II SA/Gl 1225/24

II SA/Gl 1225/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-02-25
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-09-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Aneta Majowska /sprawozdawca/
Beata Kalaga-Gajewska
Krzysztof Nowak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 977
art. 62 ust. 2, art. 14 ust. 6a pkt 2, art. 14 ust. 7
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1688
art. 58
Ustawa z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Asesor WSA Aneta Majowska (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 lutego 2025 r. sprawy ze skargi E. sp. z o. o. z siedzibą w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 31 lipca 2024 r. nr SKO.4103.97.2024 w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta C. z dnia 23 maja 2024 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie na rzecz strony skarżącej 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Pismem nadanym dnia 28 sierpnia 2024 r. E. Sp. z o.o. w K. (dalej: Skarżąca Spółka), reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie (dalej: organ odwoławczy) z dnia 31 lipca 2024 r. nr SKO.4103.97.2024 w przedmiocie zawieszenia postępowania.
Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym.
Postanowieniem z dnia 23 maja 2024 r. nr [...], wydanym z upoważnienia Prezydenta Miasta C. (dalej: organ pierwszej instancji), w oparciu o art. 62 ust. 2 w zw. z art. 14 ust. 6a pkt 2 lit. b i c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 977 z późn. zm., dalej: u.p.z.p.), zawieszono z urzędu postępowanie prowadzone z wniosku Skarżącej Spółki, w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, obejmującego działki nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], obr. [...] w C., dla inwestycji polegającej na budowie Farmy fotowoltaicznej [...] o mocy do 10 MW wraz z niezbędną infrastrukturą i magazynami energii o mocy do 75 MW, do czasu uchwalenia planu miejscowego na wskazanym terenie.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ wskazał, iż z treści złożonego w dniu 4 kwietnia 2024 r. wniosku wynika, że na terenach o łącznej powierzchni 8,34 ha przewidziano lokalizację około 25.000 sztuk paneli fotowoltaicznych, mocowanych na konstrukcjach wsporczych o planowanej łącznej mocy wyprodukowanej energii przez farmę fotowoltaiczną na poziomie do 10 MW i magazynów energii o mocy do 75 MW. Ponadto planowana jest budowa do 50 sztuk falowników (inwerterów); do 10 sztuk kontenerowych stacji transformatorowych nn/SN; do 10 sztuk kontenerowych magazynów energii o łącznej mocy do 75 MW; instalacji monitorujących ilość wyprodukowanej energii oraz parametry pracy elektrowni słonecznej; instalacji odgromowych i monitoringu; linii kablowych doziemnych; ogrodzenia inwestycji o wysokości do 2,20 m; dróg dojazdowych, placu manewrowego oraz pozostałych elementów infrastruktury niezbędnych do funkcjonowania ww. inwestycji. Organ ustalił, że przedmiotowe działki nie są własnością Inwestora, w ewidencji gruntów figurują jako grunty orne RIVa i łąki trwałe ŁIV, położone są na niezabudowanych terenach rolnych w południowej części miasta C., w rejonie wodnym [...], zgodnie z zapisem Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta C. przyjętym przez Radę Miasta C. Uchwałą Nr [...] z dnia [...] r. - w obszarze RZ - obszary rolnicze i porolnicze. Inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z przepisami Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 z późn zm.).
Po przeprowadzeniu analizy przedsięwzięcia organ stwierdził, że planowana zmiana zagospodarowania terenu dotyczy realizacji niezamontowanych na budynku instalacji odnawialnych źródeł energii lokalizowanych: na użytkach rolnych klasy IV, wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania energii elektrycznej, o mocy zainstalowanej elektrycznej większej niż 1000 kW, a zmiana przeznaczenia terenu dotycząca tego typu instalacji - zgodnie z art. 14 ust. 6a pkt 2 lit. b i c u.p.z.p. następuje na podstawie planu miejscowego. Instalacje o mocy większej niż 1 MW (a na gruntach IV klasy - większej niż 150 kW) mogą być lokalizowane wyłącznie, jeśli zostaną wprost przewidziane w planie miejscowym. W ocenie organu przewidziana w art. 58 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r., poz. 1688, dalej: ustawa zmieniająca), zmiana na podstawie decyzji o warunkach zabudowy zagospodarowania terenu, o której mowa w art. 14 ust. 6a pkt 2 u.p.z.p., nie jest obligatoryjna. Decydująca przy podejmowaniu rozstrzygnięć w niniejszej sprawie jest wielkość terenu przeznaczonego pod inwestycję - 8,34 ha; moc planowanej farmy fotowoltaicznej - do 10 MW; moc magazynów energii - do 75 MW oraz literalne brzmienie art. 14 ust. 6a pkt 2 lit. b i c u.p.z.p. Zdaniem organu lokalizacja inwestycji o tak dużej powierzchni i tak dużej mocy, potrzeba zachowania ładu przestrzennego oraz przeciwdziałanie konfliktom społecznym prowadzi do wniosku, że jej lokalizacja powinna nastąpić w drodze planu miejscowego. Organ dodał, że Rada Miasta C. w dniu [...] r. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu ogólnego miasta C.. Wyjaśnił, iż w tych okolicznościach przepis art. 62 ust. 2 u.p.z.p. dał organowi podstawę prawną zawieszenia postępowania z urzędu.
Postanowienie zostało doręczone Skarżącej w dniu 28 maja 2024 r.
W zażaleniu na powyższe postanowienie, złożonym w ustawowym terminie (w dniu 4 czerwca 2024 r.), Skarżąca podniosła zarzut naruszenia art. 62 ust. 2 w zw. z art. 14 ust. 6a pkt 2 lit. b i c u.p.z.p. oraz art. 58 ustawy zmieniającej poprzez błędną wykładnię oraz w następstwie zawieszenie postępowania.
Zdaniem strony skarżącej w rozpatrywanej sprawie nie zaistniała przesłanka zawieszenia postępowania, bowiem w odniesieniu do planowanej inwestycji nie istnieje obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o którym mowa w treści art. 14 ust. 7 u.p.z.p. Przepis art. 14 ust. 6a pkt 2 lit. b i c u.p.z.p. także nie przewiduje obowiązku sporządzenia planu miejscowego. Nadto, zdaniem Skarżącej, art. 58 ustawy zmieniającej nie może być interpretowany w ten sposób, że w okresie przejściowym to organowi pozostawiono możliwość swobodnego uznania co do możliwości ustalenia warunków zabudowy dla instalacji odnawialnego źródła energii. Decyzja ustalająca warunki zabudowy stanowi decyzję związaną i w razie spełnienia wymienionych w przepisach prawa przesłanek organ zobowiązany jest do jej wydania. Skarżąca wyraziła również niezrozumienie dla przywoływania przez organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przepisów dotyczących ochrony przyrody, zapobiegania szkodom w środowisku i ich naprawie, w sytuacji, gdy Skarżąca legitymuje się prawomocną decyzją Prezydenta Miasta C. z dnia 19 lutego 2024 r. nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, która wiąże organ wydający decyzję o warunkach zabudowy. Przytaczane przez organ kwestie ochrony środowiska zostały rozstrzygnięte w powyższej decyzji dotyczącej planowanego przedsięwzięcia. Końcowo podkreśliła, że zawieszenie postępowania prowadzi do naruszenia interesów Skarżącej jako inwestora, w szczególności w związku z wydłużeniem czasu trwania rozstrzygnięcia sprawy.
Po rozpoznaniu środka zaskarżenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 101, art. 123 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 z późn. zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 14 ust. 6a pkt. 2 lit. b i c, art. 62 ust. 2 u.p.z.p., wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia 31 lipca 2024 r. nr SKO.4103.97.2024, utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu ŚWINB przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, przywołał brzmienie przepisów znajdujących zastosowanie w sprawie, a następnie podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż zmiana przeznaczenia terenu dotycząca instalacji objętej przedmiotem postępowania następuje na podstawie planu miejscowego, zatem jako zasadne ocenił stwierdzenie organu pierwszej instancji, że instalacje odnawialnych źródeł energii o dużej mocy powinny zostać uwzględnione i w planie ogólnym gminy i w wydanym na jego podstawie planie miejscowym. Natomiast określony w art. 58 ustawy zmieniającej zwrot "może nastąpić również na podstawie decyzji o warunkach zabudowy" wskazuje - zdaniem organu odwoławczego - na uznaniowy charakter tego przepisu, co oznacza, że organ może, ale nie musi wydać decyzji o warunkach zabudowy, działa zatem w ramach uznania administracyjnego. W ocenie organu odwoławczego zasadne stało się zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie.
Postanowienie zostało doręczone Skarżącej w dniu 5 sierpnia 2024 r.
Z rozstrzygnięciem nie zgodziła się Skarżąca Spółka wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Względem zaskarżonego postanowienia sformułowała zarzuty naruszenia:
1. art. 62 ust. 2 u.p.z.p. poprzez jego zastosowanie, podczas gdy złożony wniosek o ustalenie warunków zabudowy nie dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego,
2. art. 14 ust. 6a lit b i c u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, iż w aktualnym na dzień wydania decyzji stanie prawnym wydanie warunków zabudowy dla instalacji OZE jest wyłączone w przypadkach, gdy sporządza się miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.
Przy tak sformułowanych zarzutach pełnomocnik Skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik rozwinął zarzuty skargi, podkreślił, że wadliwe pozostaje wydanie przez organ postanowienia o zawieszeniu postępowania, ponieważ brak jest przepisu, który by wprowadzał w sposób jednoznaczny obowiązek sporządzenia planu miejscowego dla farm fotowoltaicznych, a tym samym stanowił podstawę do zawieszenia postępowania. Zwrócił również uwagę, że rozważanie zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy jest dopuszczalne i celowe, gdy mogłoby zachodzić prawdopodobieństwo sprzeczności postanowień tej decyzji z projektowanymi ustaleniami planu, jak również gdy zachodzi realne prawdopodobieństwo, że prace planistyczne zostaną zakończone w okresie, na jaki maksymalnie można zawiesić postępowanie. W przeciwnym razie, zdaniem strony skarżącej, skorzystanie z instytucji zawieszenia jest nieuprawnione i stanowi naruszenie granic uznania administracyjnego. Organ nie przedstawił żadnych argumentów, które wskazywałyby, że zachodzi prawdopodobieństwo sprzeczności decyzji o warunkach zabudowy, o którą wnioskował Skarżący, z projektowanymi ustaleniami planu miejscowego. Wskazał też na okres przejściowy do czasu uchwalenia planu ogólnego, nie później niż do dnia 31 grudnia 2025 r., gdy zmiana zagospodarowania co do lokalizowania instalacji OZE może nastąpić na podstawie decyzji o warunkach zabudowy. Końcowo wskazał, iż przedstawione stanowisko organów prowadzi do wniosku, że inwestorzy w aktualnym stanie prawnym powinni wstrzymać wszelkie działania projektowe instalacji OZE, co oznaczałoby zamrożenie inwestycji w tzw. zieloną energię.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Przystępując do rozpoznania sprawy, Sąd miał na uwadze, iż zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części - art. 151 p.p.s.a.
Przedmiotem kontroli rozpoznawanej sprawy, w oparciu o wymienione powyżej kryterium legalności, stało się zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie zawieszenia postępowania.
Dokonując kontroli sądowoadministracyjnej w tak zakreślonych granicach oraz przyczyn wzruszania orzeczeń organów administracji publicznej, Sąd stwierdził zaistnienie przesłanki do zastosowania kompetencji kasatoryjnych.
W rozpoznawanej sprawie toczącej się z wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, planowana zmiana zagospodarowania terenu dotyczy niezamontowanych na budynku instalacji odnawialnych źródeł energii lokalizowanych na użytkach, o których mowa w art. 14 ust. 6a pkt 2 lit. b i c u.p.z.p.
Podstawę prawną kwestionowanego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 62 ust. 2 u.p.z.p., stosownie do którego, jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Norma ta nakazuje obligatoryjne zawieszenie postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy w stosunku do obszarów w nim wskazanych. Okoliczność ta determinuje prawidłowość zastosowania przez organy przepisu proceduralnego w sprawie. Zastosowana przez organy administracji publicznej orzekające w sprawie, podstawa prawna zawieszenia toczącego się postępowania wymagała zatem stwierdzenie, że w odniesieniu do wnioskowanego obszaru ustawodawca przewidział obligatoryjne sporządzenie planu miejscowego. Stosownie do art. 14 ust. 7 u.p.z.p., plan miejscowy sporządza się obowiązkowo, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne. Obowiązujące w dniu wydania zaskarżonego postanowienia przepisy nie przewidywały obowiązku sporządzenia planu miejscowego dla wskazanych a objętych wnioskiem obszarów. Podobnie takiego wniosku nie sposób wyprowadzić z art. 14 ust. 6a pkt 2 u.p.z.p., określającego, że plan miejscowy stanowi podstawę zmiany zagospodarowania danych terenów, nie zaś obowiązek ich sporządzenia. Zgodnie z przywołanym już art. 14 ust. 6a pkt 2 u.p.z.p (dodanym na mocy art. 1 pkt 14 lit. c ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw), zmiana zagospodarowania terenu, dotycząca: niezamontowanych na budynku instalacji odnawialnych źródeł energii lokalizowanych: a) na użytkach rolnych klasy I-III i gruntach leśnych, b) na użytkach rolnych klasy IV, o mocy zainstalowanej elektrycznej większej niż 150 kW lub wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania energii elektrycznej, c) na gruntach innych niż wskazane w lit. a i b, o mocy zainstalowanej elektrycznej większej niż 1000 kW - następuje na podstawie planu miejscowego. Regulacja art. 14 ust. 6a pkt 2 u.p.z.p. nie przewiduje obligatoryjnego sporządzenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, co zasadnie podkreślono w skardze.
Niewątpliwie brak było zatem podstaw do zawieszenia podstępowania na podstawie art. 62 ust. 2 u.p.z.p., nie zaistniała bowiem przesłanka określona w tej regulacji - obowiązku sporządzenia planu miejscowego dla przedmiotowego obszaru. Wobec powyższego w sprawie doszło do naruszenia art. 62 ust. 2 u.p.z.p. Uzasadniony pozostawał zarzut skargi sformułowany w tym zakresie.
W kwestii natomiast przepisu art. 58 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw, w myśl którego, do dnia utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w danej gminie, zmiana zagospodarowania terenu, o której mowa w art. 14 ust. 6a pkt 2 ustawy zmienianej w art. 1, może nastąpić również na podstawie decyzji o warunkach zabudowy, Sąd w składzie orzekającym nie podziela stanowiska wyrażonego w postanowieniach organów drugiej i pierwszej instancji jakoby zastosowanie wskazanej regulacji pozostawało w ramach uznania administracyjnego. Warunkiem wydania bowiem decyzji o warunkach zabudowy w okresie przejściowym, o którym mowa w tym przepisie, poza spełnieniem przesłanek ogólnych jej wydania, jest pozostawanie w mocy Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy oraz objęcie wnioskiem - zmiany zagospodarowania terenu wskazanego w art. 14 ust. 6a pkt 2 u.p.z.p. Należy również pamiętać, iż dla oceny dopuszczalności wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji w zakresie odnawialnych źródeł energii decydujące znaczenie ma art. 61 ust. 3 u.p.z.p., zgodnie z którym przepisów ust. 1 pkt 1-2 art. 61 nie stosuje się do instalacji odnawialnego źródła energii.
Przepis art. 58 ustawy zmieniającej nie oznacza zatem, że organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy dysponuje uznaniem administracyjnym co do wydania decyzji o warunkach zabudowy, gdy inwestor spełnia przepisane prawem warunki do jej wydania z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. (tak też: m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 3 lipca 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 1308/24).
Warto w tym miejscu odnotować, iż jak zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 grudnia 2024 r. sygn. akt II OSK 220/24, art. 61 ust. 3 u.p.z.p. stanowi realizację celów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 z 11 grudnia 2018 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych. Jednym z celów tej dyrektywy, który został uprzednio również wyrażony w dyrektywach 2009/28/EC oraz 2001/77/EC, jest zalecenie uproszczenia i skrócenia procedur administracyjnych dotyczących realizacji inwestycji w zakresie odnawialnych źródeł energii. Każdy krok w celu zwiększenia dostępności energii słonecznej ma fundamentalne znaczenie w transformacji polityki energetycznej i zmniejszenia uzależnienia od tradycyjnej energii jak i ochronę klimatu. Wdrożenie technologii fotowoltaiki słonecznej i energii słonecznej termicznej daje szanse przynoszenia obywatelom i przedsiębiorstwom korzyści, tak w zakresie ochrony klimatu, jak i korzyści ekonomiczne. Wykorzystanie energii słonecznej, w połączeniu z efektywnością energetyczną, stanowi sposób na ochronę obywateli i przedsiębiorców przed zmiennością cen paliw kopalnych. Kontynuacja podejścia "efektywność energetyczna przede wszystkim" ma miejsce również w dyrektywie 2023/2413 z dnia 18 października 2023 r. zmieniającej dyrektywę (UE) 2018/2001, rozporządzenie (UE) 2018/1999 i dyrektywę 98/70/WE w odniesieniu do promowania energii ze źródeł odnawialnych oraz uchylającą dyrektywę Rady (UE) 2015/652.
Pozostałe kwestie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonych postanowień, a odnoszące się do ochrony przyrody, zapobiegania szkodom w środowisku i ich naprawie, pozostawały bez wpływu na rozstrzygniecie w sprawie zawieszenia postępowania. Przywołane natomiast orzeczenia sądów administracyjnych dotyczyły innych obszarów niż objęty przedmiotem niniejszego postępowania, tj. kolejno - wnioski o ustalenie warunków zabudowy dotyczyły: terenów objętych prawną formą zabytków (parku kulturowego, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2022 r. sygn. akt II OSK 3944/19), obszarów przeprowadzania scaleń i podziału nieruchomości zrównanych z obszarami dla których obowiązkowe jest sporządzanie planu miejscowego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 12 stycznia 2023 r. sygn. akt II SA/Op 305/22), terenów objętych planem generalnym (lotniska, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 maja 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 112/20). Nie stanowiły zatem poparcia dla argumentacji przedstawionej przez organ odwoławczy.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji - uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu pierwszej instancji.
Na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. orzeczono o kosztach postępowania zasądzając na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego w wysokości 597,00 zł (pkt 2 sentencji), na które składa się uiszczony wpis sądowy w wysokości 100,00 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17,00 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika Skarżącej Spółki w wysokości 480,00 zł ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1935 z późn. zm.).
Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło z uwagi na treść art. 119 pkt 3 p.p.s.a., stosownie do którego sprawa może zostać rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).
Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.