II SA/Gl 1161/10

II SA/Gl 1161/10 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2011-09-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2010-10-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Bonifacy Bronkowski
Iwona Bogucka /sprawozdawca/
Włodzimierz Kubik /przewodniczący/
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OZ 550/11 - Postanowienie NSA z 2011-07-01
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
art. 45 ust. 1, art. 55 pkt 1, art. 57 ust. 7, art. 59f, art. 59g
Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka (spr.),, Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2011 r. sprawy ze skargi "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą we W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia oddala skargę.
Uzasadnienie
Ostateczną decyzją z dnia [...]r. nr [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił [A] spółce z o.o. w W. pozwolenia na budowę zakładu produkcji betonu towarowego – węzła betoniarskiego (kategoria obiektu XVIII) w [...] przy ul. [...], na działkach nr [a], [b] i [c]. Jak wynika z uzasadnienia tej decyzji, wydaniu pozwolenia towarzyszyły protesty przeciwko inwestycji ze strony mieszkańców domów jednorodzinnych, znajdujących się w okolicy. Pismem z [...] r. jedna z tych osób zwróciła się do Starosty [...] o wyjaśnienie, czy obiekt posiada pozwolenie na użytkowanie, albowiem prowadzi już działalność produkcyjną. Pismo zostało przesłane Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w R., którego pracownicy w dniu [...]r. przeprowadzili obserwację zakładu, bez powiadomienia o niej przedsiębiorcy. Obserwacja w tym dniu drogi dojazdowej do zakładu nie wykazała, aby dokonywano wywozu betonu.
W dniu [...] r. pracownicy organu dokonali niezapowiedzianej kontroli zakładu, w której uczestniczył kierownik budowy. Ustalono, że dziennik budowy znajduje się poza placem budowy a inwestor nie dysponuje jeszcze pozwoleniem na użytkowanie. Kierownik budowy oświadczył, że beton wywieziony z zakładu jest betonem próbnym, trwa rozruch technologiczny i badania właściwości wytrzymałościowych poszczególnych klas betonu. Podał, że nie może określić miejsca wywozu betonu. W protokole zanotowano, że w trakcie oględzin zakładu trwała w nim produkcja betonu, w czasie kontroli miał miejsce załadunek betonu do dwóch samochodów. Nie były prowadzone roboty budowlane. Z oględzin, w tym z czynności załadunku samochodów, sporządzono dokumentację zdjęciową. Zobowiązano kierownika budowy do dostarczenia organowi dziennika budowy. Ze znajdujących się w aktach kart dziennika wynika, że w dniu [...] r. miał miejsce rozruch próbny i wykonanie mleczka cementowego, natomiast w następnych dniach kontynuowano roboty budowlane związane z betonowaniem nawierzchni, montażem ekranów akustycznych, układaniem krawężników i kostki betonowej.
Pismem z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. zawiadomił Spółkę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego – wytwórni betonu w [...]. W zawiadomieniu opisano dotychczasowe czynności i ustalenia, wskazano też, że w pozwoleniu na budowę został nałożony obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Pouczono stronę o przysługujących jej prawach w toku postępowania. Zawiadomienie zostało doręczone Spółce [...] r. w jej siedzibie, co potwierdza zwrotny dowód doręczenia znajdujący się w aktach.
W dniu [...] r. dokonano kolejnej kontroli obiektu, brali w niej udział kierownik budowy i pracownik Spółki, którzy oświadczyli, że beton jest wytwarzany jedynie w celach zbadania jego właściwości przez firmę [B] i laboratorium Spółki w W.. W toku kontroli przesłuchano także kierowców dwóch samochodów, które przyjechały po beton. Kierowca samochodu o nr rej. [...] podał, że przyjechał po beton do utwardzenia terenu dla K. W., prowadzącego wielobranżową firmę [C]. Kierowca samochodu o nr [...] oświadczył, że beton będzie zawieziony do próby do firmy K. W. W drodze rozmowy telefonicznej z pracownikiem firmy [C] ustalono, że firma ta nie zajmuje się badaniem betonu.
Postanowieniem z dnia [...] r. organ I instancji wymierzył Spółce karę z tytułu przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia, w kwocie 115.000 zł.
W dniu [...] r. wpłynęło do organu zarówno zażalenie na wydane postanowienie, jak i wyjaśniające pismo Spółki z [...] r. wraz z oświadczeniem K. W., że firma jego świadczy usługi spedycyjne betonu i wynajmuje pompy na rzecz [A], a w [...] r. jego betonowozy przewoziły zaroby próbne, które po pobraniu próbek w zakładzie[D], były recyklingowane. Złożono też sprawozdanie z badania betonu dla partii z [...]r. wykonane przez Laboratorium Zakładowe [E] Spółka z o.o. w W. oraz wyniki badań wstępnych dla produkcji betonu z [...] r., dotyczące próbek pobranych [...] r. Oba badania dotyczą próbek pochodzących z zakładu [A] w [...].
Postanowieniem z dnia [...] r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu podał, że podziela stanowisko organu I instancji, iż doszło do przystąpienia do użytkowania przedmiotowej wytwórni betonu. Ocenił, że materiał zebrany w sprawie wniosek taki potwierdza. Zanegowano natomiast wyliczenie wysokość obliczonej kary, bazujące na zaliczeniu poszczególnych elementów wytwórni do różnych kategorii obiektów budowlanych, co skutkowało zastosowaniem odmiennych współczynników. Uznano, że organ I instancji nie ustalił jakie obiekty funkcjonowały w obiekcie, zalecono także zawiadomienie strony o zakończeniu postępowania, celem umożliwienia zapoznania się z aktami.
Prowadząc ponowienie postępowanie, organ I instancji w oparciu o projekt budowlany ustalił, jakie obiekty i urządzenia są konieczne do uruchomienia produkcji betonu, co zostało zweryfikowane przez Spółkę [F], podmiot od którego zakupiono węzeł betoniarski HBS2D. W piśmie z [...] r. Prokurent [F] Sp. z o.o. podał, że do prób technologicznych i technicznych niezbędne są takie urządzenia jak: zasobnik na kruszywo, mieszalnik, silos i podajnik ślimakowy, zasieki 2 szt. oraz kontener operatora. Przesłuchano także w charakterze świadków kierowców samochodów, które w dniu [...] r. odbierali beton z zakładu w [...]. O wezwaniu świadków zawiadomiono stronę, o czym świadczą znajdujące się w aktach zwrotne potwierdzenia odbioru wezwań. Przesłuchanie miało na celu ustalenie, czy i jakie elementy wytwórni betonu były użytkowane w [...] r. Świadek R. G. podał, że w dniu [...]r. odebrał jedną gruszkę betonu. Oczekiwanie trwało ok. 3-4 godzin. Korzystał z zaplecza sanitarno-socjalnego, użytkowane było także pomieszczenie operatora. Nie pamięta, czy były użytkowane boksy na kruszywo. Świadek S. P. podał, że załadował w dniu [...]r. jedną gruszkę, nie korzystał z pomieszczenia sanitarno-socjalnego, nie pamięta, czy były użytkowane boksy na kruszywo. Użytkowane było pomieszczenie operatora.
Zawiadomiono stronę o zakończeniu postępowania i poczynionych ustaleniach. Pismem z [...] r. Spółka zarzuciła naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, nie sprecyzowała jednak, na czym ono polegało. Zarzucono także nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy. Zawnioskowano o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej celem wyjaśnienia spornych okoliczności. Podniesiono, że prowadzone były w zakładzie próby technologiczne, które nie są elementem procesu budowy. Natomiast w ocenie strony, kara za przystąpienie do samowolnego użytkowania może dotyczyć tylko budowy zakończonej. Budowa w przedmiotowym zakładzie nie została zakończona w momencie przeprowadzania rozruchu technologicznego, który organ wadliwie kwalifikuje jako przystąpienie do użytkowania obiektu. Istnieje różnica między próbami rozruchowymi a użytkowaniem, czyli komercyjną produkcją betonu. Zarzucono także, że w sprawie nie sporządzono protokołu z obowiązkowej kontroli, o jakiej mowa w art. 59a ust. 2 prawa budowlanego. Zwrócono także uwagę, że została już wydana decyzja o pozwoleniu na użytkowanie wytwórni, należy zatem rozważyć celowość nałożenia kary oraz nie można odrywać kary od kwestii winy, a spółce [A] nie można przypisać jakiegokolwiek stopnia winy.
W reakcji na pismo strony, PINB w R. wyjaśnił, że rozprawę przeprowadza się w sytuacji, gdy zapewni to przyśpieszenie lub uproszczenie postępowania bądź osiągnięcie celu wychowawczego albo wymaga tego przepis prawa, a także gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron. W sprawie przesłanki te nie zaistniały.
Postanowieniem z [...] r. nr [...] PINB w R. wymierzył Spółce karę 50 000 zł za przystąpienie do użytkowania wytwórni betonu towarowego w N. przy ul. [...]. W podstawie prawnej podano przepis art. 57 ust. 7, 59f i 59g ustawy Prawo budowlane. W uzasadnieniu natomiast opisano dotychczasowe czynności i ustalenia. Stwierdzono, że twierdzenia kierownika budowy o rozruchu technologicznym nie znajdują potwierdzenia w dzienniku budowy, rozruch taki odnotowano w dniu [...] r., a beton na potrzeby prowadzenia dalszych prac budowlanych w zakładzie produkowano do dnia [...] r. w tym dniu nastąpił demontaż szalunków wykonanych nawierzchni i cięcie w celu dylatacji. Wyniki kontroli w dniu [...] r. potwierdziły, że prowadzona była produkcja betonu, wywożonego poza teren zakładu do firmy [C] w T. Firma ta nie zajmuje się wykonywaniem prób wytrzymałościowych betonu. Zgodnie z pozwoleniem na budowę, wszystkie elementy zakładu są zakwalifikowane do XVIII kategorii. Dla ustalenia które obiekty i o jakiej powierzchni były użytkowane, przesłuchano świadków odbierających beton. O czynności tej strona była zawiadomiona, jednak nie wzięła w niej udziału, wobec czego zarzuty naruszenia przepisów procedury administracyjnej w tym zakresie nie są zasadne. W oparciu o projekt budowlany i wyjaśnienia świadków przyjęto, że do produkcji betonu niezbędne były: zasobnik na kruszywo, mieszalnik, silosy na cement (min. 1 szt.), kontener operatora, zasieki na kruszywo oraz część socjalna. Łączna kubatura tych obiektów wynosi 1464,4 m3. Karę obliczono na podstawie art. 59f ust. 1 prawa budowlanego jako iloczyn stawki opłaty (500), współczynnika wielkości obiektu (1) i współczynnika kategorii obiektu (10), oraz z zastosowaniem art. 57 ust. 7 prawa budowlanego, nakazującym 10 krotne podwyższenie wyliczonej kwoty. Wyjaśniono też, że w sprawie nie zachodzi sytuacja uzasadniająca przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, albowiem w sprawie nie występują strony o sprzecznych interesach a Spółka nie określiła, co w istocie miałoby być przedmiotem ustaleń w toku rozprawy.
W zażaleniu na postanowienie Spółka wniosła o jego uchylenie i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzuciła naruszenie art. 54, 55 i 57 prawa budowlanego oraz art. 6, 7 i 8 k.p.a. Podtrzymano twierdzenie, że nie wyjaśniono istotnych dla sprawy okoliczności związanych z produkcją betonu, która miał charakter próbny i była związana z rozruchem zakładu i nie pouczono strony, że może brać udział w przesłuchaniu świadków. Rozruch technologiczny, jako nie związany z robotami budowlanymi, nie wymaga odnotowania w dzienniku budowy. Podstawą zaś wymierzenia kary może być tylko przystąpienie do użytkowania obiektu, którego budowa została zakończona. Brak jest definicji zakończenia budowy. W dacie kontroli budowa nie została zakończona, zatem brak podstaw do kwalifikowania stanu faktycznego jako użytkowania obiektu. Nadto podniesiono, że przedmiotem rozruchu były wyłącznie urządzenia znajdujące się w obiekcie, na ich uruchomienie nie było potrzebne żadne zezwolenie. Wyprodukowanie betonu służyło doborowi parametrów technicznych, wyprodukowany beton nie był sprzedawany, lecz został wywieziony przez firmę [C]. Zanegowano także stanowisko organu, że interesy stron w postępowaniu nie są sprzeczne, dowodem sprzeczności tych interesów jest fakt prowadzenia postępowania. Podtrzymano zarzut, że sporządzone z kontroli protokoły nie odpowiadają wymogom protokołu z kontroli obowiązkowej, o jakich mowa w rozporządzeniu MI z 23 lipca 2003 r. w sprawie wzoru protokołu obowiązkowej kontroli. W końcu wskazano, że nałożona kara stanowi nadmierne obciążenie dla finansów firmy, borykającej się z trudną sytuacją na rynku.
Zaskarżonym postanowieniem z [...] r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko, że doszło do przystąpienia do użytkowania bez wymaganego pozwolenia. Rozruch technologiczny jest w rozumieniu prawa budowlanego równoznaczny z przystąpieniem do użytkowania obiektu i bez względu na jego zakres winien nastąpić dopiero po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie. Rozumienie użytkowania obiektu należy rozumieć zaś zgodnie z ogólnymi zasadami znaczeniowymi przyjętymi w języku polskim, nie ogranicza się wyłącznie do użytkowania w rozumieniu kodeksu cywilnego. W przypadku obiektu budowlanego nie musi mieć charakteru pełnego, polega na korzystaniu z obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, określonym w pozwoleniu na budowę. Wydane pozwolenie na budowę określa inwestycję jako zakład betoniarski – węzeł do produkcji betonu i zalicza obiekt do kategorii XVIII. Taką też kategorię przyjęto dla obliczenia kary. Współczynnik dla kategorii XVIII wynosi 10. Wysokość kary została zatem wyliczona prawidłowo. Natomiast nałożenie kary jest obowiązkiem organu, nie zależy od indywidualnej sytuacji inwestora, także wysokość kary nie podlega miarkowaniu. Zwrócono również uwagę, że organy nadzoru budowlanego są uprawnione do kontrolowania obiektów, do czynności tych nie mają zastosowania przepisy kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące oględzin, nie ma zatem podstaw do zawiadamiania o czasie i miejscu kontroli. W niniejszej sprawie kontrola odbyła się z udziałem kierownika budowy. O wszystkich czynnościach organu strona była powiadamiana.
W skardze do sądu administracyjnego Spółka zwróciła się o uchylenie postanowień, zarzucając błędną wykładnie art. 54, 55 i 57 ust. 7 prawa budowlanego oraz naruszeni przepisów postępowania administracyjnego – art. 6, 7 i 8 oraz 77 i 80 k.p.a. W uzasadnieniu podtrzymano zarzuty zgłoszone uprzednio na etapie postępowania odwoławczego. Opisano regulację dotyczącą oddawania obiektów budowlanych do użytkowania. Podtrzymano twierdzenie, że rygory te dotyczą obiektów budowlanych, a nie ich wyposażenia. Wyposażenie obiektu nie jest jego częścią, nie jest także żadną kategorią obiektu budowlanego w rozumieniu prawa budowlanego. W tym zakresie przedstawiono regulacje ustawy dotyczące rodzajów obiektów budowlanych. Podniesiono także, że wadliwie węzeł do produkcji betonu zakwalifikowano do kategorii XVIII obiektów budowlanych a na zamontowanie urządzeń do produkcji betonu nie jest potrzebne zezwolenie. Czynności związane z rozruchem, jako że nie są etapami budowy, nie podlegają odnotowaniu w dzienniku budowy, nie są one także użytkowaniem obiektu budowlanego. Próbnie wyprodukowany beton nie był sprzedawany. Podtrzymano zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Wadliwie organy zaniechały przeprowadzenia rozprawy celem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i spornych kwestii, nie pouczono Spółki o możliwości uczestniczenia w przesłuchaniu świadków. W konsekwencji poczyniono ustalenia bez udziału strony. Podtrzymano podnoszone wcześniej zarzuty naruszenia przepisów dotyczących obowiązkowej kontroli obiektu oraz przepisów k.p.a. regulujących treść protokołu. Stanowisko swoje strona skarżąca podtrzymała na rozprawie w dniu 30 września 2011 r.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy niósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozważył, co następuje:
Nie kwestionowaną w sprawie okolicznością jest fakt udzielenia skarżącej Spółce pozwolenia na budowę dla realizacji zakładu produkcji betonu – węzła betoniarskiego, zaliczonego w pozwoleniu na budowę do XVIII kategorii obiektów budowlanych. Decyzja udzielająca pozwolenia nie była kwestionowana i pozostaje w obrocie prawnym. W tej sytuacji zarzuty dotyczące wadliwej kwalifikacji obiektu budowlanego do określonej kategorii, bez uprzedniego wzruszenia decyzji o pozwoleniu na budowę, nie mogą odnieść w skutku. Nie jest także kwestionowane, że przedmiotowy zakład powstał w oparciu o tę decyzję. Jej konsekwencją jest zatem zarówno kwalifikacja obiektu do określonej kategorii, jak i przeznaczenie zrealizowanego zamierzenia budowlanego. Zgodnie z art. 55 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623), jeżeli na wzniesienie obiektu jest wymagane pozwolenie i jest on zaliczony do kategorii XVIII, przed przystąpieniem do jego użytkowania należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. Określona w decyzji kategoria obiektu budowlanego obligowała zatem inwestora do uzyskania, przed przystąpieniem do użytkowania, decyzji zezwalającej na takie użytkowanie. W przekonaniu Sądu nie budzi także wątpliwości, że sposób użytkowania jest zależny od przeznaczenia obiektu w decyzji zezwalającej na jego budowę. Skoro udzielono jej dla zakładu produkcji betonu, to niewątpliwie przystąpienie do produkowania betonu przed uzyskaniem ostatecznej decyzji zezwalającej na użytkowanie, będzie przypadkiem samowoli w zakresie użytkowania. Nie można przy tym podzielić przekonania Spółki, że do użytkowania może dojść wyłącznie w stosunku do obiektu wykonanego, gdy roboty budowlane będą zakończone. Niewątpliwe stan zakończenia robót, poza przypadkiem określonym w art. 55 pkt 3 prawa budowlanego, jest podstawą do udzielenia pozwolenia na użytkowanie, jest zatem warunkiem przystąpienia do użytkowania legalnego. Samowolne użytkowanie stanowi jednak stan faktyczny, nie prawny, i nie jest ograniczone do przypadków obiektów, w których proces budowlany został w całości przeprowadzony. Będąc stanem faktycznym, użytkowanie obiektu zależy od rzeczywistego, czysto faktycznego jego wykorzystania.
Nie mógł przy tym odnieść skutku zarzut skargi, że w istocie doszło do użytkowania urządzeń, maszyn znajdujących się w obiektach a zarówno na ich zamontowanie jak i używanie nie jest wymagane żadne pozwolenie, albowiem nie stanowią one obiektu budowlanego i nie podlegają reżimowi prawa budowlanego. Niewątpliwie wyposażenie obiektu budowlanego nie jest jego częścią składową. Należy jednak konsekwentnie mieć na względzie, co było przedmiotem udzielonego pozwolenia, którego skutkiem jest obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Obiektem objętym pozwoleniem jest zakład produkcji betonu i jego użytkowanie będzie polegało na wytwarzaniu betonu. Fakt, że dzieje się tak być może także z wykorzystaniem urządzeń, które odrębnie postrzegane, nie stanowią obiektów budowlanych, nie ma znaczenia. Maszyny te i urządzenia, funkcjonując w ramach zakładu, na budowę którego udzielono pozwolenia, są przejawem i warunkiem jego użytkowania.
W niniejszej sprawie kwestią wymagającą rozstrzygnięcia było zatem, czy w przedmiotowym zakładzie doszło do produkowania betonu. Nie jest natomiast istotnym warunkiem, czy produkcja ta miała charakter komercyjny i czy w istocie doszło do zbycia betonu i osiągnięcia przez Spółkę przychodu.
Warto zauważyć, że Skarżąca Spółka nie neguje faktu uruchomienia urządzeń służących wytwarzaniu betonu, utrzymuje natomiast, że produkcja ta miała charakter próbny, była etapem budowy, związanym z rozruchem technologicznym i koniecznością przeprowadzenia prób. Odnosząc się do tego argumentu Sąd przyjął, że po pierwsze, cel wytwarzania betonu nie ma istotnego znaczenia, o ile nie da się go zakwalifikować jako związanego z etapem budowy. Można bowiem założyć, że w przypadku pewnych inwestycji, poszczególne etapy prac budowlanych mogą wymagać przeprowadzenia próbnych rozruchów, celem sprawdzenia prawidłowości wykonanych prac budowlanych. Taki warunek może wynikać bądź z projektu budowlanego, bądź z wymogów sztuki budowlanej. Będąc etapem budowy, czynności takie winny jednak zostać odnotowane w dzienniku budowy, co wynika z art. 45 ust. 1 prawa budowlanego. Dziennik budowy stanowi urzędowy dokument zarówno przebiegu robót budowlanych, jak i zdarzeń i okoliczności zachodzących w toku wykonywanych robót. Nie polega zatem na prawdzie twierdzenie, że próbne rozruchy poszczególnych elementów zakładu, związane z produkcją próbnych partii betonu, nie wymagały ujawnienia w dzienniku budowy. Winny one, jeśli miały miejsce, być w nim wpisane. Zwraca uwagę, że w stosunku do prowadzonych robót wpisów takich istotnie dokonano, pod datą [...] r. ujawniono rozruch próbny i wykonanie mleczka cementowego a [...] wykonanie pierwszego betonu i betonowanie nawierzchni w boksach i za silosami, co miało miejsce do dnia [...] r. Wpisy te świadczą o tym, że przypadki wykonania betonu na etapie prac budowlanych miały miejsce i prawidłowo zostały odnotowane w dzienniku budowy. W okresie, którego dotyczyła kontrola użytkowania zakładu, wpisów takich już jednak nie zrobiono. Na tej podstawie nie można przyjąć, że w okresie dokonywania kontroli miały miejsce próby i produkcja betonu na potrzeby ustawienia parametrów maszyn, związane z etapem budowy. Nie stanowiąc ujawnionych w dzienniku budowy zdarzeń i okoliczności zachodzących w toku wykonywanych robót budowlanych, stwierdzone przypadki produkcji betonu należy zakwalifikować jako przejaw użytkowania obiektu budowlanego, bez względu na cel wytwarzania betonu.
Sąd nie podziela także zarzutów Spółki, jakoby postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone z naruszeniem przepisów procedury, w tym dotyczących dowodzenia. Stroną postępowania była Spółka działając w sprawie samodzielnie, zatem prawidłowo organy doręczały wszelką korespondencję na adres jej siedziby w W. O prawach swych strona została pouczona już w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania i z nich korzystała, składając wnioski i pisma. W przesłanym Spółce do wiadomości wezwaniu dla świadków zawarto informację o treści art. 79 k.p.a., w tym o prawie strony do udziału w przeprowadzaniu dowodu, zadawania pytań i składania wyjaśnień. Zarzuty podnoszone w tym zakresie nie znajdują zatem potwierdzenia w materiale sprawy. Nie jest także zasadny zarzut dotyczący wadliwego przeprowadzenia kontroli i nie sporządzenia protokołu odpowiadającego treścią art. 59a prawa budowlanego. Umknęło bowiem Skarżącej, że w sprawie przepis ten nie miał zastosowania, albowiem nie miała miejsca obowiązkowa kontrola, o jakiej mowa w tym przepisie. Kontrola tego rodzaju jest konsekwencją dokonania przez stronę zawiadomienia o zakończeniu budowy lub złożenia wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie, co wszak nie miało miejsca. Przeprowadzona kontrola obiektu miała natomiast swe podstawy w uprawnieniach przysługujących organom nadzoru budowlanego na podstawie art. 81a prawa budowlanego, odbyła się przy udziale kierownika budowy i został z niej sporządzony protokół dostatecznie odzwierciedlający zakres i wynik przeprowadzonych sprawdzeń. Prawidłowo także organy uznały, że żądanie przeprowadzenia rozprawy administracyjnej nie ma uzasadnienia w przepisach. Swe stanowisko strona skarżąca w pełnym zakresie przedstawiła w złożonych pismach. Natomiast w sprawie nie zachodzi sytuacja konfliktu między stronami o spornych interesach, nie jest bowiem stroną w sprawie organ administracji. W postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją, poza skarżącą Spółką, nie uczestniczyła inna strona, w szczególności osoby kwestionujące istnienie zakładu i właściciele sąsiednich nieruchomości.
Badając wnioski wyciągnięte przez organy na podstawie zebranego materiału Sąd uznał, że ocena stanu faktycznego nie przekracza granic swobody przysługującej organom w postępowaniu. Dysponując danymi z bezpośredniej kontroli zakładu, wyjaśnieniami kierowców samochodów odbierających beton oraz dokumentami budowy, prawidłowo przyjęto, że w zakładzie przystąpiono do produkcji betonu. Prawidłowo także ograniczono wyliczenie związanej z tym faktem kary, do powierzchni minimalnej, jakiej użytkowanie pozwala w zakładzie produkować beton, potwierdzonej zarówno przez producent instalacji jak i osób odbierających beton. Wyliczenie wysokości kary zostało dokonane zgodnie z art. 57 ust. 7 prawa budowlanego. W tej sytuacji brak jest podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji. Na koniec można zauważyć, że nakładanie kar administracyjnych nie zależy od winy osoby zobowiązanej do jej uiszczenia, a wysokość kary nie podlega miarkowaniu, zaś jej nałożenie nie ma charakteru uznaniowego.
Mając na względzie podane argumenty, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). orzekł jak w sentencji.