy zachodzi przypadek przewidziany w art. 146 § 2 Kpa. Zauważył, że zgodnie z powołanym wyżej wyrokami WSA w Gliwicach i NSA w Warszawie, decyzja o pozwoleniu na budowę, w kontekście art. 146 § 2 Kpa, może być oceniana wyłącznie przez pryzmat przepisów obowiązujących w dacie jej wydania, w tym także ówczesnych przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tym zakresie przywołał brzmienie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.. Dz. U. 2019 r., poz. 1186 ze zm.-dalej "P.b.") - w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania kwestionowanej decyzji organu I instancji z dnia 26 czerwca 2019 r. Przeanalizował zgodność projektowanej inwestycji z obowiązującym w dacie wydania decyzji ostatecznej organu i instancji z dnia 20 marca 2019 r. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym Uchwałą Rady Miasta R. nr [...] z dnia [...]. (Dz.Urz.W0j.[...] z [...]r. poz. [...]). Uznał, że projektowana inwestycja spełnia szczegółowe wymagania dla terenu 23MN, określone w § 13 pkt 2 ww. uchwały: a także wymagania dla terenów dróg publicznych oznaczonych symbolami 14KDD i 3KDZ, na których zaprojektowano zjazdy z dróg publicznych.
Wojewoda Śląski dokonał oceny zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.- dalej "rozporządzenie WT"- wg stanu na dzień wydania kwestionowanej decyzji). Wskazał, że usytuowanie projektowanych budynków jest zgodne z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia WT, Przyjęta w projekcie odległość tarasów i schodów terenowych od granicy - 2,66m - nie narusza wymogów przepisu § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia WT. Usytuowanie projektowanych budynków nie spowoduje przesłaniania ani ograniczenia wymaganego czasu nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych w budynku strony skarżącej w zakresie uregulowanym w § 13 i § 60 rozporządzenia WT. Odnośnie odprowadzania wód opadowych stwierdził, że przyjęte przez inwestora rozwiązanie nie narusza przepisu § 28 ust. 2 rozporządzenia WT i nie zakłóca naturalnego spływu wód opadowych Projekt budowlany przedmiotowej inwestycji został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane i spełnia wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462 z późn. zm. wg stanu na dzień wydania kwestionowanej decyzji). Projekt spełnia także wymagania w zakresie kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczenia, potwierdzającego przynależność projektantów do właściwych izb samorządu zawodowego, o którym mowa w art. 12 ust. 7 P.b. W związku ze spełnieniem przez inwestora wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 P.b. Wojewoda Śląski uznał, że w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby decyzja odpowiadająca decyzji dotychczasowej, ponieważ sam fakt udziału w postępowaniu osób, które w pierwotnym postępowaniu nie brały udziału nie mógłby zmienić istoty podjętego rozstrzygnięcia, ponieważ za stanowiskiem tych osób — negujących przedmiotową inwestycję nie przemawiają jakiekolwiek merytoryczne argumenty, które wykazywałyby jej niezgodność z prawem.
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę złożyli inwestor reprezentowany przez pełnomocnika oraz strona skarżąca.
W skardze wniesionej na decyzję Wojewody Śląskiego inwestor zarzucił jej naruszenie przepisów postępowania, a to art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, gdyż zaskarżona decyzja nie nadaje się do wykonania z uwagi na zachodzącą wewnętrzną sprzeczność rozstrzygnięcia. Wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm. W ocenie inwestora zaskarżona decyzja jest wadliwa ze względu na sprzeczność ujętych w niej rozstrzygnięć, nie nadaje się do wykonania i nie powinna pozostawać w obrocie prawnym. Wojewoda Śląski dostrzegł przeszkodę nie pozwalającą na uchylenie decyzji organu I instancji z dnia 20 marca 2019 r., lecz w sentencji skarżonej decyzji ujął niewłaściwe rozstrzygnięcie organu I instancji. Dotknięte tego rodzaju błędem rozstrzygnięcie wykracza poza znamiona błędu pisarskiego oraz innych oczywistych omyłek, nie może być prostowane w trybie art. 113 Kpa przez organ, który wydał wadliwą decyzję.
Strona skarżąca w skardze zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 Kpa, art. 77 § 1 Kpa i art. 80 Kpa polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie, m.in.: czy projekt budowlany jest zgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; dlaczego organ I instancji nie uznał, że projekt budowlany dotyczy budowy na działkach [...] i [...] jedenastu samodzielnych budynków (segmentów) jednorodzinnych w zabudowie szeregowej, co w rzeczywistości oznacza realizację na przedmiotowej działce zabudowy wielorodzinnej, na którą plan miejscowy nie zezwala; dlaczego organ I instancji obliczył minimalny udział procentowy powierzchni biologicznej czynnej tylko w stosunku do całej działki [...] i [...] zamiast do poszczególnych jedenastu działek, które po zrealizowaniu inwestycji zostaną wydzielone dla potrzeb każdego nowopowstałego budynku i wówczas udział procentowy powierzchni czynnej dla budynków od B2 do B10 będzie wynosić jedynie ok. 26%; czy planowana inwestycja obniży wartość nieruchomości strony skarżącej, a co za tym idzie ograniczy możliwości inwestycyjne na tej nieruchomości w przyszłości; czy planowana inwestycja nie wpłynie na obniżenie komfortu życia i sąsiedztwa skarżącego; czy planowana inwestycja nie wpłynie na tamowanie światła dziennego i powietrza; czy planowana inwestycja nie spowoduje nadmiernego wydzielania zapachów, nieczystości wynikających z gromadzenia odpadów stałych, a także przekroczenia norm hałasu i emisji spalin; czy planowana inwestycja nie narusza zasad: proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania stron w postępowaniu administracyjnym. Ponadto nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych stwierdzeń, co nie realizuje zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji; art. 138 § 1 pkt 2 Kpa poprzez przyjęcie, że rozstrzygnięcie organu I instancji jest prawidłowe, zarówno z punktu widzenia zgodności z prawem, jak i celowości, podczas gdy organ II instancji winien był uchylić decyzję i wydać decyzję co do istoty sprawy. Ponadto przedmiotowej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. poprzez zaniechanie sprawdzenia przez organ I instancji czy planowana inwestycja jest zaprojektowana i umiejscowiona z poszanowaniem szeroko pojętych interesów strony skarżącej; art. 35 ust. 4 w zw. z ust. 1 pkt 1 lit. a P.b. poprzez wydanie decyzji przez organ I instancji zatwierdzającej projekt zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno — budowlanego i udzielającej pozwolenie na budowę, pomimo że istniała niezgodność projektu budowlanego z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, a także wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji.
W motywach skargi wskazał, że zaskarżona decyzja w stoi w sprzeczności z postanowieniami zawartymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Stwierdził, że zabudowa mieszkaniowa w formie szeregowej rozpatrywana jako całość (wszystkie segmenty łącznie) nigdy nie będzie budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, o którym stanowi art. 3 pkt 2a P.b. Odniósł się do wskazanego przez organ minimalnego udziału procentowego powierzchni biologicznej czynnej w stosunku do powierzchni działki. Uznał działanie organu za nieuprawnione i niezgodne z zapisami w MPZP, i to bez względu czy jest to plan z 2014 r. czy z 2019 r., gdyż nie uwzględnia on wskaźników pojedynczych budynków po podzieleniu. Zdaniem strony skarżącej posadowienie jedenastu segmentów tuż przy granicy jej działki wpłynie także na ruch i cyrkulację powietrza, a ilość samochodów na stosunkowo niewielkim terenie zwiększy się. W ocenie strony skarżącej nie można uznać, że organ powziął wszelkie działania niezbędne do wyjaśnienia kwestii istotnych z punktu widzenia przedmiotu postępowania. Konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W ocenie strony skarżącej wskazane uchybienia skutkują koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. Wskazała dalej na błędnie ustalony wskaźnik zazielenienia. Zarzuciła, że organ nie wziął pod uwagę kwestii czy planowana inwestycja obniży wartość jej nieruchomości albo czy wpłynie w inny sposób na jej możliwości inwestycyjne na tej nieruchomości. Ponadto organ nie zbadał aspektu obniżenia komfortu życia i sąsiedztwa strony skarżącej.
W odpowiedzi na skargi Wojewoda Śląski wniósł o ich oddalenie i wniósł rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko i argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 3 października 2022 r. sygn. akt II SA/Gl 1251/22 połączył przedmiotową sprawę o sygn. akt II SA/Gl 1250/22 ze skargi inwestora na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 13 czerwca 2022 r. , nr IFXIV.7840.9.40.2019 w przedmiocie pozwolenia na budowę celem wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.). Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie - art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r.,- poz. 259 - dalej "p.p.s.a.") Uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie Sąd uchyla ten akt w całości albo w części na warunkach określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a., względnie stwierdza jego nieważność, gdy spełnione są przesłanki wskazane w art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach postępowania sądowoadministracyjnego (art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Kontrola legalności zaskarżonej decyzji została dokonana w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt sprawy, wniosek taki został złożony przez organ w odpowiedzi na skargę, a skarżąca nie sprzeciwiła się temu w przepisanym terminie.
Zaskarżona decyzja została wydana w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego, opartego na przesłance określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zainicjowanego przez właściciela nieruchomości sąsiedniej z działką, której dotyczyło pozwolenie na budowę. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji w granicach zakreślonych przez ustawę wykazała, że nie narusza ona prawa. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do warunków formalnych wznowienia postepowania, ustaleń stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa materialnego. W ocenie Sądu, postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia organu odwoławczego nie pozostawiają wątpliwości, a ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym.
Zastrzec należy również, że niniejsza sprawa była już przedmiotem oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, a zatem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania w niniejszej sprawie wyrażone w tym orzeczeniu wiążą tak organy jak i Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Wyjaśnić przy tym należy, że w pojęciu oceny prawnej mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, a także sposób ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Może ona zatem dotyczyć ujawnionych w postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego, w szczególności kwestii zastosowania do nich określonych regulacji prawnych. W przypadku rozpoznawania sprawy przez Sąd oznacza to z kolei, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez sąd, będzie on związany oceną prawną wyrażoną we wcześniejszym orzeczeniu.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 grudnia 2021r. sygn. akt Il OSK 498/21, przesądził, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy ewentualny udział skarżącego kasacyjnie w pierwotnym postępowaniu nie mógł mieć znaczenia w kwestii zgodności przedsięwzięcia inwestycyjnego z ustalenia [...] dopuszczającego budownictwo szeregowe na obszarze objętej zamiarem inwestora Uznał dalej, że Wojewoda Śląski zaniechał zbadania np. zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska czy też zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. NSA wskazał dalej, że uchylenie zaskarżonej decyzji przez sąd I instancji co do reguły odpowiadało prawu, jednak dopiero w ponownie prowadzonym postępowaniu to Wojewoda Śląski rozważyć powinien, czy nowa decyzja w przedmiocie pozwolenia na budowę odpowiadałaby w istocie decyzji dotychczasowej. Stwierdził też, że organ odwoławczy zobowiązany będzie uwzględnić, iż taka ocena winna brać po uwagę zgodność zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami [...], obowiązującymi w dacie podejmowania decyzji dotychczasowej oraz niedopuszczalność stosowania przepisów MPZP 2019.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że organy stosownie do art. 153 p.p.s.a. zastosowały się do wskazań dotyczących dalszego postępowania wyrażonych w wyroku NSA z dnia 8 grudnia 2021r. sygn. akt Il OSK 498/21. W zaskarżonej decyzji zgodnie z wytycznymi NSA stwierdzono, że strona miała status strony w zakończonym wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 20 marca 2019 r. nr [...] oraz bez własnej winy nie brała udziału w tym postępowaniu.
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się zatem do ustalenia, czy zachodzi przypadek przewidziany w art. 146 § 2 Kpa tj. mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca decyzji dotychczasowej. Zgodnie z wyrokami WSA w Gliwicach i NSA w Warszawie, decyzja o pozwoleniu na budowę, w kontekście art. 146 § 2 Kpa, może być oceniana wyłącznie przez pryzmat przepisów obowiązujących w dacie jej wydania, w tym także ówczesnych przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Stosownie do stanowisk zajętych przez WSA w Gliwicach i NSA w Warszawie w zapadłych w przedmiotowej sprawie wyrokach, Wojewoda Śląski przeanalizował zgodność projektowanej inwestycji z obowiązującym w dacie wydania decyzji ostatecznej organu I instancji z dnia 20 marca 2019r. nr [...] miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym Uchwałą Rady Miasta R. nr [...] z dnia [...]. (Dz.Urz.W0j.[...]z [...] r. poz. [...]). Ustalił, że zgodnie z tym planem teren, na którym zlokalizowana jest projektowana inwestycja (tj. działki nr [...] i [...] przy ul. [...] w R. ) oznaczony był symbolami: 23 MN tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o przeznaczeniu podstawowym zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, 14 KDD - tereny dróg publicznych klasy dojazdowej, 3 KDZ - tereny dróg publicznych klasy zbiorczej. Projektowana inwestycja - 11 budynków jednorodzinnych w zabudowie szeregowej, niepodpiwniczonych, dwukondygnacyjnych (parter + piętro), z dachami płaskimi wraz z układem komunikacyjnym - spełnia szczegółowe wymagania dla terenu 23MN, określone w § 13 pkt 2 ww. uchwały w brzmieniu "zabudowa w formie wolnostojącej, bliźniaczej i szeregowej". Zaprojektowano zabudowę jednorodzinną w formie szeregowej. Odnosząc się do linii zabudowy Wojewoda Śląski stwierdził, że został spełniony § 4 pkt 1 i 2 uchwały budynki zaprojektowano z zachowaniem wyznaczonych w planie nieprzekraczalnych linii zabudowy od ul. [...] i ul. [...]. Natomiast maksymalna wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu: 50 % - zaprojektowano: 31%, intensywność zabudowy: minimalna: 0,025, a maksymalna: 1,4 - zaprojektowano: 0,67; minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w stosunku do powierzchni działki lub terenu: 30 % - zaprojektowano: 31%;maksymalna wysokość zabudowy: budynki mieszkalne: - zaprojektowano: budynki mieszkalne o wysokości 6.92 m do 7,5m n.p.t., geometria dachu: zgodnie z § 4 pkt 7 uchwały zaprojektowano: dachy płaskie. Ponadto projektowana inwestycja spełnia wymagania dla terenów dróg publicznych oznaczonych symbolami 14KDD i 3KDZ, na których zaprojektowano zjazdy z dróg publicznych. Wojewoda Śląski dokonał również oceny zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.- dalej "rozporządzenie WT" wg stanu na dzień wydania kwestionowanej decyzji)i doszedł do wniosku, że nie naruszono poszczególnych przepisów tegoż rozporządzenia. Wobec powyższego podnoszone w skardze strony skarżącej zarzuty dotyczące naruszeń przez organ prawa procesowego, jak i materialnego nie znajdują odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym.
Sąd zauważa, że zgodnie z art. 35 ust. 4 P.b., w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 P.b. o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane), właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W związku ze spełnieniem przez inwestora wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 P.b., zdaniem Sądu, organ uznał, że w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby decyzja odpowiadająca decyzji dotychczasowej i nie uchylił decyzji o pozwoleniu na budowę, ograniczając się do stwierdzenia, że decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa
Odnosząc się do podniesionej w skardze strony skarżącej kwestii immisji, naruszenia praw osobistych i prawa własności należy zauważyć, że ochrona praw osobistych i własności jest, co do zasady, wyłączną domeną prawa cywilnego i postępowania cywilnego przed sądem powszechnym. Sprawy te są typowymi sprawami ze stosunków cywilnych (art. 1 Kodeksu postępowania cywilnego), do rozpoznawania których wyłącznie właściwe są sądy powszechne (art. 2 § 1 k.p.c.), a nie organy lub sądy administracyjne. Art. 144 k.c. sam w sobie nie stanowi o interesie prawnym w postępowaniu administracyjnym. Podobnie, art. 140 k.c., stanowiący o uprawnieniach właścicielskich, jako zakresie wykonywania własności, nie może sam w sobie stanowić o interesie prawnym w postępowaniu administracyjnym. Należy bowiem wykazać, w jaki sposób kwestionowana decyzja administracyjna naruszyła którekolwiek uprawnienie właścicielskie, ujęte również w przepisie prawa administracyjnego. Dopóki nie zostanie wykazane, że decyzja niezgodnie z przepisami administracyjnymi uniemożliwiła korzystanie przez właściciela z rzeczy zgodnie z jej przeznaczeniem z wyłączeniem innych osób albo pobieranie pożytków lub przychodów z rzeczy, lub rozporządzenie rzeczą – dopóty samo powołanie się na treść art. 140 k.c. nie odniesie w postępowaniu administracyjnym skutku w oczekiwanej postaci (zob. wyrok WSA w Warszawie z 12 grudnia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1527/19).
Odnosząc się do zarzutów inwestora zauważyć przyjdzie, że postępowanie przed Wojewodą Śląskim zostało na tym etapie poprzedzone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2021r. sygn. akt Il OSK 498/21, oddalającym skargę kasacyjną strony skarżącej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 listopada 2020 r. sygn. akt Il SA/GI 1672/19 uchylającego decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 11 października 2019 r., a wobec powyższego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania w niniejszej sprawie wyrażone w tym orzeczeniu wiążą tak organy jak i Sąd orzekający w niniejszej sprawie.
W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.
Wskazać jeszcze należy, że powołane wyżej orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl