II SA/GL 1067/18

II SA/Gl 1067/18 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2019-05-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-12-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Artur Żurawik
Elżbieta Kaznowska /sprawozdawca/
Grzegorz Dobrowolski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 3683/19 - Wyrok NSA z 2022-11-09
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1202
art. 48 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.),, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant starszy referent Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2019 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 3 listopada 2017 r. (data wpływu do organu - 10 listopada 2017r.) Burmistrz Gminy i Miasta K. wystąpił o sprawdzenie legalności hali namiotowej na działce nr ewidencyjny 1 w W. przy ulicy [...].
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. przeprowadził postępowanie, w tym oględziny wymienionej działki, potwierdzając zlokalizowanie na niej obiektu budowlanego konstrukcji stalowej, służącego jako hala magazynowo- warsztatowa, o wymiarach 9,60m x 18,12m i wysokości ok. 5,97m. Ustalono, że obiekt umiejscowiony jest ok. 71,25m od granicy z działką drogową - nr 2 - ulicą [...]. Nadto inwestor wyjaśnił, że zrealizował inwestycję w drugiej połowie 2017 r. za zgodą właściciela gruntu, nie występując do organu architektoniczno-budowlanego - Starosty M. o zgodę - tzn. pozwolenie na budowę lub zgłoszenie budowy, wobec faktu, iż obiekt namiotowy nietrwale związany z gruntem nie wymaga takiego pozwolenia czy zgłoszenia.
W tak ustalonym stanie faktycznym organ pierwszej instancji, działając na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1202) i art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego decyzją z dnia 12 lipca 2018 r., nakazał inwestorowi – R.M. rozbiórkę budynku hali magazynowo- warsztatowej w W. przy ulicy [...] na działce nr 1. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż w oparciu o dokonane ustalenia w trakcie bezpośrednich oględzin potwierdzono, że obiekt o konstrukcji stalowej jest trwale związany z gruntem - jest kotwiony do płyty betonowej pełniącej rolę fundamentu. Stwierdzono, że obiekt wykorzystywany jest do celów magazynowo- warsztatowych. W ocenie organu przedmiotowy budynek, jako obiekt objęty obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, wobec wybudowania go przez inwestora bez takiego pozwolenia czy zgłoszenia, powstał w warunkach samowoli budowlanej, wypełniając hipotezę art. 48 Prawa budowlanego.
Dokonując analizy dopuszczalności przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego w trybie art. 48 Prawa budowlanego, wskazano, iż warunkiem koniecznym dla jego przeprowadzenia jest ustalenie zgodności budowy z obowiązującymi przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania oraz brak naruszenia przepisów, w tym przepisów techniczno- budowlanych w zakresie umożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem.
W okolicznościach niniejszej sprawy według obowiązującego miejscowego planu (uchwała nr 71/X/2007 Rady Gminy i Miasta Koziegłowy z dnia 29 czerwca 2007 r.) działka, na której zlokalizowano przedmiotowy obiekt znajduje się w terenie oznaczonym symbolem MN1 oraz Rp. Teren oznaczony symbolem Rp ma swój początek ok. 61,5m od granicy z działką drogową nr [...]. W trakcie oględzin lokalizacji obiektu ustalono, że znajduje się on w odległości 71,25m od działki drogowej, czyli w terenie o symbolu Rp - tereny rolnicze bez prawa zabudowy. Zgodnie z postanowieniami planu dopuszczonym przeznaczeniem uzupełniającym jest istniejąca zabudowa zagrodowa, zabudowa inwentarska i gospodarcza, zieleń sródpolna, ścieżki, drogi, parkingi, drogi dojazdowe do pól, urządzenia infrastruktury technicznej, usługi agroturystyczne w istniejących siedliskach.
W świetle powyższego teren na którym zlokalizowany jest budynek warsztatowo- magazynowy, w którym odbywa się demontaż pojazdów i przechowywanie części samochodowych pochodzących z tego demontażu, nie jest dopuszczony pod taką zabudowę. Stąd powyższe ustalenie, (że budowa przedmiotowego obiektu narusza postanowienia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), kwalifikuje inwestycję jako podlegającą rozbiórce w myśl art. 48 ust. 1 pkt 1 tej ustawy.
W odwołaniu od tej decyzji, reprezentowany przez pełnomocnika, inwestor zarzucił decyzji organu pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik postępowania, tj. :
- art. 7, z art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyczerpujące zgromadzenie i rozpatrzenie materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego w sprawie w szczególności :
- ustalenie rodzaju spornego obiektu i przedwczesne przyjęcie, że jego realizacja wymagał uzyskania pozwolenia na budowę,
- błędne przyjęcie, w oparciu o niepełny materiał dowodowy, że brak jest przesłanek do podjęcia czynności zmierzających do legalizacji tego obiektu,
- art. 107 w związku z art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób lakoniczny, uniemożliwiający instancyjną kontrolę
oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.
- art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię polegającą na niewłaściwym przyjęciu, że objęty decyzją obiekt spełnia przesłanki definicji budynku, w sytuacji, gdy nie posiada cech budynku, m.in nie jest trwale związany z gruntem,
- art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez niewłaściwe zastosowanie, podczas gdy w sprawie brak podstaw do przyjęcia, iż sporny obiekt stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy.
Uwzględniając powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.
W uzasadnieniu odwołania, po przywołaniu art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane odwołujący podniósł, iż organ przyjął niewłaściwą kwalifikację spornego obiektu jako budynku, gdyż obiekt ten nie jest trwale związany z gruntem. W ocenie odwołującego stwierdzenia organu są przedwczesne i nie znajdujące potwierdzenia w materiale dowodowym. Naruszono tym samym przepisy art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego. Doprowadziło to do błędnego uznania, iż brak jest w sprawie przesłanek pozwalających na rozpoczęcie procesu legalizacji spornego obiektu. Zdaniem odwołującego organ nie rozpatrzył w tym względzie sprawy wystarczająco, a uzasadnienie nie spełnia wymagać z art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Rozpatrując złożone odwołanie Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach, zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 48 ust. 1 pkt 1, art. 80 i art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy przywołał art. 48 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy, podkreślając, iż ma on zastosowanie w sytuacji, gdy obiekt budowlany wymagający pozwolenia na budowę został wybudowany bez uzyskania takiego pozwolenia. Generalną zasadą wyrażoną w art. 28 Prawa budowlanego jest rozpoczęcie robót budowlanych po uzyskaniu sporny obiekt wymagał pozwolenia na budowę, co potwierdza fakt, iż żaden z przepisów art. 28-31 nie zwalniał z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę hali magazynowo- warsztatowej o wymiarach 6,6m x 18,12m.
W ocenie organu odwoławczego jest to budynek, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych (ściany z blachy trapezowej), posiada dach i fundament w postaci płyty betonowej, do której przytwierdzona jest stalowa konstrukcja. Tym samym jest też trwale związany z gruntem. W tym zakresie organ odwołał się do orzecznictwa sądów administracyjnych, podkreślając, że "cecha trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia na tyle trwale, aby zapewnić stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie w inne miejsce. W związku z powyższym przedmiotowego obiektu nie można też zakwalifikować jako obiektu tymczasowego ( art. 29 us.t 1 pkt 12 cyt. ustawy).
Zasadnie więc organ stwierdził, że samowolna budowa skutkuje koniecznością przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego, w tym przypadku w trybie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego. Po jego przeprowadzeniu organ powiatowy zasadnie uznał, że legalizacja nie jest możliwa z uwagi na niezgodność zabudowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ani przeznaczenie podstawowe tego terenu, ani dopuszczalne nie zezwala bowiem na realizację hal magazynowo- warsztatowych. Nie jest to bowiem budynek mieszkalny czy inwentarski w zabudowie zagrodowej. Nie stanowi także infrastruktury technicznej. Odwołując się do art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podkreślił, że ustalenia planu miejscowego kształtują wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. W świetle powyższych ustaleń, w ocenie organu odwoławczego, należało utrzymać w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, złożył, reprezentowany przez pełnomocnika, inwestor R. M. Zaskarżonej decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. zarzucił naruszenie:
- przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a to:
- art. 7, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyczerpujące zgromadzenie i rozpatrzenie materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, co doprowadziło do przedwczesnego przyjęcia, że sporny obiekt wymagał uzyskania pozwolenia na budowę oraz stwierdzenia, że brak jest przesłanek do podjęcia czynności zmierzających do legalizacji tego obiektu,
- art. 107 w związku z art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób lakoniczny, uniemożliwiający instancyjną kontrolę oraz niewyjaśniającą zasadności przesłanek, którymi kierował się organ podejmując rozstrzygnięcie,
- art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez ograniczenie się do kontroli decyzji organu pierwszej instancji i zaniechanie oceny sprawy pod względem merytorycznym i prawnym, co skutkuje naruszeniem zasady dwuinstancyjności,
- art. 136 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie przeprowadzenia niezbędnych czynności w ramach wyjaśniającego postępowania dowodowego i w konsekwencji utrzymanie decyzji wadliwej, wydanej w oparciu o niepełny materiał dowodowy,
oraz naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 3 pkt 2 oraz art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez ich błędną wykładnię, przyjęciu, że objęty decyzją obiekt spełnia przesłanki definicji budynku, w sytuacji, gdy nie posiada cech budynku, m.in nie jest trwale związany z gruntem ,
Uwzględniając powyższe wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął podniesione zarzuty powtarzając argumentację zaprezentowaną w odwołaniu, z podkreśleniem stanowiska, iż sporny obiekt nie jest posiada cech budynku, gdyż nie jest trwale związany z gruntem.
W odpowiedzi na skargę Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu 28 listopada 2018 r. pełnomocnik skarżących podtrzymał skargę i zawartą w niej argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując sprawę zważył, co następuje:
Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej,
co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2018 r., poz.1302 ze zm. )
Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy
nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W myśl art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji
lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest ona naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
Poddawszy takiej kontroli zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest nieuzasadniona.
Przedmiotem niniejszej sprawy jest rozstrzygnięcie w przedmiocie rozbiórki obiektu usytuowanego na działce nr 1 w W. przy ulicy [...].
Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1202) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 - 31.
W niniejszej sprawie spór dotyczy obiektu budowlanego o konstrukcji stalowej o wymiarach 9,60m x 18,12m i wysokości 5,97m wzniesionego na wymienionej działce bez pozwolenia na budowę czy zgłoszenia. W ocenie orzekających w sprawie organów obiekt ten należy potraktować jako budynek, na wzniesienie którego wymagane było uprzednie uzyskanie pozwolenia na budowę, jako że brak jest podstaw do zwolnienia z tego obowiązku na podstawie przepisów art. 20- 31 ustawy. Nie polega wątpliwości fakt, iż obiekt został wzniesiony w warunkach samowoli budowlanej, gdyż inwestor nie legitymował się ani zgłoszeniem, ani pozwoleniem na budowę.
Prowadząc zatem postępowanie, organy w pierwszej kolejności powinny dokonać właściwej kwalifikacji wybudowanego obiektu, w celu dalszego prawidłowego zastosowania trybu legalizacyjnego. Organy dokonały takiej kwalifikacji, zasadnie uznając, iż z uwagi na konstrukcję, wielkość oraz charakter i przeznaczenie - sporny obiekt- to budynek o funkcji magazynowo - warsztatowej. Spełnia on bowiem warunki wskazane w definicji zawartej w art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane - (obiekt budowlany, trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadający fundamenty oraz dach). Sporny obiekt jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych - tj. ścian z blachy trapezowej, ma dach oraz fundament - w postaci betonowej płyty, do której przytwierdzona jest cała konstrukcja stalowa. Nie może zatem podlegać sporowi, że obiekt ten jest trwale związany z gruntem.
Trwałość związania obiektu budowlanego wyraża się bowiem m.in. w wykonaniu takich prac lub zabezpieczeń, które mają pozwolić na jego użytkowanie, eliminując możliwość niekontrolowanej zmiany położenia tego obiektu bądź utraty kontaktu z gruntem, wskutek działania sił fizycznych wywołanych samą konstrukcją obiektu albo kumulatywnie: jego konstrukcją i działaniami natury (wiatr, woda, erozja gleby) itp. ewentualnie innymi czynnikami zewnętrznymi. Trwałości związania z gruntem obiektu budowlanego nie niweczy ustalenie, iż można go zdemontować.
Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 1261/15 dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność posiadania przez dany obiekt fundamentów, czy też wielkość zagłębienia w gruncie. Trwale związane z gruntem są również budowle posadowione na powierzchni gruntu, jednak w sposób uniemożliwiający ich przemieszczanie. Sąd ten podkreślił, że cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym zniszczyć lub spowodować przesunięcie, czy przemieszczenie w inne miejsce. Z kolei w wyroku z dnia 29 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 773/10 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że rozumienia przepisów Prawa budowlanego w zakresie "trwałego związania z gruntem" nie można uzależniać od tego czy fundament (stopa) urządzenia reklamowego będzie z betonu lanego na miejscu budowy, czy też urządzenie reklamowe będzie przymocowane do bloku betonowego gotowego, przywiezionego na miejsce usytuowania urządzenia i czy będzie on zagłębiony w gruncie czy też nie.
W niniejszej sprawie trudno uznać, by sporny obiekt nie był trwale związany z gruntem. Zasadnie przy tym organy wskazały, że sama jego wielkość wskazuje, iż jako obiekt trwale połączony z gruntem, wymagał uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie można bowiem uznać, by obowiązek ten podlegał wyłączeniu na mocy art. 29 Prawa budowlanego. Wprawdzie organ rozważał możliwość zakwalifikowania przedmiotowego obiektu jako obiektu tymczasowego (czyli przeznaczonego do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidzianego do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki), ale wobec stwierdzonego trwałego związania tego obiektu z gruntem nie można go tak zakwalifikować - art. 29 ust. 1 pkt 12).
Skoro zaś dla wzniesienia tego obiektu wymagane było pozwolenie na budowę, którego inwestor nie uzyskał, to prawidłowo organ pierwszej instancji wszczął postępowanie legalizacyjne na podstawie art. 48 Prawa budowlanego. Zasadnie też organ ten uznał, iż brak jest podstaw do umożliwienia jego legalizacji. Zgodnie bowiem z obowiązującymi przepisami legalizacja taka byłaby możliwa w przypadku zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi przepisami prawa miejscowego oraz gdy nie narusza przepisów, w tym przepisów techniczno- budowlanych.
W niniejszym przypadku przedmiotowy obiekt narusza postanowienia obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a mianowicie planu przyjętego uchwałą Rady Miasta i Gminy Koziegłowy nr 71/X/23007 z dnia 29 czerwca 2007 r. Według wymienionego planu teren działki nr 1 , płożony jest w dwóch jednostkach, a mianowicie - oznaczonej symbolem MN1 i symbolem Rp. Teren, na którym zlokalizowano sporny obiekt położony jest już tylko w terenie Rp. Jak wykazał organ powiatowy, zgodnie z wyrysem mapy dołączonej do planu, teren Rp ma swój początek w odległości 61,5m od granicy z działką drogową nr 2, a przedmiotowy budynek zlokalizowano w odległości 71,25m od tej działki drogowej, czyli w całości w jednostce oznaczonej symbolem Rp, co oznacza w przeznaczeniu podstawowym - tereny rolnicze bez prawa zabudowy. W przeznaczeniu uzupełniającym przewidziano - istniejącą zabudowę zagrodową, zabudowę inwentarską i gospodarczą, zieleń śródpolną, drogi, parkingi, drogi dojazdowe do pól, urządzenia infrastruktury technicznej, usługi agroturystyczne w istniejących siedliskach (§ 38 wymienionej uchwały).
Sporny obiekt nie spełnia wskazanych wymagań, nie jest to bowiem zabudowa zagrodowa, inwentarska czy gospodarcza. Hala magazynowo- warsztatowa, bo tak należy określić ten obiekt, służąca dla demontażu pojazdów i przechowywania uzyskanych w ten sposób części samochodowych nie jest zgodna z powyższej wskazanym przeznaczeniem tego terenu. Stąd też na terenie Rp zabudowa taka nie jest dopuszczalna.
Zasadnie uznały więc orzekające organy, że przedmiotowy budynek nie mógł być zakwalifikowany w ramach przewidzianych planem dopuszczeń.
Dopuszczenie dotyczy bowiem wyłącznie istniejącej zabudowy zagrodowej, inwentarskiej czy gospodarczej, a więc związanej z prowadzonym gospodarstwem rolnym, która to sytuacja w niniejszej sprawie nie występuje. Przedmiotowa hala magazynowo- warsztatowe nie stanowi także urządzenia infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Konsekwencją powyższego jest brak możliwości legalizacji tego zrealizowanego obiektu. Zgodnie bowiem z brzemieniem art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.jedn. Dz.U z 2017r., poz. 1073 ze zm.) ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. W myśl ust. 2 pkt 1 tego przepisu każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, ale w granicach określonych przez ustawę oraz zgodnie z warunkami określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
Wobec bezspornego ustalenia, że zrealizowana inwestycja, spełniająca wbrew twierdzeniu skarżących wymogi z art. 3 pkt 2 niezbędne dla uznania jej za budynek, nie jest dopuszczalna na tym terenie, organ nie mógł przeprowadzić postępowania legalizacyjnego określonego w art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Zasadnie zatem orzekające w sprawie organy uznały, iż przeprowadzenie procedury legalizacyjnej prowadzącej do doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem nie jest możliwe, a to prowadzić musiało do wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowanego.
Podniesione w skardze zarzuty naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 czy art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego nie znajdują w sprawie usprawiedliwionych podstaw. Rozstrzygnięcie poprzedzone zostało bowiem wyczerpującym postępowaniem wyjaśniającym, a wydane w sprawie decyzje opatrzone zostały uzasadnieniami wyjaśniającymi stanowisko orzekających organów. Nie zostały też naruszone przepisy art. 15 czy art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Reasumując, stwierdzić należy, iż zapadłe w przedmiotowej sprawie decyzje organów administracji zostały wydane z pełnym zachowaniem zarówno przepisów prawa materialnego, jak i procesowego. Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone przez organy nadzoru budowlanego stosownie do przewidzianej
w ustawie procedury, przy jednoczesnym zebraniu i rozpatrzeniu w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego) oraz podjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 tego Kodeksu) .
Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 ustawy – Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zarządzenie
Zarządzenie:
1. Odpis wyroku doręczyć wraz z uzasadnieniem doręczyć
- pełnomocnikowi strony skarżącej
- a/a;
Gliwice, dnia 3 czerwca 2019 r. .