II SA/Gl 1185/19

II SA/Gl 1185/19 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2020-05-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-09-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Bonifacy Bronkowski /przewodniczący/
Edyta Kędzierska /sprawozdawca/
Elżbieta Kaznowska
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Drogi publiczne
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1474
art. 11a ust.1, art. 11f ust. 1, art. 11e
Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska,, Sędzia WSA Edyta Kędzierska (spr.), Protokolant Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2020 r. sprawy ze skargi P. O. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę.
Uzasadnienie
Pismem z 11 lipca 2019 r. P. O. (dalej jako: skarżący) złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Wojewody Śląskiego z [...] r. nr [...], częściowo zmieniającą decyzję [...] z [...] r. nr [...], którą zezwolono Burmistrzowi Miasta M. na realizację inwestycji drogowej – budowę drogi w ul. [...] wraz z infrastrukturą techniczną – klasa drogi D. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym:
Burmistrz Miasta M. wnioskiem z 6 czerwca 2018 r., skorygowanym następnie w dniu 2 października 2018 r. zwrócił się do Starosty [...] o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pod nazwą: "Budowa drogi w ul. [...] wraz z infrastrukturą techniczną – klasa drogi D". Inwestycja miała zostać zrealizowana na szeregu działek, m. in. na działce nr 1, której współwłaścicielem jest skarżący. Do wniosku inwestor dołączył dokumentację wymaganą na podstawie art. 11d ust. 1 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jednolity: Dz. U. 2018 poz. 1474 ze zm., dalej jako: "U.s.d.).
Na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji skarżący w piśmie z 5 listopada 2018 r. zgłosił zastrzeżenia co do planowanego przebiegu projektowanej drogi i związanego z tym podziału działki nr 1, której jest on współwłaścicielem. Wskazał on, że jego nieruchomość straci znacznie na wartości, co będzie się wiązało z wystąpieniem z roszczeniem odszkodowawczym z tego tytułu.
Decyzją z [...] r. nr [...], Starosta [...] zezwolił Burmistrzowi Miasta M. na realizację inwestycji drogowej – budowę drogi w ul. [...] wraz z infrastrukturą techniczną – klasa drogi D. Decyzją tą zatwierdzono także podział szeregu działek, w tym m. in. działki nr 1 obr. ewid. M., na działki o nr 2 o powierzchni 0,0101 ha i 3 o powierzchni 0,1318 ha, jak również wskazano nieruchomości, które stają się własnością Gminy M., w tym działkę nr 2. Ponadto decyzją tą Starosta określił m. in. ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości, w tym działki nr 3 – obejmujące budowę lub przebudowę sieci uzbrojenia terenu. Ustosunkowując się do uwag zgłaszanych m. in. przez skarżącego, organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, że w decyzji dotyczącej zatwierdzenia inwestycji drogowej organ dokonuje wyłącznie oceny prawnej dopuszczalności realizacji tej inwestycji, będąc związany wnioskiem inwestora – zarządcy drogi. Nie może zatem ingerować w zaproponowany przebieg trasy.
W odwołaniu od powyższego rozstrzygnięcia skarżący wskazał, że realizacja drogi zgodnie z zatwierdzonym projektem będzie skutkowała znacznym zmniejszeniem szerokości jego działki i pozbawi go możliwości zagospodarowania jej niezabudowanej części oraz utrudni wjazd na działkę. Skarżący wskazał m. in., że z drugiej strony jego domu znajduje się szambo, które uniemożliwia przejazd tamtą stroną działki. Podniósł również, że po stronie jego działki nie jest przewidziany chodnik co spowoduje, że z jego nieruchomości będzie się wychodziło wprost na drogę. Jednocześnie skarżący podkreślił, że jego zdaniem należąca do niego nieruchomość jest obciążona nadmiernie, szczególnie zważywszy na fakt znacznie mniejszego obciążenia nieruchomości jego sąsiada, znajdującej się po drugiej stronie projektowanej drogi. Dodał, że na działce sąsiada znajduje się wiata, będąca najprawdopodobniej samowolą budowlaną i wniósł o zawieszenie postępowania w sprawie zgody na realizację inwestycji drogowej do czasu zakończenia postępowania przed organami nadzoru budowlanego w sprawie samowoli budowlanej na działce nr 4, bowiem w jego ocenie wynik tego postępowania ma wpływ na projektowany przebieg inwestycji będącej przedmiotem niniejszego postępowania.
Po rozpoznaniu powyższego odwołania Wojewoda Śląski decyzją z[...] r. nr [...] zmienił decyzję Starosty [...] w zakresie zezwolenia na wykonanie obowiązku budowy i przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu oraz budowy i przebudowy zjazdów m. in. na działce nr 3, oraz określenia terminu wydania nieruchomości na 120. dzień od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanie się ostateczna, zaś w pozostałym zakresie utrzymał decyzję Starosty [...] w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy przede wszystkim wskazał, że złożony wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej jest kompletny i spełnia wymogi określone w art. 11d specustawy drogowej. W wyniku kontroli wniosku ustalił, że dołączono do niego analizę powiązania projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości, mapę z liniami rozgraniczającymi pas projektowanej drogi (art. 11d ust. 1 pkt. 1 specustawy drogowej) oraz określono zmiany w dotychczasowej infrastrukurze zagospodarowania terenu.
Do wniosku o wydanie decyzji inwestor dołączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zgodnie z art. 20 ust. 4 ww. ustawy, do projektu dołączono oświadczenie projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Po dokonaniu analizy przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego Wojewoda Śląski stwierdził, że jest on zgodny z art. 34 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U z 2018 r., poz. 1935). W szczególności, zgodnie z art. 11b ust. 1 specustawy drogowej inwestor uzyskał wymagane opinie i dołączył je do wniosku. Organ stwierdził, że analiza akt administracyjnych rozstrzyganej sprawy pozwala na stwierdzenie, iż postępowanie administracyjne organu pierwszej instancji było prawidłowe. Decyzja tego organu wypełnia dyspozycję art. 107 Kpa i zawiera wszystkie niezbędne składniki decyzji administracyjnej, w tym również określone w art. 11f specustawy drogowej. Spełnia m. in. wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, zawiera również zatwierdzenie podziału nieruchomości (mapy z projektami podziału nieruchomości wraz ze wskazaniem zmian gruntowych). Ponadto, na mocy przedmiotowej decyzji zatwierdzono projekt budowlany. Organ odwoławczy podkreślił, że Starosta [...] orzekający w pierwszej instancji, jak i Wojewoda Śląski działający jako organ odwoławczy pełnią w procesie inwestycyjnym funkcję organów, które będąc właściwe do wydania decyzji w przedmiocie zezwolenia na realizacje inwestycji drogowej, nie są jednocześnie uprawnione do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji drogowej ani do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. Ponadto, zgodnie z art. 11 d ust. 1 pkt 1 specustawy drogowej to inwestor we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej decyduje o przebiegu drogi oraz wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, załączając mapy przedstawiające proponowany przebieg drogi oraz mapy zatwierdzające projekty podziałów nieruchomości. Zarówno Starosta, jak i organ odwoławczy mogą działać tylko w granicach tego wniosku i nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji, a więc i w przebieg linii podziału nieruchomości zaproponowany przez wnioskodawcę. Ocenie dokonanej zarówno przez organ pierwszej, jak i drugiej instancji może jedynie podlegać zgodność z prawem planowego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach specustawy drogowej, bowiem stosownie do przepisu art. 11e tej ustawy, nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 432/13).
Organ odwoławczy odniósł się również do żądania skarżącego dotyczącego zawieszenia postępowania odwoławczego do czasu zakończenia postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. w zakresie samowoli budowlanej na działce nr 4.
W skardze wniesionej na powyższą decyzję Wojewody Śląskiego skarżący ponownie podniósł w znacznej części zarzuty, zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, w tym dotyczące naruszenia art. 7, 77 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez pominięcie podnoszonej przez niego okoliczności, że jego nieruchomość została obciążona nadmiernie i ze szkodą dla niego i to pomimo tego, że inwestycję dało się zaprojektować w inny sposób, mniej obciążający jego nieruchomość, jak również poprzez zaniechanie zbadania przez organy orzekające w sprawie przesłanki "niezbędności" obciążenia jego nieruchomości przy projektowanej inwestycji oraz zaniechanie zbadania możliwości alternatywnego jej przeprowadzenia. Skarżący ponownie wskazał, że szerokość jego działki zostanie zmniejszona na tyle, że nie będzie mógł na nią wjechać samochodem osobowym, zaś chodnik i droga znajdować się będą w bezpośredniej, niewielkiej odległości od domu skarżącego, co jego zdaniem będzie generować hałas i sprawi, że będzie musiał dodatkowo zabezpieczyć okna. Dodatkowo skarżący podniósł, że zwężenie jego działki uniemożliwi jej zagospodarowanie zgodnie z przepisami budowlanymi, zaś modyfikacje wjazdów dopuszczone zaskarżoną decyzją spowodują dodatkowe ograniczenia możliwości dojazdu do działki z uwagi na warunki techniczne. Powyższe okoliczności spowodują, według skarżącego, znaczne zmniejszenie użyteczności jego działki, co pociągnie za sobą automatycznie znaczne zmniejszenie jej wartości. Skarżący ponownie wskazał na nieproporcjonalnie mniejsze obciążenie nieruchomości znajdującej się po drugiej stronie projektowanej drogi, które jego zdaniem jest związane z istniejącą na tej nieruchomości, samowolą budowlaną.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i odniósł się do zarzutów skargi, podtrzymując jednocześnie twierdzenia i wnioski zawarte w zaskarżonej decyzji. Organ wskazał m. in., że szerokość działki skarżącego zostanie zmniejszona z 27,41 m do 25,52 m, natomiast szerokość od czoła budynku do granicy działki zostanie zmniejszona z 6,60 m do 4,68 m, co przeczy twierdzeniom skarżącego o uniemożliwieniu wjazdu na nieruchomość samochodem osobowym. Odnosząc się do zarzutu zwiększenia uciążliwości drogi organ wskazał, że obecnie istniejąca droga jest wykonana z kruszywa, zaś projektowana inwestycja zakłada budowę drogi o równej nawierzchni, wykonanej z betonu asfaltowego, co znacznie zredukuje poziom hałasu na przedmiotowej drodze i wyeliminuje emisję pyłu z istniejącej drogi z kruszywa. Organ wskazał także, że wbrew twierdzeniom skarżącego, jego nieruchomość nie straci na wartości, chociażby z uwagi na realizację infrastruktury technicznej, w tym kanalizacji sanitarnej na całym odcinku opracowania oraz wykonanie przyłączy dla budynków wzdłuż drogi, do granicy działki drogowej.
Na rozprawie skarżący podtrzymał skargę i podniósł, że jest prowadzone postępowanie w sprawie samowolnego wybudowania wiaty po przeciwnej stronie drogi. Podkreślił, że według uzyskanych przez niego informacji, z uwagi na tę wiatę, nie zajęto pod drogę terenu z drugiej strony drogi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądów administracyjnych i przyczyny wzruszenia aktów organów administracji publicznej Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, co uzasadnia oddalenie skargi w całości.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1474 ze zm.; dalej jako: "Specustawa").
Zgodnie z art. 11a ust. 1 Specustawy, Wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo wykonujący zadania zlecone z zakresu administracji rządowej starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych, wydają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na wniosek właściwego zarządcy drogi. Elementy składowe tej decyzji określa art. 11f ust. 1 tej ustawy, wskazując, że decyzja ta powinna zawierać m. in. wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich; zatwierdzenie podziału nieruchomości, podlegających wywłaszczeniu pod drogi; oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego; ustalenia dotyczące określenia obowiązku i terminów rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania oraz tymczasowych obiektów budowlanych, obowiązku budowy lub przebudowy sieci uzbrojenia terenu oraz określenia ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości, w związku z realizacją obowiązków objętych decyzją. Dodatkowo, decyzją tą zatwierdza się podział nieruchomości, a linie rozgraniczające teren ustalone tą decyzją stanowią linie podziału nieruchomości.
Wskazać w tym miejscu należało, że decyzja wydana w oparciu o przepisy Specustawy jest decyzją związaną, zaś zgodnie z treścią art. 11e tej ustawy, zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie można uzależniać od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. W ramach postępowania poprzedzającego wydanie tej decyzji organy orzekające badają jedynie kwestie formalnoprawne i kompletność wniosku o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Przebieg projektowanej drogi nie podlega badaniu w tym postępowaniu. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 września 2017 r., sygn. akt: II OSK 1705/17: "Organ wydający decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w trybie specustawy drogowej nie posiada kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, czy też do zmiany proponowanych rozwiązań co do jej przebiegu. Niedopuszczalna jest również ocena racjonalności czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora, bowiem miałaby ona charakter pozaprawny. O przebiegu drogi decyduje zarządca (wnioskodawca) i to on wybiera najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno - wykonawcze. Rolą orzekającego w sprawie organu jest sprawdzenie kompletności wniosku w świetle wymogów ustawowych oraz czy koncepcja składającego wniosek mieści się w granicach wyznaczonych przez prawo."
W związku z powyższym, za bezzasadne należało uznać zarzuty podnoszone w skardze oraz poprzedzającym ją odwołaniu dotyczące naruszenia przez organy orzekające w sprawie art. 7, 77 i 80 k.p.a. Okoliczności, które skarżący przywołuje jako podstawy tego zarzutu, tj. w szczególności zaniechanie przez organy zbadania możliwości wyznaczenia alternatywnego przebiegu inwestycji oraz możliwości zaprojektowania drogi w sposób mniej obciążający nieruchomość skarżącego, w ogóle nie podlegają badaniu przez organy wydające decyzję w oparciu o przepisy Specustawy. Nie mogło zatem dojść do naruszenia przywołanych wyżej przepisów poprzez brak zbadania okoliczności, które w tym wypadku nie mogą być przez organy orzekające brane pod uwagę przy wydaniu decyzji. Jak już wskazano, decyzja ta ma charakter związany i nie zawiera elementów uznaniowości. Jej związany charakter powoduje, że w przypadku złożenia przez inwestora kompletnego wniosku i spełnienia przesłanek określonych w ustawie, organy orzekające mają obowiązek wydania pozytywnego rozstrzygnięcia, tj. udzielenia zezwolenia na inwestycję. Nie mogą one – jak stanowi art. 11e Specustawy - uzależniać wydania decyzji od jakichkolwiek innych świadczeń i warunków, które nie są przewidziane przepisami. Organy nie są umocowane do oceny wniosku z punktu widzenia jego słuszności czy też racjonalności. Mogą dokonywać oceny wyłącznie w odniesieniu do legalności i kompletności wniosku. Dopiero stwierdzenie przez właściwy organ, że kształt inwestycji w wersji zgłoszonej we wniosku narusza określony przepis prawa, powodowałoby konieczność odmowy wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w wersji wnioskowanej przez inwestora (w tym zakresie por. chociażby: wyrok WSA w Szczecinie z 28 lutego 2019 r., sygn. akt: II SA/Sz 1253/18 oraz wyrok WSA w Białymstoku z 8 sierpnia 2019 r., sygn. akt: II SA/Bk 216/19). Wbrew stanowisku skarżącego w rozpatrywanej sprawie takie okoliczności nie zaistniały. Wniosek i załączona do niego dokumentacja spełniały wymagania przewidziane w ustawie, dołączono do nich także wymagane uzgodnienia. Nie było zatem podstaw do wydania przez organy decyzji odmownej, gdyż uwzględnienie uwag i zastrzeżeń skarżącego, np. co do możliwości wzrostu uciążliwości drogi w wyniku zwiększonego hałasu, stanowiłoby w istocie działanie pozaprawne, naruszające art. 11e Specustawy. Dlatego też należy podkreślić, że wobec kompletności wniosku i braku naruszenia przez inwestycję przepisów, organy nie miały możliwości wydania decyzji innej, niż wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej.
W kontekście powyższego podnieść także należało, że we wniosku o udzielenie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, organowi nie są prezentowane różne, alternatywne możliwości zrealizowania tej inwestycji. Jak już wskazano, to nie organ, ale inwestor dokonuje wyboru przebiegu trasy. Wydanie decyzji w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie jest poprzedzone postępowaniem ustalającym przebieg projektowanej drogi. W konsekwencji organy nie są uprawnione do badania ewentualnej możliwości alternatywnego poprowadzenia projektowanej drogi, co czyni bezzasadnym zarzut skargi w tym zakresie.
Nie zasługiwały również na uwzględnienie zarzuty skarżącego, odnoszące się do nadmiernego obciążenia jego nieruchomości w porównaniu do nieruchomości sąsiedniej i zmniejszenia przez to wartości jego nieruchomości. Jak już była o tym mowa wyżej - okoliczności tego typu nie mogły być brane pod uwagę przez organy przy wydaniu decyzji. Ponadto podkreślenia wymaga, że celem uchwalenia wymienionej ustawy była konieczność zapewnienia szybszej i sprawniejszej realizacji inwestycji drogowych. W przypadku tych inwestycji ustawa miała na celu stworzenie warunków, w których mogłyby być realizowane z pominięciem, bądź przy uproszczeniu licznych czasochłonnych procedur. Nie ulega wątpliwości, że tego typu postępowania, w ramach których może dochodzić do wywłaszczeń, wiążą się z ingerencją w prawo własności, która budzić może sprzeciw podmiotu, którego nieruchomość podlega wywłaszczeniu. Mając jednak na względzie cele wprowadzenia przepisów wymienionej ustawy, podkreślić należało, że realizacja inwestycji drogowej każdorazowo wiązać się będzie z licznymi wywłaszczeniami, a inwestycja drogowa byłaby niemożliwa do zrealizowania, jeśliby organy orzekające w sprawie miały obowiązek uwzględniać uwagi właścicieli wywłaszczonych nieruchomości dotyczące nadmiernego obciążenia ich nieruchomości. Ewentualna korekta w zakresie obciążeń nieruchomości mogłaby budzić z kolei sprzeciw podmiotu, którego prawa w wyniku dokonania tej korekty podlegałyby zwiększonym ograniczeniom. Stąd też celowy zabieg ustawodawcy, który konstruując przepisy Specustawy nie pozostawił organom kompetencji do dokonywania oceny w tym zakresie, w konsekwencji wyłączył możliwość podnoszenia tego typu zarzutów. Funkcję kompensacyjną pełni w tych sytuacjach odszkodowanie, o które mogą ubiegać się podmioty, których nieruchomości podlegały wywłaszczeniu.
Ponadto podkreślenia wymaga, że organ odwoławczy odniósł się również do zgłoszonego przez skarżącego wniosku o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu zakończenia postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. w zakresie samowoli budowlanej na działce nr 4.
Organ wskazał, że Specustawa drogowa służy realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych i zawiera uregulowania szczególne wobec przepisów prawa budowlanego, które znajdują zastosowanie tylko w zakresie nieuregulowanym w specustawie. Podniósł, że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej określa szereg istotnych ustaleń wymienionych w art. 11f ust. 1 specustawy drogowej, w tym - w razie konieczności - decyzja ta określa również obowiązek rozbiórki istniejących obiektów budowlanych.
W związku z tym zasadnie organ stwierdził, że gdyby wolą inwestora było zlokalizowanie pasa drogowego na działce nr 4, wówczas znajdujący się na tej działce w granicach projektowanego pasa drogowego obiekt budowlany zostałby przewidziany do rozbiórki. Bezpodstawne były zatem również argumenty podniesione przez skarżącego na rozprawie, że z powodu istnienia samowoli budowlanej, nie zajęto pod drogę terenu działki nr 4.
W związku z powyższym – zasadnie wskazał organ w zaskarżonej decyzji – że wynik postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. dotyczącego wskazanej przez skarżącego samowoli budowlanej na działce nr 4, nie ma wpływu na rozstrzygnięcie wydane w niniejszej sprawie.
W podsumowaniu wskazać należało, że zarzuty podniesione w skardze nie zasługiwały na uwzględnienie. Przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i prawidłowo zastosowano prawo materialne. Wobec tego - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - skarga podlegała oddaleniu w całości.