II SA/GL 1058/24

II SA/Gl 1058/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2024-12-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-08-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Aneta Majowska /sprawozdawca/
Stanisław Nitecki /przewodniczący/
Tomasz Dziuk
Symbol z opisem
6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne
Nieruchomości
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 344
art. 124 ust. 1, ust.3, art. 6 pkt 2
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Dziuk, Asesor WSA Aneta Majowska (spr.), Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi Gminy W. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 7 czerwca 2024 r. nr NWXIV.7581.4.9.2024 w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę.
Uzasadnienie
Pismem nadanym dnia 11 lipca 2024 r. Gmina W. (dalej: Skarżąca Gmina) złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 7 czerwca 2024 r. nr NWXIV.7581.4.9.2024 w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości.
Decyzją z dnia 29 listopada 2024 r. nr [...], Starosta [...] (dalej: organ pierwszej instancji), działając na podstawie art. 124 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 4, ust. 6 i ust. 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. 2023 r., poz. 344 z późn. zm., dalej: u.g.n.) oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 z późn. zm., dalej: k.p.a.):
- w pkt 1 decyzji - ograniczył sposób korzystania z części nieruchomości gruntowej położonej w Z., oznaczonej jako działki ewid. nr 1 o pow. 0,18 ha i 2 o pow. 0,08 ha, stanowiącej własność Gminy W., dla której prowadzona jest księga wieczysta KW Nr [...] - poprzez zezwolenie spółce T. S.A. (dalej: Spółka, Inwestor) na wykonanie czynności związanych z realizacją zamierzenia inwestycyjnego - budowa dystrybucyjnej sieci elektroenergetycznej na potrzeby przyłączenia nowych odbiorców energii elektrycznej w miejscowości Z. zatytułowanej: "[...] - budowa słupowej stacji tr. 15/0,4kV nr [...] wraz z powiązaniami z siecią SN/nN, przyłączenie domki gospodarcze - projekt budowlano-wykonawczy" tj. wybudowanie projektowanej elektroenergetycznej sieci kablowej SN 15kV - podziemnej, ułożonej na głębokości 0,7-0,9 m pod powierzchnią gruntu metodą wykopu otwartego i/lub metodą przewiertu na głębokości min. 1,0 m: na działce nr 1 o pasie zajętości 206,2 m2 i na działce nr 2 o pasie zajętości 15,9 m2, w tym również na zezwolenie na swobodny i niczym nieograniczony dostęp do zainstalowanych urządzeń elektroenergetycznych na przedmiotowej działce, zgodnie z opisem planowanej inwestycji (pas o szerokości po 0,25 m z każdej strony osi sieci kablowej SN 15kV ze współczynnikiem wykorzystania gruntu równym 1,0) oraz pasem dla wykonania prac na działce nr 1 o powierzchni wynoszącej 1285 m2 i na działce nr 2 o powierzchni wynoszącej 187 m2. Określił, że trasa projektowanej sieci kablowej wskazana została na mapach określających zakres zajętości przedmiotowej nieruchomości stanowiącej załączniki do wniosku. Czas wykonania robót - 30 dni roboczych, niekoniecznie następujących po sobie i zamyka się w okresie maksymalnie 90 dni. Ponadto ustalił, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości polegać będzie na: (a) prawie do wykonania czynności związanych z planowaną budową sieci oraz (b) obowiązku znoszenia przez właściciela nieruchomości ograniczeń i zakazów wynikających z istnienia pasa technologicznego, a także korzystaniu z nieruchomości w sposób zgodny z aktualnie obowiązującymi przepisami prawa dotyczącymi linii elektroenergetycznych, ochrony zdrowia i życia ludzkiego oraz ochrony środowiska,
- w pkt 2 decyzji – zobowiązał Spółkę do: (a) przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po zakończeniu inwestycji, (b) przedłożenia - przy wniosku o ustalenie odszkodowania opisu stanu zagospodarowania nieruchomości - według stanu na dzień wejścia na grunt i na dzień zakończenia inwestycji oraz opisu szkód na gruncie związanych z budową linii, (c) zabezpieczenia pozostałej części nieruchomości przed jej zniszczeniem w trakcie trwania robót,
- w pkt 3 decyzji – organ wskazał, że ostateczna decyzja stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej oraz w pkt 4 decyzji, że obowiązek udostępnienia nieruchomości podlega egzekucji administracyjnej.
W uzasadnieniu organ podał, że wnioskiem z dnia 24 maja 2023 r. Spółka wystąpiła do organu pierwszej instancji o wydanie w trybie art. 124 u.g.n. decyzji ograniczającej sposób korzystania z ww. nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia na planowane zamierzenie szczegółowo opisane powyżej. Zaznaczył, że realizacja zamierzenia służy zaspokojeniu potrzeb energetycznych odbiorców w obrębie gmin M. i W. Rozbudowa przez przedsiębiorstwo przesyłowe linii nN w zakresie sieci energetycznej stanowi cel publiczny, istotny dla celów zbiorowości, leży w interesie społecznym i stanowi rozwój infrastruktury energetycznej. Właścicielem powyższej nieruchomości jest Gmina W.. Dalej organ wskazał, że zgodnie z Uchwałą Nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Z., działki nr 1 i 2 w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego leżą w terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem R. Zgodnie z § 38 ust. 2 planu, dla terenów R ustalono w przeznaczeniu podstawowym: uprawy rolne, zadrzewienia i zakrzewienia, natomiast w przeznaczeniu dopuszczalnym m. in. sieci i urządzenia infrastruktury technicznej. Przywołując § 23 planu regulujący zasady zaopatrzenia w energię elektryczną stwierdził, że miejscowy plan dopuszcza na powyższych działkach możliwość budowy obiektów, urządzeń i sieci infrastruktury technicznej. W powołaniu na art. 6 pkt 2 u.g.n., organ uznał, że planowane zamierzenie jest inwestycją celu publicznego i ma na celu umożliwienie Spółce prawidłowego wypełniania publicznoprawnych obowiązków wynikających z ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. 2024 r., 266 z późn. zm.), a obejmujących m.in. zapewnienie ciągłości i niezawodności dostaw energii. Spółka w myśl art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych (Dz. U. 2023 r., poz. 437), jest przedsiębiorstwem użyteczności publicznej mającym na celu bieżące i nieprzerwane zaspokajanie potrzeb ludności w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną. Zaznaczył, że zamierzenie budowlane znajduje się w obszarze Natura 2000 nr [...] Beskid [...] i [...] Beskid [...] oraz na terenie [...] Parku Krajobrazowego, dlatego też mając na uwadze ochronę przyrody, tam gdzie jest to możliwe inwestycja została zaprojektowana w pasie drogowym czyli obszarze urbanistycznie zmienionym, aby jak najmniej ingerować w obszary przyrodniczo chronione. W wyniku rozbudowy przedmiotowej linii nie zmieni się sposób użytkowania nieruchomości zapisany w rejestrze gruntów jako użytek drogowy (dr). Sposób ograniczenia prawa korzystania z nieruchomości w możliwie minimalnym stopniu ingeruje w sferę uprawnień właścicielskich, a po zakończeniu prac nieruchomość będzie mogła być wykorzystywana w dotychczasowy sposób i zgodnie z jej przeznaczeniem w planie miejscowym. Dalej organ podkreślił, że z załączonych do wniosku dokumentów dotyczących negocjacji oraz przeprowadzonej rozprawy administracyjnej wynika, że do dnia złożenia wniosku nie uzyskano zgody na ustanowienie służebności przesyłu ze względu na stanowczą odmowę Gminy. Przywołał również stanowisko wyrażone przez strony w pismach z dnia 17 lipca 2023 r. i z dnia 4 września 2023 r. Następnie organ powołał orzecznictwo sądów administracyjne w analizowanym zakresie oraz podkreślił, że budowa odcinka sieci elektroenergetycznej realizuje wyjątkowo ważny interes inwestora, ważny interes gospodarczy państwa oraz interes społeczny. Przy tych ustaleniach organ uznał, że w sprawie zostały spełnione niezbędne przesłanki zawarte w art. 124 u.g.n. Decyzja została doręczona w dniu 19 grudnia 2023 r.
W odwołaniu od powyższej decyzji, wniesionym w ustawowym terminie (2 stycznia 2024 r.), Skarżąca przedstawiła obszerną argumentację dla poparcia zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, akcentując naruszenie art. 124 u.g.n. przez uznanie przez organ zaistnienia w sprawie przesłanek zawartych w tym przepisie, podczas gdy ograniczenie nie nastąpiło zgodnie z planem miejscowym, bowiem nie określa on w sposób konkretny lokalizacji planowanej inwestycji, w tym nie wskazuje nieruchomości, przez które ma ona przebiegać, ani granic terenu, jaki może być pod nią zajęty, plan miejscowy nie wskazuje obszaru nieruchomości, który może zostać objęty przeznaczeniem pod budowę sieci elektroenergetycznej, przeznaczenie dopuszczalne dla terenu oznaczonego symbolem R nie stanowi wprost o możliwości przeznaczenia działek na budowę sieci energii elektrycznej, nadto nieruchomość nie została w miejscowym planie objęta pod realizację celów publicznych. Gmina podniosłą również, że rokowania nie obejmowały wszystkich elementów przyszłej umowy, jak również Spółka nie zaproponowała Gminie stosownego odszkodowania. W ocenie Skarżącej wydanie przedmiotowej decyzji narusza słuszny interes Gminy, bowiem powoduje ograniczenie możliwości korzystania z ww. działek w sposób określony w planie miejscowym, narusza zasadę praworządności i równego traktowania stron. Skarżąca podniosła również zaniechanie wnikliwego rozpatrzenia sprawy, wybiórczą ocenę zebranego materiału dowodowego oraz uchybienia w sposobie sporządzenia uzasadnienia decyzji.
Po rozpoznaniu odwołania, Wojewoda Śląski (dalej: organ odwoławczy) zaskarżoną obecnie decyzją z dnia 7 czerwca 2024 r. nr NWXIV.7581.4.9.2024, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 9a w zw. z art. 124 ust. 1 u.g.n., uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonej w Z., objętej księgą wieczystą [...], oznaczonej jako działka nr 1 o pow. 0,1800 ha i nr 2 o pow. 0,0800 ha, poprzez zezwolenie Spółce T. S.A. w K. na założenie i przeprowadzenie przez tę nieruchomość podziemnej elektroenergetycznej linii kablowej SN 15 kV o długości 412,4 m wraz z pasem technologicznym o pow. 206,2 m2 na działce nr 1 oraz o długości 31,8 m wraz z pasem technologicznym o pow. 15,9 m2 na działce nr 2, zgodnie z załącznikami mapowymi stanowiącymi integralną część decyzji, w ramach realizacji inwestycji pod nazwą Z. nad [...] - budowa słupowej stacji tr. 15/0,4 kV nr [...] wraz z powiązaniami z siecią SN/nN, przyłączenie domki gospodarcze - projekt budowlano wykonawczy.
Na wstępnie uzasadnienia organ odwoławczy opisał stan sprawy, przywołał podstawę normatywną rozstrzygnięcia i stwierdził, że w kontrolowanej sprawie zostały spełnione warunki do wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Przypomniał, że planowana inwestycja dotyczy budowy urządzenia służącego do przesyłu energii elektrycznej, która dostarczana będzie odbiorcom w miejscowości Z. (położonej na terenie gminy W.), co zdaniem organu odwoławczego niewątpliwie stanowi działanie nakierowane na urzeczywistnienie interesu publicznego istotnego dla zbiorowości lokalnej.
Podkreślił, że w jego ocenie spełniony został również warunek przeprowadzenia rokowań. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących nieobjęcia rokowaniami kwestii takich jak termin rozpoczęcia prac, sposób naprawienia szkód, wzajemne rozliczenia stron, czy sposób dysponowania nieruchomością przez inwestora po wybudowaniu urządzeń - wskazał na brak regulacji prawnej, która wymagałaby, aby właśnie takie elementy były ich przedmiotem, a także w którym ewentualnie momencie prowadzonych rokowań, kwestie te muszą być poruszone. Zaznaczył, że Spółka podjęła próbę uzyskania zgody na posadowienie na ww. działkach urządzenia przesyłowego oraz przypomniał przedstawione przez Gminę stanowisko w sprawie.
W ocenie Wojewody istotne znaczenie dla oceny skuteczności przeprowadzonych rokowań, ma także fakt, że w niniejszej sprawie właścicielką nieruchomości objętej wnioskiem, jest jednostka samorządu terytorialnego, a zatem podmiot, do którego zadań należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, obejmujących między innymi zaopatrzenie w energię elektryczną, cieplną oraz gaz (art. 7 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, tekst jedn. Dz. U z 2023 r., poz. 40 z późn. zm.). Tymczasem, jednostka ta kategorycznie odmówiła zgody na przeprowadzenie przez działki nr 1 i nr 2 urządzenia przesyłowego mającego służyć zaopatrzeniu w energię elektryczną części jej mieszkańców, powołując się w istocie wyłącznie na przysługujące jej w tym zakresie uprawnienie wynikające z prawa własności i nie podejmując żadnej próby dialogu z inwestorem. W kontekście treści art. 1 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym pod pojęciem gminy należy rozumieć wspólnotę samorządową oraz odpowiednie terytorium, za całkowicie niezrozumiałe uznał podniesione zarzuty nieuwzględnienia słusznego interesu Gminy oraz naruszenia zasady bezstronności i równego traktowania poprzez rozpoznanie sprawy w sposób stronniczy, korzystny wyłącznie dla wnioskodawcy, z pominięciem interesów Gminy.
Następnie wskazał, że działka nr 1 położona jest częściowo (w 9/10 części) na obszarze terenów rolnych (symbol planu R), częściowo (w 1/10 części) na terenie lasów (symbol planu ZL1), natomiast działka nr 2 w całości położona jest na obszarze terenów rolnych. W powołaniu na brzmienie § 23 ust. 6 planu miejscowego wskazał, że plan dopuszcza inne (niż wskazane na rysunku planu) lokalizacje stacji transformatorowych i poprowadzenie linii odmiennymi trasami, pod warunkiem niekolidowania z pozostałymi ustaleniami planu, a kolizja ta nie zachodzi, bowiem zgodnie z § 38 pkt 2 lit. b i § 40 pkt 2 lit. b planu, w ramach dopuszczalnego przeznaczenia terenów rolnych i terenów leśnych przewidziano między innymi sieci i urządzenia infrastruktury technicznej. Zdaniem Wojewody niewątpliwie zatem na ww. działkach dopuszcza się budowę urządzeń infrastruktury technicznej, do których należy również sieć elektroenergetyczna. Odnosząc się do zarzutów odwołania wyjaśnił, że dla spełnienia wynikającej z art. 124 ust. 1 u.g.n. przesłanki zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym nie jest konieczne zaznaczenie szczegółowego przebiegu sieci w części graficznej planu. W szczególności obowiązek taki nie wynika z przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Uzasadniając uchylenie zaskarżonej decyzji, wskazał, że zbędne pozostawało orzeczenie przez organ pierwszej instancji w decyzji wydanej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., o prawach i obowiązkach wynikających wprost z przywołanego aktu prawnego, tj. obowiązku przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego (ust. 3), podstawy wpisu do księgi wieczystej (ust. 7), egzekucji administracyjnej (ust. 6). Podkreślił, że decyzja winna określać sposób ograniczenia korzystania z gruntu oraz przebieg przez nieruchomość. Brak natomiast podstawy prawnej do określania w niej obszaru koniecznego do zajęcia w okresie prowadzonych prac, a także zobowiązywania inwestora do przedłożenia opisu stanu nieruchomości oraz opisu szkód powstałych na gruncie. Końcowo podał, iż załącznikiem do decyzji uczyniono projekt zagospodarowania terenu przedłożony przez inwestora do pisma z dnia 21 maja 2024 r. Decyzja została doręczona Skarżącej w dniu 12 czerwca 2024 r.
Z rozstrzygnięciem nie zgodziła się Skarżąca Gmina. W skardze względem zaskarżonej decyzji sformułowała następujące zarzuty naruszenia:
1. przepisów prawa materialnego:
a) art. 124 w zw. z art. 9a u.g.n. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że spełnione zostały przesłanki do wydania zaskarżonej decyzji, podczas gdy ograniczenie nie nastąpiło zgodnie z planem miejscowym, gdyż nie określa on w sposób konkretny lokalizacji planowanej inwestycji, w tym nie wskazuje nieruchomości, przez które miałaby ona przebiegać, ani granic terenu, jaki może być pod nią zajęty,
b) art. 112 ust. 1 w zw. z art. 124 ust. 1 u.g.n. w zw. z § 38 ust. 2 w zw. z § 23 planu miejscowego, poprzez uznanie, że inwestycja jest zgodna z planem, podczas gdy ograniczenie korzystania z nieruchomości oraz sama inwestycja nie są z nim zgodne, ponieważ plan nie wskazuje obszaru nieruchomości, który może zostać objęty przeznaczeniem pod budowę sieci elektroenergetycznej, oraz nie przewiduje inwestycji, którą zamierza zrealizować Spółka,
c) § 38 ust. 2 w zw. z § 23 planu miejscowego poprzez uznanie, że dopuszcza on na działkach nr 1 i nr 2 budowę dystrybucyjnej sieci elektroenergetycznej, podczas gdy przeznaczenie dopuszczalne na terenach oznaczonych symbolem R nie stanowi wprost o możliwości przeznaczenia na budowę sieci energii elektrycznej,
d) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 124 ust. 1, ust. 3 u.g.n. - poprzez przyjęcie, że rokowania zostały przeprowadzone prawidłowo, podczas gdy nie obejmowały one wszystkich elementów przyszłej umowy, okresu zajęcia nieruchomości, zezwolenia na korzystanie z nieruchomości w celu usunięcia awarii, kwestii szkód powstałych w związku z pracami oraz ograniczeniami związanymi z korzystaniem z nieruchomości w toku eksploatacji urządzeń, jak również nie zaproponowano stosownego odszkodowania,
2. przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy:
a) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 9a i art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i orzeczenie o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, podczas gdy zasadnym było uchylenie zaskarżonej decyzji oraz wydanie decyzji odmawiającej ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości ze względu na niespełnienie przesłanek do jej wydania,
b) art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przez organ przepisów prawa miejscowego i naruszenie tym samym zasady praworządności,
c) art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wnikliwego rozpatrzenia sprawy oraz wybiórczą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, i uznanie, że wniosek Spółki był wystarczający do wydania decyzji, podczas gdy organ odwoławczy zobowiązany był do wyjaśnienia wszystkich okoliczności mających wpływ na wynik sprawy, w tym powinien uwzględnić treść planu miejscowego, jak również przeznaczenie przedmiotowych nieruchomości w nim określonych,
d) art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przez organ odwoławczy słusznego interesu stron, podczas gdy wydanie decyzji narusza słuszny interes Skarżącej, bowiem powoduje ograniczenie możliwości korzystania z ww. działek,
e) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez brak zawarcia w decyzji wyczerpującego uzasadnienia, jak również brak odniesienia się do wszystkich zarzutów odwołania oraz orzecznictwa powołanego w odwołaniu,
f) art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. poprzez naruszenia zasad bezstronności i równego traktowania, które przejawia się wydaniem decyzji korzystnej wyłącznie dla Spółki, nieuwzględniającej interesów Skarżącej.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu Skarżąca przywołała argumentację zbieżną z przedstawioną na etapie wniesionego odwołania. Podkreśliła brak podstaw do wydania zaskarżonej decyzji z uwagi na błędne zastosowanie art. 124 u.g.n. Wskazała, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla sołectwa Z. nie określa w sposób konkretny lokalizacji planowanej inwestycji, w tym nie wskazuje nieruchomości, przez które ma ona przebiegać, a działki nr 1 i nr 2 nie zostały bezpośrednio przeznaczone pod realizację celów publicznych. Zakwestionowała prawidłowość przeprowadzonych w sprawie rokowań wskazując, że wniosek składany w trybie art. 124 u.g.n. muszą poprzedzać negocjacje, a nie tylko jednostronna propozycja dotycząca treści proponowanej umowy. Wskazała również na naruszenia przepisów postępowania sformułowane w zarzutach skargi.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.
Pismem z dnia 9 września 2024 r. Spółka reprezentowana przez fachowego pełnomocnika wniosła o oddalenie skargi. Wskazała, iż umieszczenie na danej nieruchomości niezbędnych sieci (elektrycznej, gazowej, wodociągowej, kanalizacyjnej) zawsze wiąże się z ograniczeniem niektórych uprawnień właścicielskich, zatem uzasadnione pozostaje rozważanie w tym celu szczególnie nieruchomości stanowiących dobro wspólne (w tym nieruchomości komunalnych, państwowych), a także np. nieruchomości drogowych. Zauważyła, że to nie Spółka jest docelowym beneficjentem inwestycji, lecz podmioty, które mają być docelowo przyłączone do sieci energetycznej, zatem niezrozumiały jest zarzut naruszenia zasady bezstronności i równego traktowania. Wskazała, iż to właśnie w pasach drogowych najczęściej lokalizuje się sieci stanowiące tzw. uzbrojenie terenu i sąsiednich nieruchomości, zwłaszcza sieci podziemne. Spółka podzieliła stanowisko organu odwoławczego, że planowana inwestycja stanowi cel publiczny, nie narusza zapisów planu miejscowego, a rokowania zostały przeprowadzone prawidłowo.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje.
Na wstępie należy wskazać na regulację art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.), stosownie do której sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie ulega zatem wątpliwości, że zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części - art. 151 p.p.s.a.
W oparciu o wymienione kryterium legalności, kontroli sądowoadministracyjnej została poddana decyzja Wojewody z dnia 7 czerwca 2024 r. w przedmiocie ograniczenia korzystania z nieruchomości.
Ramy prawne kontroli sądowej skarżonej decyzji wyznaczają przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Stosownie do brzmienia art. 124 ust. 1 tej ustawy, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z kolei zgodnie z ust. 3 przywołanej regulacji, udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Decyzja ostateczna stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej (ust. 7).
Ustawodawca uzależnił zatem możliwość udzielenia zezwolenia podmiotowi realizującemu konkretne przedsięwzięcie, o którym mowa w art. 124 ust. 1 omawianej ustawy, od spełnienia ściśle określonych przesłanek: zgodności zezwolenia z planem miejscowym, a w przypadku braku planu z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz braku zgody właściciela nieruchomości na takie ograniczenie. Ustawodawca wprowadził wymóg przeprowadzenia z niewyrażającym zgody na planowaną inwestycję właścicielem nieruchomości (użytkownikiem wieczystym), rokowań poprzedzających wystąpienie z wnioskiem o wydanie tej decyzji, mających na celu udostępnienie nieruchomości w sposób dobrowolny.
Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 1 grudnia 2021 r. sygn. akt I OSK 2088/19, żadnych innych wymogów dla wydania decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. przepisy nie przewidują.
Z akt administracyjnych przedłożonych do sprawy wynika, że Spółka pismem z dnia 24 maja 2023 r. (wpływ do organu 30 maja 2023 r.) wniosła o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości należącej do Skarżącej działek oznaczonych numerami 1 i 2 w Z. - W., w sposób wskazany w treści pisma argumentując, iż planowana inwestycja jest dystrybucyjną siecią elektroenergetyczną służącą zaspokojeniu potrzeb energetycznych odbiorców w obrębie gmin M. i W., rozwój infrastruktury energetycznej, obecnie jednego z mediów strategicznych, leży w interesie społecznym oraz w interesie podmiotów przyłączanych jako osób stanowiących społeczność Gminy, z tego względu zdaniem Spółki Gmina winna działać w interesie społecznym i w interesie swojej społeczności, a naruszenie interesu powinno być poparte wyjaśnieniami, zaś Gmina nie wyraziła gotowości do wypracowania warunków realizacji inwestycji, co uniemożliwia Spółce realizację celów ustawowych oraz uniemożliwia inwestycję (karta nr 1 akt administracyjnych).
W ocenie Sądu planowana inwestycja została zasadnie zakwalifikowana przez organy rozstrzygające w sprawie jako inwestycja celu publicznego. Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości Skarżącej stanowi udzielenie zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przez tę nieruchomość podziemnej elektroenergetycznej linii kablowej SN 15 kV o długości 412,4 m wraz z pasem technologicznym o pow. 206,2 m2 na działce nr 1 oraz o długości 31,8 m wraz z pasem technologicznym o pow. 15,9 m2 na działce nr 2. Zgodnie z treścią art. 6 pkt 2 u.g.n. celami publicznymi w rozumieniu ustawy jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Przedmiot planowanej inwestycji realizuje zatem cel publiczny wskazany w przywołanej regulacji. Zauważyć przy tym należy, że obejmowanie przez inwestycję jedynie wycinka terytorium gminy, a nie całego terytorium wspólnoty, nie dyskwalifikuje jej jako inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 stawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1130) w związku z art. 6 pkt 2 u.g.n. Ustawodawca nie uzależnił zakwalifikowania danej inwestycji jako inwestycji celu publicznego od ilości odbiorców planowanej inwestycji. Niewątpliwie natomiast niezależnie od ilości odbiorców planowanej inwestycji, realizacja przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, należy do spraw służących zaspakajaniu bieżących potrzeb ludności, i stanowi działanie o znaczeniu co najmniej lokalnym. Trafnie zatem dostrzegł organ odwoławczy, iż planowana inwestycja jako obejmująca budowę urządzenia służącego do przesyłu energii elektrycznej, która będzie dostarczana odbiorcom miejscowości Z., stanowi działanie nakierowane na urzeczywistnienie interesu publicznego istotnego dla zbiorowości lokalnej. Także bowiem w sytuacji, gdy inwestycja służy - z uwagi na swój zasięg - węższemu kręgowi jej mieszkańców, w tym przypadku przyszłych odbiorców energii elektrycznej na terenach wymienionych w projekcie, urzeczywistnia interes publiczny istotny dla zbiorowości lokalnej. Należy jednocześnie pamiętać, że podstawowym zadaniem Spółki jest zapewnienia bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej, zapewnienie jakości dostarczanej energii oraz ciągłości i niezawodności jej dostarczania. Planowana inwestycja stanowi więc bez wątpienia inwestycję celu publicznego, a szczegółowy przebieg planowanej inwestycji został ujęty na projektach zagospodarowania terenu (rysunki nr E1WG-UGN, E2WG-UGN, E3WG-UGN), stanowiących załączniki do decyzji.
Działki o nr 1 i nr 2 pozostają własnością Skarżącej, co wynika z ujawnionych wpisów w księdze wieczystej nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Z., Wydział [...] Ksiąg Wieczystych. Stosownie do zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Z. (Dz. Urz. Woj. Śl. z 2019 r., poz. [...]) działka o nr 1 położona jest w obszarze oznaczonym symbolem R (w 9/10 części) – tereny rolne oraz w obszarze oznaczonym symbolem ZL1 (w 1/10 części) – tereny lasów, natomiast działka nr 2 w całości położona jest w obszarze oznaczonym symbolem R (zaświadczenie Wójta G. z dnia 28 lutego 2024 r. znak [...]). Dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem R ustalono przeznaczenie podstawowe: uprawy rolne oraz zadrzewienia i zakrzewienia (§ 38 ust. 2 pkt 1 planu) oraz w ramach przeznaczenia dopuszczalnego m.in. niekubaturowe urządzenia służące gospodarce rolnej, w tym urządzenia melioracji, sieci i urządzenia infrastruktury technicznej, drogi dojazdowe (§ 38 ust. 2 pkt 2 lit. a-c planu). Dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem ZL1 – przeznaczenie podstawowe: lasy, obiekty i urządzenia obsługi gospodarki leśnej, użytki rolne do czasu przeprowadzenia zalesień (§ 40 ust. 2 pkt 1), a w ramach przeznaczenia dopuszczalnego m.in. drogi dojazdowe, obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej (§ 40 ust. 2 pkt 2 lit. a i b).
W ustaleniach ogólnych obowiązujących na całym obszarze objętym planem jako zgodne z planem uznano wyznaczenie tras urządzeń liniowych oraz terenów urządzeń związanych z rozbudową systemów infrastruktury technicznej, o których mowa w rozdziale 5 (Zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji), stosownie do warunków wynikających ze szczegółowych rozwiązań technicznych, nie kolidujących z innymi ustaleniami planu i przepisami szczególnymi (§ 10 pkt 2 planu). Zawarty w rozdziale 5 zapis § 23 przewiduje natomiast następujące zasady zaopatrzenia w energię elektryczną, lokalizacji oraz budowy obiektów sieci infrastruktury elektroenergetycznej: system zaopatrzenia w energię elektryczną powinien zapewnić wszystkim obecnym i przyszłym odbiorcom niezawodne dostawy mocy i energii elektrycznej o wymaganych standardach, określonych w przepisach szczególnych (pkt 1), głównym źródłem zaopatrzenia w energię elektryczną pozostaje istniejący Główny Punkt Zasilający, stacja elektroenergetyczna 110/15 kV GPZ W., wraz z systemem sieci średniego napięcia 15 kV i - zasilanej ze stacji transformatorowych 15/0,4 kV - sieci niskiego napięcia (pkt 2), na rysunku planu zaznaczono projektowane stacje transformatorowe 15/0,4 kV oraz projektowane odcinki linii napowietrznych średniego napięcia 15 kV, służące do zaopatrzenia w energię elektryczną odbiorców na nowych terenach wyznaczonych w planie pod zabudowę - dopuszcza się inne lokalizacje stacji transformatorowych i poprowadzenie linii odmiennymi trasami, wynikającymi ze szczegółowych rozwiązań technicznych (pkt 5), dopuszczalne lokalizacje stacji transformatorowych 15/0,4 kV oraz dopuszczalne trasy linii 15 kV nie mogą kolidować z pozostałymi ustaleniami planu (pkt 6).
Miejscowy plan obowiązujący dla analizowanego terenu dopuszcza zatem niewątpliwie inne lokalizacje stacji transformatorowych i poprowadzenie linii odmiennymi trasami niż wskazane na rysunku planu, które to rozwiązania nie mogą kolidować z pozostałymi ustaleniami planu. W rozpoznawanej sprawie planowana inwestycja została przeprowadzona przez tereny o dopuszczalnym przeznaczeniu - obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej. Nie sposób zatem stwierdzić, aby planowana trasa linii 15 kV kolidowała z pozostałymi ustaleniami planu. W tej kwestii Sąd zauważa i w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż ustawodawca nie wprowadził wymogu precyzyjnego ustalenia szczegółowego przebiegu sieci infrastruktury technicznej, zwłaszcza mając na uwadze sieć podziemną, o znaczeniu lokalnym, przebiegającą pod powierzchnią ziemi. Samo sformułowanie "zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej" (art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p.), nakazuje przyjąć, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przybierają formę częściowo ogólną (zob. wyrok z dnia 17 stycznia 2018 r. sygn. akt I OSK 1683/17). Na tym gruncie Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił również uwagę, że nie zawsze w planach miejscowych wprost wskazuje się na umiejscowienie konkretnych inwestycji liniowych, a jedynie wspomina się o inwestycjach o charakterze publicznym w zakresie infrastruktury przesyłowej, a im bardziej ogólne postanowienie planu miejscowego w zakresie dopuszczalności inwestycji o charakterze publicznym, tym większy margines swobody dla starosty w toku postępowania z art. 124 u.g.n. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2014 r. sygn. akt I OSK 537/13).
Powyższe pozwala na stwierdzenie, że organy administracji publicznej zasadnie stwierdziły zgodność planowanej inwestycji z postanowieniami ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Do takiego wniosku prowadzi bowiem analiza zapisów planu miejscowego, w szczególności przywołanych wyżej § 10 pkt 2, § 38 ust. 2 pkt 2 lit. b, § 40 ust. 2 pkt 2 lit. b, § 23 pkt 1, 5 i 6 planu. W tym kontekście należy pamiętać, iż w toku kontroli sądowoadministracyjnej brak jest podstaw do badania zgodności zapisów planu miejscowego z ogólnie obowiązującymi przepisami prawa (podobnie m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 28 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Bd 1065/17). Inwestor zaś nie jest zobowiązany do przeprowadzenia rokowań z właścicielami nieruchomości, co do konkretnego przebiegu urządzeń, o których mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. Kwestia dopuszczalności tego rodzaju inwestycji na danym terenie powinna być ustalana w toku postępowania zmierzającego do przyjęcia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie w postępowaniu mającym za przedmiot wydanie decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 sierpnia 2022 r. sygn. akt I OSK 1965/21). W doktrynie również wskazuje się na dopuszczalność wydawania decyzji wskazanych w art. 124 ust. 1 u.g.n. na podstawie zapisów wprawdzie przewidujących infrastrukturę na określonym terenie, jednakże nieokreślających precyzyjnie ich przebiegu (por. G. Matusik (w:) G. Bieniek, M. Gdesz, S. Kalus, G. Matusik, E. Mzyk, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, LexisNexis 2012, s. 719), tym niemniej nie oznacza to, że organ orzekając w omawianym trybie zwolniony jest od prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Na gruncie rozpoznawanej sprawy organy dokonały stosownej analizy zapisów planu miejscowego.
Przechodząc do kolejnego warunku zastosowania omawianej instytucji - ograniczenia korzystania z nieruchomości, tj. rokowań, o których mowa w ust. 3 analizowanego przepisu art. 124 u.g.n., wskazać należy na ich przebieg.
Pismem z dnia 19 września 2022 r. Spółka skierowała do Skarżącej informację o sporządzeniu dokumentacji projektowej "Budowa słupowej stacji transformatorowej SN/nN, sieci kablowej SN oraz sieci kablowej nN wraz ze złączami kablowymi nN". Wskazała, że realizacja robót planowana jest na rok 2024, budowa projektowej sieci kablowej SN oraz przebudowy istniejącego słupa sieci napowietrznej SN nastąpi według rozwiązań zawartych w Projekcie Zagospodarowania Terenu od rys. E1WG do rys. E4WG, na terenie działek nr 1, 2 – należących do Gminy, oraz nr 3, 4, 5 6, 7 – należących do osób prywatnych, a sieć kablowa SN projektowana jest w pasie drogi publicznej. Spółka wniosła również o udzielenie prawa do dysponowania ww. nieruchomościami na cele budowlane. Jako załączniki wskazano Projekt Zagospodarowania Terenu, pełnomocnictwo oraz opłatę. W odpowiedzi udzielonej pismem z dnia 14 października 2022 r. Skarżąca podała, że opiniuje negatywnie propozycję planowanego przebiegu zamierzenia energetycznego, ponieważ są to "grunty dojazdowe do okolicznych gruntów rolnych, w których nie mogą być wbudowane urządzenia inne niż związane z infrastrukturą drogową". Pismem z dnia 20 października 2022 r. Spółka odniosła się do stanowiska Skarżącej oraz zwróciła się z prośbą o podjęcie rozmów dotyczących warunków, na jakich Gmina jest gotowa zaopiniować inwestycję pozytywnie. Zwróciła uwagę, że projektowana sieć stanowi inwestycję celu publicznego, do realizacji inwestycji zobowiązuje Spółkę ustawa Prawo energetyczne, a w związku z tym, że obszar, przez który projektowana jest inwestycja, jest objęty obszarem chronionym zasadne jest prowadzenie sieci w obszarze już zmienionym urbanistycznie jakim jest droga gminna, zamiast w obszarze terenów przyległych, nadto jest to sieć całkowicie podziemna, która nie utrudnia korzystania z drogi ani nie zaburza jej funkcji, droga jest nieutwardzona, a odtworzenie nie będzie stwarzało trudności. Odpowiadając na powyższe, Skarżąca pismem z dnia 22 listopada 2024 r. podała, że każdy podmiot "ma prawo do swobodnego rozporządzania swoją własnością i nikt z zewnątrz nie będzie jej władczo narzucał swojej woli", zauważyła też, że przedmiotowe grunty to drogi gminne dojazdowe, które nie mają statusu dróg publicznych. Jak wynika z notatki służbowej z dnia 14 grudnia 2022 r. odbyło się spotkanie w Urzędzie Gminy, podczas którego Skarżąca podtrzymała odmowę z uzasadnieniem, że "ma takie prawo jako właściciel" oraz podała, że "nie ma warunków na jakich wyrazi zgodę" (ww. pisma – załączniki do wniosku Spółki inicjującego niniejsze postępowanie).
W toku postępowania przeprowadzono rozprawę administracyjną, podczas której strony podtrzymały dotychczasowe stanowiska w sprawie (protokół z dnia 18 lipca 2023 r., karta nr 8 akt administracyjnych). W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania Skarżąca pismem z dnia 17 lipca 2023 r. zajęła stanowisko wskazując, iż brak jest podstaw prawnych do ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowych nieruchomości (karta nr 9 akt administracyjnych). Spółka ustosunkowała się do tego stanowiska w piśmie z dnia 4 września 2023 r. (karta 11 akt administracyjnych). Powyższe nie doprowadziło do wypracowania porozumienia.
Podjęte ze Skarżącą rokowania nie zakończyły się uzyskaniem zgody na przeprowadzenie inwestycji. Nie sposób zatem zgodzić się z twierdzeniem, aby rokowania miały charakter pozorny. Z prowadzonej pomiędzy stronami korespondencji wynika, że Spółka wyczerpała drogę rokowań, które w przedmiocie niniejszego postępowania ustawodawca uznał za obligatoryjny element poprzedzający postępowanie w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 lipca 2021 r. sygn. akt I OSK 4192/18 w sytuacji, gdy przepisy nie określają szczegółowo, w jaki sposób rokowania powinny zostać zainicjowane, prowadzone i zakończone, to o ich formie i charakterze decyduje na ogół inwestor. Za spełnienie warunku rokowań można uznać sytuację, gdy właściciel nieruchomości nie odpowiedział na propozycję wyrażenia zgody, wprost sprzeciwił się wyrażeniu takiej zgody, czy sytuację, gdy strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, które okazały się niemożliwe do przyjęcia dla każdej z nich.
Organ, a następnie sąd, ustalają jedynie fakt przeprowadzenia rokowań i nie badają przyczyn braku zgodności stron. Należy pamiętać, iż istotą rokowań nie jest ich prowadzenie aż do momentu wypracowania porozumienia, odmienne stanowisko prowadziłoby do zbędności instytucji, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. Z materiału dowodowego wynika, że Spółka podjęła działania mające na celu pozyskanie zgody na planowaną inwestycję w części przebiegającym przez działki Skarżącej, które zakończyły się niepowodzeniem. W prowadzonej korespondencji poruszano kluczowe elementy dotyczące planowanej inwestycji, przedłożono Projekt Zagospodarowania Terenu oraz wskazano planowany termin realizacji, Skarżąca natomiast nawet nie sygnalizowała woli uzyskania dodatkowych informacji dotyczącej planowanego zamierzenia. Ponadto na tym etapie postępowania nie ustala się kwestii odszkodowania.
Nie budzi wątpliwości, że Skarżąca jako właściciel przedmiotowych działek nie wyraziła zgody na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w sposób wnioskowany przez Spółkę. W toku postępowania każda ze stron podtrzymała swoje stanowisko w sprawie, Spółka - o wydanie przedmiotowej decyzji, natomiast Skarżąca - o braku zgody na realizację inwestycji. Należało zatem uznać, że rokowania zostały podjęte i zakończone wynikiem negatywnym, wobec czego wyczerpano przesłanki z art. 124 ust. 3 u.g.n. w postaci uprzedniego przeprowadzenia rokowań.
Zakres ograniczenia praw do nieruchomości został ściśle określony w decyzji administracyjnej wydanej na podstawie art. 124 u.g.n. oraz jej załącznikach. Decyzja jednoznacznie wskazuje przebieg inwestycji, zawiera wszystkie wymagane elementy wymieniając parametry i lokalizację przestrzenną inwestycji w sposób tekstowy i graficzny, w tym określa powierzchnię pasa technologicznego.
Wobec powyższego, w ocenie Sądu ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości należącej do Skarżącej nastąpiło stosownie do trybu przewidzianego art. 124 ust. 1 u.g.n. (niezasadny pozostaje zarzut nr 1a petitum skargi), planowana inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego oraz pozostaje zgodna z zapisami miejscowego zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla tego terenu (zarzut nr 1b i 1c petitum skargi). Udzielenie zezwolenia zostało poprzedzone rokowaniami, które nie doprowadziły do uzyskania potrzebnej zgody na realizację inwestycji (zarzut nr 1d petitum skargi). Nadto planowany przebieg inwestycji determinowany był zaprojektowaniem inwestycji w pasie drogowym, tj. obszarze urbanistycznym zmienionym, z uwagi na pozostawanie zamierzenia w obszarze Natura 2000 oraz na terenie [...] Parku Krajobrazowego. Wbrew twierdzeniom skargi sposób użytkowania nieruchomości jako użytek drogowy nie ulegnie zmianie (wypis z rejestru gruntów, karta nr 16 akt administracyjnych), po zakończeniu inwestycji działki będą mogły nadal być wykorzystywane w sposób zgodny z przeznaczeniem określonym w planie miejscowym.
Kontrola sądowoadministracyjna doprowadziła do wniosku, iż w sprawie nie doszło do naruszenia przez organ odwoławczy wydający zaskarżoną decyzję przepisów prawa materialnego, w tym nie doszło do naruszenia art. 124 ust. 1 u.g.n. z przyczyn szczegółowo podanych powyżej.
W tych warunkach wydanie przedmiotowej decyzji, po uprzednim trafnym uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji, stało się uzasadnione (zarzut nr 2a i 2d petitum skargi). Należy pamiętać, iż ograniczanie praw do nieruchomości następuje w drodze decyzji administracyjnej, która ze swej istoty narusza interes właściciela nieruchomości. Tego rodzaju decyzja ogranicza prawo własności, lecz jej wydanie zostało przewidziane przez ustawodawcę w celu umożliwienia uprawnionym jednostkom realizacji inwestycji celu publicznego.
Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie, w tym przepisów art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Postępowanie zostało przeprowadzone w sposób zgodny z regułami wynikającymi z przepisów postępowania, prawidłowego zastosowania przepisów określających zasady związane z gromadzeniem dowodów oraz ich oceną (zarzut nr 2c i 2f petitum skargi). Organ odwoławczy dokonał prawidłowej analizy zapisów prawa miejscowego (zarzut nr 2b petitum skargi). Organy orzekające w sprawie w uzasadnieniu swoich decyzji wskazały motywy, którymi się kierowały przy ich podejmowaniu, wielokrotnie odwoływały się do stanu faktycznego sprawy i do norm prawnych mających w niej zastosowanie, natomiast nieodniesienie się przez organ do przywołanego w odwołaniu orzecznictwa nie daje podstaw do stwierdzenia naruszenia mogącego mieć wpływ na rozstrzygniecie (zarzut nr 2e petitum skargi). Powołane w skardze wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego zapadły w odmiennym stanie faktycznym. Wyroki z dnia 21 marca 2017 r. sygn. akt I OSK 2033/15 oraz z dnia 21 marca 2018 r. sygn. akt I OSK 742/16 dotyczyły przebudowy napowietrznej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110 kV, wyrok z dnia 18 grudnia 2020 r. sygn. akt I OSK 2479/20 - linii napowietrznej, natomiast w uzasadnieniu wyroku z dnia 23 sierpnia 2019 r. sygn. akt I OSK 2588/17 wskazano na zapisy planu wprost zakazujące prowadzenia nowo projektowanych sieci elektroenergetycznych średniego i niskiego napięcia jako sieci napowietrznych.
Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, dokonując kontroli w granicach danej sprawy, ale poza granicami zarzutów, także nie dopatrzył się przyczyn mogących stanowić podstawę do zastosowania kompetencji kasacyjnych.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.