II SA/Gl 1062/05

II SA/Gl 1062/05 - Postanowienie WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2006-03-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-12-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Barbara Brandys-Kmiecik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Asesor WSA Barbara Brandys - Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym skargi B. i M. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego postanawia: umorzyć postępowanie sądowe;
Uzasadnienie
W skardze datowanej z dnia [...]r. B. i M. B. zakwestionowali prawidłowość decyzji Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia I. N. – K. i K. K. pozwolenia na budowę obejmującego: przebudowę istniejącego budynku mieszkalnego w zakresie zmiany konstrukcji dachu, przebudowy wejścia oraz dobudowy tarasu i schodów zewnętrznych, zlokalizowanego na działce nr [...] w B. przy ul. [...].
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o uwzględnienie, że powyższa decyzja ostateczna została uchylona w ramach autokontroli przewidzianej art. 54 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) i decyzją z dnia [...]r. Wojewoda [...] uchylił swoją poprzednią decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. nr [...] oraz orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu podziału i udzieleniu przedmiotowego pozwolenia na budowę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Przepis art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, że Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Przepis art. 54 § 3 tej ustawy daje zaś organowi, którego decyzja została zaskarżona, prawo do samokontroli swego rozstrzygnięcia i w rezultacie - do uwzględnienia skargi w całości, do dnia rozpoczęcia rozprawy.
W rozpatrywanej sprawie postępowanie wszczęte na skutek skargi B. i M. B. kwestionującej prawidłowość decyzji Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] stało się bezprzedmiotowe wobec uchylenia przez organ zaskarżonej decyzji. W myśl art. 3 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne. Kontrolowana przez sąd działalność administracji publicznej to zarówno zaskarżone rozstrzygnięcie (decyzja) organu administracyjnego, jak i postępowanie administracyjne poprzedzające jej wydanie. Jeżeli zatem przedmiot sądowej kontroli - zaskarżona decyzja - została uchylona i zastąpiona nową decyzją, to postępowanie sądowe w sprawie ze skargi na tę decyzję (uchyloną) stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Podkreślić zatem należy, że niniejsze postępowanie sądowe dotyczy wyłącznie zaskarżonej decyzji. Wyeliminowanie tej decyzji przez organ sprawia, że Sąd zostaje pozbawiony przedmiotu kontroli, mimo, że sprawa w sensie materialnoprawnym dalej istnieje. Sprawa nie staje się więc bezprzedmiotowa, natomiast bezprzedmiotowe staje się postępowanie sądowe, dotyczące konkretnie określonej zaskarżonej decyzji. Przepis art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uznaje zaś za przesłankę umorzenia postępowania sądowego bezprzedmiotowość tego postępowania.
Na marginesie należy wskazać, że strona niezadowolona z decyzji podjętej w trybie autokontroli może zaskarżyć tę decyzję do sądu administracyjnego.
Reasumując zatem powyższe okoliczności faktyczne i prawne należało stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt 3 wyżej wymienionej ustawy postanowić jak w sentencji.