II SA/Gl 1067/20

II SA/Gl 1067/20 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2022-11-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-08-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Edyta Kędzierska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Sygn. powiązane
II GSK 1011/23 - Wyrok NSA z 2024-09-25
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1212
art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. d), art. 49 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 lit. b)
Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Edyta Kędzierska (spr.),, Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Protokolant sekretarz sadowy Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2022 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 1 czerwca 2020 r. nr SKOVIII/422/1873/65/2020 w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 1 czerwca 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku - Białej, w wyniku rozpoznania odwołania wniesionego przez skarżącego J.J., utrzymało w mocy decyzję Starosty Z. z dnia 16 marca 2020 r. o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że odrębną, wcześniejszą decyzją z dnia 24.05.2019 r. Starosta Z. skierował skarżącego na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie kat B prawa jazdy z powodu przekroczenia liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Ponieważ skarżący nie wykonał powyższego nakazu, organ wydał wyżej wymienioną decyzję z dnia 16.03.2020 r. Odnosząc się do twierdzeń zawartych w odwołaniu organ odwoławczy podniósł, że argumentacja skarżącego w ogóle nie odnosi się do istoty tej sprawy, tzn. niepoddania się nakazanym egzaminom oraz że skarżący od dłuższego czasu uniemożliwia faktycznie odbycie egzaminów -zwłaszcza praktycznych poprzez niewykonanie odrębnie nakazanych badań psychologicznych z zakresu psychologii transportu (dotyczy tej kwestii równoległe postępowanie [...]), co uniemożliwia samo ich rozpoczęcie (brak możliwości wydania "profilu kierowcy". Organ dodał też, że procedura administracyjna (kpa) nie przewiduje wyznaczenia adwokata z urzędu, co już w sprawach wcześniejszych wskazano stronie. Ponadto podkreślił, że decyzja w przedmiocie skierowania skarżącego na egzamin kontrolny nie została ani wycofana z obrotu prawnego, ani nie zostało wstrzymane jej wykonanie. Postanowieniem z dnia 23 marca 2020 roku, sygn. akt II SA/Gl 1422/19 WSA w Gliwicach odmówił wstrzymania jej wykonania. Organ wskazał, że obecnie zastosowanie miał obligatoryjnie stosowany przepis art. 103 ust 1 pkt 1 lit d ustawy z 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 341).
W skardze wniesionej od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący podniósł przede wszystkim, że nie został powiadomiony o wszczęciu postępowania w sprawie zatrzymania prawa jazdy, skierowania na badania psychologiczne, skierowania na egzamin sprawdzający kwalifikacje oraz postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Wobec tego został pozbawiony możliwości czynnego udziału w tych postępowaniach. Ponadto wskazał, że organ I instancji, mimo jego wielokrotnych wniosków, nie nadesłał mu uwierzytelnionych odpisów akt sprawy i nie poinformował go o możliwości skorzystania z uprawnień wynikających z art. 10 K.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.
Na rozprawie pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę i dodał, że organy naruszyły w tej sprawie art. 7a, art. 8, art. 9, art. 10 oraz art. 11 K.p.a. Podniósł, że organy administracji podjęły działania dopiero wówczas, gdy ustaliły przekroczenie przez skarżącego liczby punktów karnych na poziomie 42 w sytuacji, gdy obowiązane były podjąć działania przy przekroczeniu 24 punktów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329), zwanej dalej P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż w przeprowadzonym postępowaniu nie doszło do naruszenia przepisów K.p.a. ani też przepisów prawa materialnego.
Przedmiotową decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji orzekającą o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B prawa jazdy i o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
Materialnoprawną podstawę decyzji wydanej w rozpoznawanej sprawie stanowił art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 1212 z późn. zm.), zgodnie z którym, starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia niezgłoszenia się we wskazanym terminie na egzamin państwowy który miał być przeprowadzony w trybie art. 49 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 lit. b.
W rozpoznawanej sprawie organ stwierdził, że decyzją z dnia 24.05.2019 r. Starosta Z. skierował skarżącego na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie kat B prawa jazdy, jednakże skarżący nie wykonał powyższego nakazu.
Podkreślenia przy tym wymagało, że wymieniona decyzja Starosty Z. z dnia 24.05.2019 r. została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku – Białej nr [...], wydaną dnia 7 sierpnia 2019 r. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, wyrokiem z dnia 22 grudnia 2020 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 1422/19 oddalił skargę J.J. wniesioną od powyższej decyzji SKO w Bielsku – Białej, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 września 2021 r. sygn. akt II GSK 690/21 oddalił skargę kasacyjną wniesioną od wymienionego wyroku WSA w Gliwicach.
W związku z tym stwierdzić należało, że prawidłowo organ wskazał, iż w okolicznościach niniejszej sprawy, wydanie decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B prawa jazdy, było obligatoryjne.
Wynika to bowiem z treści cytowanego wyżej art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Z uwagi zatem na to, że wobec skarżącego została wydana decyzja o skierowaniu na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy oraz wobec ustalenia, że skarżący nie wykonał powyższego nakazu, organ był zobligowany do wydania przedmiotowej decyzji.
Mając na uwadze przedstawiony stan sprawy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja – podobnie jak i decyzja organu I instancji - zostały wydane zgodnie z obowiązującymi w dacie ich wydania, przepisami ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, a także w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania, spełniającego warunki określone m.in. w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.
Zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie, w tym przede wszystkim – szczególnie eksponowane - zarzuty dotyczące pozbawienia skarżącego czynnego udziału w postępowaniu. W tym zakresie wskazać należało, że z akt sprawy wynika, iż Prezydent Miasta K. pismem z dnia 18 grudnia 2019 r. zawiadomił skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami kat. B. W piśmie tym skarżący został pouczony o prawie zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych dowodów w sprawie, a także możliwości złożenia odpowiedzi na pismo wszczynające postępowanie. Podkreślenia wymaga, że w odpowiedzi na powyższe – skarżący w piśmie z dnia 7 stycznia 2020 r. poinformował wymieniony organ o zmianie miejsca zamieszkania i wniósł o doręczanie korespondencji na wskazany przez niego adres. Następnie, po przekazaniu akt sprawy Starostwu Powiatowemu w Z., skarżący został zawiadomiony przez Starostę Z., w piśmie z dnia 4 lutego 2020 r. o treści art. 10 § 1 K.p.a. tj. o prawie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz prawie wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań. Pismo powyższe zostało skierowane na adres wskazany przez skarżącego i uznane za doręczone w trybie art. 44 K.p.a. W dniu 28 lutego 2020 r. w siedzibie organu I instancji skarżący potwierdził odbiór kopii tego pisma. Następnie w piśmie z dnia 4 marca 2020 r. skarżący wniósł o doręczenie przez organ I instancji uwierzytelnionych odpisów lub kopii akt sprawy i otrzymał szczegółową odpowiedź organu, w piśmie z dnia 9 marca 2020 r., zawierającą m.in. pouczenie o treści art. 73 K.p.a. Ponadto decyzja organu I instancji została odebrana osobiście przez skarżącego i w terminie wniósł od niej odwołanie. Prawidłowo również została mu doręczona decyzja organu odwoławczego i skarżący w terminie wniósł od niej skargę. Wobec tego zarzuty skarżącego o pozbawieniu go prawa do czynnego udziału w postępowaniu nie zasługiwały na uwzględnienie.
W tych okolicznościach, brak było podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, wydanej na skutek wyczerpującego wyjaśnienia sprawy, na podstawie zgromadzonych w sposób kompletny dowodów, właściwej ich oceny oraz prawidłowych rozważań faktycznych i prawnych, zawartych w jej uzasadnieniu (art. 107 § 3 k.p.a.).
W związku z powyższym, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., skargę należało oddalić.