II SA/Gl 1226/24

II SA/Gl 1226/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-03-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-09-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Agnieszka Kręcisz-Sarna
Artur Żurawik
Stanisław Nitecki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 105
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 § 1 pkt 1 lit.  b i c oraz art. 135
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2025 r. sprawy ze skarg H. K., A. L. (L.), Spółdzielni [...] w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 25 lipca 2024 r. nr SKO.UL/41.7/117/2024/6528/KO w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zgodności sposobu zagospodarowania nieruchomości z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia 29 lutego 2024 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz skarżącego H. K. 980 (dziewięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz skarżącego A. L. 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, 4. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz Spółdzielni [...] w P. 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta G. decyzją z 31 maja 2023 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego umorzył postępowanie w sprawie wstrzymania użytkowania terenu lub przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania nieruchomości w związku z niedozwoloną zmianą sposobu zagospodarowania, prowadzone wobec P. M. (dalej jako właściciel) właściciela nieruchomości obejmującej działki [...] i [...] obręb [...]. W uzasadnieniu decyzji organ ten przedstawił przebieg prowadzonego postępowania oraz podejmowane w jego ramach czynności procesowe. Przywołano treść stosownych unormowań prawnych mających zastosowanie w sprawie. W następstwie poczynionych ustaleń stwierdzono, że działalność gospodarcza prowadzona przez właściciela nie narusza postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zaznaczono także, że podnoszone w trakcie prowadzonego postępowania zarzuty przez uczestników postępowania znajdują się poza zakresem prowadzonego postępowania.
Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziła się Spółdzielnia [...] w P., która wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach. W odwołaniu tym podniesiono liczne zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego jak również dopuszczono się obrazy przepisów prawa materialnego. W uzasadnieniu odwołania przedstawiono argumentację przemawiającą za jego uwzględnieniem.
Ze wskazanym rozstrzygnięciem nie zgodził się także H. K. (dalej jako wnioskodawca) reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. W odwołaniu tym podniesiono zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego jak również przepisów prawa materialnego. W ramach naruszeń przepisów proceduralnych szczególną uwagę zwrócono na wadliwość postępowania wyjaśniającego, jak również na nie wyjaśnienie zastosowanej podstawy prawnej. W podniesieniu do naruszeń przepisów prawa materialnego wskazano na ich wadliwą interpretację. W motywach odwołania przedstawiono argumentację przemawiającą za zasadnością wniesionego odwołania.
Kolejne odwołanie od powyższej decyzji wniósł A. L. (dalej jako strona lub skarżący). W odwołaniu tym zarzucono kwestionowanej decyzji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności wadliwości w zakresie wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie. W odniesieniu do zarzutów związanych z naruszeniem przepisów prawa materialnego wskazano na wadliwą interpretację przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W motywach wniesionego odwołania przedstawiono argumentację przemawiającą za zasadnością jego wniesienia.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z 22 września 2023 r. nr SKO.UL/41.7/264/2023/15075/RS wydaną na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie przywołał przepisy prawa mające w niej zastosowanie i odwołując się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawił sposób ich interpretacji. W dalszej kolejności przywołano stan faktyczny w sprawie jak również przybliżono postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla tego terenu. Odnosząc się do zgromadzonego materiału dowodowego organ odwoławczy wskazał, że nie wyjaśniono szeregu istotnych okoliczności, a w szczególności tego, czy na spornych nieruchomościach składowane są odpady, a także czy prowadzona działalność ma charakter uciążliwy, a z akt administracyjnych nie wynika aby na prowadzoną działalność właściciel uzyskał wymagane zezwolenia. W końcowej części uzasadnienia odniesiono się do braku zasadności zawieszenia prowadzonego postępowania, jak również poruszono kwestie związane z parkowaniem na tym terenie samochodów.
Prezydent Miasta G. decyzją z 29 lutego 2024 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego umorzył postępowanie w sprawie wstrzymania użytkowania terenu lub przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania nieruchomości w związku z niedozwoloną zmianą sposobu zagospodarowania, prowadzone wobec P. M. (dalej jako właściciel) właściciela nieruchomości obejmującej działki [...] i [...] obręb [...]. W uzasadnieniu decyzji organ ten przedstawił przebieg prowadzonego postępowania oraz podejmowane w jego ramach czynności procesowe. Odwołano się do rozstrzygnięcia organu odwoławczego i zamieszczonych w nich wskazań. W dalszej części organ przybliżył kolejne czynności procesowe podejmowane w ramach prowadzonego postępowania, w tym pisma składane przez uczestników tegoż postępowania. Przywołano treść stosownych unormowań prawnych mających zastosowanie w sprawie. W następstwie poczynionych ustaleń stwierdzono, że działalność gospodarcza prowadzona przez właściciela nie narusza postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, powyższe stwierdzenie zostało odniesione do zagadnienia prowadzenia na przedmiotowych nieruchomościach bazy eksploatacyjnej. Odniesiono się do zagadnień związanych z problematyką odpadów mających zalegać na tych nieruchomościach. W końcowej części uzasadnienia decyzji organ pierwszej instancji odniósł się do uprawnień przysługujących stronom w kontekście składanych wniosków dowodowych i ich rozpatrzenia.
Z powyższą decyzją nie zgodziła się Spółdzielnia [...] w P., która wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach. W odwołaniu tym wskazano na zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 i art. 77 w związku z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie wadliwości związanych z wyjaśnieniem wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy oraz art. 8 tego aktu w zakresie naruszenia zasad rzetelności i bezstronności prowadzonego postępowania. Wskazano także na liczne naruszenia przepisów prawa materialnego, a w szczególności przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz postanowienia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wystąpiono o uchylenie kwestionowanej decyzji i przekazanie sprawy do organu pierwszej instancji celem ponownego jej rozpatrzenia. W motywach odwołania zamieszczono argumentację przemawiającą za zasadności jego wniesienia.
Kolejne odwołanie od powyższej decyzji wniósł pełnomocnik profesjonalny wnioskodawcy. W odwołaniu tym podniesiono zarzut nie respektowania zaleceń zamieszczonych w decyzji organu odwoławczego, a także podniesiono zarzut naruszenia postanowień art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie nie wyjaśnienia szeregu istotnych okoliczności sprawy. Wskazano również na naruszenia postanowień przepisów prawa materialnego, a w szczególności postanowień art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W oparciu o powyższe zarzuty wystąpiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W motywach wniesionego odwołania, odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych, przedstawiono argumentację przemawiającą za zasadnością wniesionego odwołania.
Następne odwołanie od powyższej decyzji wniosła strona. W odwołaniu tym zarzucono kwestionowanej decyzji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności wadliwości w zakresie wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie. W odniesieniu do zarzutów związanych z naruszeniem przepisów prawa materialnego wskazano na wadliwą interpretację przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W oparciu o powyższe zarzuty wystąpiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W motywach wniesionego odwołania przedstawiono argumentację przemawiającą za zasadnością jego wniesienia.
Po przekazaniu akt sprawy organowi odwoławczemu pełnomocnik wnioskodawcy skierował do niego kolejne wnioski dowodowe stosownym pismem procesowym.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach z 25 lipca 2024 r. nr SKO. UL/41.7/117/2024/6528/KO wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ ten przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg prowadzonego postępowania, w tym przybliżył pierwsze rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, główne motywy wniesionych odwołań, jak również przywołał zasadnicze elementy uzasadnienia własnej decyzji uchylającej decyzję organu pierwszej instancji i przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu tym wskazano na główne elementy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji oraz przybliżono treść wniesionych odwołań. W dalszej kolejności organ odwoławczy przystąpił do własnej analizy przedłożonej mu do rozpatrzenia sprawy i odniósł się do kwestii stanu prawnego mającego zastosowanie w sprawie i stwierdził, że został on prawidłowo ustalony. Następnie przywołano treść art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przybliżono postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla miejsca położenia kwestionowanych działek. W kolejnej części uzasadnienia odniesiono się do okoliczności faktycznych związanych z wykorzystywaniem wskazanych działek przed uchwaleniem powyższego planu jak również aktualne ich wykorzystywanie. Wskazano, że w pierwszej decyzji nakazano organowi pierwszej instancji wyjaśnienie kwestii związanych z uciążliwością usług realizowanych na przedmiotowych działkach. Ustalenia organu pierwszej instancji w ocenie organu odwoławczego są wystarczające i uwzględniające wskazania zamieszczone w decyzji kasacyjnej. Organ odwoławczy uznał, że zarzuty dotyczące naruszenia postanowień w zakresie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego nie są zasadne, a strony tego postępowania uczestniczyły we wszystkich czynnościach procesowych. W końcowej części uzasadnienia organ odwoławczy wskazał na naruszenie postanowień art. 40 Kodeksu postępowania administracyjnego, którego dopuścił się organ pierwszej instancji, jednakże uchybienie to nie miało istotnego znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, ponieważ pomimo wadliwego doręczenia Spółdzielnia [...] w P. wniosła odwołanie, które zostało rozpatrzone.
Z powyższą decyzją nie zgodzili się wnioskodawca i strona, którzy reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej, bardzo obszernej albowiem liczącej 49 stron, podniesiono liczne zarzuty związane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego. W pierwszej kolejności podniesiono zarzut naruszenia art. 7, art. 8, art. 107 § 3 w związku z art. 140 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego w sprawie; rażące naruszenie art. 107 § 3 powyższego aktu poprzez nie odniesienie się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu, a także naruszenie art. 7 w związku z art. 138 § 2 tego aktu poprzez zlekceważenie przez organ pierwszej instancji wskazań zamieszczonych w decyzji kasacyjnej; art. 109 wskazanego Kodeksu poprzez nie doręczenie decyzji stronie, albowiem dopiero na etapie skargi został ustanowiony jego pełnomocnikiem. W skardze tej podniesiono zarzut naruszenia licznych przepisów prawa materialnego, a w szczególności § 2 ust. 1 pkt. 16, § 24 ust. 1 pkt. 2 lit. c i d oraz pkt. 3 lit. c w związku z § 2 ust. 1 pkt. 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez wadliwą interpretację pojęć usług nieuciążliwych oraz lokalizacji usług komercyjnych z zakresu handlu hurtowego czy problematyki dotyczącej składowania odpadów. W następstwie wystąpiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji bądź o ewentualne uchylenie jej oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania w tym zastępstwa procesowego. W rozbudowanych motywach przedstawiono argumentację przemawiającą za uwzględnieniem wniesionej skargi. W motywach tych przybliżono dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie przybliżono wpierw zarzuty o charakterze procesowym. W odniesieniu do naruszeń związanych z art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego wskazano, na wadliwość ustalenia stanu faktycznego w sprawie jak również podniesiono, że organ odwoławczy nie odniósł się do szeregu zarzutów sformułowanych w odwołaniu. Następnie wskazano na liczne naruszenia przepisów prawa materialnego, których dopuścił się organ odwoławczy, a w szczególności art. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i podkreślono, że organ administracji nie jest związany stanowiskiem prezentowanym przez stronę lecz obowiązany jest do odniesienia się do postawionych zarzutów, a nie zbyć je milczeniem. Podkreślono, że organ odwoławczy w decyzji kasacyjnej nakazał wyjaśnienie szeregu zagadnień, które w ocenie wnoszących skargę nie zostały wyjaśnione, a tym samym dopuszczono się naruszenia art. 138 § 2 w związku z art. 5 przywoływanego Kodeksu. W skardze dużo miejsca poświęcono problematyce odpadów i ewentualnego ich zalegania na przedmiotowych działkach, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przepisów dotyczących prowadzonego postępowania wyjaśniającego. W dalszej części skupiono się na problematyce uciążliwości działalności prowadzonej na spornych nieruchomościach i uznano, że w tym zakresie dopuszczono się licznych naruszeń prawa materialnego. W końcowej części skargi zaprezentowano stanowisko odnoszące się do prawidłowej interpretacji obowiązujących postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i stosownej ustawy. Zdaniem skarżących w sprawie tej występuje składowanie odpadów; obsługa handlu hurtowego, a tym samym prowadzonej działalności nie da się pogodzić z funkcją mieszkaniową.
Kolejną skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniósł pełnomocnik Spółdzielni [...] w P.. W skardze tej kolejności podniesiono zarzut naruszenia art. 7, art. w związku z art. 140 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego w sprawie; rażące naruszenie art. 107 § 3 powyższego aktu poprzez nie odniesienie się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu, a także naruszenie art. 7 w związku z art. 138 § 2 tego aktu poprzez zlekceważenie przez organ pierwszej instancji wskazań zamieszczonych w decyzji kasacyjnej; art. 80 w związku z art. 140 przywoływanego aktu poprzez ocenę zgromadzonych dowodów w sposób sprzeczny ze zgromadzonym materiałem dowodowy. W skardze tej podniesiono zarzut naruszenia licznych przepisów prawa materialnego, a w szczególności § 2 ust. 1 pkt. 16, § 24 ust. 1 pkt. 2 lit. c i d oraz pkt. 3 lit. c w związku z § 2 ust. 1 pkt. 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez wadliwą interpretację pojęć usług nieuciążliwych oraz lokalizacji usług komercyjnych z zakresu handlu hurtowego czy problematyki dotyczącej składowania odpadów. W następstwie podniesionych uwag wystąpiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji bądź o ewentualne uchylenie jej oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania w tym zastępstwa procesowego. W rozbudowanych motywach przedstawiono argumentację przemawiającą za uwzględnieniem wniesionej skargi.
W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o ich oddalenie i przywołało analogiczną argumentację do tej, którą zamieściło w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji.
Pismem z 5 lutego 2025 r. pełnomocnik uczestnika przedmiotowego postępowania wypowiedział się w sprawie i wniósł o oddalenie wniesionych skarg albo o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego. Nadto wystąpił o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Dodatkowo w piśmie tym wystąpił o dopuszczenie dowodu na okoliczność ustalenia właściciela przedmiotowej nieruchomości na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Ze wskazanego pisma wynika, że z dniem [...] 2024 r. właścicielem działki nr [...] stała się inna osoba i na tę okoliczność przedłożono wyciąg z księgi wieczystej.
Pismem z 24 lutego 2025 r. pełnomocnik wnioskodawcy i skarżącego odniósł się do stanowiska będącego odpowiedzią na skargę i podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko. W piśmie tym wystąpiono o dopuszczenie jako dowodu materiału zdjęciowego i filmowego potwierdzającego uciążliwą działalność na terenie spornych nieruchomości. Zamieszczono także dodatkową argumentację potwierdzającą zasadność wniesienia skargi.
W trakcie rozprawy prowadzonej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach oddalono wnioski dowodowe pełnomocnika skarżących.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy podnieść, że po myśli art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 tej regulacji, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 § 1 powołanej ustawy wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie może natomiast kierować się tu względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.
W tym kontekście uznano, że skarga w niniejszej sprawie podlega uwzględnieniu. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) wykazała bowiem, że zaskarżona decyzja, a także poprzedzające ją rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne naruszają prawo materialne jak również przepisy postępowania, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a zatem należało je wyeliminować z obrotu prawnego.
Na wstępie niniejszych rozważań przyjdzie zauważyć, że w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego zmianie uległ krąg stron tegoż postępowania, albowiem właścicielem jednej z działek stała się osoba, która nie uczestniczyła w tym postępowaniu. Osoba ta nie zgłosiła organowi pierwszej instancji jak również organowi odwoławczemu, że z uwagi na nabycie praw do działki o numerze [...] przysługuje jej status strony. Oznacza to, że właściciel wskazanej nieruchomości nie uczestniczył w postępowaniu przed organem drugiej instancji i nie był adresatem wydanego przez ten rozstrzygnięcia. Wskazana okoliczność wyczerpuje przesłankę uwzględnienia wniesionej skargi z uwagi na treść art. `145 § 1 pkt. 1 lit. b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a mianowicie naruszenie prawa dające podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, albowiem strona bez własnej winy nie brała udziału w prowadzonym postępowaniu administracyjnym.
Analiza podjętych w rozpoznawanej sprawie rozstrzygnięć pozwala uznać, że decyzja organu pierwszej instancji wydana została w oparciu o postanowienia art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego, a organu odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1, tego aktu. Oznacza to, że organ pierwszej instancji wydał decyzję umarzającą prowadzone postępowanie administracyjne, a organ odwoławczy utrzymał w mocy takie rozstrzygnięcie. Równocześnie przyjdzie zauważyć, że zarówno organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy nie wypowiedział się co do wystąpienia przesłanek uzasadniających wydanie takiej decyzji. Podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 107 § 1 pkt. 4 Kodeksu postępowania administracyjnego decyzja administracyjna ma zawierać powołanie odstawy prawnej, a zgodnie z pkt. 6 tego przepisu uzasadnienie faktyczne i prawne. Stosownie natomiast do postanowień art. 107 § 3 powoływanego aktu uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Z treści ostatniego z przywołanych przepisów wynika, że uzasadnienie prawne sprowadza się do wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie wypowiadające się organy administracji publicznej w zakresie podstawy procesowej wydanych decyzji ograniczyły się do przywołania w podstawie prawnej art. 105 Kodeksu postępowania i jak było to powyżej sygnalizowane nie przeprowadziły w tym zakresie żadnych rozważań.
Zgodnie z treścią przywołanego tu art. 105 § 1 gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części, a po myśli § 2 tego przepisu organ administracji publicznej może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym. Już pobieżna analiza przywołanego przepisu pozwala dostrzec, że zamieszczone są w nim różnego rodzaju przesłanki uzasadniające podjęcie takiego rozstrzygnięcia. Wskazać można jedynie na przesłanki przedmiotowe, a zatem na brak przedmiotu uzasadniającego prowadzenie postępowania, czy też przesłanki odwołujące się do podmiotów prowadzonego postępowania, którym nie przysługuję przymiot strony. Nadto dostrzec można również występowanie sytuacji, gdy o podjęcie takiego rozstrzygnięcia występuje wnioskodawca, przy czym w tym przypadku pozostali uczestnicy tego postępowania muszą wyrazić na to zgodę.
Jak zostało to zaznaczone powyżej z treści zaskarżonej decyzji jak również z treści decyzji organu pierwszej instancji nie wynika, jakie przesłanki legły u podstaw wydania kwestionowanych decyzji. Z uzasadnienia tych decyzji można co prawda doszukiwać się występowania takiej przesłanki, a mianowicie bezprzedmiotowość prowadzonego postępowania administracyjnego wynikające z tego, że nie stwierdzono naruszenia postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie sposobu wykorzystania spornych nieruchomości, jednakże z treści uzasadnienia organu administracji powinny wprost wynikać motywy, którymi kierował się organ podejmując taką a nie inną decyzję. Dodatkowo dostrzec należy, że mocą kwestionowanych decyzji umorzono prowadzone postępowanie administracyjne, natomiast nie wskazano powodów nie wydania decyzji merytorycznie rozpoznającej żądanie wnioskodawcy i stron tegoż postępowania.
Dostrzeżone uchybienia wyczerpują przesłankę uwzględnienia wniesionej skargi przewidzianą treścią art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a mianowicie naruszenie przepisów postepowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Przeprowadzona powyżej analiza podstawy prawnej zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zamieszczona w nich argumentacja, nie daje składowi orzekającemu możliwości na merytoryczne odniesienie się do uzasadnienia zamieszczonego w kontrolowanych decyzjach, jak również na precyzyjne odniesienie się do zarzutów formułowanych w skargach skierowanych do tutejszego Sądu.
Na marginesie przyjdzie zauważyć, że w bardzo rozbudowanych skargach skierowanych do tutejszego Sądu nie podniesiono zarzutu, który w ocenie składu orzekającego legł u podstaw uwzględnienia wniesionej skargi. Zatem w tym zakresie podejmujący rozstrzygnięcie Sąd kierował się treścią art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czyli tym, że sąd pierwszej instancji nie jest związany granicami skargi.
Powyższe uwagi nie zwalniają jednakże Sąd z obowiązku odniesienia się do tych zarzutów sformułowanych we wniesionych skargach, gdzie jest to możliwe. Ocena zasadności tych zarzutów dokonywana będzie w kontekście przesłanek uzasadniających podjęcie rozstrzygnięcia kasacyjnego.
W odniesieniu do zarzutów sformułowanych w skargach wniesionych do tutejszego Sądu w pierwszej kolejności zwrócić uwagę należy na zarzut naruszenia art. 7, art. 8, art. 107 § 3 w związku z art. 140 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego w sprawie, w tym bezrefleksyjne przeniesienie uzasadnienia z innej decyzji wydanej w ramach postepowania prowadzonego przed tym organem. Tak sformułowany zarzut został rozwinięty w uzasadnieniu skargi i sprowadził się do wadliwego uznania przez wypowiadające się w sprawie organy sposobu wykorzystania spornej nieruchomości przed uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tak sformułowany zarzut w ocenie składu orzekającego nie jest zasadny i to z tego powodu, że nie odnosi się on do istoty prowadzonego postępowania. Istota tego postępowania to badanie, czy sposób zagospodarowania spornych nieruchomości odpowiada normom przyjętym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a tym samym sposób wykorzystywania ich przed przyjęciem planu nie ma charakteru istotnego dla rozstrzygnięcia, a jedynie wskazuje na historyczne sposoby jego wykorzystywania.
Jako kolejny zarzut sformułowano rażące naruszenie art. 107 § 3 powyższego aktu poprzez nie odniesienie się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu. Tak sformułowany zarzut jest częściowo zasadny, przy czym z innym rozłożeniem akcentów, otóż jak zaznaczono to powyżej organ odwoławczy w swoim uzasadnieniu nie odniósł się do uzasadnienia prawnego leżącego u podstaw podjętego rozstrzygnięcia i z tego powodu dopuścił się naruszenia wskazanego w skardze przepisu. Natomiast co do zagadnienia związanego z brakiem odniesienia się do poszczególnych zarzutów sformułowanych w odwołaniu to przyjdzie zauważyć, że organ odwoławczy skupił swoja uwagę na tym, czy organ pierwszej instancji wypełnił w sposób prawidłowy wskazania wynikające z wcześniejszej decyzji. W tym zakresie organ ten uznał, że dopełnione zostały wymogi nałożone na organ pierwszej instancji. Natomiast podzielić należy stanowisko zamieszczone w skardze, że w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji brak jest odniesienia się do poszczególnych zarzutów sformułowanych w odwołaniu. Dostrzeżone uchybienie może stanowić podstawę uwzględnienia wniesionej skargi, jednakże zależne jest to od istotności stawianych w odwołaniu zarzutów. Mając na uwadze przesłankę uzasadniająca uwzględnienie wniesionej skargi i niezbędność podjęcia nowego rozstrzygnięcia podnoszony zarzut tu zarzut może być traktowany tylko subsydiarnie i nie stanowi samoistnej przesłanki uwzględnienia wniesionej skargi.
Następnym zarzutem sformułowanym we wniesionej skardze uczyniono naruszenie art. 7 w związku z art. 138 § 2 tego aktu poprzez zlekceważenie przez organ pierwszej instancji wskazań zamieszczonych w decyzji kasacyjnej. Już w ramach powyższych rozważań zaznaczono, że stanowisko zamieszczone w skardze nie jest trafne, albowiem organ odwoławczy zaakceptował działania podjęte w ramach ponownie prowadzonego postępowania i dał temu wyraz w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia.
W skardze tej podniesiono zarzut naruszenia art. 109 wskazanego Kodeksu poprzez nie doręczenie decyzji stronie, albowiem dopiero na etapie skargi został ustanowiony jego pełnomocnikiem. Tak sformułowany zarzut byłby zasadny tylko wówczas gdyby strona faktycznie została pominięta i nie miała możliwości zapoznania się z treścią wydanego rozstrzygnięcia. Skoro wniesiono w jej imieniu skargę tym samym dostrzeżone uchybienie nie miało żadnego wpływu na byt prawny podjętego rozstrzygnięcia.
W skardze wniesionej do tutejszego Sądu i w jej uzasadnieniu zamieszczono szereg zarzutów odnoszących się do nie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Sąd nie będzie odnosił się do każdego zarzutu osobno, jednakże przyjdzie zauważyć, że co do zasady, zarzuty te nie zmierzają do wyjaśnienia kluczowej kwestii związanej z tym, czy przedmiotowa nieruchomość jest wykorzystywana zgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lecz na wyjaśnieniu innych okoliczności, które z głównym przedmiotem postępowania nie mają wiele wspólnego.
W skardze tej podniesiono zarzut naruszenia licznych przepisów prawa materialnego, a w szczególności § 2 ust. 1 pkt. 16, § 24 ust. 1 pkt. 2 lit. c i d oraz pkt. 3 lit. c w związku z § 2 ust. 1 pkt. 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez wadliwą interpretację pojęć usług nieuciążliwych oraz lokalizacji usług komercyjnych z zakresu handlu hurtowego czy problematyki dotyczącej składowania odpadów. W następstwie wystąpiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji bądź o ewentualne uchylenie jej oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania w tym zastępstwa procesowego. Powyższy zarzut i sformułowany w nim wniosek stanowią dwie odmienne kwestie. Pierwsza odnosi się do naruszeń prawa materialnego, przy czym podkreślić należy, że analiza postawionych zarzutów sprowadza się do innej interpretacji unormowań miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tak formułowany zarzut nie może być uwzględniony i nie może stanowić podstawy uwzględnienia wniesionej skargi. Co do wniosku o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, to przypomnieć należy, że rozstrzygnięcie takie podejmowane jest wówczas, gdy występuje rażące naruszenie przepisu prawa, a zatem naruszenie, które jest widoczne i jego dostrzeżenie nie jest związane z analizą unormowań prawnych. W rozpoznawanej sprawie z tego typu naruszeniem nie spotykamy się, gdyż już powyżej zostało zaznaczone, że mowa jest tu o odmiennej interpretacji obowiązujących unormowań, a zatem brak jest wyczerpania przesłanek stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji.
Kolejną skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniósł pełnomocnik Spółdzielni [...] w P.. W skardze tej podniesiono zarzuty naruszenia art. 7, art. w związku z art. 140 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego w sprawie; rażące naruszenie art. 107 § 3 powyższego aktu poprzez nie odniesienie się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu, a także naruszenie art. 7 w związku z art. 138 § 2 tego aktu poprzez zlekceważenie przez organ pierwszej instancji wskazań zamieszczonych w decyzji kasacyjnej; art. 80 w związku z art. 140 przywoływanego aktu poprzez ocenę zgromadzonych dowodów w sposób sprzeczny ze zgromadzonym materiałem dowodowy, jak również podniesiono zarzut naruszenia licznych przepisów prawa materialnego, a w szczególności § 2 ust. 1 pkt. 16, § 24 ust. 1 pkt. 2 lit. c i d oraz pkt. 3 lit. c w związku z § 2 ust. 1 pkt. 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez wadliwą interpretację pojęć usług nieuciążliwych oraz lokalizacji usług komercyjnych z zakresu handlu hurtowego czy problematyki dotyczącej składowania odpadów. W następstwie podniesionych zarzutów wystąpiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji bądź o ewentualne uchylenie jej oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania w tym zastępstwa procesowego. Analiza wniesionej skargi pozwala uznać, że zarzuty w niej sformułowane co do istoty pokrywają się z powyżej omówionymi. Tym samym zbędne jest powielanie tych rozważań i wystarczające będzie odwołanie się do już przeprowadzonych rozważań. Pozwala to uznać, że co do zasady tak sformułowane zarzuty nie dają podstaw dla uwzględnienia wniesionej skargi.
W ramach ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego przez organ pierwszej instancji, to w pierwszej kolejności należy ustalić krąg stron tegoż postępowania, a po ponownej analizie stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w omawianym zakresie, jak również mając na uwadze podniesione uwagi w uzasadnieniu niniejszego orzeczenia organ administracji publicznej podejmie stosowne rozstrzygnięcie. Warto w tym miejscu zaakcentować, że skład orzekający nie przesądza o tym, czy w ramach przedmiotowego postępowania zasadne będzie podjęcie decyzji umarzającej prowadzone postępowanie administracyjne czy też wydanie decyzji merytorycznej rozstrzygającej wniesione żądania przez podmioty inicjujące wszczęcie tego postępowania. Dodatkowo organy administracji publicznej wypowiadające się ponownie w przedmiotowej sprawie muszą mieć w polu widzenia także postanowienia wyroku sądu powszechnego określające zasady korzystania ze spornych nieruchomości przez jego właściciela. W orzeczeniu tym mianowicie wyznaczono godziny, w jakich na wskazanych nieruchomościach może być prowadzona działalność gospodarcza.
O kosztach postępowania orzeczono stosownie do postanowień art. 200 w związku z art. 210 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dostrzegane zróżnicowanie wynika z faktu, że w jednym przypadku a aktach sprawy brak jest dokumentu potwierdzającego dokonanie opłaty za udzielone pełnomocnictwo. Odmowa uwzględnienia żądania przyznania zwrotu kosztów postępowania sądowego zgłoszonego przez pełnomocnika uczestnika postępowania wynika z tego, że stosownie do postanowień art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prawo takie przysługuje skqarżącemu.
Mając powyższe na uwadze, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzający ją akt organu pierwszej instancji działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.