II SA/Gl 1129/22

II SA/Gl 1129/22 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2023-01-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-08-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Aneta Majowska
Elżbieta Kaznowska /przewodniczący/
Renata Siudyka /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 145  i art. 147par. 1 pkt 4
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędziowie Asesor WSA Aneta Majowska,, Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi J. W. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 27 maja 2022 r. nr WINB-WOA.7722.16.2022.SS/ZS w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie umorzenia postępowania dotyczącego budowy obiektu budowlanego oddala skargę.
Uzasadnienie
Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach (ŚWINB) postanowieniem z dnia 27 maja 2022 r. nr WINB-WOA.7722.16.2022.SS/ZS, po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez J.W. (wnioskodawczyni, skarżąca), reprezentowanej przez radcę prawnego, na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. (PINB) z dnia 31 grudnia 2021 r., nr [...] odmawiające wznowienia postępowania dotyczącego ostatecznej decyzji PINB z dnia 18 października 2021 r. nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie budowy miejsca parkingowego dla osób niepełnosprawnych na działce nr [...], obręb [...] przy ul. [...] w S.- utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji w całości.
Z akt sprawy wynika, że w dniu 2 grudnia 2021 roku do PINB wpłynął wniosek skarżącej, reprezentowanej przez pełnomocnika będącego radcą prawnym o wznowienie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., postępowania dotyczącego ostatecznej decyzji PINB w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie budowy miejsca parkingowego dla osób niepełnosprawnych na przedmiotowej działce. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że skarżąca nie brała udziału w postępowaniu, ponieważ nie została uznana przez organ za jego stronę, a tym samym została pozbawiona prawa zgłaszania wniosków i złożenia odwołania od wskazanej decyzji PINB.
Postanowieniem nr [...] z dnia 31 grudnia 2021 r. PINB na podstawie art. 149 § 3 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. odmówił wznowienia postępowania dotyczącego ostatecznej decyzji PINB nr [...] z dnia 18 października 2021 r. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż wniosek o wznowienie postępowania został złożony z naruszeniem art. 147 k.p.a. Wnioskodawczyni nie wykazała swojego interesu prawnego w ewentualnie wznowionym postępowaniu, tym samym organ stwierdził, że brak jest podstaw do wznowienia przedmiotowego postępowania.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca reprezentowana przez radcę prawnego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła m.in. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 28 w związku z art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie interesu prawnego skarżącej polegającego na tym, że inwestycja dotycząca wykonania miejsca parkingowego znajduje się w strefie oddziaływania na jej nieruchomość lokalową, a także przepisów postępowania polegających na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego.
ŚWINB po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej, utrzymał w mocy postanowienie PINB. W uzasadnieniu przedstawił przebieg postępowania według chronologii zdarzeń i wyjaśnił, że pismem z dnia 1 lutego 2021 r. uzupełnionym w dniu 15 marca 2021 r. wnioskodawczyni wystąpiła do PINB o weryfikację miejsca parkingowego wykonanego na pasie zieleni na działce nr [...] przy ul. [...] w S. Wskazała, iż przedmiotowe miejsce parkingowe wykonane zostało w 2020 r. dla mieszkanki A.K. Zaznaczyła, że zostało ono wykonane w miejscu niebezpiecznym dla ludzi korzystających z chodnika, przejścia dla pieszych i jezdni. Do pisma dołączono zdjęcie, na którym zaznaczono położenie przedmiotowego miejsca parkingowego. PINB ustalił, że inwestorem miejsca parkingowego jest Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] w S. Miejsce to zostało przeznaczone dla korzystania wyłącznie przez osoby niepełnosprawne, z tym że nie zostało ono jeszcze odpowiednio oznakowane. Dalej PINB poinformował wnioskodawczynię, że nie jest ona stroną postępowania w przedmiotowej sprawie. Decyzją nr [...] z dnia 18 października 2021 r, PINB umorzył postępowanie administracyjne w sprawie budowy miejsca parkingowego dla osób niepełnosprawnych na działce nr [...] w S. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w niniejszej sprawie postępowanie stało się bezprzedmiotowe, gdyż miejsce parkingowe, będące przedmiotem sprawy dostosowano do obowiązujących warunków technicznych dotyczących niezbędnych wymiarów i oznakowania oraz ustalono, iż inwestor posiada tytuł prawny do przedmiotowej działki.
ŚWINB, po dokonaniu analizy zgromadzonych akt sprawy oraz zapoznaniu się z zarzutami i twierdzeniami podnoszonymi przez skarżącą w zażaleniu, zważył, że zgodnie z art. 149 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia (§1). Postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia co do istoty sprawy (§ 2). Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia (§ 3) na które służy zażalenie (§ 4). Podkreślił, że wszczęcie postępowania na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. może nastąpić z urzędu, na wniosek strony, na wniosek podmiotu na prawach strony, jak również na skutek skargi powszechnej złożonej przez osobę trzecią.
Zgodnie z art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. następuje tylko na żądanie strony. Wskazał na definicję strony określoną w art. 28 k.p.a. podkreślając, że interes prawny ma charakter materialnoprawny — oparty jest na normach administracyjnego prawa materialnego. Dalej wskazał, że podmiot, który domaga się wznowienia postępowania, jako podstawę wskazując przesłankę o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., powinien wskazać normy prawa powszechnie obowiązujące, w oparciu o które wywodzi swój interes prawny.
ŚWINB stwierdził, że wnioskodawczyni nie jest stroną postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną PINB z dnia 18 października 2021 r. chociaż postępowanie w sprawie budowy miejsca parkingowego na działce nr [...] w S. zainicjowane zostało na skutek wniesienia przez nią skargi powszechnej w trybie art. 227 k.p.a. Wskazał, że stroną postępowania w przedmiotowej sprawie jest Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w S. Wskazał, że wnioskodawczyni, nie będąc stroną postępowania administracyjnego zakończonego decyzją PINB z dnia 18 października 2021 r. powinna we wniosku o wznowienie postępowania wykazać jakie normy prawa powszechnie obowiązującego uprawniają ją do udziału w postępowaniu w sprawie budowy miejsca parkingowego dla osób niepełnosprawnych na działce nr [...] przy ul. [...] w S., czego skarżąca nie uczyniła. Zdaniem ŚWINB wszystkie podnoszone w treści wniosku o wznowienie postępowania oraz w zażaleniu na zaskarżone postanowienie zarzuty odnoszą się do jej interesu faktycznego. Ponadto podnoszona przez skarżącą kwestia, iż jej interes prawny można wyprowadzić z okoliczności, iż sporna inwestycja usytuowana jest na terenie stanowiącym własność nieruchomości wspólnej nie znajduje podstaw w przepisach prawa. Podkreślił, że w postępowaniu w sprawach z zakresu Prawa budowlanego mających związek z nieruchomością wspólną legitymację do reprezentowania interesu ogółu właścicieli ma utworzona przez nich wspólnota mieszkaniowa, co wynika między innymi z art. 6 i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j Dz. U. z 2021 r., poz. 1048- dalej "u.w.l"). Podkreślił, że samo powołanie się przez właściciela lokalu wchodzącego w skład nieruchomości wspólnej na fakt bycia współwłaścicielem części wspólnych nieruchomości, które są objęte zakresem oddziaływania inwestycji, nie wystarczy do uznania takiej osoby za stronę postępowania. Może to nastąpić tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy wykaże ona indywidualny, własny interes oparty na przepisie prawa materialnego.
Skarżąca swój interes prawny upatruje w tym, że przedmiotowa inwestycja swoim obszarem oddziaływania ingeruje w nieruchomość lokalową, będącą jej własnością. Powołuje regulację § 19 ust. 1 pkt 1a i ust. 2 pkt 1a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1225- dalej "rozporządzenie") wskazując na nie zachowanie wymaganej odległości utworzonego miejsca parkingowego od budynku, w tym przede wszystkim od usytuowanego na parterze budynku jej lokalu mieszkalnego. ŚWINB stwierdził, że wskazany przez skarżącą przepis nie może być uznany w niniejszym postępowaniu jako podstawa jej interesu prawnego do udziału w postępowaniu w charakterze strony. Zgodnie bowiem z § 20 rozporządzenia stanowiska postojowe dla samochodów osobowych, z których korzystają wyłącznie osoby niepełnosprawne, mogą być zbliżone bez żadnych ograniczeń do okien innych budynków. Miejsca te wymagają odpowiedniego oznakowania. Zgodnie z powyższym skarżąca wykazała jedynie istnienie interesu faktycznego w żądaniu wznowienia postępowania, a we wniosku o wznowienie postępowania, jak również w zażaleniu na zaskarżone postanowienie nie wykazała interesu prawnego, który uzasadniałby jej żądanie, zasadnym było wydanie przez organ I instancji postanowienia, którym odmówił wznowienia postępowania dotyczącego ostatecznej decyzji PINB z dnia 18 października 2021 r.
W osobistej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca nie zgodziła się z opinią, że nie jestem stroną postępowania. Podkreśliła, że jest właścicielką lokalu mieszkalnego znajdującego się na parterze, w którym mieszka od [...] r. Stwierdziła, że samochody są parkowane pod oknami sypialni skarżącej i sypialni jej córki, co jest uciążliwe. Zdaniem skarżącej Wspólnota Mieszkaniowa podjęła uchwałę naruszającą zasady prawidłowego zarządzania nieruchomością wspólną i jej interes, gdyż uchwała ingeruje we własność skarżącej, powodując obniżenie wartości jej mieszkania. Zauważyła, iż zleceniodawcą i osobą, która korzysta z miejsca parkingowego jest członek zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej. Nadmieniła, że w odległości kilku metrów od bloku znajduje się parking wybudowany przez Urząd Miasta S., na którym członek zarządu Wspólnoty- A.K. mogła się starać o wyznaczenie miejsca postojowego dla inwalidy. Dalej skarżąca stwierdziła, że jest [...] letnią wdową , która chce mieć trochę spokoju.
W odpowiedzi na skargę ŚWINB wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko i argumentację prawną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r.,- poz. 259 - dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia.
Przedmiotowa sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt. 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu podlega ocena legalności postanowienia ŚWINB o utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji, którym odmówiono wznowienia postępowania dotyczącego ostatecznej decyzji PINB z dnia 18 października 2021 r., w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie budowy miejsca parkingowego dla osób niepełnosprawnych na działce nr [...] w S.
Istota rozpoznawanej sprawy sprowadza się do ustalenia, czy skarżącej w ramach postępowania dotyczącego umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie budowy miejsca parkingowego dla osób niepełnosprawnych na przedmiotowej działce przysługiwał status strony. Jak wynika bowiem z przedłożonych akt administracyjnych skarżąca nie została uznana za stronę i nie uczestniczyła w postępowaniu dotyczącym postępowania administracyjnego w sprawie budowy miejsca parkingowego dla osób niepełnosprawnych na przedmiotowej działce i z tego powodu wystąpiła do organów administracji z wnioskiem o wznowienie postępowania domagając się wzruszenia wydanej decyzji o umorzeniu.
Wniosek swój skarżąca oparła o treść art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a., a mianowicie strona bez własnej winy nie brała udziału w postepowaniu administracyjnym. W następstwie wniosku złożonego przez skarżącą organ I instancji odmówił wznowienia postępowania administracyjnego uznając, że wniosek został złożony przez osobę, która powołuje się na swój interes faktyczny, a nie prawny w podjęciu takiego postępowania. Postępowanie w sprawie budowy miejsca parkingowego na działce nr [...] przy ul. [...] w S. zainicjowane zostało na skutek wniesienia przez skarżącą skargi powszechnej w trybie art. 227 k.p.a. Natomiast stroną postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją PINB z dnia 18 października 2021 r. jest Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w S. (inwestor).
Zdaniem skarżącej inwestycja dotycząca wykonania miejsca parkingowego znajduje się w strefie oddziaływania na jej nieruchomość lokalową, a Wspólnota Mieszkaniowa podjęła uchwałę naruszającą zasady prawidłowego zarządzania nieruchomością wspólną i jej interes. Wobec powyższego stwierdzić trzeba na wstępie, że w postępowaniu wznowieniowym punktem wyjścia do przyjęcia, że zachodzi podstawa wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jest wykazanie interesu prawnego. Skuteczność zgłoszonej przez skarżącą podstawy wznowienia jest zatem uwarunkowana nie tylko tym, że nie brała ona udziału w dotychczasowym postępowaniu, objętym wnioskiem o wznowienie. Konieczne jest ustalenie, że przysługiwał jej w postępowaniu dotychczasowym przymiot strony. Twierdzenia wnioskodawcy, zgłaszającego podstawę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., powinny polegać na podjęciu próby wykazania, że nie brał udziału w postępowaniu, mimo posiadania interesu prawnego. Warto zauważyć, że taki obowiązek wnioskodawcy wynika z jednego z aspektów zasady skargowości, odnoszącej się do tej przesłanki, a zawartej w art. 147 zdanie drugie k.p.a. Nadto możliwość odmowy wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych, na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., gdy z treści wniosku o wznowienie postępowania w sposób oczywisty i niebudzący żadnych wątpliwości wynika, że wnioskodawca nie ma przymiotu strony postępowania wznowieniowego, wskazuje na to, że wniosek powinien określać stanowisko samego wnioskodawcy w zakresie spełniania przymiotu strony (patrz m. in. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2011 r., II OSK 95/10).
W realiach rozpatrywanej sprawy w pierwszej kolejności odwołać się należy do postanowień art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r. , poz. 2351 ze zm. – dalej "P.b.") Zgodnie z tym przepisem stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z treści przywołanego przepisu wynika, że krąg stron w ramach tego postępowania został zawężony i sprowadza się wyłącznie do inwestora oraz do właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie natomiast z treścią art. 3 pkt. 20 P.b. przez pojęcie obszaru oddziaływania obiektu - należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. W świetle przedstawionego brzmienia przepisów prawa należy zwrócić uwagę na stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, w którym wskazuje się, że dokonując oceny, czy nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu, należy mieć na uwadze, że istnienie interesu prawnego, jaki wynika z art. 28 ust. 2 P.b., nie jest uzależnione od tego czy dana inwestycja będzie powodowała przekroczenie określonych norm, lecz czy istnieją przepisy nakazujące badać możliwość oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie (wyrok NSA z 13 października 2022 r. II OSK 2262/19). Przedstawione rozważania skłaniają do przeprowadzenia analizy występującego tu pojęcia obszaru oddziaływania obiektu. Warto zwrócić uwagę na fakt, że w przepisie tym ustawodawca w sposób jednoznaczny wiąże wyznaczenie obszaru oddziaływania ze związanymi z tym obiektem ograniczeniami w zabudowie terenu nieruchomości sąsiedniej. Innymi słowy mocą wskazanego przepisu obszar oddziaływania obiektu związany jest z ograniczeniami w zabudowie, a nie innymi elementami związanymi z jego funkcjonowaniem. W prawie budowlanym ustawodawca w sposób świadomy i konsekwentny ogranicza krąg stron w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę, a dobitnym przykładem jest przywoływana powyżej zmiana tego prawa. Z przywołanych regulacji wynika bowiem, że przymiot strony przysługuje właścicielom nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, a ten związany jest z ograniczeniami w zakresie zabudowy. W konsekwencji rozszerzanie zakresu stron postępowania administracyjnego w zakresie pozwolenia na budowę o właścicieli nieruchomości, które będą znajdowały się w obszarze oddziaływania wykraczającym poza zakres zabudowy nie znajduje umocowania w treści przywołanych powyżej regulacji. Z uwagi na fakt, że przepisy te mają charakter przepisów lex specialis względem postanowień art. 28 k.p.a., tym samym nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający i nie można nadać pojęciu obszaru oddziaływania innego znaczenia niż wynika to z postanowień art. 3 pkt. 20 P.b. Dodatkowo zauważyć należy, że powyższy przepis jest definicją ustawową i z tego powodu przy jego interpretacji należy kierować się wykładnią literalną i nie można rozszerzać jego zakresu.
Podkreślić należy także, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, zgodnie z którym w postępowaniach z zakresu prawa budowlanego, mających związek z nieruchomością wspólną legitymację do reprezentowania interesu podmiotu zbiorowego - ogółu właścicieli lokali, ma utworzona przez nich wspólnota mieszkaniowa, działająca poprzez zarząd lub zarządcę. Ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy bowiem - stosownie do art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1048- dalej "u.w.l.") wspólnotę mieszkaniową, która może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozwana. Stosownie zaś do art. 21 ust. 1 u.w.l., zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali. Tym samym, co do zasady w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, status strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 P.b. przysługiwać będzie wspólnocie mieszkaniowej reprezentowanej przez odpowiednie organy. Wyjątkowo status ten może zostać przyznany członkowi danej wspólnoty mieszkaniowej, jednakże wymaga to wykazania przez podmiot zainteresowany udziałem w postępowaniu w charakterze stronny, istnienia indywidualnego, niepokrywającego się z interesem wspólnoty mieszkaniowej, interesu prawnego odnoszącego się bezpośrednio do jego sytuacji prawnej, której przepisy zapewniają ochronę w sferze prawa administracyjnego. Musi to być interes bezpośredni, konkretny, realny i znajdujący potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie normy prawa materialnego. Od tak pojmowanego interesu należy odróżnić interes faktyczny, wynikający z subiektywnego przekonania podmiotów domagających się udziału w postępowaniu administracyjnym, że powinni oni być stroną postępowania, opartego na pewnych okolicznościach faktycznych, nie znajdujących jednak oparcia w prawie materialnym i wynikających z nich uprawnieniach wymagających ochrony prawnej. Inaczej mówiąc właściciel lokalu będący członkiem wspólnoty mieszkaniowej może być stroną postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę, gdy wykaże, że planowana inwestycja będzie miała - w powiązaniu z odpowiednimi przepisami prawa materialnego - bezpośredni wpływ na jego prawa lub obowiązki i będzie ingerować w wykonywane przez niego prawo własności do lokalu (por. wyroki NSA: z 10 października 2017 r., II OSK 295/16; z 20 września 2018., II OSK 1078/18; z 10 października 2018 r.; II OSK 1428/16; z 20 listopada 2011 r., II OSK 730/18; z 20 września 2018 r., II OSK 2266/16).
Odnosząc powyższe rozważania do oceny niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż w toku postępowania administracyjnego skarżąca nie wykazała istnienia indywidualnego, niepokrywającego się z interesem wspólnoty mieszkaniowej, interesu prawnego odnoszącego się bezpośrednio do jej sytuacji prawnej, której przepisy zapewniają ochronę w sferze prawa administracyjnego. Skarżąca nie wskazała jakie normy prawa powszechnie obowiązującego uprawniają ją do udziału w postępowaniu w sprawie budowy miejsca parkingowego dla osób niepełnosprawnych na przedmiotowej działce w S. Nie wykazała bezpośredniego, konkretnego i realnego interesu prawnego, znajdującego potwierdzenie w okolicznościach faktycznych sprawy. Odnosząc się ponadto do zarzutu skarżącej, iż Wspólnota Mieszkaniowa podjęła uchwałę naruszającą zasady prawidłowego zarządzania nieruchomością wspólną i jej interes, zauważyć należy, że ocena wskazanego aktu nie leży w kognicji sądu administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.
Przywołane orzeczenia znajdują się w bazie orzeczeń NSA- https://cbois.nsa.gov.pl.