II SA/Gl 1180/08

II SA/Gl 1180/08 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2009-05-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-11-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Iwona Bogucka /przewodniczący/
Maria Taniewska-Banacka /sprawozdawca/
Rafał Wolnik
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art. 32 ust. 4
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędziowie Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant sekr. sąd. Elwira Massel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2009 r. sprawy ze skargi S. M. i W. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę
Uzasadnienie
Wydaną na wniosek inwestorów E. T.-S. i P. S. decyzją z dnia [...] r., Nr [...], Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz szamba na działce o nr geodezyjnym 1 w B. przy ul. [...] formułując jednocześnie warunki jakie w trakcie realizacji inwestycji winne być spełnione. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał m.in., iż zgodnie z ustaleniami zawartymi w uchwale Rady Gminy B. z dnia [...] r. nr [...] (Dz. Urz. Woj. ŚI. z dnia [...] r. Nr [...], poz. [...]) w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. dla sołectwa B. planowana inwestycja zlokalizowana jest na obszarze przeznaczonym pod mieszkalnictwo (symbol planu "B" 11-MN) i jest zgodna z powyższym zapisem planu. Budynek zaprojektowany został w odległości 1,5 m od granicy z działką o nr geodezyjnym 2 k.m. [...] obręb B. Organ I instancji wskazał też, że właściciele sąsiedniej nieruchomości S. M. i W. M. wnieśli pisemny sprzeciw do projektowanego usytuowania budynku (zarzucając, iż zacieni on należącą do nich działkę). Ponieważ jednak działka inwestora jest wąska (14,4 m), zastosowanie znajduje w tej sprawie przepis § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który dopuszcza lokalizację w odległości 1,5 m od granicy działki. Zamierzona lokalizacja nie koliduje nadto z żadną zabudową działek sąsiednich, wobec czego nie uwzględniono sprzeciwu stron postępowania. Organ I instancji wskazał nadto, że inwestorzy złożyli oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a złożony przez nich projekt budowlany został przez organ sprawdzony w zakresie zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B., wymaganiami ochrony środowiska, zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, kompletności projektu budowlanego i wykonania go przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, a także posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, oraz zaświadczenia o wpisie projektanta na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego.
Od decyzji tej wnieśli odwołanie S. i W. M. podnosząc, iż wydana przez organ decyzja jest niezgodna z planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego albowiem projekt zagospodarowania działki przewiduje aż 2 parkingi na co najmniej 5 miejsc postojowych podczas gdy plan dopuszcza jedynie 2 miejsca na jedną działkę. Nadto wymagana planem minimalna odległość od krawędzi jezdni (15 m) nie oznacza, że budynek można sytuować w odległości aż 40 m od ulicy albowiem łamie to ład przestrzenny. Niedopuszczalną jest także lokalizacja budynku w zbliżeniu do granicy działki (1,5 m). Taka lokalizacja obniży bowiem wartość handlową działki odwołujących się. Dodatkowym pismem, uzupełniającym wniesione odwołanie, S. i W. M. wskazali nadto, że ich zdaniem plan dopuszcza jedynie zbliżenie do granicy działki zabudowy zwartej, nie zaś budynku wolnostojącego. Z kolei uzasadnieniem znacznej odległości budynku od ul. [...] nie może być istnienie na terenie tym linii elektrycznej albowiem wybudowana została ona w niezgodzie z planem. W konsekwencji wydana decyzja to cyt. "lansowanie chaotycznej zabudowy, co doprowadzi do powstania konfliktu".
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podkreślił spełnienie wymagań przewidzianych przepisami prawa, od których normy uzależniają możliwość uzyskania pozwolenia na budowę. Ustosunkowując się natomiast do zarzutów S. i W. M. co do usytuowania planowanego budynku organ stwierdził, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Usytuowanie projektowanego budynku mieszkalnego w odległości 1,5 m od granicy jest dopuszczalne o ile rozmiary działki uniemożliwiają inne usytuowanie obiektu (§ 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Z akt sprawy wynika, iż działka Inwestora jest działką wąską i jej rozmiary faktycznie uniemożliwiają inne usytuowanie projektowanego obiektu - wobec czego planowana lokalizacja w zbliżeniu do granicy wypełnia dyspozycję wyżej cytowanego § 12 ust. 3 ww. rozporządzenia. Natomiast zapis planu, na który powołują się odwołujący mówiący o możliwości lokalizacji obiektów budowlanych w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką wyłącznie "w zabudowie zwartej", nie może być przesądzającym o konieczności odmowy udzielenia wnioskowanego pozwolenia na budowę, ponieważ pojęcie "zabudowy zwartej" nie zostało doprecyzowane w zapisach planu, a ponadto - zdaniem tutejszego organu - ten nieprecyzyjny warunek sprzeczny jest z jednoznacznie brzmiącym przyzwoleniem ustawodawcy na sytuowanie obiektu budowlanego w odległości 1,5 m od granicy z działką sąsiednią, jeżeli rozmiary działki uniemożliwiają inne usytuowanie. Co do zarzutu ilości miejsc parkingowych organ wyjaśnił nadto, iż z przedstawionej dokumentacji wynika, że przewidziano dwa miejsca postojowe dla samochodów osobowych w odległości 7 m od okien budynku. W aktach sprawy nie znaleziono dowodów na planowaną większą ilość miejsc parkingowych - wobec czego organ nie przyznaje racji zarzutom podnoszonym w tym zakresie przez odwołujących się. Odnośnie naruszenia zapisów planu poprzez usytuowanie projektowanego budynku w odległości 40 m od krawędzi jezdni, organ wskazał, iż zgodnie z § 10 ust. 2 pkt 8 planu dla jednostki [B] 68 KD -D1/2 (w tym obszarze usytuowana jest działka Inwestorów) ustala się następujące zasady zagospodarowania: usytuowanie obiektów nowo projektowanych od krawędzi jezdni nie mniej niż 15 m. W omawianej sytuacji inwestor z uwagi na przebiegającą na terenie działki linię elektroenergetyczną napowietrzną 0,4 kV przewidział budynek mieszkalny w odległości 44 m od krawędzi jezdni, należy więc uznać, iż warunek przewidziany przez wyżej cytowany zapis planu przestrzennego w postaci usytuowania obiektu budowlanego w odległości nie mniej niż 15 m od krawędzi jezdni został zachowany. Tutejszy organ nie uznaje zarzutów Skarżących, iż taka lokalizacja "łamie ład przestrzeni", tym bardziej że takie zarzuty o charakterze subiektywnym, nie mające poparcia w przepisach prawa materialnego nie mogą przesądzać o odmowie udzielenia wnioskowanego pozwolenia na budowę. Reasumując, zdaniem organu II instancji, zarzutów podnoszonych w odwołaniu nie można uznać za jakiekolwiek naruszenie norm prawa materialnego lub formalnego - co uzasadniałoby konieczność uchylenia udzielonego pozwolenia na budowę.
Pismem z dnia [...] r. S. i W. M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji domagając się jej uchylenia i wstrzymania w całości jej wykonania (ten ostatni wniosek został oddalony postanowieniem tut. Sądu z dnia 14 stycznia 2009 r.). Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz § 14 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu wskazali, iż w myśl przywołanego postanowienia planu szerokość nowo wydzielanej działki dla zabudowy jednorodzinnej wynosić winna co najmniej 19m. Działka inwestorów nie spełnia tych wymagań i nadaje się jedynie pod budownictwo letniskowe. Zdaniem skarżących inwestorzy zapewne cyt. "w chwili zakupu działki nie zostali poinformowani o faktycznej wartości zakupionej nieruchomości". Skarżący podtrzymali tez zarzut niezgodnego z planem, odnoszącym się w tej mierze jedynie do zabudowy zwartej, usytuowania budynku w zbliżeniu do granicy działki, podkreślili też, że nie wyrazili zgody na posadowienie linii elektrycznej. Domagają się nadto by budynek inwestorów przesunąć do ulicy [...] gdzie mógłby on być usytuowany w zbliżeniu 1,5 m do granicy albowiem wówczas byłaby to granica z drogą dojazdową do działki skarżących natomiast nie z samą działką. Poprawiłoby to, zdaniem skarżących, ład przestrzenny okolicy.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Z kolei inwestorzy, E. i P. S., pismem procesowym z dnia [...] r. wskazali, że możliwość przybliżenia budynku do granicy nie zależy ani od zgody sąsiada, ani od podobnego usytuowania budynku na sąsiedniej działce lecz jedynie od czynników, o których mowa w § 12 przywołanego wyżej Rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Wskazali nadto, że usytuowanie budynku w odległości 40 m od krawędzi jezdni jest zgodne z prawem. Podyktowane jest także koniecznością albowiem przez teren działki przebiega linia elektroenergetyczna napowietrzna (którą notabene skarżący kwestionują choć ich własny budynek jest do niej podpięty).
Dodatkowym pismem z dnia [...] r. skarżący S. i W. M.wskazali, że ich zdaniem można usytuować budynek sąsiadów w sposób nie budzący konfliktów. Do pisma dołączyli stosowny szkic sytuacyjny.
W trakcie rozprawy przed tut. Sądem w dniu 29 maja 2009 r. inwestor P. S. poinformował, że przedmiotowy budynek został już zakończony i został mu nadany numer adresowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, pozostaje w zgodzie z obowiązującym prawem, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie zasługuje na uwzględnienie.
Przystępując do szczegółowych rozważań w pierwszej kolejności wskazać w tym miejscu należy, iż w myśl art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. 2006, Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:
1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
Stosownie natomiast do ust. 4 cytowanego artykułu w razie spełnienia wymagań określonych powyżej oraz dochowania wymogów formalnych wniosku określonych w art. 32 ust. 4 ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Odnosząc wskazane wyżej normy do okoliczności przedmiotowej sprawy wskazać należy, iż prowadzące postępowanie organy dochowały przewidzianych wyżej wymogów w zakresie obowiązkowej kontroli projektu budowlanego (inwestorzy złożyli komplet wymaganych dokumentów) uznając, iż planowana inwestycja nie jest sprzeczna z obowiązującym prawem. Pogląd ten zdaniem Sądu należy podzielić. Inwestycja (budowa budynku jednorodzinnego i szamba) zaplanowana została bowiem na terenie, który w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy B. przeznaczony jest pod mieszkalnictwo (symbol planu "B" 11-MN) co pozwala na uznanie, iż jej lokalizacja zgodna jest z ustaleniami planu. Także zarzuty skarżących co do szczegółowej lokalizacji obiektu, notabene różnie formułowane na poszczególnych etapach postępowania, nie znalazły potwierdzenia w stanie faktycznym sprawy. Słusznie bowiem w zaskarżonej decyzji organ II instancji zauważa, iż nie polega na prawdzie ujęte w odwołaniu stwierdzenie, że przedłożony przez inwestorów projekt zagospodarowania działki przewiduje aż 2 parkingi na przynajmniej 5 miejsc parkingowych, podczas gdy w rzeczywistości projekt ten, do którego skarżący mieli wgląd, przewiduje jedynie 1 parking obejmujący 2 miejsca parkingowe. Poprawnie też wskazał odwołującym się, iż nie może stanowić zarzutu wobec planowanej inwestycji fakt nadmiernego oddalenia budynku od krawędzi jezdni, § 10 ust. 2 pkt 8e planu miejscowego przewiduje bowiem w tej mierze jedynie wymogi jeśli chodzi o odległość minimalną. Wymogi te (co najmniej 15 m) zostały spełnione albowiem budynek zaplanowany został w odległości ponad 40 m od krawędzi jezdni. Nie może zatem w tej mierze zostać uwzględnione zawarte w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej i w skardze żądanie przesunięcia planowanego budynku w kierunku ulicy [...] (do poziomu prowadzącej do działki skarżących drogi dojazdowej), które notabene proponując odmienną lokalizację budynku odnosi się de facto do innego zamierzenia inwestycyjnego niż wnioskowane przez inwestorów i w konsekwencji ani w ramach postępowania administracyjnego ani też sądowego nie mogło podlegać ocenie. Także zarzuty skarżących odnośnie usytuowania budynku w niedozwolonym zbliżeniu do granicy działki, albowiem ich zdaniem plan miejscowy dopuszcza zbliżenie takie jedynie w przypadku zabudowy zwartej, nie zaś budynku wolnostojącego, nie mogły zostać uwzględnione. W pierwszej kolejności podkreślić w tym miejscu należy, iż w myśl § 12 ust. 1 cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. zasadą jest niedopuszczalność zabudowy w granicy działki. Jeżeli z przepisów § 13, 60, 271 i 273 lub przepisów odrębnych (wprowadzających w tej mierze zaostrzone warunki) nie wynikają inne wymagania, budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż:
1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy,
2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy.
W drodze wyjątku przepisy dopuszczają wprawdzie zbliżenie obiektu do granicy działki w stopniu większym niż przewidziane wyżej minimalne odległości jednak jedynie w ściśle unormowanych sytuacjach. W myśl bowiem ustępu 3 cytowanego paragrafu sytuowanie ściany budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli:
1) wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo
2) nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ze względu na rozmiary działki.
Obie wskazane sytuacje mają charakter obiektywny, niezależny od woli stron bądź uznania organu. W pierwszym przypadku zbliżenie zabudowy do granicy dopuszczalne jest w sytuacji gdy wprost zezwala na to, bezwarunkowo bądź przewidując dodatkowe warunki plan miejscowy. Drugą sytuacją jest niemożność innej lokalizacji zabudowy z uwagi na zbyt małe wymiary działki. Także i ta okoliczność nie ma charakteru uznaniowego, a stwierdzenie przez organ jej istnienia i dopuszczenie tym samym odstępstwa od wymaganych w odległości uzależnione jest od ustalenia, że zmiana zamierzonej lokalizacji obiektu jest obiektywnie niemożliwa.
Przepisy przywołanego wyżej rozporządzenia traktują także o innych wyjątkowych sytuacjach, kiedy to w myśl § 12 ust. 4 z uwagi na zabudowę w granicy lub w jej pobliżu działki sąsiedniej możliwym jest sytuowanie obiektów w takiej samej odległości od drugiej strony granicy. Przywołany przepis nie odnosi się jednak do przedmiotowej sprawy z uwagi na brak tak usytuowanej zabudowy działki sąsiedniej. Odnosząc przytoczone wyżej, zawarte w § 12 ust. 3 rozporządzenia unormowania do okoliczności przedmiotowej sprawy wskazać należy, iż w myśl miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. na obszarze tym dopuszcza się lokalizację obiektów budowlanych w cyt. "zabudowie zwartej" w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką lub bezpośrednio przy granicy działki jedynie w wypadku gdy ze względu na rozmiary działki nie ma możliwości zachowania wymaganej prawem odległości. Ustalenie planu jest w tej mierze nieprecyzyjne. Brak bowiem jednoznacznego wyjaśnienia pojęcia zabudowy zwartej i w konsekwencji nie wiadomo do jakiej w istocie zabudowy plan w ustaleniu tym się odnosi. Rozważać można też, jak to uczynił organ II instancji, czy w przywołanym passusie plan nie jest sprzeczny z rozporządzeniem albowiem w myśl rozporządzenia może on zezwalać na dopuszczalność zabudowy w zbliżeniu do granicy jedynie w przypadkach innych niż uregulowany prawem powszechnym zbyt mały rozmiar działki (plan może zatem w stosunku do rozporządzenia dopuszczalność sytuowania budynków w zbliżeniu do granicy działki rozszerzać, w żadnym razie nie może natomiast dopuszczalności tej zawężać). Niezależnie jednak od wątpliwych w tej mierze ustaleń planu miejscowego do projektowanej zabudowy odnieść należy nie ustalenia te lecz wprost przepis rozporządzenia zezwalający na sytuowanie ściany budynku jeżeli rozmiary działki nie zezwalają na zachowanie wymaganych odległości. Jak wynika z okoliczności faktycznych sprawy, a skarżący faktom tym nie przeczą, działka inwestorów jest istotnie bardzo wąska. Ma bowiem jedynie 14,4 m szerokości, a tym samym zachowanie wymaganych odległości (3 bądź 4 m) od granic działki uznać należy w przypadku budowy budynku mieszkalnego za niemożliwe. Dodatkowo podkreślić w tym miejscu należy, iż lokalizacja taka nie koliduje z istniejącą zabudową działek sąsiednich, a tym samym nie uniemożliwia właścicielom nieruchomości sąsiednich korzystania ze swej własności.
Także zawarty w skardze zarzut skarżących, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wymaga aby minimalna szerokość działki wynosiła co najmniej 19 m co w konsekwencji powoduje, zdaniem skarżących, generalną niedopuszczalność zabudowy działki inwestorów nie może zostać uwzględniony. Jak bowiem sami skarżący podkreślają ustalenie to dotyczy działek nowo wydzielanych nie zaś działki już istniejącej, na której planowana jest zabudowa. Do sfery subiektywnych ocen należą natomiast uwagi skarżących o wymaganiach co do ładu przestrzennego, kwestie te przesądza bowiem plan miejscowy. Poza zakres przedmiotowy rozpoznawanej sprawy wykraczają zaś zarzuty skarżących co do ich zdaniem "nielegalności" przebiegającej przez działki linii energetycznej, kwestia ta nie jest bowiem objęta zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją.
W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów uznających słuszność przyjętego przez organ II instancji rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.