II SA/Gl 1208/15

II SA/Gl 1208/15 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2016-02-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-12-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Elżbieta Kaznowska
Maria Taniewska-Banacka /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Broda
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Ochrona środowiska
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 647
art. 50, 51, 53, 54
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda,, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant starszy referent Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lutego 2016 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza na rzecz skarżącej Spółki od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. kwotę 757,00 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
W dniu [...] r. pełnomocnik "A" Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie (zwanej dalej Spółką) wystąpił do Prezydenta Miasta S. o wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, planowanej do realizacji na działce nr 1, zlokalizowanej w S. przy ul. [...]. Z dołączonej do wniosku dokumentacji technicznej wynikało, że przedmiotowa inwestycja składać się będzie z wolnostojącego, stalowego masztu antenowego o wysokości 33 m i powierzchni zabudowy 100 m². Na maszcie przewidziano do zainstalowania 3 anteny sektorowe UMTS emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwości 2100 MHz, których równoważna moc promieniowania wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi 3148,84 W oraz 3 anteny sektorowe GSM typu Kathrein 80010 306 emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwości 900 MHz, których równoważna moc promieniowania wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi 3829,04 W. Zarówno anteny UMTS, jak i GSM mają pracować w azymutach 0º, 120º i 240º przy czym pierwsze z nich miały zostać zawieszone na wysokości 32,30 m, a drugie na wysokości 31,70 m.
Po uzyskaniu wszystkich wymaganych uzgodnień organ I instancji decyzją z dnia [...] nr [...] ustalił lokalizację ww. inwestycji celu publicznego. Odwołania od tej decyzji wnieśli do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. W. T., J. W., R. G. oraz W. G..
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpatrzeniu odwołań decyzją nr [...] z dnia [...] r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Kolegium podniosło m.in., że zgromadzone dowody nie pozwalają na jednoznaczne stwierdzenie, że inwestycja nie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] r. nr [...] powtórnie ustalił lokalizację ww. inwestycji celu publicznego.
Odwołania od tej decyzji wnieśli do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. pełnomocnik J. W. - Z. G., a także R. G. oraz W. G..
Po rozpatrzeniu odwołań Kolegium decyzją nr [...] z dnia [...] r. powtórnie uchyliło zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Kolegium wskazało na konieczność jednoznacznego ustalenia, czy dla przedmiotowej inwestycji wymagana jest decyzja środowiskowa.
Skargę na powyższą decyzję Kolegium wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik Spółki.
Wyrokiem z dnia 14 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Gl 675/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę, podzielając tezy wyrażone przez Kolegium. Pełnomocnik Spółki wniósł od wyroku tego skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W międzyczasie, jeszcze przed wyrokiem WSA, decyzją z dnia 15 marca 2013 r. Prezydent Miasta S., działając na podstawie art. 50, 51, 53 i 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 647 z późn. zm. zwanej dalej u.p.z.p.) wydał decyzję nr [...], którą kolejny raz ustalił lokalizację wnioskowanej inwestycji celu publicznego. W obszernym uzasadnieniu organ I instancji omówił faktyczne i prawne aspekty sprawy wyrażając w konkluzji pogląd, iż projektowane przedsięwzięcie nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko i nie występuje potrzeba sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko oraz przeprowadzenia postępowania zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tj. Dz. U. 2008, Nr 25, poz. 150 z późn. zm.), oraz że zgodnie z art. 56 u.p.z.p., nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Zdaniem bowiem organu przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego (art. 124, ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tj. Dz. U. 2008, Nr 25, poz. 150 z późn. zm.). Wobec powyższego należy przyjąć, że miejsca dostępne dla ludności znajdują się na wysokości do 2 m nad powierzchnią ziemi albo innymi powierzchniami, na których mogą przebywać ludzie ponieważ wysokość ta ogranicza przestrzeń dostępną przeciętnemu człowiekowi bez użycia sprzętu technicznego. Założenie takie jest zgodne z zapisami Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. 2003, Nr 192, poz. 1883). Zgodnie z pkt 11 załącznika nr 2 do rozporządzenia, pomiary w przyjętych pionach pomiarowych wykonuje się, w punktach pomiarowych położonych na wysokościach od 0,3 m do 2 m nad powierzchnią ziemi, albo innymi powierzchniami, na których mogą przebywać ludzie. Wobec powyższego należy stwierdzić, że osie głównych wiązek promieniowania wszystkich anten będą znacząco oddalone od miejsc dostępnych dla ludności. Wobec powyższego, zgodnie z art. 71, ust. 2 w związku z art. 173, ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2008, Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.) przedmiotowe przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a tym samym nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Odwołanie od tej decyzji wniósł Z. G., działający w imieniu J. W.. Decyzji pierwszoinstancyjnej zarzucił m.in. naruszenie art. 52 ust 2 pkt. 1 u.p.z.p. w związku z art. 63 ust 1 pkt. 1 lit. b ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko poprzez m.in. przyjęcie mapy, na której nie został wskazany prawidłowo obszar oddziaływania inwestycji z uwzględnieniem kumulacji pola elektromagnetycznego w środowisku. Zarzucił nadto naruszenie art. 8, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w jakiś sposób organ dokonywał ustaleń w zakresie występowania pola elektromagnetycznego o zasięgu ponadnormatywnych, co uniemożliwia polemikę z decyzją. Ponadto wyliczenia zawarte w dokumentacji są wadliwe i sprzeczne z wytycznymi Ministerstwa Środowiska. Zarzucił też naruszenie art. 6 k.p.a. w związku z art. 7 Konstytucji RP, art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b i 63 ust. 3 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska w związku z § 3 ust 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a także art. 28 k.p.a. Zarzuty pełnomocnik szczegółowo umotywował w obszernym uzasadnieniu.
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i po raz kolejny przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu Kolegium zrelacjonowało przebieg postępowania administracyjnego stwierdzając następnie, iż w przedmiotowej sprawia kwestią sporną było czy wnioskowana inwestycja zalicza się do inwestycji wymagających uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wskazano że potencjalnie mogą oddziaływać na środowisko instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7 tegoż rozporządzenia, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż wartość określona w ww. przepisie.
Kolegium wskazało, że przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego - art. 124 ust. 2 ustawy z dnia z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Przywołując orzecznictwo NSA, wyjaśniło, że przez miejsca takie należy rozumieć nie tylko miejsca, w których wzniesiono już legalnie budynki, ale również te miejsca, w których budynki mogą być wznoszone zgodnie z wymogami prawa. Dokonując analizy przedmiotowej inwestycji w świetle ww. przepisów Kolegium wskazało, że teren objęty wnioskiem, jak i działki położone w sąsiedztwie (obszar o promieniu około 150 m od działki wskazanej we wniosku) nie są objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Z tego względu Kolegium nie podziela stanowiska organu, zgodnie z którym osie głównych wiązek promieniowania są znacząco oddalone od miejsc dostępnych dla ludności. Wyjaśnić bowiem należy, że w azymucie 0° w odległości 150 metrów od środka elektrycznego oś głównej wiązki promieniowania anteny UMTS o mocy 3149 W (przy jej maksymalnym pochyleniu) znajduje się na wysokości 5,9 metra, natomiast anteny GSM o mocy 3829 W (przy jej maksymalnym pochyleniu) znajduje się na wysokości 5,3 metra. W chwili obecnej są to tereny niezabudowane, co jednak nie wyklucza możliwości ich zabudowy w przyszłości. Ponieważ przeznaczenie tego terenu nie jest regulowane przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego to możliwe jest zrealizowanie obiektu budowlanego o zbliżonej wysokości do obiektów na działkach sąsiednich. Tym samym, zdaniem Kolegium, możliwa byłaby realizacja obiektu o wysokości około 6 metrów. Wobec powyższego Kolegium stwierdza, że inwestycja o parametrach wskazanych we wniosku wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z tego względu konieczne jest uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W ramach ponownie prowadzonego postępowania organ ten wezwie wnioskodawcę do przedłożenia rzeczonej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Odnosząc się do treści odwołania Kolegium podkreśliło, że przedmiotowa decyzja wydawana jest w odniesieniu do inwestycji planowanej. Inwestor we wniosku o wydanie decyzji określa zakres inwestycji, a w sprawach z zakresu budowy stacji bazowych telefonii komórkowych także ilość i parametry anten. Organy prowadzące postępowanie w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego mają obowiązek kontroli kompletności takiego wniosku. Z tego względu mają nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania takich ustaleń jak to uczyniono w niniejszej decyzji. Natomiast postulowane przez pełnomocnika strony wnoszącej odwołanie postanowienie z art. 63 ust. 2 z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wydawane jest w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Dodatkowo Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Tym samym brak jest podstaw prawnych do sumowania EIRP anteny GSM i UMTS co postuluje pełnomocnik J. W..
Pismem z dnia 28 marca 2015 r. Spółka, reprezentowana przez r. pr. A. T., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na ww. decyzję Kolegium domagając się jej uchylenia w całości. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła, zarzuty te szerzej rozwijając w uzasadnieniu, naruszenie:
• przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:
art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie, podczas gdy nie zostały spełnione przesłanki umożliwiające wydanie już trzeciej decyzji o charakterze kasacyjnym, przy czym brak wskazania w uzasadnieniu decyzji do naruszeń jakich przepisów postępowania miało rzekomo dojść przy wydaniu decyzji pierwszoinstancyjnej,
art. 15 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, bowiem organ odwoławczy ograniczył się wyłącznie do kontroli decyzji organu pierwszej instancji, a był zobowiązany ponownie merytorycznie rozstrzygnąć sprawę,
art. 7, 8, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia sprawy, a nawet niemożność przeprowadzenia jakiejkolwiek oceny zgromadzonych w sprawie dowodów i dokonania na ich postawie ustaleń faktycznych, gdyż akta postępowania znajdowały się w WSA w Gliwicach, a tym samym SKO w K. nie dysponowało aktami oraz zgromadzonymi w nimi dowodami na dzień wydania swojej decyzji, niewyjaśnienie i nieprzeprowadzenie żadnego dowodu na okoliczność, jakiego rodzaju zabudowa występuje na działkach sąsiednich i czy w ogóle byłaby możliwość zrealizowania obiektów budowlanych na tych terenach w kontekście spełnienia wszystkich przesłanek wskazanych z przepisów prawa, niewskazanie na jakiej podstawie organ II instancji ustalił, iż na działkach sąsiednich: "(...) możliwa by była realizacja obiektu o wysokości około 6 metrów (...)", jak również nieprzytoczenie treści przepisów stanowiących podstawę prawną zaskarżonej decyzji i niewyjaśnienie, dlaczego będą mieć zastosowanie w niniejszej sprawie, co jest działaniem niebudzącym zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej,
art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP poprzez niedziałanie w przez organ odwoławczy na podstawie i w granicach prawa.
• przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest:
normy § 2 ust. 1 pkt 7) oraz § 3 ust. 1 pkt 8) Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w zw. z art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, polegającą na przyjęciu, iż przez zwrot "miejsca dostępne dla ludności", którym posługuje się ustawodawca w wyżej wspomnianych normach należy rozumieć miejsca, na których może choćby potencjalnie powstać zabudowa zgodna z przepisami prawa,
art. 71 ust. 2 i ust. 3 oraz art. 73 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7) oraz § 3 ust. 1 pkt 8) ww. rozporządzenia poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji zastosowanie w niniejszym postępowaniu i uznanie, iż skarżąca ma obowiązek uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, podczas gdy przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie zalicza się ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko.
Skarga została wniesiona w terminie.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia 19 września 2014 r. II SA/Gl 577/14 tut. Sąd zawiesił postępowanie sądowe do czasu prawomocnego zakończenia sprawy o sygn. akt II SA/Gl 675/13. Zdaniem tut. Sądu problem bytu prawnego decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nie został w sposób prawomocny przesądzony, a tym samym ocena dopuszczalności bądź niedopuszczalności przeprowadzenia przez organ I instancji ponownego postępowania i jego skutków byłaby przedwczesna. Wprawdzie bowiem, jak to wskazano powyżej, SKO uchyliło wspomnianą decyzję, a Sąd wyrokiem z dnia 14 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Gl 675/13 oddalił wniesioną skargę jednak wyrok ten nie uzyskał jeszcze przymiotu prawomocności. Skarga kasacyjna od wyroku tut. Sądu rozpoznającego skargę na uprzednio wydaną decyzję Kolegium, zawisła bowiem przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w W. (zażalenie Spółki na ww. postanowienie zostało oddalone postanowieniem NSA z dnia 20 listopada 2014 r. sygn. akt II OZ 1249/14).
W związku z rozpoznaniem przez NSA skargi kasacyjnej od wyroku sygn. akt II SA/Gl 675/13 i wydaniem przez NSA oddalającego skargę kasacyjną wyroku z dnia 2 grudnia 2015 r. sygn. akt II OSK 832/14 tut. Sąd podjął zawieszone postępowanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. 2014, poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.
Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, aczkolwiek po części z odmiennych przyczyn niż w niej podniesione, musiała, zdaniem składu orzekającego, zostać uwzględniona. Zaskarżona decyzja narusza bowiem art. 7 i 77 k.p.a. jako co najmniej przedwczesna, wydana bez zbadania wszystkich okoliczności sprawy, a także art. 107 § 4 k.p.a. poprzez nie odniesienie się do wszystkich zarzutów odwołania, jak również art. 124 ust. 2 Prawa ochrony środowiska poprzez jego błędną wykładnię.
Przystępując do szczegółowych rozważań należy zatem w pierwszej kolejności wskazać, iż w odróżnieniu od stanowiącej przedmiot skargi objętej sprawą o sygn. akt II SA/Gl 675/13, wydanej w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji stanowiącej przedmiot niniejszej sprawy, decyzji Kolegium z dnia [...] r., które to rozstrzygnięcie wskazywało zarówno potrzebę uzyskania decyzji środowiskowej, jak też uchybienia proceduralne jakich dopuścił się organ pierwszoinstancyjny, podlegająca obecnej kontroli decyzja z [...] r. jako jedyny powód uchylenia rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta S. wskazuje przyczynę merytoryczną. W odróżnieniu bowiem od organu I instancji wychodzącego z założenia, iż decyzja środowiskowa nie jest w sprawie konieczna albowiem osie głównych wiązek promieniowania są znacząco oddalone od miejsc dostępnych dla ludności, zdaniem Kolegium skoro w azymucie 0° w odległości 150 metrów od środka elektrycznego oś głównej wiązki promieniowania anteny UMTS o mocy 3149 W (przy jej maksymalnym pochyleniu) znajduje się na wysokości 5,9 metra, natomiast anteny GSM o mocy 3829 W (przy jej maksymalnym pochyleniu) znajduje się na wysokości 5,3 metra to choć w chwili obecnej są to tereny niezabudowane, to jednak niewykluczona jest możliwość ich zabudowy w przyszłości. Ponieważ przeznaczenie tego terenu nie jest regulowane przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego to, zdaniem Kolegium, możliwe jest zrealizowanie obiektu budowlanego o zbliżonej wysokości do obiektów na działkach sąsiednich. Tym samym możliwa była by realizacja obiektu o wysokości około 6 metrów. Wobec powyższego Kolegium przesądziło, że inwestycja o parametrach wskazanych we wniosku wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i wskazało organowi I instancji, że w ramach ponownie prowadzonego postępowania winien on w pierwszej kolejności wezwać wnioskodawcę do przedłożenia takiej decyzji.
Pogląd wyrażony przez Kolegium co do miejsc dostępnych dla ludności zdaniem obecnego składu orzekającego jest jednak błędny, a tym samym wydana przez organ odwoławczy decyzja musi zostać uznana za co najmniej przedwczesną. Wskazać w tym miejscu należy, że choć w przywołanym powyżej wyroku o sygn. akt II SA/Gl 675/13 WSA w Gliwicach podzielił zaprezentowane przez Kolegium rozumienie miejsc dostępnych dla ludności to rozpoznający skargę kasacyjną na tenże wyrok Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku sygn. akt II OSK 832/14, choć co do zasady zaakceptował sentencję wyroku WSA, jednak wskazał w kwestii miejsc dostępnych dla ludności odmienny pogląd, który to pogląd obecny skład orzekający w pełni podziela. NSA wskazał bowiem, iż stosownie do legalnej definicji pojęcia "miejsc dostępnych dla ludności" są to wszelkie miejsca z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Jak wskazuje się w orzecznictwie NSA przez oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko należy rozumieć oddziaływanie takich pól zarówno na tereny, na których istnieje legalnie wzniesiona zabudowa z przeznaczeniem na pobyt ludzi, jak i na tereny, na których taka zabudowa może być wznoszona zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Jako obowiązujący porządek prawny wskazuje się zarówno obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego, jak również istniejące w obrocie prawnym decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (por. przywołane w ww. orzeczeniu NSA wyroki: z dnia 7 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OSK 419/13, z dnia 20 listopada 2013 r. sygn. akt II OSK 1421/12, z dnia 25 października 2011 r. sygn. akt II OSK 1485/10, z dnia 24 kwietnia 2013 r. sygn. akt II OSK 2589/11). Miejscami takimi nie są zatem te tereny, dla których nie wydano decyzji o warunkach zabudowy, a jedynie wedle zasady dobrego sąsiedztwa taka zabudowa mogłaby potencjalnie powstać. Potencjalna zabudowa musi więc być skonkretyzowana poprzez istnienie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy lub decyzji lokalizacyjnej.
Stąd jako co najmniej przedwczesne Sąd uznaje stanowisko Kolegium, że bezwzględnie w tej sprawie konieczne jest uzyskanie decyzji środowiskowej. Tymczasem czy inwestycja wymaga takiej decyzji zależy od ustalenia czy w obszarze oddziaływania inwestycji znajdują się tereny, które mogą zostać zabudowane w oparciu o wydane już ostateczne decyzje o warunkach zabudowy lub decyzje lokalizacyjne.
W konsekwencji, ponieważ przyjęcie przez Kolegium, że w sprawie wymagana jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stanowiło jedyny zaprezentowany przez Kolegium powód uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej, to przedwczesność takiego stanowiska obliguje Sąd do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Przed wypracowaniem poglądu dotyczącego konieczności lub jej braku uzyskania przez inwestora decyzji środowiskowej Kolegium winno było bowiem ustalić czy w obszarze oddziaływania inwestycji znajdują się tereny, które mogą zostać zabudowane w oparciu o wydane już ostateczne decyzje o warunkach zabudowy lub decyzje lokalizacyjne. Dopiero wówczas Kolegium mogłoby ocenić formalne i merytoryczne aspekty decyzji pierwszoinstancyjnej i w zależności od ustaleń podjąć rozstrzygnięcie bądź to merytorycznie kończące sprawę bądź uchylające zaskarżoną doń decyzję pierwszoinstancyjną. Zważyć w tym miejscu należy, że być może wątpliwość, o której mowa, została już wyjaśniona przez organ I instancji. W końcowej części decyzji Prezydenta Miasta S. widnieje bowiem fragment "W związku z tym, aby określić parametry zabudowy na działkach sąsiednich - niezabudowanych (w tym wysokość zabudowy), wymagane jest przeprowadzenie postępowania w sprawie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, dla każdej działki lub działek (jedynie na wniosek inwestorów, zawierający parametry, o których mowa). Potencjalni inwestorzy działek sąsiednich (pozostających w obszarze analizy) wniosków takich nie złożyli". Nieprecyzyjna redakcja powoduje jednak niejasność czy organ I instancji ma na myśli jedynie właścicieli działek sąsiednich, czy też właścicieli wszystkich działek znajdujących się w obszarze analizy. Kwestię tę Kolegium winno wyjaśnić.
Jednocześnie Sąd zwraca uwagę na fakt, iż wbrew wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Kolegium nie ustosunkowało się w pełni do zarzutów odwołania. Pominęło m.in., wskazywany w odwołaniu w pierwszej kolejności, zarzut przyjęcia mapy, na której nie został wskazany prawidłowo obszar oddziaływania inwestycji z uwzględnieniem kumulacji pola elektromagnetycznego w środowisku, zarzut niepodania metody obliczeniowej i jej błędu oraz uwzględnienia odbić od naturalnych przeszkód. Zdaniem strony odwołującej się organ nie podał też mocy anten radioliniowych, które wchodzą w superpozycję z energią anten sektorowych. Ponadto na mapie będącej załącznikiem do decyzji nie ma zaznaczonego obszaru oddziaływania inwestycji i co za tym idzie, zdaniem strony odwołującej się, nawet nie wiadomo jak organ ustalił strony postępowania. Zarzuty te Kolegium winno rozważyć w prowadzonym ponownie postępowaniu drugoinstancyjnym. Winno także ustosunkować się szerzej do kwestii ewentualnego sumowania mocy anten albowiem poruszyło ten aspekt jedynie w kontekście § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko podczas gdy strona odwołująca się posłużyła się argumentem wynikającym z § 3 ust 2 pkt 3 tegoż rozporządzenia.
W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzec jak w sentencji.
Kwestii sposobu zgodnego ze stanem faktycznym i prawnym zakończenia postępowania Sąd przesądzić nie może. Z uwagi na wskazane wyżej luki i uchybienia, jakiekolwiek w tej mierze jednoznaczne stwierdzenia byłyby bowiem, zdaniem Sądu, na obecnym etapie przedwczesne i nieuprawnione. Sąd nie może zaś dokonać stosownych ustaleń samodzielnie albowiem w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego zadaniem Sądu jest ocena zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś badanie we własnym zakresie i wyjaśnianie kluczowych dla postępowania administracyjnego kwestii, pominiętych przez organ.
O kosztach postępowania obejmujących wpis od skargi w kwocie 500,00 zł i wynagrodzenie pełnomocnika – 240,00 zł oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa – 17,00 zł orzeczono na wniosek strony skarżącej na podstawie art. 200, 205 i 209 p.p.s.a., a także § 18 w zw. z § 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j.: Dz. U. 2013, Nr 461).