II SA/Gl 1053/15

II SA/Gl 1053/15 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2016-03-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-11-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Andrzej Matan
Łucja Franiczek /przewodniczący/
Piotr Broda /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 3215/16 - Wyrok NSA z 2016-10-28
Skarżony organ
Inspektor Pracy
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 1414
art.92a ust.1,3,6
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
Dz.U. 2013 poz 267
art.7, art.77, art.107 par.3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda (spr.), Sędzia WSA Andrzej Matan, Protokolant specjalista Małgorzata Orman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2016 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Okręgowego Inspektora Pracy w K. na rzecz skarżącego kwotę 356 (trzysta pięćdziesiąt sześć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
W dniach od [...] . do [...]. Państwowa Inspekcja Pracy Okręgowy Inspektorat Pracy w K. przeprowadził kontrolę w "A"" właścicielem którego jest J. K..
W oparciu o sporządzony z wykonanych czynności protokół kontrolny pismem z dnia [...]. organ zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania w przedmiocie nałożenia kary za stwierdzone naruszenia przepisów o transporcie drogowym.
Decyzją z dnia [...]. nr [...] Inspektor Pracy Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w K. działając na podstawie art. 93 ust.1 w zw. z art.92a ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym nałożył na J. K. ""A"" B. ul. [...] K., karę pieniężną w kwocie [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że ponieważ strona nie wniosła żadnych zastrzeżeń do ustaleń zawartych w protokole kontroli uznał za udowodnione opisane w protokole naruszenia przepisów dotyczących przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, skrócenia odpoczynku dziennego, przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu oraz skrócenia czasu tygodniowego odpoczynku. Organ w tabelce opisał na czym polegały poszczególne naruszenia, wskazał podstawę prawną wymierzonej kary oraz jej wysokość.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. K. zarzucając organowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niezamieszczenie w decyzji elementów konstytuujących decyzję administracyjną tj. uzasadnienia prawnego z przytoczeniem przepisów będących podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Decyzją z dnia [...].nr [...] Główny Inspektor Pracy w K. na podstawie art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając przyjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że nałożona kara jest wynikiem ustaleń dokonanych w tracie kontroli przeprowadzonej w firmie skarżącego. Jako udowodnione organ uznał naruszenie przepisów polegające na skróceniu czasu tygodniowego odpoczynku, skróceniu czasu odpoczynku dziennego, przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu, przekroczenia dopuszczalnego czasu pracy bez przerwy oraz przekroczenia limitu 10 godzin pracy pomimo świadczenia pracy w nocy. Jednocześnie wskazał na treść przepisów będących podstawą do wydania decyzji w przedmiocie nałożenia kary za stwierdzone naruszenia przepisów o transporcie drogowym. Organ wyjaśnił również co powinno zawierać uzasadnienie decyzji uznając przy tym, że specyficzna forma graficzna uzasadnienia decyzji organu I instancji nie oznacza braku uzasadnienia prawnego rozstrzygnięcia. Wskazał również, że ocena organu odwoławczego co do wysokości kary grzywny jest taka sama jak rozstrzygnięcie podjęte przez inspektora pracy.
Pismem z dnia [...]. J. K. prowadzący działalność gospodarczą po nazwą ""A"" wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania poprzez niezrozumiałe sformułowanie uzasadnienia decyzji, uniemożliwienie czynnego udziału w postępowaniu oraz zaniechanie przytoczenia treści przepisów w uzasadnieniu decyzji obu instancji. Na tej podstawie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w uzasadnieniu organu odwoławczego pojawił się opis naruszeń , które nie były przedmiotem procedowania przed organem I instancji w związku z tym skarżący nie jest w stanie odgadnąć czy również za te naruszenia został ukarany, a co za tym idzie został w tym zakresie pozbawiony możliwości uczestnictwa w postępowaniu. Zakwestionował również stanowisko organu odwoławczego w zakresie stwierdzenia, że organ ten akceptuje rozstrzygnięcie w zakresie wysokości kary grzywny, podczas gdy faktycznie wymierzono skarżącemu administracyjną karę pieniężną. Zdaniem skarżącego, organ odwoławczy w sentencji decyzji nie wskazał również w jakim zakresie utrzymuje w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Nadto uzasadnienia organów obu instancji nie zawierają uzasadnienia prawnego.
W odpowiedzi na skargę Okręgowy Inspektor Pracy w K. wyjaśnił, że przytoczone w uzasadnieniu decyzji naruszenia, które wcześniej zostały opisane w protokole kontroli, a które kwestionuje skarżący, nie przekładają się na końcową wysokość kary pieniężnej. Nadto w ocenie organu nawet gdyby przyjąć, że jest to naruszenie przepisów postępowania, to nie miało wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi organ wskazał, że sentencja wydanej decyzji jest zgodna z treścią art.138 § 1 pkt 1 k.p.a., a w zakresie zarzutu naruszenia art.10 k.p.a. skarżący nie wykazał, że to uchybienie uniemożliwiło dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na tej podstawie organ wniósł o oddalenie skargi.
W toku postępowania sądowego pełnomocnik organu podtrzymał stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga okazała się zasadna, chociaż nie wszystkie zarzuty w niej zawarte zasługiwały na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie była decyzja Głównego Inspektora Pracy w K. z dnia [...]. utrzymująca w mocy decyzję Państwowej Inspekcji Pracy z dnia [...]., którą nałożono na J. K. " "A"" karę pieniężną w wysokości [...], za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym dotyczące przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, skrócenie czasu odpoczynku dziennego, przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu oraz skrócenie czasu tygodniowego odpoczynku.
Matrerialnoprawną podstawę ww. decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2013r., poz. 1414 z późn. zm.), zwanej dalej: "ustawą", oraz załącznik do tej ustawy nr 3 poz.: 5.1.1., 5.2.1.,5.2.2., 5.3.1., 5.3.2., 5.4.1., 5.4.2.
Zgodnie z art. 92a ust.1 ustawy podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Przy czym suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 15 000zł dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli (art.92a ust.3 pkt 1 ustawy). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 ustawy). W załączniku nr 3 przewidziano kary pieniężne za naruszenia stwierdzone w niniejszej sprawie:
lp. 5.1.1 - Przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, o czas powyżej 15 minut do jednej godziny -100 zł,
lp. 5.2.1 - Przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut – 100 zł,
lp. 5.2.2 - Przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy za każde następne rozpoczęte 30 minut - 200 zł,
lp. 5.3.1 – Skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny– 100 zł,
lp. 5.3.2 - Skrócenie dziennego czasu odpoczynku za każdą następną rozpoczętą godzinę – 200 zł,
lp. 5.4.1 – Skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku o czas do jednej godziny – 50zł,
lp. 5.4.2 – Skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku za każdą następną rozpoczętą godzinę – 100zł.
Z akt niniejszej sprawy wynika, że nałożenie kary pieniężnej było następstwem kontroli przeprowadzonej w firmie skarżącego w dniach: [...]., w toku której ujawniono opisane w protokole naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. O ile stwierdzone naruszenia nie budzą wątpliwości Sądu, jak również skarżącego, który ich nie kwestionuje, to wątpliwości może budzić sposób ustalenia wysokości wymierzonej kary i uzasadnienie decyzji organów obu instancji w tym zakresie, co z kolei czyni niemożliwym dokonanie merytorycznej kontroli tych decyzji przez Sąd.
Wskazać należy również, że organy nie dokonały oceny spełnienia w niniejszej sprawie przesłanek wyłączających nałożenie kary za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, które zostały określone w art. 92b i art. 92c ustawy. Tym czasem z przepisów art. 7 i art. 77 § 1ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jedn. Dz. U. z 2013r. poz. 267 z późn. zm. dalej: "k.p.a.") wynika, iż postępowanie dowodowe jest oparte na zasadzie oficjalności co oznacza, że organ administracyjny jest zobowiązany nie tylko na wniosek, ale i z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego oraz zmierzające do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W myśl art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Stosownie do art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, natomiast zgodnie z art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Należy również wskazać, że odpowiedzialność administracyjna ma co do zasady charakter obiektywny, tym niemniej odpowiedzialność ta nie ma charakteru absolutnego i podmiot naruszający określone przepisy może uwolnić się od niej poprzez wskazanie, iż uczynił wszystko, czego można było od niego rozsądnie wymagać, by do naruszenia przepisów nie dopuścić. Stąd też przy konstruowaniu przepisów wprowadzających kary pieniężne określa się przesłanki wyłączające odpowiedzialność administracyjną, jak np. w art. 92b i art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Przepisy te muszą być też stosowane przez organy administracyjne, które tym samym powinny dawać wyraz obiektywizmu w prowadzonych postępowaniach ( por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 6 lutego 2015r. sygn. akt II SA/Gl 1173/14 dostępny na : www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ocenie Sądu organy nie sprostał powyższym wymogom, dającym podstawę do uznania, że postępowanie wyjaśniające w zakresie podstaw egzoneracyjnych określonych w art. 92b i art. 92c ustawy zostało przeprowadzone w sposób należyty, tj. w sposób prowadzący do wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego oraz jego pełnego i wszechstronnego rozpatrzenia. Należy wskazać, że w aktach sprawy poza protokołem kontroli, wykazem kierowców, kopii umowy o zarządzanie przedsiębiorstwem oraz kopii certyfikatu kompetencji zawodowych i licencji na przewóz międzynarodowy, brak jest dokumentów na podstawie których ujawniono stwierdzone naruszenia przepisów o transporcie drogowym. Jednocześnie organy nie przeprowadziły analizy przedłożonych w toku kontroli dokumentów, w tym umów o pracę, regulaminu pracy czy certyfikatu kompetencji, na co wskazuje treść uzasadnienia decyzji. Ocena tych dokumentów winna zatem polegać na odniesieniu się i rozważeniu wagi dowodowej każdego z nich, co z kolei powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie oznacza to, że Sąd neguje powszechnie akceptowane w orzecznictwie znaczenie protokołu z kontroli, który stanowi dokument urzędowy i korzysta z uprzywilejowanej i kwalifikowanej mocy dowodowej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 marca 2013r., sygn. akt VI SA/Wa 2723/12, LEX nr 1321635; wyrok WSA w Kielcach z dnia 20 marca 2013r., sygn. akt II SA/Ke 124/13, LEX nr 1301158), ale nie zwalnia to w ocenie Sądu organu z obowiązku przeprowadzenia postępowania zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej oraz wydania decyzji na podstawie całokształtu materiału dowodowego z należytym uzasadnieniem przyjętego rozstrzygnięcia.
W myśl art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Należy w tym miejscu podkreślić, że w szczególności decyzje nakładające określone dolegliwości prawne powinny być przekonująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak, aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały wszechstronnie rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Z decyzji musi wynikać zatem, że organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych oraz nie dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Tym czasem w niniejszej sprawie organy ograniczyły się jedynie do powtórzenia ustaleń dokonanych w toku kontroli bez przeprowadzenia ich oceny i wskazania dlaczego przyjęły te ustalania za wystarczające i nie wymagające uzupełnienia. Nadto uzasadnienie prawne zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów ustawowych. Wprawdzie organ wskazał przepisy ustawy o transporcie drogowym będące podstawą wydanej decyzji i powołał nawet ich treść, to jednak nie wskazał prawidłowo pozycji z załącznika nr 3 do ustawy, w oparciu o które ustalił wymiar kary pieniężnej. Nie jest zdaniem Sądu wystarczające powołanie się tylko i wyłącznie na pozycję z załącznika, która wskazuje określone naruszenia (5.1, 5.2, 5.3, 5.4), bez wskazania pozycji określającej wysokość kary za opisane w tym przepisie naruszenie ( 5.1.1, 5.2.1., 5.2.2, 5.3.1, 5.3.2.,5.4.1, 5.4.2.) Jest to o tyle istotne, że wskazuje na sposób wyliczenia kary, a co za tym idzie pozwala na kontrolę tych wyliczeń. W niniejszej sprawie organy zaniechały wyjaśnienia dokonanych wyliczeń, ograniczając się do wskazania kwoty wymierzonej kary za poszczególne naruszenia. O ile w przypadku naruszeń opisanych w pkt. 5.2.1., 5.3.1., 5.4.1. załącznika nr 3, wskazana wysokość kary nie będzie budzić wątpliwości, to już w pozostałych przypadkach w zależności od czasu trwania naruszenia, wskazana w załączniku wysokość kary będzie zależna od liczby kolejno rozpoczętych godzin naruszenia opisanego w tym punkcie. Niewątpliwie organy nie wskazały w jaki sposób wyliczyły wysokość poszczególnych kar za naruszenia opisane w decyzji oraz w jaki sposób ustaliły wysokość kary wymierzonej skarżącemu. Prawidłowe uzasadnienie decyzji powinno umożliwiać stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, a więc powinno zawierać szczegółowy tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania konkretnego rozstrzygnięcia oraz wskazać i wyjaśnić przesłanki faktyczne jakimi kierował się organ podejmując konkretne rozstrzygnięcie. Uzasadnienie winno spełniać rolę edukacyjno-perswazyjną w stosunku do adresatów decyzji, powinno również umożliwiać pełną i merytoryczną kontrolę poprawności decyzji w postępowaniu sądowym. Ponadto nie może pozostać w obrocie prawnym decyzja organu odwoławczego, która w uzasadnieniu nie zawiera własnych ustaleń i rozważań poprzestając na ustaleniach i rozważaniach organu pierwszej instancji (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 sierpnia 2008r. sygn. akt II SA/Go 441/14, LEX nr 1519889, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 19 czerwca 2013r. sygn. akt II SA/Gd 298/13, LEX nr 1368724). Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona decyzja nie zawiera takich rozważań ograniczając się do stwierdzenia, że ocena organu odwoławczego jest co do istoty taka sama jak rozstrzygnięcie, które podjął inspektor pracy.
Nadto należy zwrócić uwagę, że organ I instancji wprawdzie zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania, jednakże nie pouczył go o treści art. 10 k.p.a. ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że strona może brać czynny udział w postępowaniu, między innymi poprzez zapoznanie się z aktami postępowania, nie wskazując jednocześnie skarżącemu na możliwość wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie materiałów dowodowych. Natomiast organ odwoławczy całkowicie zaniechał pouczenia skarżącego o przysługujących mu uprawnieniach. W tej sytuacji brak takiego pouczenia, również na etapie postępowania przed organem odwoławczym, mogła pozbawić stronę możliwości zajęcia stanowiska co do dowodów zebranych w toku postępowania, tym bardziej, że jak wskazano wyżej również uzasadnienia decyzji organów obu instancji nie spełniały ustawowych wymagań, co w sposób oczywisty uniemożliwiało stronie odniesienie się do zajętego w nich stanowiska. Należy zwrócić uwagę, że skarżący zarówno w odwołaniu jak i skardze podnosił, że treść uzasadnień wydanych w sprawie decyzji jest dla niego niezrozumiała. Natomiast zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że nie zawsze zarzut naruszenia postanowień art.10 k.p.a. jest skuteczny, bowiem uzależniony jest od istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów a wynikiem sprawy. Tym niemniej w niniejszej sprawie wadliwość pouczeń już na etapie postępowania przed organem I instancji, w powiązaniu z wadliwym uzasadnieniem decyzji, mogła spowodować bierną postawę skarżącego, co w konsekwencji w sposób oczywisty mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Na marginesie należy zauważyć, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (str. 14) organ odwoławczy - w odniesieniu do opisu naruszenia polegającego na: "przekroczeniu limitu 10 godzin pracy mimo świadczenia pracy w nocy " - faktycznie odwołuje się do stanowiska inspektora pracy, przyjmując jednak te ustalenia jako własne poprzez stwierdzenie, że: "Okręgowy Inspektor Pracy w K. po ponownym rozpatrzeniu sprawy stwierdza co następuje". W uzasadnieniu brak jest wyjaśnienia dlaczego organ powołał to naruszenie, pomimo, że nie stanowiło podstawy wymierzonej w niniejszej sprawie kary. Wprawdzie organ podjął próbę wyjaśnienia tej okoliczności w odpowiedzi na skargę, to jednak wskazać należy, że odpowiedź organu administracji publicznej na skargę nie może uzupełniać zaskarżonej decyzji przez zamieszczenie w niej ocen i rozważań, które zgodnie z art.107 § 3 k.p.a. powinny zawierać jej uzasadnienie faktyczne i prawne ( por. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 1992r. sygn. akt III SA 1838/91, ONSA 1992, nr 2 poz.45).
Natomiast chybiony okazał się zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegający na nie określeniu w zaskarżonej decyzji w jakim zakresie organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Zasadnie organ powołał treść tego przepisu wskazując jednocześnie, że tylko w przypadku uchylenia decyzji organ ma obwiązek wskazać w jakim czyni to zakresie ( w całości albo w części).
Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj.: art. 7, art.10, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w kontekście prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego, tj.: art. 92b ust. 1 oraz art. 92c ust. 1 ustawy. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm. dalej: "p.p.s.a.") orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O kosztach postępowania (pkt 2. sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 1 i art. 209 p.p.s.a.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Okręgowy Inspektor Pracy winien przeprowadzić postępowanie w wyżej wskazanym zakresie a następnie dokonać pełnej i wszechstronnej oceny całokształtu zebranego materiału dowodowego, w tym również pod kątem spełnienia przesłanek określonych w art. 92b i art. 92c ustawy, a następnie przedstawić wyniki tej oceny w uzasadnieniu wydanej decyzji, prawidłowo wskazując podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz sposób wyliczenia wymierzonych kar pieniężnych.