II SA/Gl 123/23
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSkarżąca R.S. zaskarżyła uchwałę Rady Miasta M. z dnia 21 grudnia 2021 r. nr L/761/21 w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta M., w części dotyczącej załącznika nr 1, a konkretnie zapisów w punkcie 1.2.3.17. "Obszary w ciągach dolin oraz cenne pod względem przyrodniczo-krajobrazowym". Skarżąca podniosła, że wskazane zapisy, wprowadzające zakaz sytuowania budynków i wykluczające budynki rolnicze, naruszają jej interes prawny jako właścicielki działek nr [...] w obrębie [...], uniemożliwiając budowę nowego siedliska i rozwój gospodarstwa rolnego, co stanowi naruszenie art. 64 Konstytucji RP. Rada Miasta M. wniosła o oddalenie skargi, argumentując, że kwalifikacja nieruchomości do terenów ZE jest kontynuacją dotychczasowej polityki gminy wynikającą z walorów ekofizjograficznych, a możliwość zabudowy zależy wyłącznie od miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd uznał, że studium, mimo że nie jest aktem prawa miejscowego, może naruszyć interes prawny właściciela nieruchomości. Jednakże w tej konkretnej sprawie, sąd stwierdził, że zaskarżona uchwała nie naruszyła interesu prawnego skarżącej. Podkreślono, że wpływ studium na sytuację prawną właścicieli jest zazwyczaj pośredni i uzależniony od uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obecnie działki skarżącej leżą w granicach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który dopuszcza zabudowę związaną z produkcją rolną jedynie wzdłuż istniejących dróg dojazdowych, z ograniczeniami co do wysokości i powierzchni. Sąd uznał, że zarzut naruszenia prawa własności w związku z art. 64 Konstytucji RP jest chybiony, gdyż prawo własności nie jest absolutne i może być ograniczone ustawowo, a ograniczenia te są hipotetyczne do czasu uchwalenia planu miejscowego. Gmina nie jest również zobowiązana do uwzględniania wszystkich wniosków składanych w trakcie procedury planistycznej. W związku z powyższym, skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaInterpretacja relacji między studium uwarunkowań a planem miejscowym oraz możliwości naruszenia interesu prawnego właściciela przez uchwałę w przedmiocie studium.
Sprawa dotyczy specyficznej sytuacji faktycznej i interpretacji przepisów dotyczących planowania przestrzennego w kontekście prawa własności.
Zagadnienia prawne (3)
Czy uchwała w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego może naruszyć interes prawny lub uprawnienie właściciela nieruchomości?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, studium, mimo że nie jest aktem prawa miejscowego, może naruszyć interes prawny lub uprawnienie właścicieli nieruchomości, ponieważ ustalenia planu miejscowego stanowią konsekwencję ustaleń studium.
Uzasadnienie
Sąd podzielił stanowisko NSA, że studium może bezpośrednio i konkretnie naruszać interes prawny lub uprawnienie właścicieli nieruchomości ze względu na ścisły związek systemowy między studium a planem miejscowym.
Czy zapisy studium uwarunkowań zagospodarowania przestrzennego, wprowadzające zakaz zabudowy na terenach cennych przyrodniczo, naruszają prawo własności właściciela nieruchomości rolnej?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, jeśli ograniczenia te są hipotetyczne do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wynikają z ustawowych ram planowania przestrzennego.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że prawo własności nie jest absolutne i może być ograniczone ustawowo. Wpływ studium na prawo własności jest zazwyczaj pośredni, a zarzut naruszenia prawa własności jest chybiony, gdy ograniczenia są potencjalne i wynikają z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Czy gmina jest zobowiązana do uwzględnienia wszystkich wniosków składanych przez właścicieli nieruchomości w trakcie procedury zmiany studium uwarunkowań zagospodarowania przestrzennego?
Odpowiedź sądu
Nie, gmina nie jest zobowiązana do uwzględnienia wszystkich wniosków składanych w trakcie procedury planistycznej.
Uzasadnienie
Sąd wskazał, że kształtowanie polityki przestrzennej i rozstrzyganie o przeznaczeniu terenu należy do zadań własnych gminy, a gmina nie musi uwzględniać wszystkich wniosków.
Przepisy (4)
Główne
u.p.z.p. art. 6
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Ustawa ta stanowi podstawę prawną do ingerencji w sferę wykonywania prawa własności nieruchomości przez organy administracji publicznej.
p.p.s.a. art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Podstawa prawna do oddalenia skargi, gdy sąd uzna, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa.
Pomocnicze
u.p.z.p. art. 28 § 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Przepis ten dotyczy zasad sporządzania studium i trybu jego sporządzania, a jego naruszenie mogłoby stanowić podstawę do uwzględnienia skargi.
Konstytucja RP art. 64
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Przepis dotyczący prawa własności, który skarżąca podnosiła jako naruszony.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Uchwała w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie narusza bezpośrednio interesu prawnego właściciela nieruchomości, gdyż ograniczenia prawa własności są hipotetyczne do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. • Prawo własności nie jest absolutne i może być ograniczane ustawowo w ramach planowania przestrzennego. • Gmina nie jest zobowiązana do uwzględniania wszystkich wniosków składanych w trakcie procedury planistycznej.
Odrzucone argumenty
Zapisy studium naruszają prawo własności skarżącej (art. 64 Konstytucji RP) poprzez zakaz zabudowy na jej działkach rolnych. • Studium bezpośrednio narusza interes prawny i uprawnienia skarżącej jako właścicielki nieruchomości.
Godne uwagi sformułowania
dopiero wówczas, gdy są podstawy do przyjęcia, że ustalenia studium naruszają interes prawny skarżących, możliwe jest dokonanie oceny, czy naruszenie to jest zgodne z obowiązującym porządkiem prawnym • studium, mimo tego, że nie jest aktem prawa miejscowego, lecz aktem kierownictwa wewnętrznego, może naruszyć interes prawny lub uprawnienie właścicieli nieruchomości • wpływ ten co do zasady będzie pośredni, uzależniony od przyjęcia przez gminę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego • Dopóki nie zostanie uchwalony plan miejscowy, dopóty ewentualne ograniczenie prawa własności przysługującego właścicielom działek położonych na terenie objętym studium jest wyłącznie hipotetyczne.
Skład orzekający
Grzegorz Dobrowolski
przewodniczący
Beata Kalaga-Gajewska
członek
Renata Siudyka
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja relacji między studium uwarunkowań a planem miejscowym oraz możliwości naruszenia interesu prawnego właściciela przez uchwałę w przedmiocie studium."
Ograniczenia: Sprawa dotyczy specyficznej sytuacji faktycznej i interpretacji przepisów dotyczących planowania przestrzennego w kontekście prawa własności.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa jest interesująca dla prawników zajmujących się prawem nieruchomości i planowaniem przestrzennym ze względu na analizę relacji między studium a planem miejscowym oraz naruszenia prawa własności.
“Czy studium zagospodarowania przestrzennego może odebrać prawo do budowy? WSA wyjaśnia.”
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.