II SA/Gl 103/23

II SA/Gl 103/23 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2023-04-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-01-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Agnieszka Kręcisz-Sarna
Beata Kalaga-Gajewska /przewodniczący/
Grzegorz Dobrowolski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 7
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi Prokuratora Regionalnego w Katowicach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 17 listopada 2022 r. nr SKO.K/41.3/1476/2022/14407/AW w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami uchyla zaskarżoną decyzję.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 9 marca 2022 r. Nr [...] Starosta [...] orzekł w przedmiocie zatrzymania M. S. prawa jazdy kategorii A,B,C,CE. Powodem było nieprzedstawienie przez tego kierowcę w wyznaczonym terminie orzeczenia psychologicznego o istnieniu lub braku przeciwwskazań lekarskich lub psychologicznych do kierowania pojazdami.
Pismem nadanym w dniu 9 września 2022 r. pełnomocnik strony wniósł od tej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach. W treści odwołania zarzucono zaskarżonej decyzji: naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 44 § 4 k.p.a. poprzez niedokonanie skutecznego doręczenia korespondencji w niniejszej sprawie, co uniemożliwiło odwołującemu się stawienie się na badania lekarskie w wyznaczonym terminie, co w konsekwencji skutkowało zatrzymaniem prawa jazdy.
Zaskarżoną obecnie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach uchyliło rozstrzygnięcie organu I instancji i umorzyło postępowanie administracyjne w sprawie. W uzasadnieniu wskazano, że strona została skierowana decyzją Starosty na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie posiadanych uprawnień. Decyzja ta została wysłana do strony na adres: ul. [...], [...] J. i po dwukrotnym awizo została zwrócona do nadawcy. Ze względu na niedostarczenie w wymaganym terminie przez adresata decyzji orzeczenia o stanie zdrowia organ wszczął postępowanie zakończone wydaniem decyzji z dnia 9 marca 2022 r. o zatrzymaniu prawa jazdy.
W toku postępowania odwoławczego ustalono, że strona nie mieszka pod wyżej wskazanym adresem, ale na terenie [...]. Cała korespondencja była zaś kierowana na adres w Polsce. Oznacza to, że decyzja Starosty [...] z dnia 12 października 2021 r. nie może zostać uznana za skutecznie doręczoną. W konsekwencji powyższego Kolegium stwierdziło, że nie weszła ona do obrotu prawnego i nie wywołała skutków prawnych.
Skargę na te decyzję do tutejszego Sądu złożył Prokurator Regionalny w K. Domagając się jej uchylenia oraz przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z dokumentu — pisma Komisariatu Policji w G z dnia [...] r. do Prokuratury Regionalnej w K. (Telegram nr [...]) na okoliczność, iż miejscem zamieszkania strony na czas prowadzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie skierowania ww. jako kierowcy na badania lekarskie w związku z nasuwającymi się zastrzeżeniami co do jego stanu zdrowia, zarzucił SKO w Katowicach naruszenie:
1) art. 107 § 3 k p.a., które mogło i faktycznie miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nie zastosowanie wymogów formułowania uzasadnienia faktycznego, które powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ [pic]uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne [pic] wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji;
2) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., które mogło i faktycznie miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną ocenę zebranego materiału dowodowego, że w obrocie prawnym brak jest ostatecznej decyzji o skierowaniu strony na kontrolne badania lekarskie w związku z nasuwającymi się zastrzeżeniami co do jego stanu zdrowia, przez co nie został skutecznie nałożony obowiązek poddania się przez adresata decyzji tym badaniom, którym ww. w konsekwencji nie poddał się i stąd nie zaistniała przesłanka do wydania decyzji o zatrzymaniu stronie prawa jazdy w związku z nieprzedstawieniem w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że decyzja o skierowaniu kierującego pojazdem na kontrolne badania lekarskie weszła do obrotu prawnego;
3) art. 44 § 4 k.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez jego niezastosowanie, wobec uznania, że decyzja o skierowaniu strony na kontrolne badania lekarskie w związku z nasuwającymi się zastrzeżeniami co do jego stanu zdrowia nie została skutecznie doręczona ww. w trybie zastępczym, a to z uwagi na odmienne miejsce zamieszkania strony niż wynikające z oznaczenia tego adresu na decyzji, podczas gdy z materiału dowodowego wynika, że decyzja ta została wyekspediowana przez organ za pośrednictwem operatora pocztowego, ze wskazaniem strony jako adresata przesyłki oraz prawidłowego i aktualnego adresu [pic]zamieszkania strony i nie zostało udowodnione przez ww., że adres, na który skierowano decyzję, nie stanowił wówczas jego adresu zamieszkania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.
W ocenie skarżącego organ administracji oparł swe rozstrzygnięcie jedynie w oparciu o oświadczenia pełnomocnika strony. Jednakże szereg innych dowodów (przytaczanych przez skarżącego) wskazuje, że kierujący pojazdem, w trakcie postępowania o skierowanie na badania lekarskie, przebywał pod adresem na terenie Polski.
Z tego punktu widzenia Sąd zgadza się ze skarżącym, iż rozstrzygnięcie w sprawie zapadło zdecydowanie przedwcześnie, bez wyjaśnienia kluczowej dla sprawy okoliczności. Kolegium oparło się tu o stwierdzenie pełnomocnika strony, że "przebywa" on na terenie [...]. Uzupełniając materiał dowodowy wystąpiło do pełnomocnika o doprecyzowanie, od kiedy strona przebywa poza granicami Polski. W konsekwencji zasadny jest zarzut naruszenia przez SKO w Katowicach zasady prawdy obiektywnej sformułowanej w art. 7 k.p.a.
W ocenie Sądu konieczne jest przeprowadzenie postępowania dowodowego we wspomnianym wyżej zakresie. Za niezbędne należy uznać uzyskanie odpowiedniego oświadczenia strony, gdzie na stałe przebywał w chwili podjęcia próby doręczenia przesyłki zawierającej decyzję o skierowaniu na badania, oraz gdzie był zameldowany. Jeśli przebywał on na stałe na terenie [...], winien przedstawić dowody na tę okoliczność. Oświadczenie to powinno zostać następnie zweryfikowane za pomocą innych środków dowodowych. Możliwe jest tu zlecenie organowi I instancji przesłuchanie świadków. Kolegium powinno również wystąpić do właściwego Prokuratora o wskazanie okoliczności, które pozwolą ustalić miejsce pobytu strony we wskazanym okresie.
Dopiero po przeprowadzeniu postępowania dowodowego w sposób wskazany wyżej będzie możliwe podjęcie rozstrzygnięcia w sprawie.
Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracji wodnej weźmie pod uwagę wyżej poczynione rozważania Sądu.