II SA/Gl 1142/20

II SA/Gl 1142/20 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2021-05-07
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2020-09-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Andrzej Matan
Artur Żurawik /przewodniczący sprawozdawca/
Renata Siudyka
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 334/22 - Wyrok NSA z 2024-11-19
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 32 ust. 4 pkt 2, art. 35 ust. 1,
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan, Sędzia WSA Renata Siudyka, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 maja 2021 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w K. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 1 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (obecnie j.t. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm. – dalej p.b) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie j.t. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 – dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla Inwestora "A" Sp. z o.o. z siedzibą w K., obejmujący budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z przebudową i nadbudową istniejącego budynku mieszkalnego, z infrastrukturą techniczną, garażem podziemnym, drogą pożarową oraz zagospodarowaniem terenu przy ul. [...]/[...] w K (działki ewidencyjne nr 1, 2, 3, k.m. [...], obręb S.).
W uzasadnieniu podano m. in., że inwestycja została uzgodniona przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz uzyskała zgodę organu p.poż. na spełnienie w planowanym budynku wymagań bezpieczeństwa pożarowego w sposób inny niż określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm. – dalej w.t.). Powyższa zgoda została udzielona na podstawie ekspertyzy technicznej sporządzonej przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru dzielnicy [...] - [...] w K., uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] r. (Dziennik Urzędowy Województwa Śląskiego nr [...], poz. [...] – dalej m.p.z.p.), którego zapis brzmi dla symbolu 1 MM - przeznaczenie podstawowe - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i wielorodzinna oraz 5 MU - przeznaczenie podstawowe - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i wielorodzinna oraz usługi, z wyjątkiem związanych ze sprzedażą paliw, handlem odpadami i złomem.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyła przez pełnomocnika Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] w K., zaskarżając ją w całości. Zarzucono m. in. naruszenie art. 7, 8, 11, 80, 107 § 3 k.p.a., w tym przez zaniechanie podjęcia niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, prawidłowego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, w szczególności odnośnie analizy dotyczącej odległości budynku sąsiedniego, zacienienia budynku "[...]", stanowiącego własność skarżącej Wspólnoty, przez mający powstać obiekt, bliskości zjazdów z ul. [...] na teren nieruchomości istniejącej i planowanej, stanu przebiegającej przez teren kanalizacji deszczowej.
Wojewoda Śląski decyzją z dnia [...] r., znak [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu podano m. in., że w projekcie budowlanym (s. 104-106) znajduje się sporządzona przez projektanta analiza planowanej inwestycji z wymogami m.p.z.p. potwierdzająca spełnienie tych wymogów. Organ odwoławczy po dokonaniu weryfikacji zapisów planu z przeprowadzoną analizą stwierdza jej prawidłowość. Śląski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Katowicach wyraził zgodę na alternatywny sposób spełnienia wymagań bezpieczeństwa pożarowego w budynku wskazany w ekspertyzie technicznej, w stosunku do określonego w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zapewni on niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej. Z projektu zagospodarowania terenu i przedłożonych przez Inwestora analiz przesłaniania, które sporządzone zostały przez uprawnionych projektantów wynika, że w stosunku do budynku skarżącej Wspólnoty nie zachodzi zjawisko przesłaniania i zacieniania, a planowana inwestycja uwzględnia normy prawne obowiązujące w tym zakresie. Projektowany budynek został usytuowany z uwzględnieniem budynku "[...]" przy zachowaniu przepisanych prawem odległości określonych w § 12, 13, 60, 271-273 w.t. Projekt zagospodarowania terenu w zakresie obsługi komunikacyjnej dla projektowanej inwestycji znajdującej się na obszarze miasta K. został uzgodniony przez jednostkę pełniącą obowiązki zarządcy dróg publicznych na terenie miasta K., tj. z Miejski Zarząd Ulic i Mostów w K. Kolektor kanalizacji deszczowej nie koliduje w żaden sposób z planowaną budową, a inwestor nie jest zobligowany przepisami prawa do złożenia oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie tego kolektora.
Skargę na powyższą decyzję Wojewody Śląskiego złożyła przez pełnomocnika Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] w K., zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:
1) przepisów prawa materialnego:
- art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., poprzez brak uwzględnienia słusznego interesu Skarżącej, jako właściciela budynku posadowionego na działce sąsiedniej, podczas gdy obiekt budowlany należy projektować i budować w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich,
- art. 33 w zw. z art. 35 p.b., poprzez brak zbadania przez Organ zgodności rozwiązań architektoniczno-budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej i błędne przyjęcie, że Inwestor spełnia wszystkie wymogi, jakie nakładają obowiązujące przepisy prawa, w tym w szczególności w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego, zasad dotyczących zacieniania i nasłonecznienia budynków, tj.:
a) art. 5 ust. 1 pkt 1 lit b) p.b. w zw. z § 271 i nast. w.t., w zakresie, w jakim planowana inwestycja nie spełnia wymagań bezpieczeństwa pożarowego,
b) § 13, 57 i 60 w.t. w zakresie jakim organ błędnie przyjął, że projektowana inwestycja spełnia te wymagania oraz nie uwzględnił zgłoszonych w tym zakresie zastrzeżeń skarżącej z uwagi na fakt, że skarżąca nie przedstawiła swoich analiz przesłaniania, sporządzonych przez osoby posiadające stosowne uprawnienia, podważających przedłożone przez Inwestora dokumenty,
2) przepisów prawa procesowego:
- art. 8 w zw. z art. 84 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszystkich spornych i zgłaszanych przez skarżącą zastrzeżeń, w tym w szczególności w zakresie spełnienia przez projekt wymagań dotyczących bezpieczeństwa przeciwpożarowego, w tym zaniechanie powołania biegłego w zakresie, w jakim wyjaśnienie sprawy wymagało wiadomości specjalnych, a tym samym naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywatela do działań organu państwa,
- art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezebranie całego materiału dowodowego w sprawie, a w konsekwencji przyjęcie, że zaskarżona decyzja "odpowiada" prawu, a tym samym organ nie mógł odmówić wydania decyzji we wnioskowanym przez Inwestora zakresie,
- art. 7, 8, 11, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a., poprzez zaniechanie podjęcia niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, prawidłowego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, a tym samym:
a) brak ustalenia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, prawidłowego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego oraz uzasadnienia faktycznego zaskarżonej decyzji, a w szczególności brak poczynienia i przedstawienia przez Organ własnych ustaleń odnośnie analizy dotyczącej odległości budynku sąsiedniego, zacienienia budynku "[...]" stanowiącego własność skarżącej przez mający powstać obiekt, bliskości zjazdów z ul. [...] na teren nieruchomości istniejącej i planowanej, stanu przebiegającej przez teren kanalizacji deszczowej, zasadności przyjęcia odstępstw w zakresie gwarancji bezpieczeństwa pożarowego, podczas gdy zadaniem Organu było dokonanie merytorycznej weryfikacji twierdzeń Skarżącej, co w dużej mierze uniemożliwia dokonanie właściwej oceny poprawności rozumowania organu i motywów, jakimi kierował się wydając zaskarżoną decyzję;
b) ogólnikowe uzasadnienie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, poprzez:
- pominięcie istotnych kwestii związanych z charakterem przedsięwzięcia, brak przeprowadzenia w sprawie szczegółowych analiz, celem weryfikacji budzących wątpliwość co do obiektywnej prawidłowości twierdzeń Inwestora, w szczególności w zakresie zgodności projektu z przepisami przeciwpożarowymi, w zakresie złożonego oświadczenia co do dysponowania tytułem prawnym do infrastruktury wodno - kanalizacyjnej, kwestii nasłonecznienia i zacienienia istniejących budynków,
- nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów Skarżącej i niepodanie przyczyn, z powodu których argumentom skarżącej odmówiono wiarygodności, ograniczając się do bezkrytycznej konkluzji, że organ nie ma kompetencji do kwestionowania stanowiska "organu wyspecjalizowanego w zakresie bezpieczeństwa pożarowego" i że "rolą organu nie jest dokonywanie ustaleń stanu prawnego infrastruktury technicznej znajdującej się na terenie inwestycyjnym" lub stwierdzenie, że to na skarżącej ciążył obowiązek przedstawienia stosownych analiz podważających przedłożone przez Inwestora dokumenty.
Mając na względzie wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 – dalej p.u.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 roku, poz. 2325 ze zm. – dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.
W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.
Zasadą jest, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy. Osoba uprawniona do nieruchomości może ją zagospodarować w zakresie obowiązującego prawa w sposób dowolny.
Zasada wolności budowlanej, jako prawo do zabudowy, ma dwa aspekty: cywilnoprawny i publicznoprawny. W aspekcie cywilnoprawnym prawo zabudowy jest pochodną prawa własności nieruchomości (ewentualnie innego prawa majątkowego o charakterze rzeczowym lub nawet obligacyjnym, w którym mieści się "prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane"), można więc przyjąć, że pośrednio zakotwiczone jest w art. 64 Konstytucji, gwarantującym "prawo do własności, innych praw majątkowych oraz prawo dziedziczenia" (ust. 1), równą dla wszystkich ochronę prawną (ust. 2) oraz dopuszczającym ograniczenie własności "tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności" (ust. 3). Trybunał Konstytucyjny – trafnie zaznaczając, że prawo własności stanowi najszersze przedmiotowo (zawierające otwarty katalog uprawnień właścicielskich) i najsilniejsze prawo do rzeczy, skuteczne erga omnes, i powołując się na art. 140 Kodeksu cywilnego (k.c.) – przyjmuje jednak klasyczną konstrukcję, że właściciel może czynić z rzeczą wszystko, z wyjątkiem tego, co zakazane; co jednak istotniejsze, twierdzi, że: "art. 140 k.c. wymienia jedynie podstawowe uprawnienia składające się na prawo własności, które jednakże nie wyczerpują jego treści, obejmujące m. in. - w odniesieniu do nieruchomości - uprawnienie do jej zabudowania" (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. Kp 7/09; OTK-A 2011/3/26). W tym samym orzeczeniu TK zauważa również, że granice prawa własności wynikają zarówno z norm prawa cywilnego (stanowiącego część prawa prywatnego), jak i z prawa administracyjnego (stanowiącego część prawa publicznego). W odniesieniu do prawa zabudowy - składowej prawa własności nieruchomości - można wręcz stwierdzić, że kształtowane jest ono przede wszystkim przez prawo publiczne. Normy administracyjnoprawne, wyznaczające granice prawa własności nieruchomości gruntowej, zawarte są głównie w przepisach z zakresu szeroko pojętego prawa budowlanego (wraz z przepisami techniczno-budowlanymi) oraz przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także w aktach prawnych dotyczących ochrony: przyrody, środowiska, gruntów rolnych i leśnych i zabytków, jak również w prawie wodnym, geologicznym i górniczym. Znaczna część tych przepisów odnosi się wyłącznie lub głównie do sposobu korzystania z prawa własności nieruchomości, ponieważ każde ograniczenie prawa zabudowy jest pośrednio ograniczeniem prawa własności nieruchomości.
Na terenie inwestycji, według m.p.z.p., występuje zarówno funkcja mieszkaniowa jednorodzinna, wielorodzinna, jak i usługowa (§9 ust. 2, ust. 5 m.p.z.p.). W projekcie budowlanym na s. 104-106 znajduje się analiza planowanej inwestycji w zakresie zgodności z wymogami m.p.z.p. Organ odwoławczy dokonał weryfikacji tej analizy z m.p.z.p. i zasadnie stwierdził jej prawidłowość, czemu dał wyraz w uzasadnieniu swej decyzji. Przy tym m.p.z.p. na tych terenach dopuszcza także lokalizację parkingów wielopoziomowych, podziemnych oraz w obrysie budynku realizowanego w ramach przeznaczenia terenu (§7 ust. 3 m.p.z.p.). Inwestycja nie narusza więc m.p.z.p. Kwestia ewentualnej niezgodności uregulowań m.p.z.p. z prawem wymagałaby przeprowadzenia odrębnej procedury, zmierzającej do stwierdzenia nieważności takiej uchwały w całości, bądź w części. Skoro prawodawca miejscowy daje możliwość powstawania obiektów tego rodzaju, stąd nie można zakazywać prowadzenia takich inwestycji, nawet jeśli strona uważa, że obiekt będzie negatywnie na nią oddziaływać. Gdyby w przyszłości doszło do usytuowania, bądź użytkowania obiektu niezgodnie z pozwoleniem budowlanym, np. z istotnym odstąpieniem od projektu bądź z przekroczeniem norm, stosowne postępowanie będzie należało do właściwości organu nadzoru budowlanego.
Śląski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Katowicach wyraził zgodę na alternatywny sposób spełnienia wymagań bezpieczeństwa pożarowego w ramach inwestycji, w stosunku do określonego w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jest to zgodne z §2 ust. 3a w.t., w świetle którego "Przy nadbudowie, rozbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynków istniejących o powierzchni użytkowej przekraczającej 1000 m2 wymagania, o których mowa w § 1, z wyłączeniem wymagań charakterystyki energetycznej, mogą być spełnione w sposób inny niż określony w rozporządzeniu, stosownie do wskazań, o których mowa w ust. 2, uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, odpowiednio do przedmiotu tej ekspertyzy." Nie uchybiono też §271 – 273 w.t. Wszelkich uzgodnień dokonano na podstawie sporządzonej wcześniej ekspertyzy rzeczoznawcy posiadającego odpowiednie uprawnienia, a stosowna dokumentacja znajduje się nie tylko w projekcie budowlanym, ale i w aktach administracyjnych. Stąd żądanie powoływania w tym zakresie biegłego (art. 84 §1 k.p.a.) jest całkowicie nieuzasadnione, skoro to wyspecjalizowany organ zatwierdził proponowane rozwiązania. Ma to zapewnić niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej dla przedmiotowego budynku i nieruchomości sąsiednich.
Tym bardziej Sąd nie jest uprawniony, by w jakimkolwiek zakresie posiłkować się opinią biegłego w toku postępowania sądowego, o co wnoszono w piśmie z 19 kwietnia 2021 r. Sąd nie może dokonywać ustaleń za organy, a jedynie ocenia prawidłowość przeprowadzonego dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego. "Sprawowanie kontroli" w rozumieniu art. 1 p.u.s.a. oznacza bowiem pewnego rodzaju wtórność działań sądu wobec działań organów administracji. Rola sądu administracyjnego sprowadza się do badania (korygowania) działania lub zaniechania organów administracji publicznej, a nie zastępowania ich w załatwianiu spraw przez wydawanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd administracyjny ocenia zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, a nie zastępuje go w czynnościach (por. R. Hauser, Założenia reformy sądownictwa administracyjnego, Państwo i Prawo 1999, z. 12, s. 23). Sąd bierze przy tym pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydawania decyzji, a jego możliwości dowodowe są bardzo ograniczone (art. 106 §3 p.p.s.a.).
Autorka skargi nie posiada jednak wiadomości specjalnych, by podważać ustalenia rzeczoznawcy i organu p.poż., a nie przedłożono żadnej dokumentacji fachowej, zadowalając się jedynie polemiką z podmiotami wyspecjalizowanymi. W skardze wskazuje się wprost: "(...) w toku postępowania administracyjnego Skarżąca nie przedłożyła kontrekspertyz (...)." (s. 13). Skoro organ uznał kompletność i prawidłowość przedłożonej dokumentacji projektowej oraz urzędowej, to nie miał obowiązku prowadzić dalszych czynności dowodowych tylko dlatego, że skarżąca nie była zadowolona z treści tych dokumentów. Podważenie dokumentacji fachowej wymagałoby przedłożenia opracowania sporządzonego przez osobę posiadającą wiadomości specjalne. Osoba opracowująca skargę nie wykazała, by takie posiadała.
Faktem jest, że opinia prywatna nie ma waloru opinii biegłego w rozumieniu przepisów k.p.a. (por. np. wyrok WSA w Gdańsku z 21 maja 2008 r., II SA/Gd 130/08), jednak w wyroku NSA z 20 stycznia 2015 r., II OSK 1481/13, stwierdzono: "Nie ulega wątpliwości, że przedstawienie prywatnej opinii biegłego przez stronę jest w rzeczywistości przedstawieniem własnego poglądu strony przy zaakcentowaniu, że pogląd ten odpowiada stanowisku rzeczoznawcy (...)." Przy tym w wyroku NSA z 30 czerwca 2009 r., I GSK 888/08, wskazuje się, że zarówno opinia sporządzona na zlecenie strony, mająca moc dokumentu prywatnego, jak i opinia biegłego, podlegają ocenie, jak każdy inny dowód. Dlatego też spór o walory dowodowe opinii biegłego powołanego przez organy i stronę − w zasadzie traci na znaczeniu. Ostatnie stwierdzenie opiera się na założeniu, że w świetle art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.
Ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji, w tym z przedłożonych przez inwestora analiz przesłaniania,wykonanych przez uprawnionych projektantów wynika, że w stosunku do budynku skarżącej Wspólnoty nie zachodzi zjawisko przesłaniania i zacieniania w stopniu sprzecznym z przepisami, a planowana inwestycja uwzględnia normy obowiązujące w tym zakresie. Projektowany budynek został usytuowany z uwzględnieniem budynku "[...]" przy zachowaniu przepisanych prawem odległości określonych w § 12, 13, 60 w.t. W celu spełnienia ww. wymogów i uniknięcia negatywnego wpływu inwestycji na budynek przy ul [...], odsunięto planowany obiekt od tego budynku w stronę sąsiadujących z inwestycją od południa działek 4 i 5, jednakże z możliwością zabudowy tych działek zgodnie z ustaleniami planu miejscowego. Zatem, zarzut skarżącej o zacienianiu i przesłanianiu jej budynku przez nowopowstały obiekt, wobec nieprzedstawienia przez nią analiz przesłaniania, sporządzonych przez osoby posiadające stosowne kompetencje, podważających przedłożone przez Inwestora dokumenty, prawidłowo uznano za nieuzasadniony.
W skardze stwierdza się m. in., że "istnieje ryzyko, że warunek nasłonecznia dla wskazanych mieszkań nie zostanie spełniony" (s. 8). Zatem są to jedynie przypuszczenia. Przy tym w skardze wprost przyznano, co należy powtórzyć, że "(...) w toku postępowania administracyjnego Skarżąca nie przedłożyła kontrekspertyz" (s. 13).
Skarżąca Wspólnota może skarżyć decyzję jedynie w ramach własnego interesu prawnego, a nie cudzego. Uwzględnieniu mogłyby podlegać jedynie te argumenty, które dotyczą praw strony skarżącej (jej nieruchomości), a nie innych właścicieli nieruchomości sąsiednich (np. w zakresie zacienienia, nasłonecznienia, czy infrastruktury, w tym starych studzienek z nieczynnej instalacji, położonych na innych nieruchomościach). W skardze tymczasem pisze się ogólnie choćby o kwestii nasłonecznienia i zacienienia "istniejących budynków" (s. 5 i 6), tak jakby Skarżąca występowała nie tylko w imieniu własnym, ale i innych podmiotów, do czego nie ma prawa.
W skardze wskazuje się również (s. 14), że wymaga weryfikacji okoliczność, czy ww. studzienka nie jest usytułowana na terenie działki nr 6, do której inwestor nie posiada tytułu prawnego ani oświadczenia do dysponowania wskazaną nieruchomością dla celów budowlanych. Odpowiadając na ten zarzut stwierdzić należy, że nie jest rzeczą organu administracji architektoniczno – budowlanej, by prowadzić pomiary geodezyjne, mające na celu dokonanie żądanych ustaleń.
W świetle art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b. pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Takie oświadczenie zostało złożone. Dopóki złożone oświadczenie nie zostanie skutecznie zakwestionowane, korzysta ono z domniemania jego zgodności ze stanem faktycznym i prawnym. Inwestor nie był zobligowany przepisami prawa do złożenia oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie infrastruktury wodno - kanalizacyjnej. Rolą organu architektoniczno-budowlanego nie jest też dokonywanie ustaleń stanu prawnego infrastruktury technicznej znajdującej się na terenie inwestycyjnym.
Zastrzeżenia odwołującej Wspólnoty dotyczące zjazdu na teren inwestycji są nieuzasadnione, bowiem projekt zagospodarowania terenu w zakresie obsługi komunikacyjnej dla projektowanej inwestycji znajdującej się na obszarze miasta K. został uzgodniony przez jednostkę pełniącą obowiązki zarządcy dróg publicznych na terenie tego Miasta.
Organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada wyłącznie, czy zostało złożone oświadczenie projektanta i sprawdzającego projekt o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, stosownie do art. 20 ust. 4 p.b. Stąd uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej są ograniczone do ściśle określonych w art. 35 ust. 1 p.b. przypadków. Tym przypadkiem nie jest zaś badanie zgodności projektu budowlanego pod kątem przyjętych rozwiązań projektowych. Organ architektoniczno-budowlany nie prowadzi więc własnego, pełnego postępowania dowodowego, a jedynie sprawdza przedłożony projekt budowlany w zakresie wskazanym w przepisach p.b. Innymi słowy, pełną odpowiedzialność za zgodność projektu z prawem ponoszą projektanci oraz ewentualnie osoba sprawdzająca projekt. Spoczywa na nich także odpowiedzialność cywilna za wady dokumentacji projektowej, jak również przed właściwą izbą zawodową. Merytoryczna kontrola projektu budowlanego przez organ nie jest uzasadniona. Kontrola ta ma charakter wyłącznie formalny (np. wyrok NSA z 23 stycznia 2020 r., II OSK 2089/18).
Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób właściwy i organy uwzględniły dostępną dokumentację. Oparły się na zgromadzonych dowodach i oceniły je w sposób uprawniony, nienaruszający zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Skarga stanowi jedynie polemikę strony niezadowolonej z oceną dokonaną w ww. decyzji, należycie uzasadnionej (art. 107 §3 k.p.a.). Nie można więc twierdzić, że postępowanie przeprowadzono wybiórczo, pomijając część dowodów i bez wyważenia interesów wszystkich stron.
Nie doszło zatem do naruszenia art. 6 – 8, 11, 77 §1, 80, 84 §1, 107 §3, 138 §1 pkt 1 k.p.a., art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b), pkt 9, art. 33, 35 p.b., § 13, 57, 60, 271 i nast. w.t., ani też innych przepisów, w tym miejscowych, uzasadniających uwzględnienie skargi. Z powyższych względów nie mogła ona odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sąd orzekał na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (j.t. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Z uwagi na występujący czas pandemii i zagrożenia z tym związane oraz potencjalną liczbę osób zainteresowanych, zwiększającą ryzyko zakażenia wirusem, brak było podstaw do wyznaczenia rozprawy. Strony miały prawo złożyć stosowne pisma procesowe. Sąd nie prowadzi postępowania dowodowego, a jedynie weryfikuje legalność wydanych decyzji.
Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.